Навіны - Цалкам



«Няхай жыве магутны, сьмелы наш Беларускі вольны дух!»

posted Feb 13, 2017, 12:19 PM by Адміністратар Навін   [ updated Feb 13, 2017, 12:20 PM ]

(Выступ на лютаўскім 2017 г. Сойме КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”)

Падрыхтоўка паўзучага захопу тэрыторыі Беларусі, яе рэсурсаў, народа і дабра вынікае з імпэрскай стратэгіі Расеі і пачалася адразу пасьля здабыцьця дзяржаўнай Незалежнасьці Беларусі. Асаблівасьць гэтай стратэгіі ў тым, што захоп беларускай тэрыторыі плануецца і ажыцьцяўляецца Масквой шляхам ліквідацыі беларускай нацыі. Галоўны мэтад вынішчэньня – русіфікацыя, разбурэньне культуры і грамадзянскай супольнасьці. Ідэалагічная аснова і галоўны чыньнік такой тыпова фашыстоўскай палітыкі – дыскрэдытацыя, забарона і зьнішчэньне Беларускай мовы.

22 гады ўкараняў такую палітыку ў Беларусі прамаскоўскі сатрап Лукашэнка, які ўсталяваў у краіне рэжым унутраннай акупацыі (гэта значыць палітыку чужой дзяржавы). Адносіны паміж Лукашэнкам і Масквой пабудавыныя па заганнай (але распаўсюджанай ў палітычным сьвеце) схеме: сатрап прадае нацыянальныя інтарэсы і праводзіць у краіне палітыку, купляючай сатрапа, кіроўнай імпэрыі. Купляючая (кіруючая) дзяржава падтрымлівае неперапыннасьць улады сатрапа і аплочвае яго асноўныя патрэбы (дае пазыкі льготы, зьніжкі, прэфэрэнцыі, касуе крэдыты ды запазыкі і т. п.). У гэтым істота марыянэткавасьці, васальнасьці, сатрапнасьці і ўсялякай дзяржаўнай ды ўладнай запрадажнасьці ў палітыцы. За здраду плоцяць.

Сутнасьць жульніцкага канфлікту ў гэтай зьвязцы ў тым, што Масква лічыць, што плоціць шмат, але атрымлівае мала, а сатрап лічаць, што яму не выплочваюць таго, што абяцалі. Гэтую здрадніцкую гразь і гандлярскае словаблудзтва беларусы назіраюць ўжо больш за дваццаць гадоў. Прытым сатрап умудраецца выстаўляць свой гандаль як абарону нацыянальных інтарэсаў і для дурняў таго тлумачэньня хапае.

Аналагічны шлях быў падрыхтаваны для Украіны, супраць якой Масква ўжо вядзе гібрыдную вайну і ўзброеную агрэсію, бо украінцы паўсталі. Правал фашыстоўскіх планаў супраць Украіны спарадзіў у Масквы новыя агрэсіўныя ініцыятывы – вайну ў Сірыі і падрыхтоўку захопу Беларусі.

Апошняя пазыцыя на розныя лады ўмаляецца маскоўскай прапагандай і агентурнай службай Лукашэнкі (маўляў, навошта Маскве Беларусь?). Тым часам адносіцца да гэтых маскоўскіх планаў трэба сур’ёзна, як бы неверагодна яны ні выглядалі, ці некаму здаваліся, бо падрыхтоўка дзеяньняў прадугледжвае самыя дзеяньні.

Пра гэта неабходна пастаянна казаць, пісаць і рэальна рыхтавацца да абароны ад збройнай агрэсіі. Складанасьць у тым, што жывучы пры антынародным рэжыме ўлады, рыхтавацца трэба незаўважна, бо рэжым прадажны. Гэтым абумоўлены наш падыход: індывідуальная падрыхтоўка і групы па 2-3 чалавекі, без структурызацыі (толькі абмежаваныя гарызантальныя сувязі). Такі падыход дасьць магчымасьць захаваць людзей і ў патрэбны час хутка стварыць дабраахвотніцкія батальёны і партызанскія аддзелы.

Кожны змагар-патрыёт мусіць уясьніць для сябе правільныя ацэнкі і паводзіны і разумець, што Лукашэнка здрадзіць і здасьць усё, калі ўзьнікне пагроза яго ўладзе і жыцьцю. Ён ёсьць непасрэдная прычына няшчасьцяў нашай нацыі. Сатрап і беларусаненавісьнік ня стане рэальна супраць Масквы.

Калі дапусьціць неверагодныя абставіны, у выніку якіх, напрыклад, сатрап уцягнецца ў збройны канфлікт з Масквой (фармулюю гэта толькі ўмоўна), то тады дабраахвотніцкія батальёны мусілі б дзейнічаць цалкам самастойна, ні ў якім разе не зьмешвацца і не яднацца разам з лукашыстамі, бо гэта, як кажуць, супярэчыць прыродзе рэчаў, розныя мэты, розныя ідэалы, хоць бы і агульны (але для рэжыма умоўны) непрыяцель. У адваротным выпадку вызвольныя сілы будуць ліквідаваныя рэжымам.

Дарэчы, цікава, што якраз у гэты час дробная агентура пачала “піярыць” Лукашэнку як “барацьбіта” супраць Расеі ды выратавальніка Беларусі, маўляў, яднаймася вакол сатрапа (які пасварыўся з панам, і невядома ці надоўга). Адзін тыпаж, які раней абгаджваў маё імя, назваў сатрапа нават “бацькам, Булак-Балаховічам”. Яшчэ не такое мы цяпер пачуем.

Ускосныя зьвесткі, якія дайшлі да мяне, сьведчаць аб тым, што нашы заклікі знайшлі сваіх людзей. Ёсьць нават паведамленьні, што хтосьці легальна імкнецца стварыць дабраахвотніцкія батальёны тэрытарыяльнай абароны і зьвярнуўся нават да рэжымнай вертыкалі па “садзеяньне”. Наіўна, вядома, але і тое добра. Яно шмат што высьветліць тым, хто яшчэ нечага не разумее.

Фармальна лагічным выглядае паведамленьне аб стварэньні дабраахвотных грамадзкіх вайсковых камісіяў (ваенкаматаў). Але людзі, якія гэта агучылі (М. Статкевіч), ня маюць даверу ў палітычным асяроддзі. І таму, калі рэальна ўзьнікне патрэба, то ўсё прыйдзецца рабіць ад пачатку іншым асобам.

Даты, калі расейцы па дамове з Лукашэнкам будуць заводзіць свае войскі і танкі ў Беларусь для нібыта сумесных манеўраў, ніхто яшчэ ня ведае (гэтак жа як і пра час і месца “манеўраў”). Беларусы, аднак, інфармацыю пра тое мусілі б мець, ведаць графік завозу зброі і акупанцкага войска па чыгунцы, рабіць неабходныя дзеяньні. Зараз гэта галоўнае. Усё трэба рабіць дзеля прадухіленьня акупацыі, дзеля падрыхтоўкі да абароны ад агрэсара, дзеля арганізацыі адпору ворагам.

Унутранае становішча пад рэжымам ужо даўно эканамічна тупіковае і ўвесь час пагаршаецца. Адносіны між рэжымам і грамадзтвам усё больш нагадваюць дачыненьні ў Паўночнай Карэі. Сорамна і цяжка на гэта глядзець, але факт. Факт, які акрамя ўсяго нагадвае пра небясьпечную сілу ўлады, калі яна пры слабым грамадзтве трапляе ў рукі дрэнным людзям. Гісторыя паказала, што злабаедная ўлада можа зламаць хрыбет любому народу і ператварыць яго ў натоўп (Куба, Нямеччына ў 30-х, Расея, Карэя і інш.). Народ пачынае сам сябе нішчыць і разбураць пад узьдзеяньнем і прымусам злой улады, асабліва, калі ўладная нечысьць прыдумляе сваю ідэалогію.

Будучыню дзяржавы павінны вызначаць разумныя, культурныя, адукаваныя людзі, патрыёты краіны. Цемра, неадукаванасьць, бескультур'е не павінна кіраваць, ня мусіць быць ва ўладзе.

Абсурдаў хамскага рэжыму ў Беларусі культурныя людзі нацярпеліся дастаткова за 22 гады антынацыянальнай улады. Але мала што зьмянілася, бо хамская ўлада абапіраецца не на эліту, а на натоўп, якім маніпулюе (выраблена яго душыць і выраблена падтрымлівае). У гэтым жывучасьць дэструктыўных рэжымаў і дыктатур.

У мінулым годзе рэжым выдаў чарговы антыканстытуцыйны дэкрэт №3 аб прымушэньні да працы (так было пад маскоўскай саветчынай). Называецца дэкрэт “Аб папярэджаньні сацыяльнага ўтрыманства”. Галоўны хам ахрысьціў сваю прыдумку дэкрэтам аб “дармаедах”, г. зн. аб людзях, якія па той ці іншай прычыне часова ня маюць працы (беспрацоўныя, парадзіхі, творчыя асобы, агароднікі, інваліды, хатнія гаспадыні і г.д.). Матывацыя тыпова рабская – маўляў, гэтыя людзі не прыносяць даходу дзяржаве і таму павінны плаціць падатак (і не малы) за сваё нібыта беспрацоўе. (На самой справе гэтыя «беспрацоўныя» людзі эканамічна ўтрымліваюць уладу, а не наадварот).

Сытуацыя ў каторы раз ставіць пытаньне аб ліквідацыі шызоіднага рэжыму, аб зьмене ўлады. Але рэальнасьць паказвае адваротнае. Людзі прызнаюць гэтую нелегітымную ўладу, якая плюе ім у твар, і зьбіраюць подпісы пад пэтыцыямі, каб начальнік адмяніў свой дэкрэт (чаго, вядома, ніколі не станецца). Ініцыятывы прасіцеляў тут жа ачольваюць запісныя “апазыцыянэры” і клічуць людзей на дэманстрацыю супраць дэкрэта (спачатку сп. Лябедзька паклікаў на 15 сакавіка, а потым М. Статкевіч на 17 лютага). Як звычайна ў правакацыях – ніякага плану і мэты дэманстрацыі няма. Пакажам, “каб улада баялася”, кажа М. Статкевіч. Шчыра і прастадушна. Тут як з плясканьнем у ладкі. Не кажу ўжо пра 19 сьнежня 2010 года.

Узьнікла група сацыяльна нездаволеных дэкрэтм №3. Трэба рэжыму тое нездавальненьне згадзіць, пасеяць нявер’е. Запісныя асобы тут жа забягаюць наперад (нават адзін аднаму). Утварылася гэткая (не без спрыяньня рэжыму) грамадзкая пляга, саранча, якая не дае арганізавацца сур’ёзнай справе, падсоўвае людзям дурацкія паводзіны, якія канчаюцца пшыкам (гэта ў лепшым выпадку).

Калі ў выніку дэкрэта зьяўляецца акрэсьленая група нездаволеных людзей колькасьцю ў 470 тысячаў чалавек, чые інтарэсы аднолькава парушаны, то зьяўляецца і адпрацаваная схема змаганьня за свае інтарэсы. Гэта канфэрэнцыя такіх людзей, фармуляваньне на ёй інтарэсаў і задачаў, стварэньне арганізацыі і структураў, якія зоймуцца эканамічнымі і юрыдычнымі пытаньнямі, сфармулююць палітычныя патрабаваньні і, калі дойдзе справа да дэманстрацыі, то яна будзе мець мэту і дзесяткі тысячаў дэманстрантаў, якімі граматна пакіруюць граматныя людзі. (Так ствараўся БНФ пад камунізмам).

Каб тое не адбылося, наперад забягаюць правакатары ў вобразе “герояў-змагароў” і робяць пшык, штрафы, пасадкі, расчараваньне, упадак сілаў, фіксацыю для гэбістаў і т. п..

Зрэшты, тут усё празаічна відаць. Нічога не атрымаецца ні ў правакатараў, ні ў “дармаедаў”, якія не дарасьлі да палітычнага ўсьведамленьня аб ліквідацыі антынацыянальнага рэжыму. Карэізацыя працягваецца. Людзі, якія змагаюцца не за народ, не за свабоду, гонар, веру і «вольны дух» (як пяецца ў Беларускім гімне), але патрабуюць толькі хлеба і матэрыяльнага заспакаеньня, – ня будуць мець ні гонару, ні волі, ні хлеба. Тыя, што адвярнуўшыся ад вольнага духу, йдуць за абяцальшчыкамі дабрабыту, – не атрымаюць яго, толькі рабства, паняверку і вечны плач.

У гэтай абсурднай сытуацыі, патрыёты, рыхтуймася да змаганьня і да збройнай абароны незалежнасьці Беларусі! Гэтая барацьба можа ўсё вырашыць. У тым ліку і пра існаваньне антынароднага рэжыму.

12 лютага 2017 г.              Зянон ПАЗЬНЯК


Аб антыканстытуцыйных актах кіруючай улады

posted Feb 13, 2017, 12:16 PM by Адміністратар Навін   [ updated Feb 13, 2017, 12:16 PM ]

Абапіраючыся на факты і падзеі апошняга часу (напрыклад, сямігадзінны маналог А. Лукашэнкі перад журналістамі і грамадзтвам) мы вымушаны канстатаваць, што нелегітымны кіраўнік аўтарытарнай улады ў Беларусі знаходзіцца ў стане ўзбуджанай экзальтацыі. Прыняцьце заканадаўчых актаў у такім стане прыводзіць да стварэньня сацыяльных канфліктаў і праблем у грамадзтве. Крыніцай такіх праблемаў стаўся Дэкрэт №3 “Аб папярэджаньні сацыяльнага ўтрыманства”, ахрышчаны ўладай дэкрэтам аб “дармаедах”, і прадугледжвае збор падаткаў з усіх асобаў, якія па розных прычынах пазбаўлены працы, часова не працуюць, ці выжываюць з асабістага ручнога занятку і іншай афіцыйна ня ўлічанай падсобнай працы. Дэкрэт закранае шырокія колы насельніцтва: студэнтаў, хатніх гаспадынь, беспрацоўных, інвалідаў, зборшчыкаў ягад і грыбоў – усіх больш за 400 тысяч грамадзянаў. Практычна ўсе гэтыя людзі карыстаюцца сфэрай тавараў і паслуг (аплочваюць іх) і ўдзельнічаюць такім чынам у фінансаваньні дзяржаўных расходаў. Ніхто дарам дяржаўнымі паслугамі і прапановамі не карыстаецца і “дармаедам” не зьяўляецца. На гэтай падставе існуе канстытуцыйнае палажэньне аб недапушчэньні прымусовай працы, якое парушаецца азначаным дэкрэтам.

Зьяўленьне такога абсурднага распарадчага дакуманта (які лічыцца вышэйшым за закон) ёсьць сьведчаньнем нездаровай атмасфэры, у якой ён быў прыдуманы. І наступнае, што вынікае, -- гэта ёсьць дэманстрацыя грэблівай непавагі да беларускага народу, асабліва да тых людзей, што знаходзяцца ў цяжкім сацыяльным стане. Такіх дэкрэтаў не павінна быць у здаровым грамадзтве. Супраць зьняважлівай заканадаўчай дзейнасьці людзі павінны змагацца і ў корані зьмяніць умовы, прычыны і крыніцы заканатворчасьці, вярнуўшыся да справядлівых дачыненьняў паміж уладай і грамадзтвам. Гэта шлях нялёгкі, але будучыня краіны вымагае такога выбару і рашэньня.

12 лютага 2017 г.

Сойм Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

(Старшыня КХП-БНФ

Зянон Пазьняк)


Імпэрскі вораг будзе разгромлены

posted Feb 13, 2017, 12:12 PM by Адміністратар Навін   [ updated Feb 13, 2017, 12:13 PM ]

(Лютаўскі Сойм 2017 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

12 лютага ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”. З дакладам выступіў сп. Юры Беленькі, выканаўца ў Беларусі абавязкаў старшыні КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”.

Выступоўца нагадаў пра нядаўнія публічныя выступы А. Лукашэнкі. Як заўсёды, у іх адлюстроўваліся часам зусім супярэчлівыя ацэнкі, высновы і заявы, але многія людзі адчулі ягоны непадроблены страх. Таму прагучалі, фактычна, шчырыя прызнаньні ў краху шматгадовай антынацыянальнай палітыкі пад дэвізам “я Беларусь за цывілізаваным сьветам не павяду” і “назаўжды з Расеяй, мы адзін народ”. Было агучана тое, пра што патрыёты-фронтаўцы папярэджвалі наша грамадзтва з першага дня існаваньня прамаскоўскага рэжыму ў Беларусі. Цікава было назіраць за тактыкай “дэмжурналістыкі”, якая замест адэкватнага аналізу і падкрэсьліваньня фактаў, што прагучалі, апусьцілася да анэкдатычных пераказваньняў кур’ёзных фрагмэнтаў выступаў, накшталт пра “адзеньне дыктатара”. Бачна, што ім вельмі хацелася, каб беларусы не заўважылі тое галоўнае, што публічна раскрылася. Але беларускае грамадзтва да гэтага ўжо прызвычаялася.

Другой важнейшай тэмай, якая хвалюе цяпер нашых людзей, зьяўляецца рэальная пагроза ваеннай агрэсіі Расеі супраць Беларусі. Беларусы разумеюць, што дзеяньні імпэрскага ворага маюць падступны гібрыдны характар, што нельга давяраць ні заявам, ні абяцаньням Масквы і яе мясцовых рэжымных васалаў.

Выступілі таксама сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Яны пацьвердзілі, што па ўсяе краіне ўздымаецца хваля абурэньня здрадніцкай палітыкай антыбеларускага рэжыму. Людзі ўсьведамляюць, што рэжым па сутнасьці сваёй ня можа быць абаронцам нашай краіны, што справу абароны трэба браць у свае рукі – у адпаведнасьці з Канстытуцыяй, нашым прыродным правам і беларускай нацыянальнай традыцыяй паспалітага рушэньня. У дарослых і вопытных людзей няма ніякага даверу да падсадных дзеячыкаў псэўдаапазыцыі, якія спрабуюць пакіраваць працэсамі самаарганізацыі грамадзтва. Маладыя і сталыя беларусы кажуць, што імпэрскі вораг сустрэне на нашай зямлі народны супраціў, будзе разгромлены і выгнаны з нашай дзяржаўнай тэрыторыі.

Сойм абмеркаваў і прыняў Заяву “Аб антыканстытуцыйных актах кіруючай улады”.

Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

12 лютага 2017 г.



Зянон ПАЗЬНЯК: БЕЛАРУСЫ І ГАБРЭІ ВА ЎСПАМІНАХ АНТОНА ШУКЕЛОЙЦЯ

posted Feb 5, 2017, 4:24 PM by Адміністратар Навін   [ updated Feb 5, 2017, 4:24 PM ]

Мне ўжо прыходзілася пісаць (у сувязі з грубымі выказваньнямі Сьвятланы Алексіевіч) пра закамуфляваную тэндэнцыю ў нямецкай гісторыі падраўняць Галакост і пашырыць адказнасьць за яго на ўсе нацыі, акупаваныя немцамі ў час Другой Сусьветнай вайны. Гэтым, у прыватнасьці, займаецца амэрыканка нямецкага паходжаньня дацэнт Каліфарнійскага ўнівэрсітэту Аніка Вальке. Ёй удалося падабраць факты на прыбалтыйскія краіны, Польшчу, Украіну і іншых. Але поўны правал адбыўся ў Беларусі. Фактаў не знайшлося. Тым больш, што дасьледчыца выявіла ў нямецкіх архівах данясеньні нямецкага акупацыйнага камандаваньня ў Бэрлін аб тым, што спробы немцаў уцягнуць беларусаў у пацыфікацыю жыдоў праваліліся. Немцы не змаглі тут гэтага арганізаваць. Беларусы ня ўдзельнічалі ў гітлераўскай палітыцы Галакосту. Аніка Вальке тое вымушана была прызнаць, але надалей працягвае шукаць доказаў пад сваю канцэпцыю, якая загамавалася ў Беларусі.

Нядаўна на 102-м годзе жыцьця зышоў у іншы сьвет Антон Шукелойць. Успаміны і згадкі пра жыцьцё гэтага цікавага чалавека зноў наштурхнулі мяне на тэму беларуска-жыдоўскіх дачыненьняў. Бадай што найлепш і найбольш дакладна яе апісаў Зьмітрок Бядуля — наш выбітны пісьменьнік, габрэй і беларус у сваёй працы “Жыды на Беларусі” (Менск, 1918 г.). Дакладна так ацэньваў нашых літвакоў і Шукелойць, і адпаведна абгрунтоўваў свае дачыненьні.

Мне падумалася, што цікава было б нагадаць некаторым людзям пра думкі і ўспаміны гэтага вядомага чалавека, які быў жывой беларускай гісторыяй ХХ-га стагоддзя.
На жаль, у мяне няма з сабой у Нью-Ёрку друкарскіх пакаў сваёй кніжкі “Гутаркі з Антонам Шукелойцем”, якую я выдаваў у Варшаве, таму я адсканаваў выбраныя старонкі і падаю іх у паку ПДФ. Хто цікавіцца — пачытае. (Sic! Тут пераведзена ў «doc»)

24 студзеня 2017 г. Зянон ПАЗЬНЯК

P.S.
Для людзей, якія атрымалі адукацыю за саветамі на расейскай хлусьні, гэтая кароткая інфармацыя аб дзейнасьці беларускіх патрыётаў пад нямецкай акупацыяй, можа перавярнуць савецкія ўяўленьні савецкіх выхаванцаў.

Беларуская дзейнасьць пад нямецкай акупацыяй у сістэме адміністрацыі – гэта было змаганьне зь немцамі і маскоўскімі бальшавікамі адначасова. Фактычна, гэта было беларускае падпольле, узначаленае Беларускай Незалежніцкай Партыяй. Адной з галінаў дзейнасьці Партыі было якраз ратаваньне габрэяў.

Забойствы беларускіх змагароў у той час, у тым ліку і доктара Іваноўскага (бургамістра Менска) – гэта справа рук расейскіх бальшавікоў. Дарэчы, два бальшавіцкія падонкі, якія забілі гэтага вялікага чалавека, потым жылі ў Менску, прозьвішчы іхныя былі вядомыя, адзначаныя ў савецкай гэбоўскай літаратуры. Але на той час ужо не знайшлося ў горадзе людзей, якія змаглі б пакараць бандытаў.

Расейска-бальшавіцкая прапаганда аж шалела тады ад нянавісьці да герояў-беларусаў, наварочалі горы хлусьні, брахалі пра нібыта беларускіх «калабарантаў», пра «супрацоўніцтва» з фашыстамі, абзывалі «предателямі» (гэта патрыётаў Беларусі!) і г. д. Яны і цяпер яшчэ нешта стракочуць у Маскве на сваім тэлебачаньні.

-----------------


ЭПІЗОД У ВІЛЕНСКІМ УНІВЭРСІТЭЦЕ ПЕРАД ВАЙНОЙ

А. Шукелойць: - Недзе ў 1937 годзе выбралі рэктарам ксяндза, такі Вуйціцкі з гэалягічнага факультэту. І ён вельмі ж быў варожы да беларусаў. Ён забараніў якраз апошні наш канцэрт хору Шырмы. Сказаў, што “вы можаце атрымаць залю Сьнядэцкіх на канцэрт у тым выпадку, калі вам дазволіць паліцыя”. Ну, зразумела, што паліцыя дазволіць у гэным часе ўжо не магла. І так наш апошні плянаваиы канцэрт хору Шырмы не адбыўся.

З. Пазьняк: - Унівэрсітэт у Вільні меў тады сваю тэрытарыяльную і адміністрацыйную
аўтаномію, ці не?

А. Шукелойць: - Унівэрсітэты ў Польшчы мелі аўтаномію тэрытарыяльную і адміністрацыйную. Але з ростам дыктатуры зьмяняліся і дачыненьні да ўнівэрсітэтаў.
Абмяжоўвалася аўтаномія ўнівэрсітэтаў. Беларусы на гэтым таксама пацярпелі. Быў загад, што ўнівэрсітэцкія арганізацыі могуць быць толькі
тэрытарыяльнага характару. Гэта значыць арганізацыя толькі на гэтым унівэрсітэце. І дзеля гэтага тады Беларускі Студэнцкі Саюз, які быў сябрам Аб`еднаньня беларускіх студэнцкіх арганізацыяў у Празе (у Чэхіі), мусіў выступіць з гэтага аб’еднаньня.

Так што гэтыя правы паступова ліквідавалі. Але ўсё ж да самага канца йшчэ некаторыя правы заставаліся, і рэктары іх прытрымліваліся. Гэты ж ксёнз Вуйціцкі якраз быў супраць і не выконваў іх.

З. Пазьняк: - Таму ён, відаць, і прапаноўваў, каб зьвярталіся да паліцыі, хаця паліцыя не магла ўмешвацца ва ўнівэрсітэцкія справы?

А. Шукелойць: - Наагул, аб ксяндзы Вуйціцкім як рэктары ўнівэрсітэту палякі стараюцца не гаварыць. таму што ён якраз увёў асобныя лаўкі для габрэйскай моладзі на ўнівэрсітэце. Восеняй заўсёды ўзьнікалі між габрэямі і польскімі нацыяналістамі сваркі, якія адбіваліся на ходзе заняткаў на ўнівэрсітэце. Іншыя рэктары стараліся гэта нейкім спосабам лагодзіць. Быў такі з медыцыны рэктарам выбраны, які ў выніку гэтых сварак зрокся рэктарату. А Вуйціцкі гэты ўвёў асобныя лаўкі. І таму на ўнівэрсітэцкіх аўдыторыях габрэйская моладзь павінна была сядаць зь левага боку, на асобных лаўках.

Супраць гэтага рашуча выступілі Беларускі Студэнцкі Саюз і іншыя ўнівэрсітэцкія арганізацыі, сябры якіх дэманстратыўна сядалі разам з габрэямі ў адных лаўках.

У нас асаблівай рашучасьцю вызначыўся апошні старшыня Беларускага Студэнцкага
Саюзу Ўсевалад Кароль, студэнт медыцыиы, які дэманстратыўна заўсёды сядаў у левыя лаўкі э габрэямі. Іх потым шавіністы цягалі за рукавы. Так што вельмі цікавыя выпадкі былі. Матка Караля адзін раз пьтае: “Слухайце, хлопны, скажэце мне, што гэта мой Воўка робя на ўнівэрсітэце, што прыходзя заўсёды з абдзёртымі рукавамі?”
А ён такі таўставаты быў, дык яго як за рукі цягнуць, то ледзь ні сарвуць і рукавы.

3. Пазьняк: - А хто яго цягнуў?

А. Шукелойць: Ну.гэтыя студэнты, палякі, якія шавінісгы. Цягнулі яго зь мейсцаў жыдоўскіх, каб ён там не сядзеў між імі. Але ў нас, у Беларускага Студэнцкага Саюзу, сход быў. Адчыталі рэфэрат на гэтую тэму, і была пастаиова, што беларусы маюць падтрымоўваць гэтых габрэяў на ўнівэрсітэце і сядацъ у тыя самыя лаўкі.

ПРА ГАБРЭЯЎ

З. Пазьняк: - Цікава было даведацца па ходу нашай гаворкі пра сутнасьць і канкрэтныя факты дачыненьняў да габрэйскага насельніцтва ў міжваенны пэрыяд у Польшчы і потым, за часы гітлераўскай акупацыі на Беларусі. Тым больш, што бальшавіцкая і кагэбоўская прапаганда спэцыяльна ўсё перакручвала. Добра было б вярнуцца да таго, пра што мы ўжо гаварылі раней і высьветліць некаторыя малавядомыя аспэкгы больш падрабязна.

А. Шукелойць: - Тут я хачу тады спачатку ўспомніць пра нацыянальныя адносіны ў міжваеннай Польшчы. Нашыя палітычныя арганізацыі Грамада і Хадэцыя існавалі, так бы
мовячы, ва ўмоўна дэмакратычнай Польшчы. У выбарах
выступалі супольна ў блёку
нацыянальных мяншыняў. І блёк нацыянальных мяншыняў праводзіў працу і выбары ў Сойм і выбары самаўраду. У Вільні, напрыклад, на выбарах ў Гарадзкую Раду ў супольнай лісьце з габрэямі былі беларусы. Ад бєларусаў быў там на адным з пачатковьіх нумароў ведамы у Вільні дзеяч доктар 
Баляслаў Грабінскі, хадэк.

Другое, аб чым трэба яшчэ гаварыць, гэта аб рыхтаваньні габрэямі моладзі, якая ехала ў Палестыну, дзе выкуплялі для іх зямлю і арганізоўвалі кібуцы. У падрыхтоўцы гэтай моладзі прымалі ўдзел беларускія спэцыялісты. (Я пра гэта ўжо адзначаў раней.) Трэцяе, аб чым я хацеў бы ўспомніць, што ў час той Польшчы на Вілєнскім ўнівэрсітэце габрэяў трактавалі гэтаксама дрэнна, як і бєларусаў (,,нумэрус кляўзус”, “нумэрус нулюс” і г:д.). Так што мы мелі аднолькавыя там тады “правы”.

Тое, што нацыяналістычная польская моладзь дамагалася асобных лавак для габрэйскай моладзі ва ўнівэрсітэцкіх аўдьггорыях, выклікала бурныя сутычкі беларускіх і габрэйскіх студэнтаў з польскімі шавіністамі. Дайшло да таго, што ўнівэрсітэт на нейкі час быў зачынены. Так што ў гэтым часе ў нас вєльмі такое блізкае ўзаемапаразуменьне было з габрэйскім насельніцтвам Вільні.

З. Пазьняк: - Чаму абмяжоўвалі некаторыя прадметы для беларусаў і габрэяў, напрыклад, мєдыцыну? Чаму баяліся,_каб беларусы паступалі на медыцыну?

А. Щукелойць: Медыцына дае незалежную прафэсію. Хаця ў гэтым часе ўжо таксама не давалі працы ў Беларусі. І таму беларускія студэнты, скончыўшыя медыцыну (вось
ведамыя нашы дзеячы: доктар 
Мікола Шчорс, які нават быў два гады
старшынём Студэнцкага Саюзу, і доктар 
Вітаўт Тумаш), яны ў заходняй Беларусі працы не знайшлі, мусілі выехаць у Польшчу. Такое было становішча.

Ужо на эміграцыі, калі мы на гэту таму гаварылі з Міколам Шчорсам (я зь ім заўсёды быў у вельмі добрых дачыненьнях), ён мне казаў (калі я ўспомніў пра гэты ,,нумэрас кляўзус”): “Польскіх студэнтаў, якія хацелі на гвалт стацца лекарамі, але не паступілі ва ўнівэрсітэты ў Польшчы, дык іх прымалі вельмі лёгка на Віленскім унівэрсітэце. І разьмяркоўвалі іх у Беларусь.

З. Пазьняк: - Значыць, гэта была звычайная асімілятарская палітыка.

А. Шукелойць: - Так. Гэта тое, што было перад вайной.
Часы
нямецкай акупацыі. Я гаварыў пры іншай нагодзе, што на першым тым нелегальным сходзе ў Менску, які адбыўся ў 1941-м годзе ў кабінэце Антона Адамовіча ў гарадзкой Управе, абмяркоўвалася таксама дачыненьне да жыдоў. Было прынята, што пры ўсялякай магчымасьці, дзе толъкі можна супроцьстаўляцца нямецкай палітыцы ў дачыненьні да габрэяў і дапамагаць ім у здабываньні так званых ,,арыйскіх папераў”. І гэта было потым пры розных нагодах роблена. Атрымаўшы ,,арыйскія паперы”, чалавек меў магчымасьць працаваць на розных пасадах, а часта - і захаваць сваё жыцьцё.

У час, скажам, калі старшынёй управы Менску быў прафэсар Іваноўскі, загадчыкам электраэнэргіі быў інжэнер-габрэй. Прафэсар Іваноўскі якраз паклікаў мяне, папрасіў каб ягоную жонку прыняць на працу ў музэй. Што я і зрабіў. Была яна вымаганы час, здаецца, паўгоду, ці што. А потым атрымала належныя арыйскія паперы і ўжо свабодна сабе жылі ў горадзе да канца акупацыі.

І так шмат-шмат нашых ведамых дзеячоў дапамагалі ў час нямецкай акупацыі жыдам. У прафэсара Іваноўскага, потым у ягоным фальварку на Лідчыне, у Лябёдцы, таксама перахоўвалі габрэяў. Тут у нас, у Нью-Ёрку, доктар Янка Станкевіч ужо перад сьмерцяй атрымаў такі ліст падзякі ад ведамага жыдоўскага дзеяча, вельмі спрытнага, які ў час нямецкай акупацыі стварыў цэлую арганізацыю, падпарадкаваную ня Менску, але Вільні ці Рызе.

З. Пазьняк: - Адміністрацыі Остлянду, значьщь.

А. Шукелойць: Магчыма. І з гэтай арганізацыяй дзеяў на цэлую прастору. Арганізацыя мела нейкі характар такой прапагандовай службы.

З. Пазьняк: Як прозьвішча таго дзеяча?

А. Шукелойць: - Яго прозьвішча было зьмененае, па-мойму нешта, калі я не памыляюся, Заксаў. Шырэй аб ім ёсьць ва ўспамінах суддзі Леаніда Галяка ў першай частцы, Там ён успамінае, што колькі ні пытаў немцаў, дык ніхто не сказаў яму, што гэта за арганізацыя. Ніхто ня ведаў. Значьць, выглядае, што ён сам стварыў арганізацыю і зь ёй дзейнічаў. Быў у нямецкай уніформе, і сваіх людзей, супрацоўнікаў, таксама апранаў у нямецкія уніформы. Вельмі спрытны хлопец быў, вельмі спрытны. Раздаваў дазволы на праезд чыгункай, скажам. У час вайны даволі цяжка было дастацъ дазвол. Магчыма, што недзе ў мяне захаваўся нават нейкі дакумант, выдадзены ім у паездку.

Апрача гэтага вялікую дапамогу арганізавалі для габрэйскіх дзяцей. У Менску было, нешта, тры групы, дзевяць ці дзесяцъ такіх ,,дзецдамоў”. Старшынём гэтай цэлай сістэмы быў ведамы потым на эмітрацыі дзеяч Якуб Рэпэцкі (ужо не жыве, памёр у Канадзе). Ён быў загадчыкам гэтых дамоў. Заўсёды набіралася шмат габрэйскай дзетвары, якую бацькі высылалі на горад у розныя цэрквы, дзе іх потым падбіралі ў гэтыя дзіцячыя дамы. З тых дамоў потым дзяцей адпраўлялі на правінцыю, у розныя часткі Беларусі. Там лягчэй было з утрыманьнем.

З. Пазьняк: - Куды іх адсылалі, у сем’і?

А. Шукелойць: - Адсылалі, так. Ад мяне, напрыклад, забірала заўсёды такая інспэктар у
Вялейцы, інжэнер
 Ганна Сухая. Яна іх адвозіла і там недзе расьпіхвала, дзе, я ня ведаю. У кожным разе, гэтыя дзеці выхоўваліся ці перахоўваліся ў нашых беларускіх сем’ях.
З правінцыі прывозілі ў Менск розныя харчы (гэта па лініі Самапомачы), а зь Менску вывозілі габрэйскіх дзетак. Так што такім парадкам дапамагалі.

З.Пазьняк: - Ці ведалі пра гэта ва ўправе? Хто там кіраваў?

А.Шукелойць: - Іваноўскі ведаў і кіраваў таемна ад немцаў. У яго ў самога, я ўжо казаў, у фальварку дзьве асобы габрэйскія перахоўваліся, і ва Управе габрэі працавалі.

З. Пазьняк: - Вацлаў Іваноўскі – вядомы беларускі дзеяч (пісаў пад псэўданімам Вацюк Тройца). Яшчэ да Першай Сусьветнай вайны ўдзельнічаў у беларускім культурніцкім руху. Якое ягонае паходжаньне?

А.Шукелойць: - Іваноўскі, гзта быў стары наш дзеяч. Гэта шляхціц сярэдняга ўзроўню, зь Лідчыны, іхны маёнтак Лябёдка. Іх трох братоў было. Кожны зь іх выбраў іншую нацыянальнасьць. Старэйшы стаў палякам, сярздні Вацлаў – 6еларусам, а малодшы, Тадэй, стаўся літоўцам.

Наш, той беларус Іваноўскі, яшчэ як студэнт Палітэхнічнага інстытуту ў Пецярбургу быў адным з тых, што арганізоўвалі першыя беларускія арганізацыі. Менавіта: Беларскую Рэвалюцыйную Грамаду а потым -- Беларускую Сацыялістычную Грамаду (БСГ).

Найбольшая ягоная заслуга -- гзта арганізацыя перашага беларускага выдавецтва ў Пецярбургу -- ,,Загляне сонца і ў наша ваконца ”, якога Іваноўскі быў старшыня.

Шмат якія маткі габрэйкі, што мелі магчымасьцъ выйсьці з горада, аддавалі сваіх дзяцей суседкам, казалі: ,,Вось ты забяры маё дзіцё, можа табе ўдасца перахаваць яго. ” Так што былі і гэтакія дзеці. Некаторыя, якія ведалі, што яны габрэі, то, відаць, пасьля вайны вярнуліся да сваіх, а некаторыя так і засталіся.

Зразумела, што, з габрэйскага пункту гледжаньня, гэта можна было па-рознаму тлумачыць, бо ж гэтыя дзеці маглі ўжо і не вярнуцца да габрэйства, але з пункту гледжаньня гуманнасці, тое, што выконвалі тады нашыя людзі, гэта была вялікая ахвярнасьць. За гэта маглі налажьшь галавой. Немцы, калі б даведаліся, -- не цырымоніліся б.

Тое, што нам там закіды робяць, то закіды гэтыя не габрэйскага паходжаньня, а маскоўскага. Гэта старая традыцыя ў іх, каб падняць антысэмітызм у Беларусі. Нават калі глядзець у гістарычным аспэкце, то заўсёды Масква нешта прыдумвала такое. Быў некалі выдуманы нават адзін сьвяты такі, што “убіенны жыдамі”, казалі.

Наш прыєзд у Амэрыку ня выклікаў ніякай варожасьці з боку габрэйскага насельніцтва. Наадварот - прыхільнасьць. І ведамы габрэйскі дзеяч у нью-ёркскіх колах доктар Ліхтэн (прафэсар нью-ёркскага ўнівэрсітэту) першы прышоў да нас і сказаў што ён гатовы зрабіцъ рэфэрат і расказаць там аб стаўленьні габрэяў да беларусаў з увагі на тое, што ў час вайны мы ўсе паводзілі сябе на шмат лепшым узроўні, чым іншыя народы, акупаваныя нямецкай нацыстоўскай арміяй. Ён потым велъмі шмат нам дапамагаў. Ён падпісаў, дарэчы, хартыю Беларускага Інстытуту Навукі і Мастацтва, ў дужа блізкіх дачыненьнях з Тумашам быў, са мной таксама. Ён заўсёды нас запрашаў на розныя габрэйскія імпрэзы, на банкеты ведамых тут дапамаговых габрэйскіх арганізацыяў.

Я асабіста быў на банкеце ў Міноры (дапамаговая арганізацыя). Разам з Тумашам былі таксама на розных мітынгах, выбарах і іншых габрэйскіх мерапрыемствах.

Доктар Ліхтэн потым выехаў у Эўропу і там апошняе, што я ведаю (мне расказваў біскуп Чэслаў Сіповіч), Ліхтэн прадстаўляў Ізраіль пры Ватыкане. Тады яшчэ дыпламатычных дачыненьняў не было, але Ізраілъ мєў там наглядальніка.

Другой асобай, што выканаў вялікую ролю для нас, -- гэта сэнатар ад Ныо-Ёрку Якуб (Джэкаб) Джэвіц. Ён заўсёды арганізоўваў з нагоды 25 Сакавіка малітву ў Сэнаце. На адчыненьне паседжаньня Сэнату заўсёды ехала дэлегацыя зь Нью-Ёрку з уладыкам Васілём -- архіепіскапам Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы. Уладыка Васіль адчыняў малітвай паседжаньне Сэнату. Даслоўна 25 Сакавіка альбо (калі не выпадала 25 сакавіка) -- у нейкі дзень, блізкі да 25-га. Малітвы Уладыкі Васіля і прамовы Джэвіца надрукаваныя ў справаздачах Кангрэсу ЗША.

Зь дзеячоў нашага гораду вельмі прыхільна ставіўся Кач (з паходжаньня нават па бацькох -- беларускага). Ён Кох пішацца але па-ангельску чытаецца Кач. Ён яшчэ жыве. Такі жыцьцярадасны. Ён заўсёды з нагоды 25 Сакавіка выдаваў праклямацыю ад горада і бываў на нашым сьвяткаваньні.

З. Пазьняк: - Якое становішча ён займаў?

А. Шукелойць: - Ён быў маёрам (мэрам) гораду Нью-Ёрку. Ён вельмі вясёлы чалавек. Ён іцяпер яшчэ выступае часта. Тады суды ішлі паміж штатам Нью-Ёрк і Нью-Джэрзі за тую выспу, дзе стаіць статуя Свабоды.

З. Пазьняк: - Так, 50 гадоў судзіліся.

А. Шукелойць: - Здаецца, і цяпер яшчэ суды ідуць. Але быў такі мамэнт за часоў Кача, што Нью-Ёрк выйграў. Ён тады журналістам сказаў, што суд выйгралі, і тая статуя Свабоды як стаяла задам да Нью-Джэрзі, так і будзе стаяць. Цяпер, дарэчы, на мэра гораду ішоў наш прыяцель Грын. Ён таксама ў нас на сьвяткаваньні 25 Сакавіка бываў Гэта багатая габрэйская сям`я, да іх належаць вялікія крамы прадуктовага характару.

Тады, калі ён быў у Кангрэсе, у нас склаліся добрыя дачыненьні. Потым ён выбыў, і з таго часу кантактаў няма. Гэтыя дачыненьні беларускай эміграцыі і габрэйскіх дзеячоў у Амэрыцы, ці амэрыканскіх палітътчных дзеячоў габрэйскага паходжаньня, так неяк сталі непакоіць Маскву. І расейцы пачалі рабіць захады супраць дзеячоў беларускай эміграцыі, супраць прафэсара Адамовіча, доктара Станіслава Станкєвіча. Гэта дзьве асноўныя асобы ў час халоднай вайны ў змаганьні з бальшавіцтам па лініі Інстьтуту вывучэньня СССР.

Там старшынёй бываў пераважна доктар Станіслаў Станкевіч. Заўсёды на зьезды Інстытуту ў Эўропу езьдзіў Адамовіч. Мела значаньне таксама радыё, здабытае ў час халоднай вайны, яно было адраджэнскім. Апрача гэтага - дачыненьні беларускай эміграцыі з палітычным Вашынгтонам. Усё гэта выклікала ў Маскве такую злосьць, і пачалі востра выступаць супраць беларускай эміграцыі, даказваючы, што цэлы шэраг нашых дзеячоў актыўна супрацоўнічаў зь немцамі. Пачалася пісаніна. Былі спэцыяльна нанятыя людзі, якія прыязджалі ў Нью-Ёрк і ваколіцы, у беларускія калёніі эміграцыі. Вялі гутаркі на тэмы сучаснай гісторыі, удаючы, што яны гісторыкі. Зьявіўся такі ,,вучоны” юрыст, наняты бальшавікамі, Лофтус, які цэлую кніжку на гэтую тэму напісаў. Кніжка шырока тут разыходзілася ў Амэрыцы, таксама ў Эўропе. На кніжку паклікалася потым бальшавіцкая прапаганда. І так яшчэ мацней білі па эмітрацыі.

З. Пазьняк: - Але кніжку Лофтуса ў вучоным сьвеце ніхто сур’ёзна не ўспрымае, бо разабраліся, што гэта фальсіфікацыя. На яе ніхто не спасылаецца. Хіба што самыя адсталыя прапагандысты.

А. Шукелойць: - Так. Але ж антыбеларуская прапаганда йдзе, а ў Беларусі нават сёньня. Выдумваюць неіснуючы антысемітызм там, дзе наадварот: беларусы ратавалі людзей.

Супраць кніжкі гэтых гісторыкаў, што былі нанятыя Масквой, быў цэлы шэраг паважных артыкулаў. Пісалі докгар Тумаш, Адамовіч, Станкевіч, Запруднік - гэта дзеячы таго Інстытуту вывучэньня СССР, цэнтраля яго была ў Мюнхэне, і там выдавалася спэцыяльна мноства артыкулаў. Мне здаецца, наш аддзел у гэтым Інстытуце выдаў ці ня 10 зборнікаў. Зборнікі перакладаліся на ангельскую мову.

Савецкая прапаганда зрабіла свой адмоўны ўплыў найбольш ў СССР. Тут жа яна ня
дзейнічала. Я ўжо казаў пра докгара Ліхтэна, а ён жа быў дырэктарам ,,Антыдыфэмэйшан ліг” (арганізацыя, якая мае заданьне выкрывацъ і змагацца з антысэмітызмам). Доктар 
Ліхтэн выявіў ахвоту спаткацца зь беларускай эміграцыяй, зрабіць даклад, дзеля таго што ён яшчэ ў час нямецкай акупацыі спэцыяльна вывучаў пытаньне акупацыі на Беларусі і напісаў нават на гэту тэму дасьледчыцкую працу. Так што ёсьць ягоная праца ў ангельскай мове аб становішчы ў Беларусі ў час нямецкай акупацыі. Праца выйшла раней, чым у 50-х гадах. Бо ў 50-х гадах мы прыехалі. Я меў яе асобным выданьнем.

Далсй ён з намі актыўна супрацоўнічаў. Шмат дапамагаў. Ён быў адным з тых, хто пры дапамозе іншага прыяцеля-габрэя, які працаваў у бібліятэцы заступнікам загадчыка славістычнага аддзелу (Бэрштайн), дапамог арганізаваць першую нашую вялікую выстаўку ў Публічнай бібліятэцы на 5-й эвеню і 42-й вуліцы. Былі мы таксама на ўнівэрсітэце, які тут маюць габрэі, на выпуску вучоных-дактароў і на цэлым шэрагу іншых габрэйскіх мерапрыемстваў.

Словам, доктар Ліхтан уводзіў нас у амэрыканскае жьщьцё. Адной з такіх цікавых малаведамых акцыяў дзеля ўдзелу ў халоднай вайне была сустрэча беларускай і габрэйскай інтэлігенцыі ў спадарства Русакоў у Брукліне. Там тады ад імя арганізацыі, якая мела прыняць актыўны ўдзел у халоднай вайне, з намі сустрэўся такі фон Левін (Леван чытаецца, Левін пішацца). Пасьля гэтага цэлая група нашай інтэлігенцыі з Адамовічам, Станкевічам, тады тут быў яшчэ прафэсар Дарашэвіч, прыняла ўдзел у арганізацыі Навуковага Інстытуту вывучэньня СССР у Нямеччыне і радыё ,,Свабода”. Так што мы цэлы час мелі добрыя дачыненьні з габрэямі ў нашай палітычнай дзейнасьці супраць бальшавіцкіх акупантаў.

З. Пазьняк: - Гэта адказ на нашыя добрыя адносіны?

А. Шукелойць: - Правільней сказаць, што гэта вынік беларуска-габрэйскіх добрых
адносінаў, якія існавалі здаўна.

---------------




Грамадзтва крывых люстэркаў: Расейцы радуюцца, што іх баяцца ў сьвеце

posted Feb 5, 2017, 4:22 PM by Адміністратар Навін   [ updated Feb 5, 2017, 4:22 PM ]

86% жыхароў Расеі мяркуюць, што сьвет жыве ў страху перад іхняй краінай.

Тры чацьвертых апытаных сацыёлагамі з маскоўскага Фонду Грамадзкай Думкі гэтым задаволены.

ФГД правёў свае дасьледваньні, падсумоўваючы вынікі мінулага году ў грамадзкай сьвядомасьці расейцаў, якую разьдзіраюць супярэчнасьці. Нягледзячы на тое, што абсалютная большасьць мяркуе, што ў сьвеце баяцца Расею, але адначасна 73% мяркуюць, што іхняя краіна паўсюдна шанаваная. Нягледзячы на гэта 48% перакананы, што ў сьвеце дрэнна ставяцца да іхняй краіны (хаця 42% мяркуюць наадварот), а 51% мяркуе, што “замяжой неаб’ектыўна ставяцца” да іхняй краіны.

На погляд 58% расейцаў іхняя айчына зьяўляецца багатай краінай, а ажно 65% гатовыя назваць сваю айчыну “разьвітай, перадавой”. Ажно адна чацьвертая апытаных мяркуе, што іхняя краіна знаходзіцца ў першай дзесятцы разьвітых краін сьвету. А 70% мяркуе, што і ў сьвеце лічаць Расею “багатай краінай”. Столькі ж апытаных мяркуе, што іхняя айчына – “вольная краіна” (тобок такая, дзе няма рэпрэсій). Больш за палову мяркуе, што Расея знаходзіца сярод першых краін у сьвеце “у справе асабістай бясьпекі”. Столькі ж апытаных мяркуюць пра пазыцыю Расеі сярод іншых у сьвеце “у справе абароны правоў і грамадзянскіх свабод”.

Адначасна 15% мяркуюць, што “узмацненьне Расеі і павышэньне яе статуса ў сьвеце выклікаюць адмоўную рэакцыю на Захадзе”. Верагодна, што з гэтай прычыны больш за палову рэспандэнтаў мяркуюць, што “існуе рэальная пагроза выбуху вайны паміж Расеяй і краінамі НАТО”, а ажно 43% мяркуюць, што такая пагроза большая, чымсьці ў 70-я гады мінулага стагоддзя.

Анджэй Ламаноўскі

Пераклаў з польскай В. Буйвал.

Крыніца: польская газэта “Rzeczpospolita”, 17.01.2017

http://www.rp.pl/Spoleczenstwo/301179887-Sondaz-Rosjanie-lubia-jak-inne-kraj-sie-ich-boja.html#ap-1

Эўразьвяз плануе разбудову лягяроў для ўцекачоў у Беларусі

posted Feb 5, 2017, 4:20 PM by Адміністратар Навін   [ updated Feb 5, 2017, 4:20 PM ]

Беларусь, якая як і Україна, імкнецца атрымаць безвізавыя адносіны з Эўразьвязам, павінна будзе на сваёй тэрыторыі паставіць ізалятары і лягяры для ўцекачоў, якіх раней у гэтай краіне не было. З усходняй Эўропы штогод прыбывалі ў Эўразьвяз сотні тысячаў уцекачоў. Праз Беларусь ідуць пераважна чачэнцы.

Мігранты ідуць у Эўразьвяз не толькі праз Сяродземнамор’е, але таксама праз Усходнюю Эўропу, ды яшчэ ў колькасьцях, якія нельга недаацэньваць. За мінулыя два гады ў Польшчу або ў Чэхію прыбылі сотні тысячаў мігрантаў з Украіны, але з-за таго, што йдзецца пра працоўную міграцыю, якая запаўняе пустуючыя месцы на рынку працы, ёй не надаюць такой увагі, як міграцыі з Сірыі або афрыканскіх краін.

Прыбываюць жыхары Каўказу

Аднак, разам з гэтымі “новымі гастарбайтэрамі” у Эўразьвяз прыбываюць класічныя ўцекачы, якія жадаюць атрымаць прытулак у такіх краінах, як Нямеччына, Скандынавія або Аўстрыя.

Йдзецца перш за ўсё пра чачэнцаў і жыхароў іншых паўночнакаўказкіх краін, дзе ўвесь час адбываюцца “антытэрарыстычныя акцыі” расейскіх сілаў бясьпекі, але таксама і пра этнічных расейцаў, якія шукаюць у Заходняй Эўропе абарону ад перасьледу з боку аўтарытарнага расейскага рэжыму. Праз Расею, Украіну і Беларусь, такім чынам, кіруюцца таксама мігранты з Сірыі і Аўганістану, хаця і ў значна меншых колькасьцях, чымсьці “класічнымі маршрутамі”.

Частка гэтых людзей спрабуе дабрацца да шэнгенскай прасторы Эўразьвязу таксама і нелегальным шляхам, і Эўразьвяз хоча мець магчымасьць вяртаць іх у памежныя краіны, такія, як менавіта Беларусь. Менск, аднак, ня мае ні ізалятараў, ні лягяроў для ўцекачоў, куды можна было б пасяліць вернутых нелегальных мігрантаў.

“У сытуацыі, у якой мы сёньня знаходзімся, мы ня здольны выканаць дамову аб рэадмісіі так, як гэта ўяўляе сябе Эўразьвяз. Мы проста ня маем для гэтага падрыхтаванай інфраструктуры”, -- заявіў для агенцыі Белта Ігар Фісенка, кіраўнік консульскай службы беларускага міністэрства ўнутраных спраў. “Каб мы маглі прымаць вернутых уцекачоў, нам патрэбныя час і грошы”, -- дадаў Фісенка.

Тры катэгорыі ўцекачоў

Але ж часу мала. Нямеччына ўжо летась пачала выдаляць тысячы чачэнскіх уцекачоў, якія прыбылі ў гэтую краіну праз Польшчу і менавіта праз Беларусь. Таму Эўразьвяз хоча, падобна, як у выпадку з Турцыяй альбо паўночнаафрыканскімі краінамі, дапамагчы Беларусі з пабудовай інфраструктуры для ўцекачоў.

У параўнаньні з мільярдамі для Турцыі Эўразьвяз зьбіраецца інвэставаць у Беларусь “драбязу”. Гаворыцца пра дапамогу ў памеры сямі мільёнаў эўраў, у пераліку каля 200 тыс. крон. Памеры лягяроў і ізалятараў, якія павінны быць пабудаваны ў некалькіх месцах па ўсяе Беларусі, будуць невялікімі і пакуль што разьлічваецца, што там прымуць максімальна тысячы людзей.

Частка месцаў утрыманьня мае быць адкрытай, там уцекачы будуць свабодна перасоўвацца, а частка будзе закрытай – гэта будзе адпавядаць лягярам утрыманьня чэшскага тыпу.

Мігранты, якіх будуць вяртаць з краін Эўразьвязу, павінны будуць падзяляцца, паводле нямецкай газэты Tageszeitung, якая дала інфармацыю пра планы Эўразьвяза, на тры розныя катэгорыі.

У першай будуць украінцы, у другой сірыйцы і іншыя ўцекачы з краін Блізкага Усходу, у трэцяй грамадзяне Расеі, перш за ўсё згаданыя чачэнцы. У ізалятарах, паводле нямецкай газэты, уцекачы будуць “утрымлівацца пад замком да часу, пакуль ня будуць дэпартаваны з Беларусі альбо не пакінуць гэтую краіну дабраахвотна”.

Гульня на два бакі

Рэжыму Аляксандра Лукашэнкі, які ўзяў на сябе ролю пасрэдніка ў расейска-украінскім канфлікце, ўдалося палепшыць адніны з Эўразьвязам, і гэта нягледзячы на тое, што ўнутры Беларусі адбыліся толькі касмэтычныя зьмены.

Менск, аднак, вяртаецца да праграмы Усходняга партнёрства, адмяніў візы для грамадзян Эўразьвязу, а пасьля ўвядзеньня дамовы пра рэадмісію чакае, што і для Беларусі пачне дзейнічаць безвізавы кантакт з Эўразьвязам. Адначасова, аднак, Беларусь ёсьць часткай безвізавага Саюза Расеі і Беларусі і Эўразійскага саюза, створанага Масквой у супрацьвагу Эўразьвязу.

Лубаш Палата

Пераклаў з чэшскай В. Буйвал.

Крыніца: чэшская газэта “Mlada Fronta Dnes”, 23.01.2017

http://zpravy.idnes.cz/belorusko-uprchlicke-tabory-evropska-unie-penize-bezenci-p37-/zahranicni.aspx?c=A170119_101745_zahranicni_pas


Эўразьвяз папярэджвае аб расейскай дэзінфармацыі

posted Feb 5, 2017, 4:17 PM by Адміністратар Навін   [ updated Feb 5, 2017, 4:17 PM ]

Масква хоча пасеяць у Эўропе нязгоду.

Брусэль. У сувязі з набліжэньнем эўрапейскіх супэрвыбараў 2017 года ад экспэртаў-русістаў з Міністэрства Замежных Спраў Эўразьвязу паступіла папярэджаньне: Вялікі ўсходні сусед хоча пасеяць нязгоду ў краінах-членах Уніі. З 2015 г. East StratCom Task Force Эўразьвязу назірае за кампаніяй дэзінфармацыі, якая кіруецца з Масквы, і публікуе штотыдзень „Best Of” (“Лепшае”) з фальшывых паведамленьняў. Перад прэзыдэнцкімі выбарамі ў Францыі і выбарамі ў Бундэстаг у Нямеччыне ў Брусэлі асабліва павышана чуйнасьць – не апошняй з прычын гэтага ёсьць досьвед з мэтанакіравана распаўсюджанымі паведамленьнямі падчас выбарчай кампаніі ў ЗША.

У апублікаваным аглядзе расейскай стратэгіі экспэрты Эўразьвязу сьцьвярджаюць, што галоўнай мэтай расейскай кампаніі дэзінфармацыі зьяўляецца аслабленьне Захаду. Масква хацела б пасеяць як мага большую нязгоду паміж краінамі-членамі Эўразьвязу, эўрапейскімі інстытуцыямі, ЗША і НАТО. Для расейскіх прапагандыстаў цікава не прапагандаваць рэчы пад выгадным для іх кутом разгляду, а распаўсюдзіць як мага больш супярэчлівых паведамленьняў. Мэта заключаецца ў тым, каб эўрапейцы наогул страцілі давер да СМІ і палітыкаў, правераных фактаў і аб’ектыўных высноваў.

Выснова экспэртаў Эўразьвязу мала супакойвае: Дагэтуль расейская кампанія дэзінфармацыі вызначалася посьпехам.

Пераклаў з нямецкай В. Буйвал.

Крыніца: аўстрыйская газэта “Die Presse”, 21.01. 2017

http://diepresse.com/home/ausland/eu/5157806/EU-warnt-vor-russischer-Desinformation

Рэжымны Макей бароніць “внутренние рейсы”

posted Feb 5, 2017, 4:15 PM by Адміністратар Навін   [ updated Feb 5, 2017, 4:15 PM ]

“ДэмСМІ” не праспалі ў шапку і паведамілі нам пра чарговы дыпламатычны подзьвіг адзьютанта галоўнага начальніка рэжыму тав. Макея (якога стала модным называць “канкурэнтам і магчымым пераемнікам дыктатара”). Вось як “канкурэнт” бараніў сувэрэнітэт нашай краіны:

Макей пообещал уладить вопросы проверки паспортов у белорусов российскими пограничниками

Недоразумения с проверками паспортов у пассажиров авиарейсов Минск-Москва, которые считаются внутренними рейсами, должны быть в скором времени решены.

Об этом заявил руководитель белорусского внешнеполитического ведомства Владимир Макей, отвечая на вопрос Еврорадио.

Макей: "Мы это уладим. Кстати, не проверяют там паспорта у всех пассажиров, прибывающих из Минска. К вашему сведению, в России проверяют и пассажиров, прибывающих с южных направлений — из Сочи, к примеру. Идет выборочная проверка в целях безопасности. Но я знаю, что определенные проблемы существуют. Мы работаем с нашими российскими коллегами над решением этих проблем, и я уверен, что мы их решим".

Крыніца: http://www.belaruspartisan.org/politic/368396/

Вось мы і даведаліся, што палёты па маршруце наш Менск – іхняя Масква – гэта, аказваецца, “внутренние рейсы” Расеі. І “мы это уладим”… Вядома, як гэта “уладілі” цывілізаваныя краіны. Яны ўсталявалі класічную мяжу з расейскай імпэрыяй і ўважліва правяраюць пашпарты і візы на гэтай мяжы. У Беларусь расейская банда розных жанраў (ад крамлёўскіх начальнікаў да прафкілераў і дробнай шпаны) нават не адкрывае дзьверы нагамі, бо дзьвярэй няма.

Менскія кліенты Масквы ўжо даўно не хаваюцца. Крок за крокам (а хутчэй рыўкамі) здаюць Беларусь імпэрскаму монстру. Але прыдзе час – усё будзе іначай

Алесь Хадасевіч


НЯМА АДКАЗУ НА ГАЛОЎНАЕ ПЫТАНЬНЕ

posted Jan 30, 2017, 10:10 PM by Адміністратар Навін   [ updated Jan 30, 2017, 10:10 PM ]

Мінула дзесяць дзён прэзыдэнцтва Дональда Трампа. Усе захады, якія ён зрабіў за гэты час, маюць станоўчае значэньне для Амэрыкі, нягледзячы на шалёную прапаганду супраць яго з боку левых і ненавісных. Лямантуюць мексіканцы (што ня хочуць плаціць за сьцяну), але мексіканскі песа пайшоў на дол. Абураюцца лібэралы і эўрапейскія лідары. Але даляр умацоўваецца, Dow Jones ідзе ў верх, а ў Эўропе эканамічны спад ды інфляцыя эўра. Так рэагуе эканоміка, нягледзячы на гістэрычны лямант левакоў.

Беларусы, тыя, якія разьбіраюцца ў палітыцы ( і на якіх ня дзейнічае псіхапатычная прапаганда) падтрымліваюць Трампа. Але... Ёсьць адно "але". Для нас, беларусаў, галоўнае пытаньне -- як Трамп паставіцца да Расеі і да расейскай агрэсіі супраць Украіны, і ці падтрымае Амэрыка Украіну.

Ад гэтага рашэньня залежаць ня толькі справы ва Украіне, але і ў Беларусі і ўвогуле ў Эўропе. Якой будзе пазыцыя Трампа -- невядома. Аднак, калі яна будзе такой, як прагучэла тое ў час выбарчай кампаніі, і калі Амэрыка спасуе перад Масквой ды пойдзе на гешэфт з Пуціным і пакіне Украіну без дапамогі, то ўсё станоўчае, што робіць і зьбіраецца рабіць Трамп у Амэрыцы, ужо ня будзе мець для нас ніякага значэньня.

Што беларусам з таго, чаго набудуе там Трамп, і з таго, што амэрыканцы стануць квітнець, у той час, калі ў Беларусь палезуць маскоўскія акупанты, каб зьнішчыць краіну і забраць нашу волю!?

Лепш бы такога не адбылося. Але калі здарыцца, то беларусы ўздымуцца, будуць змагацца з агрэсарам і перамогуць. Ёсьць каму. Маскалі яшчэ ня ведаюць беларусаў і шмат пра што забыліся, бо самы сабе нахлусілі ў сваёй фальшывай гісторыі.

Магчыма зь немалымі ахвярамі, але Беларусь разам з Украінай перамогуць ворагаў. Тым больш дарагой стане ўсім свабода і воля, свая краіна і свой народ. Разьлічвайма на сябе і да абароны Айчыны -- рыхтуймася. Кожны -- рыхтуйся, каб жыла Беларусь.

31 студзень 2017 г.                 Зянон Пазьняк

Старшыня Кансэрватыўна-Хрысьціянскай

Партыі -- БНФ і Беларускага

Народнага Фронту "Адраджэньне"

З. Пазьняк: Поўнае інтэрв'ю «Большой»

posted Jan 24, 2017, 12:56 PM by Адміністратар Навін   [ updated Jan 24, 2017, 12:57 PM ]

1) -- Калі ў ЗША вы сочыце за тым, як жыве Беларусь, то як вы гэта робіце? Якія СМІ чытаеце?

З.П. – Я вымушаны жыць ў ЗША і ў Эўропе (Польшча). Інфармацыю пра Беларусь маю ад структураў палітычнай арганізацыі з ўсёй Беларусі; ад кантактаў зь людзьмі зь Беларусі; ад сваіх карэспандэнтаў; ад кантактаў з палітыкамі і рознымі асобамі; з сродкаў масавай інфармацыі (часткова, бо інфармацыя ў СМІ часта недакладная, выбарачная і тэндэнцыйная, а цяпер – як правіла).

2) -- Што, на ваш погляд, кардынальна зьмянілася ў краіне за гэтыя 20 гадоў. Чым Беларусь пачатку 90-х адрозьніваецца ад Беларусі сярэдзіны 10-х гадоў ХХІ стагоддзя?

З.П. – Зьмянілася шмат што. Гэта зьмены ўпадку, апісаныя ўжо шырока. Калі «кардынальна», то зьмяніўся дух грамадзтва. Гэтае грамадзтва бяз крыльляў.

3) -- Наколькі цяжкім для вас было рашэньне не прыяжджаць у Беларусь на пахаваньне маці?

З.П. – Вельмі цяжкім, бо немагчыма было перайсьці праз лінію фронту.

4) -- Спадар Зянон, якой была б Беларусь, калі б у 1994 годзе прэзідэнтам сталі вы?

З.П. – Людзі ўсюды ўсьміхаліся б адзін да аднаго і радаваліся б прысутнасьці.

5) -- Вас яшчэ памятаюць у Беларусі?

З.П. – Мяне ведаюць ня толькі ў Беларусі.

6) -- Як вы лічыце, просты чалавек як бачыць будучыню нашай краіны? Якой ён бачыць Беларусь?

З.П. – Наш просты чалавек думае пра простыя рэчы і чакае, што яму нехта іх забясьпечыць. Праўда такая, што сваёй будучыні звычайна ня мае той, хто пра яе ня думае. Але і думаць мала. Трэба ствараць. Запатрабаваныя стваральнікі. Калі яны будуць, тады зьменяцца думкі «простага чалавека».

7) -- Чаму сярод беларусаў так мала змагароў? Чаму мы такая рахманая нацыя?

З.П. – Беларусы гістарычна змагарны народ. Тое што цяпер «мала змагароў» (але яны ёсьць) – гэта вынік пэрманэнтнага фізічнага вынішчэньня актыўнай верхавіны нацыі акупацыйнымі і антынароднымі рэжымамі. Рэмісія і адраджэньне зьвязана з высьпяваньнем пакаленьняў і зьяўляецца важным, але адносным чыньнікам. Нэгатыўны адбор зьяўляецца абсалютным. У гэтым найбольшая небясьпека антынародных акупацыйных рэжымаў дзеля будучыні людзей.

8) -- Павал Шарамет назваў вас "адваротным бокам Лукашэнкі". А што вы думаеце пра Паўла Шарамета?

З.П. – Зямля яму пухам. Фармулёўка "Адваротным бокам Лукашэнкі" – гэта прапагандысцкае клішэ, дзеля дэфармацыі вобраза, прыдуманае на Лубянцы, якое паўтараў ня толькі адзін Шарамет. На жаль, ён позна пачаў разумець сутнасьць рэчаў у маскоўскай палітыцы, за што тут жа і паплаціўся.

9) -- Як можна аб'яднаць беларусаў? Таму што мы ўсёроўна падзелены на "ўсходнікаў" і "заходнікаў".

З.П. – Рэальны падзел на «ўсходніх» і «заходніх» ёсьць ва Украіне і абумоўлены гістарычна больш, чым двухсотгадовым існаваньнем заходніх украінцаў пад Габсбургамі і 18 гадоў пад палякамі. У 1918-1919 гг. на гэтых землях была ўтворана і існавала незалежная Заходне-Украінская Народная Рэспубліка (якая да таго ж ваявала з Польшчай і Румыніяй)

У Беларусі такога рэзкага падзелу няма. Ён перабольшаны. 18 гадоў пад польскай акупацыяй, нягледзячы на палітыку паланізацыі, ня мелі істотнага ўплыву на мэнтальнасьць беларусаў. Не існуе «заходнебеларускай» ідэалогіі, сьведамасьці і салідарнасьці. Няма антыпатыі паміж «заходнімі» і «ўсходнімі». Быў розны сацыяльны вопыт, бо беларусы заходніх вобласьцяў валодалі прыватнай уласнасьцю і часткова пазьбегнулі бальшавіцка-маскоўскага галадамору, калектывізвцыі 30-х гадоў і генацыду (масавых рэпрэсіяў і расстрэлаў).

Грамадзтва ёсьць цяпер палітычна падзеленае. Але палітычны падзел грамадзтва выкліканы не фактам даўняй акупацыі ўсходняй і заходняй тэрыторыі Беларусі. Яго падзяліў (і ня так даўно) татальны электронны бандыт пад назовам расейскае тэлебачаньне. Прытым так залез пад скуру беларусам, што аж хлопчыкі крывавыя ў вачах.

Тут не настолькі сьветапоглядны, колькі эмацыйна-ірацыянальны падзел (тым ён і шкодны, бо чалавек замбаваны, яго рэакцыя па за межамі рацыё). Мяжа якраз пралягае тут, а не там, дзе вяшчае сіпаты голас. Гэта значыць, што і рэтлянсьлятары расейскага тэлебачаньня (якія за Пуціна і Расею), і нацыянальна арыентаваныя беларусы зыходзяцца зараз на непрыняцьці нязьменнага начальніка рэжыму. Гэта ізноў жа абазначае, што ў выпадку нефальшывых выбараў (уявім такі фантастычны чын) беларусы зь вялікай доляй верагоднасьці могуць зноў не нацыянальнага прэзыдэнта выбраць, але ворага, зьмяніць драня на іншага драня. Таму першае, што абавязкова цяпер трэба зрабіць, думаючы пра аб'яднаньне беларусаў, – гэта заткнуць пашчу, заблакаваць і ліквідаваць голас маскоўскага электроннага бандыта. Гэта пытаньне надзвычайнай важнасьці. Наступнае – нацыянальнае беларускае тэлевяшчаньне (і ўсе праблемы з гэтым зьвязаныя).

10) -- Якія галоўныя кнігі на ваш погляд павінен прачытаць кожны беларус?

З.П. – Біблію і Эвангельле Госпада нашага Ісуса Хрыста.

11) -- Чаму ўсходняя і заходняя цывілізацыі не ўжываюцца мірна, без вайны?

З.П.Цяпер пра цывілізацыйны канфлікт кажуць ў сувязі з агрэсіяй ісламскіх радыкалаў супраць Заходняга сьвету. Прычына канфлікту ў дактрыне (і практыцы) глабалізацыі і ў сістэмным лева-лібэральным крызісе заходняй дэмакратыі. Прытым правакацыйным чыньнікам канфлікту выступае якраз лева-лібэральны Захад праз навязваньне Усходу сваіх антыкаштоўнасьцяў, якіх Усход ніколі ня прыме. Эканамічная аснова канфлікту цягнецца яшчэ з часоў каланіялізму. Палітычным дыспетчарам тэрарыстычнага наступу Усходу на Эўропу зьяўляюцца спэцслужбы Расеі (якая ўжо заяўляе, што ня мае межаў).

Цяпер, спадзяюся, зразумела, «чаму яны не ўжываюцца мірна, без вайны». У аснове канфлікту ня толькі эканамічныя і геапалітычныя інтарэсы, але такасама розныя ідэалогіі з праекцыяй на будучыню чалавецтва. Гэтая камбінацыя самая небясьпечная, бо вядзе да глабальнай вайны, якая рэальна ўжо пачалася ў 2001 годзе і працягваецца ў тлеючай форме.

У так званай тлеючай «цывілізацыйнай вайне» Расея выступае на баку Усходу. Этнічна расейцы гэта ёсьць угра-фіны, якія карыстаюцца мадыфікаванай старабаўгарскай (рускай) мовай. Гэта значыць, што этнічна і расава (лапланоіды) яны ёсьць эўрапейцы (хоць і не славяне), але мэнтальна – гэта Усход. Так склалася даўно, калі Масковія была часткай Мангольскай імпэрыі, але гістарычна выжыла да сёньняшняга дня. Мэнтальны чыньнік уплывае на характар паводзінаў.

Як археолаг і гісторык мастацтва (доктар навук) заўважу, што гэты этнагенэз расейцаў (рускіх) быў навукова распрацаваны яшчэ ў 70-х гадах ХХ-га стагоддзя (працы В. Сядова). У ХХІ стагоддзі генетычныя дасьледваньні пацьвердзілі высновы археалогіі, антрапалогіі, этнаграфіі, лінгвістыкі і іншых навук ХХ-га стагоддзя датычна да этнагенэзу расейцаў.

Новыя навуковыя дасягненьні кружылі ў сфэры навукі, практычна, не трапляючы ў палітыку і ідэалогію, да таго часу, пакуль Расея не распачала агрэсію супраць Украіны і ня стала зьневажаць украінцаў, абзываючы іх «не народам» і «не нацыяй».

Маскоўскія імпэрцы тым самым выкапалі магілу сваёй гістарычнай міфалогіі. Сьвет стаў метадычна даведвацца, хто ёсьць хто. На сёньняшні дзень міфалагічная легенда расейскай імпэрскай гісторыі пасыпалася і загадала доўга жыць. Дастаткова было аднаго, што расейцы (рускія) гэта ня ёсьць славяне, і ўсе казкі пра «трыадзіны рускі славянскі народ», «старэйшага брата» (а ён увогуле ня брат) ды «старажытнарускую дзяржаву» ператварыліся ў пусты міфалагічны хлам.

Лічу патрэбным заўважыць, што якраз цяпер Расея мэтанакіравана пачала падрыхтоўчую фазу гібрыднага захопу Беларусі ў прапагандзе і дэзінфармацыі. Сьпешна зьявілася нават «мастацкая літаратура» (Міхаіл Папоў), дзе беларусы груба паказаныя такімі недачалавекамі, прымітыўнымі і адсталымі, а беларуская дзяржава непаразуменьнем. Усё беларускае расейская прапаганда вульгарна ў хамскім стылі стала абзываць «нацыянал-фашызмам» (успомнім сэнтэнцыю Чэрчыля аб тым, як фашысты будуць называць антыфашыстаў «фашыстамі»). Цытата: «габрэйская журналістка і псэўдаліберальныя журналісты Беларусі няўстойлівай сэксуальнай арыентацыі (чытай – «піндосы») раскручваюць самыя нізкія формы нацыянал-фашызму» (журналіст У. Салаўёў).

Тым часам расейскія папы аб'явілі, што Мураўёў-Вешальнік Людаед – гэта «расейскі нацыянальны лідар», які «расстраляўшы восем каталіцкіх ксяндзоў, здзейсніў асабісты духоўны подзвіг» і г. д.

Пасьля маскоўскай агрэсіі супраць Украіны і захопу Крыма, ужо ні чаму ня трэба зьдзіўляцца. Узровень рыторыкі маскоўцаў дэманструе мяжу, імя якой – цывілізацыйная бездань (дарэчы пастаянна не зразумелая для Захаду). Неўзабаве беларусы таксама пачуюць, што іх і іхнюю мову прыдумала Аўстра-Венгрыя, дзяржаву стварылі «жыда-масоны», а беларускай нацыі і беларускай мовы «ваабшчэ не сушчэствует». Прытым 96 адсоткаў тэлевізійнага «рускага народа» будуць у гэта асьцервянела верыць з пенай ў роце.

Са жніўня 2014 года я настойваю, што ўсім беларусам трэба сьпешна і разам рыхтавацца да ваеннай абароны і адпору ворагу, назапашваць сродкі адпору. Калі будзе адпор, то (паўтаруся) ўжо незалежна ад яго выніку, Масква знойдзе ў Беларусі сваю магілу. Гэта стане яе апошняя імпэрская агрэсія.

12) -- Якая галоўная пагроза сучаснага свету? Ісламізм? Геі? Трамп?

З.П. – Расея. Расея ёсьць цяпер рэальная пагроза і праблема чалавецтва -- імпэрыя з рэліктавай агрэсіўнай мэнтальнасьцю і ядзерным арсэналам. Ды яшчэ і з агрэсіўнай ідэалогіяй «рускага сьвету» (эквівалент «сусьветнай рэвалюцыі»).

13) -- Як вы лічыце, чаму на прэзідэнцкіх выбарах вы не перамаглі?

З.П. – У адрозьненьне ад пракрамлёўскага тандэму, які выступаў супраць мяне, у мяне не было артылерыі, авіяцыі, бронетанкавых войскаў, касьмічных спадарожнікаў-шпіёнаў, Крамля за пазухай і дзесяці мільёнаў халадзільнікаў для народа (кожнаму па халадзільніку). Адна стралковая зброя.

14) - а). За каго вы былі: за Хілары ці за Трампа?

        б). Як абраньне Трампа зьменіць жыцьцё Беларусі?

З.П. – а). За амэрыканскі выбар.

        – б). Ніяк ня зьменіць. Можа толькі паспрыяць пераменам, пры ўмове, калі Амэрыка дапаможа Украіне і                        прыцісьне Расею.

15) - а). Вы пражылі ў Амэрыцы шмат часу. Чым гэтая краіна прынцыпова адрозьніваецца ад Беларусі?

        б). Чаму беларусам можна павучыцца ў Амэрыцы?

З.П. – а). Амэрыка – краіна эмігрантаў. Эмігранты ёсьць асноўны найбольш танны і найбольш выдайны рэсурс і сродак вытворчасьці, аснова багацьця Амэрыкі. Амэрыканцы падпарадкоўваюцца законам, якія дзейнічаюць, дзякуючы збалансаванаму падзелу ўладаў.

Беларусь – унітарная монакультурная краіна. На сёньняшні дзень параўнаньне з Амэрыкай ня можа быць карэктным з прычаны існаваньня ў краіне антынацыянальнага нелегітымнага кіраваньня, якое не зьяўляецца рэальным выяўленьнем волі народу Беларусі. Сапраўднае аблічча Беларусі схаванае. Тое што бачым – гэта хамская фізіяномія халуйскага рэжыму.

– б). У маральна-гуманітарным сэнсе, у чалавечым разьвіцьці, кемлівасьці і пазнаньні беларусы вышэйшыя за амэрыканцаў. Амэрыканцам у гэтым сэнсе шмат чаму можна б было павучыцца ў беларусаў, калі б яны не былі так задаволеныя сабой.

Што датычыць беларусаў, то галоўнае чаму добра, каб яны навучыліся ў амэрыканцаў – гэта цаніць свабоду і гонар краіны. Амэрыканцы, дарэчы, вялікія патрыёты Амэрыкі і зорна-паласатага сьцяга. Добра было б таксама пераняць культуру грамадзкага абыходжаньня белых амэрыканцаў (адсутнасьць грубасьці і хамства).

16) -- У чым галоўныя недахопы амэрыканскага ладу жыцьця?

З.П. – У адсутнасьці вольнага часу; у аднабаковым пазнаньні і разьвіцьці асобы; у абсурдным існаваньні абсурдных законаў (якіх процьма); у манаполіі адвакатаў; у абсурднай паліткарэктнасьці і падпарадкаваньні грамадзтва маргінальным мяншыням; у накіраванасьці працы на эксплуатацыю мазгоў і рабочай сілы (акрамя дзяржаўных служачых, практычна, ніхто не працуе менш за 12 гадзін ў дзень, а то і больш, і без выхадных); ў масе сацыяльных паразітаў, якія жывуць за кошт бюджэту (па інфармацыі – 46 мільёнаў на «вэлвары», дзе шмат здаровых і маладых з асяроддзя тых жа мяншынь).

Дадам, што ў амэрыканскага ладу жыцьця ёсьць нашмат больш станоўчых якасьцяў, якіх няма ў Эўропе. А што датычыць эканамічнай, фінансавай і гандлёвай сфэры, то тут ўсё вышэйшае на цэлы парадак. З такімі краінамі, скажам, як Францыя, Польшча ці Чэхія дык у гэтым сэнсе і параўноўваць не выпадае.

17) -- Цi плануеце вы вярнуцца і выратаваць усіх нас?

З.П. – Вярнуся і ўсіх вас выратую (рыхтуйце гарэлку).

                                                                                    --------------------

1-10 of 1631