Навіны - Цалкам



БУДУЧЫНЯ НАЛЕЖЫЦЬ РАЗУМНЫМ

posted Jul 15, 2019, 6:39 PM by Адміністратар Навін   [ updated Jul 15, 2019, 6:39 PM ]

(Зачытана на ліпеньскім 2019 г. Сойме КХП-БНФ і БНФАдраджэньне”)

Абвастрылася пагроза для нашай незалежнасьці, небясьпека для якой існуе пастаянна з боку Расеі. Абвастрэньне зьвязанае з пабудовай вечнага прэзідэнтцтва для Пуціна і непарушнасьці для ўсёй расейскай гэбоўскай групы ўлады. Палітычным мэтадам дзеля дасягненьня цягласьці пуцінскай улады стаў план захопу Беларусі шляхам фармальнага стварэньня так званай “саюзнай” квазідзяржавы, пад шапкай якой мусіла б адбыцца паглынаньне Беларусі Расеяй.

Гэты план узьнік у колах рускіх імпэрыялістаў яшчэ ў 90-х гадах мінулага стагоддзя, быў падтрыманы марыянэткавай хунтай Лукашэнкі, які меў авантурныя планы стаць на чале крамлёўскай улады, сьпіхнуўшы Ельцына пры дапамозе расейскіх камуністаў. Авантурнікі прынялі шэраг незаконных пагадненьняў і пастаноў, у тым ліку антыканстытуцыйную дамову аб стварэньні так званай “саюзнай дзяржавы” Расеі і Беларусі.

Авантура неажыцьцявілася. Да ўлады ў Крамлі прыйшоў КГБ, які паставіў свайго стаўленьніка, нікому невядомага Пуціна. Паступова Пуцін ператварыўся ў самастойную фігуру, якой захацелася кіраваць у Расеі вечна і ўплываць на існаваньне ўсяго сьвету.

Такая кароткая гісторыя ўлады постсавецкага рускага імпэрыялізму, які агрэсіўна пагражае Беларусі, Украіне, Грузіі, Малдове, Прыбалтыцы, Польшчы і ўсяму чалавецтву.

Параўноўваючы цяперашнюю сітуацыю з пагрозамі 90-х гадоў, мы бачым як зьмяніліся акцэнты абароны і небясьпекі для нашай незалежнасьці. 25 гадоў унутранай акупацыі, антыбеларускай палітыкі і этнацыду не мінулі бяссьледна. Страты велізарныя. Падарваныя этнічныя (вёска), грамадзкія (правы, свабоды), адукацыйныя (школа), эканамічныя асновы нацыі. Нацыя аслаблена. Самае трывожнае і небясьпечнае, што ў выніку збочанай антынацыянальнай адукацыі, русіфікацыі і пэрманэнтнай ілжы вырасла абмежаванае пакаленьне, якое збольшага няздольнае ні на што, ня думае пра агульныя інтарэсы, акрамя прыватных, якія таксама ня ў стане на ўзроўні ажыцьцявіць. У выніку адбываецца сацыяльная дэградацыя грамадзтва, апусканьне на ніз, дэзінтэлектуалізацыя, адток моладзі за мяжу.

Самае кепскае, што адбылося ў сьвядомасьці ашуканага пакаленьня, гэта зьяўленьне псіхалогіі прагматычнага страху, які выяўляецца ў баязьлівасьці да палітыкі, узьнікла сьвядомае пазьбяганьне палітычнай дзейнасьці. Гэты страх, які суправаджаў псіхалогію акупацыйнага абывацеля ўсіх акупацый і антынародных рэжымаў, стаў амаль што абсалютным. Прытым ён сімэтрычна аднолькавы, што за мяжой, што ў падрэжымнай краіне. Амэрыканская свабода не выбівае з мазгоў беларусаў гэтага страху, прывучвае іх толькі да іншых прыстасаваньняў і ўладкаваньня асабістых інтарэсаў. Гэта яскравае сьведчаньне прагматычнай прыроды страху рэжымнага пакаленьня. Здавалася б – свабода, гавары па-беларуску, падтрымлівай беларускае адраджэньне, дзейнічай разам дзеля нацыі і свабоды Беларусі, тут, у Амэрыцы , гэта магчыма. Аж не. Ён жыве гэтак сама, як пад акупацыйным рэжымам, так і тут. Ён не мяняецца. Фэномэн дрэнны. Грамадзтва, якое не імкнецца да палітычнай дзейнасьці, да палітычнага супраціву, такое грамадзтва не дасягае свабоды, ня мае нацыянальнай будучыні.

Кожны рэжым акупацыі, ці то царскі, ці савецкі, ці прамаскоўска-лукашысцкі, выхаваў такі тып пакаленьня ў выніку змасаванай ілжы, прапаганды, антынацыянальнай адукацыі і рэпрэсій. Нічога дзіўнага, што беларускі палітычны рух супраціву заўсёды быў рухам авангарду грамадзтва, які часта гінуў, але даваў штуршок для працягу. Два разы ў гісторыі нацыянальны авангард, падтрыманы асьмялеўшым народам, дасягнуў посьпеху – у сакавіку 1918-га і ў жніўні 1991-га. І дзякуючы гэтаму Беларусь жыве.

Пагроза незалежнасьці Беларусі, якая ўзьнікла ў другой палове 90-х, была вельмі агрэсіўнай і небясьпечнай. Разбуральны план Масквы праваліўся, аднак, найперш таму, што была яшчэ моцная сіла беларускага супраціву. Найперш Народны Фронт. Былі грандыёзныя шматтысячныя выступы супраць акупацыйнай інтэграцыі ў Расею, бойкі на вуліцах з рэжымнымі сіламі і перамогі супольнага духу ў абароне нацыянальнай незалежнасьці ад здрады і рускага авантурызму. Тады было яшчэ ўзбуджанае грамадзтва, існавала нацыянальная арганізаваная сіла, якая акумулявала абарону свабоды і незалежнасьці.

Сітуацыя, якую маем цяпер, нагадвае краявід пасьля патопу. Самае істотнае – разбураны палітычны рух Беларускага нацыянальнага Адраджэньня. Засталася толькі адна наша адраджэнская партыя КХП-БНФ, зьвязаная па руках і нагах акупацыйнымі наваротамі рэжымнай адміністрацыі і загнаная ў паўпадпольнае існаваньне. Моцна панішчаная грамадзянская супольнасьць. Поўнасьцю адсутнічаюць беларускія нацыянальныя сродкі масавай інфармацыі. У сфэры інфармацыі ў эфіры безразьдзельнае панаваньне антыбеларускай дзейнасьці чужой дзяржавы, якая ажыцьцяўляе русіфікацыю і апрацоўку мазгоў беларускага насельніцтва (зьява ўнікальная і фэнамэнальная). І што характэрна, бальшыня нешматлікіх і мізэрных недзяржаўных сродкаў масавай інфармацыі на беларускай мове, што абмежавана прысутнічаюць у Інтэрнэце, таксама стаяць на палову (а то і цалкам) на згодніцкіх пазыцыях да антыбеларускага рэжыму, асьвятляюць без ацэнак кожны крок узурпатара і ягонага байструка, складаюць нікому не патрэбныя мапы, у якіх раёнах і па колькі разоў гэты “сукін сын” быў, а дзе ён яшчэ ня быў, з сур’ёзным выглядам пішуць пра «гістарычнае значэньне» гэтага драня для Беларусі і г.д.

На гэтакім гнілым фоне пачаўся чарговы этап маскоўскай акупацыйнай інтэграцыі. Новае ў гэтым становішчы толькі супярэчлівая пазыцыя самога сатрапа, які пачаў разумець, што маскоўская “братва” яго хоча ашукаць і пазбавіць неабмежаванай улады. Ідзе паддыванны гандаль краінай, сувэрэнітэтам і незаконнай уладай. Валтузьня мае крымінальны характар у форме палітыкі. І гэтым яна небясьпечная для нашага народу, бо вынікі могуць наступіць толькі антызаконныя і антылюдзкія, на шкоду нашай Радзіме.

Антымаскоўская рыторыка, якая цяпер часам гучыць з горла сатрапа, рэальна нічога ня значыць. Пад гэтую рыторыку робяцца подлыя антыбеларускія справы; павадкі гэтага суб’екта мы ведаем. Прытым асяроддзе ўзурпатара, як заўсёды, маўчыць. Гэтай публіцы начхаць на Беларусь (на ўладу Лукашэнкі, дарэчы, ім таксама начхаць; гэта самадастатковая праслойка, вертыкальная абслуга). Тут крыецца вялікая сацыяльная бяда Беларусі. Адміністрацыйны клас рэжыму (антынацыянальная мутацыя якога адбылася яшчэ за саветамі) амаль спрэс пазбаўлены нацыянальнай самаідэнтыфікацыі. Тут спажыўнае асяроддзе для любой акупцыі: антынародны рэжым, антынародная адміністрацыя, якая гадзіць на Беларусь і душыць уласны народ.

Зараз яны ўсе прывучаюць людзей да анэксіі, што плануе Масква. Вось тыповыя выказваньні і загалоўкі абслужлівай прэсы:

Едіная валюта Беларусі і Расеі возможна как фінал інтеграціі” (“Нар. Воля”). І далей інфармацыя: “Национальный банк Беларуси (НББ) подтверждает свою позицию относительно возможности создания единой валюты Беларуси и России как финального этапа интеграции, заявил в Минске заместитель председателя правления НББ Сергей Калечиц».

Сэнтэнцыі такіх дывэрсантаў раскіданыя па ўсім друку. Назвы артыкулаў – гэта інфармацыйная прапаганда. Тое ведаюць нават школьнікі. Наступны загаловак. “25 год Лукашэнкі. У чым яго гістарычная місія і асабістая трагедыя” (“Нар. Воля”). Трэба разумець, што “сукін сын”, які дапамог Маскве ўгробіць нацыю, ёсьць трагічная асоба ў гісторыі. Вучыцеся, дзеці.

Ёсьць такі эканаміст Леанід Заіка, майстар безадказных выказваньняў (некалі заклікаў беларусаў выязджаць зь Беларусі). Цяпер у тэме актыўнай палітыкі Масквы эканаміст выдаў наступнае: «Белорусский рубль – не признак суверенитета» (загаловак “Нар. Волі”). І пішуць жа, вучоныя так бы мовячы. І ня сорамна.

Словам, сітуацыя ня надта і стракатая. Нікчэмны друк і халуйская рэжымная адміністрацыя дэманструюць гатовасьць да рускага рабства і страты незалежнасьці. Толькі сатрап часам б’е ў хамут, пакуль не дадуць бізуна да не павешаюць торбу з аўсом. А як жа – «трагічная асоба» ў подлай гісторыі.

Карціна брыдкая і невясёлая. Што рабіць патрыётам і прыстойным людзям? Нацыянальныя страты вялікія. Але ёсьць і важныя набыткі, здабытыя насуперак палітыцы і антынароднай волі рэжыму.

Калі параўнаць з 90-мі гадамі, то мы цяпер маем большую нацыянальную кансалідацыю грамадзтва на аснове незалежнай дзяржавы. Сваю дзяржаву сталі цаніць больш, чым у 90-х прытым фіксуецца даволі масавае імкненьне (да 86%) яе абараняць ад ворагаў у выпадку вайны.

Вельмі важная наступная характарыстыка. Вялікая колькасьць беларускага насельніцтва (недзе каля паловы) нарэшце насуперак маскоўскай прапагандзе ўсьвядоміла, што Расея ёсьць гістарычны і натуральны вораг беларускай нацыі, гробакапацель беларускай незалежнасьці, краіна крымінальных нораваў і дзікай мэнтальнасьці, пагроза міру, рассаднік тэрарызму і агрэсіі, “скопішча зла”.

Другая палова людзей, якая знаходзіцца пад уплывам татальнай рускай дэзінфармацыі і рускіх СМІ таксама як бы ня ворагі сваёй краіне. Яны нават па-свойму патрыёты, але ня лічаць Расею ворагам, мяркуюць, што ў Расеі ім было б лепш, пэнсіі большыя, думаюць што Украіна напала на Расею, што ва ўсім вінаватыя амэрыканцы і т.п. -- паўтараюць прапагандысцкія нарыхтоўкі расейскай журналістыкі, пачутыя праз тэлевізар.

Гэтае ачмурэньне сур’ёзнае і небясьпечнае для псіхічнага здароўя людзей пакуль вяшчае тэлевізар, бо пацьверджана, што тэлеінфармацыя мацнейшая за рэчаіснасьць. Тэлевяшчаньне робіць хлусьню непераможнай. Масы вераць тэлевізару, а не рэчаіснасьці. Але калі адключыць тэлевізар (тым больш чужы тэлевізар), ачмурэньне паступова мінае. Людзі пачынаюць бачыць рэальнае жыцьцё. (У барацьбе з манаполіяй тэлевізара дапамагае Інтэрнэт, манапалізаваць які амаль немагчыма. Хіба што адключыць для народа, як у Паўночнай Карэі).

Істотным чыньнікам цяперашняга стану ёсьць тое, што, нягледзячы на неверагодныя высілкі Масквы і здрадніцкага антынацыянальнага рэжыму зьнішчыць беларускую мову ім не ўдалося. Не ўдалося найперш таму, што Беларуская мова ёсьць вялікая мова, дасканалая мова, мова вялікай культуры і прыгожай людзкай літаратуры. Каштоўнасьць Беларускай мовы тым больш узрастае ў вачах разумных людзей, калі яны параўноўваюць яе з маскоўскай мовай – галоўным сродкам расейскай русіфікацыі. Параўноўваюць і тут жа бачаць амярцьвелую штучнасьць расейшчыны, грувасткасьць, недаразьвітасьць у тонкіх сфэрах людзкіх дачыненьняў. Асабліва здумляе немагчымасьць перакладу па-руску шэдэўраў беларускай літаратуры. У той час, калі, напрыклад, па-украінску, па-польску ўсё перакладаецца дасканала.

Нахабная, чванлівая русіфікацыя, заснаваная на прыдуманым міфе нібыта “могучего русского языка” (значыцца, маскоўскага) прымусіла разумных людзей глыбей зацікавіцца гэтым “могучим языком” у параўнальных характарыстыках, і высьветлілася, што маскоўская мова грувасткая, сумбурна распрацаваная ў правілах і больш таго -- аддаленая ад усіх славянскіх моваў, саступае ім нават у лексіцы. Зусім яна, аказваецца, не «магучая», а надта нават шараговая.

Для некаторых беларусаў цяпер гаварыць па руску – гэта азначае выяўляць разумовую руціну (гэтакі «маветон»). Тым часам не размаўляць па-беларуску як для інтэлектуала дык неяк ужо й не стасуецца. Так што беларусу часам, каб стаць сабой, трэба пабольш русіфікацыі ды на «магучым», з ужываньнем слова «маць», «в каком разгаварывал Ленін».

Такім чынам, нягледзячы на катастрафічныя страты, нашае грамадзтва і ў нацыянальнай ідэалогіі, і ў сацыяльнай арганізацыі, як ня дзіўна, але набыло ўжо якасьці патэнцыйна моцныя для супраціву маскоўскай агрэсіі з усходу. Самаарганізацыя ўзьнікне ў зьменных абставінах. Ня трэба панікі і пэсімізму. Лепш – рабіць беларускую працу і пашыраць супраціў русіфікацыі і паскудзтву, мацаваць палітычную ідэалогію Беларускага Адраджэньня, гуртаваць, як пісаў Купала, «на бітву будучыя сілы».

Некаторыя нашы інтэлектуалы прапаноўваюць розныя праекты, варыянты, рэформы, нават думкі аб “паляпшэньні” рэжыму. Добра, калі людзі думаюць. Але ні да чаго не прывядзе думаньне, калі беларусы ня будуць абапірацца на Беларускую нацыянальную ідэю (нагадаю – гэта Адраджэньне, ідэалёгія, сфармаваная яшчэ ў пачатку ХХ стагоддзя), на Беларускую мову, на незалежную Беларусь і не ўсьведамяць, што Маскоўшчына (цяперашняя РФ) ёсьць натуральны і сьмяртэльны вораг Беларускай нацыі.

Калі гэтага ня будзе ў беларускай палітыцы, ня будзе і Беларусі. Будучыня павінна належыць разумным.

14 ліпеня 2019 г.                         Зянон ПАЗЬНЯК









Трэба быць гатовымі да абароны Бацькаўшчыны

posted Jul 15, 2019, 6:36 PM by Адміністратар Навін   [ updated Jul 15, 2019, 6:40 PM ]

(Ліпеньскі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

14 ліпеня ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”, -- “Будучыня належыць разумным”. Старшыня ў сувязі з 25-годдзем усталяваньня Масквой антыбеларускага рэжыму ў нашай краіне прааналізаваў мэтады Расеі і гісторыю станаўленьня гэтага рэжыму, падкрэсьліўшы, што зараз назіраецца абвастрэньне небясьпекі для незалежнасьці Беларусі. Наша краіна панесла ў выніку маскоўскай каланіяльнай палітыкі велізарныя этнічныя, грамадзкія, адукацыйныя і эканамічныя страты, што прывяло да палітычнай і сацыяльнай дэзарыентацыі маладога пакаленьня. Безраздзельнае панаваньне чужой дзяржавы ў Беларусі ператварыла ўсё ў краявід пасьля патопу. Палітычны рух разбураны, і толькі наша партыя КХП-БНФ працягвае змаганьне за незалежнасьць і беларускае нацыянальнае адраджэньне, дзейнічаючы ў поўпадпольлі. Поўнасьцю адсутнічаюць беларускія нацыянальныя СМІ. Нават тыя СМІ, якія працуюць у беларускай мове, на палову (а то і цалкам) знаходзяцца на згодніцкіх пазыцыях да антыбеларускага рэжыму. Рыторыка, якую часам агучвае сатрап, ня мае ніякага значэньня, на гэтым фоне робяцца подлыя антыбеларускія справы, ідзе новы этап расейскай акупацыйнай інтэграцыі. Аднак, у параўнаньні з 1990-мі гадамі ёсьць станоўчыя зьмены ў нашым грамадзтве, бальшыня якога скансалідавалася на аснове сваёй нацыянальнай дзяржавы. Нягледзячы на высілкі Масквы, не ўдалося зьнішчыць беларускую мову. Нягледзячы на катастрафічныя страты, наша грамадзтва набыло якасьці патэнцыйна моцныя для супраціву маскоўскай агрэсіі з усходу. Самаарганізацыя ўзьнікне ў зьменных абставінах.

З дакладам выступіў сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту. Выступоўца паведаміў пра шэраг фактычных забаронаў рэжыму на правядзеньне нашых традыцыйных партыйных мерапрыемстваў. Апошняя з забаронаў – на Ігуменскі шлях, ушанаваньне памяці ахвяраў маскоўскай акупацыі ў г. Чэрвені. Рэжым патрабуе аплаты вялікіх грашовых сум “на аплату паслугаў міліцыі, пажарных, ЖКГ і мэдыкаў” ад удзельнікаў некамэрцыйных мерапрыемстваў, якія прыдуць на месцы расстрэлаў і магілы ахвяраў. Гэта ёсьць беспрыцыдэнтнае парушэньне грамадзкіх правоў, адлюстраваных у Канстытуцыі Беларусі і мжнародных законах. Пасьля прахаджэньня ўсіх судовых інстанцый у Беларусі КХП-БНФ зьвернецца з пратэстам у міжнародныя структуры. Дарэчы, стала вядома, які “прыцыдэнт” мае рэжым для “абгрунтаваньня” сваёй незаконнай дзейнасьці. Высьветлілася, што на працягу доўгіх гадоў шэраг псэўдаапазыцыйных грантаўскіх арганізацый аплочвалі рэжыму вялікія сумы за дазвол правесьці мерапрыемствы.

Выступоўца спыніўся на палітычных падзеях ва Украіне, ад якіх шмат што залежыць і разьвіцьцё сітуацыі ў Беларусі. Назіраецца спроба рэваншу прарасейскіх сілаў, імкненьне Масквы аслабіць і дэзарыентаваць дзяржаву і грамадзтва Украіны. Але важна, што патрыёты выступілі з заявамі і дзеяньнямі, якія маюць на мэце прадэманстраваць “пятай калёне” і маскоўскаму ворагу гатовасьць нацыянальных сілаў абараніць радзіму любымі спосабамі. Нацыянальны авангард --сотні тысяч украінцаў, якія прайшлі фронт і дзейнічаюць на ўсёй тэрыторыі дзяржавы – не дазволяць здраднікам і расейскім агрэсарам захапіць Украіну.

У самой Расеі мы назіраем бясконцую сэрыю тэхнагенных, сацыяльных і прыродных катастроф. 40% насельніцтва Масквы ўжо складаюць нерасейцы, кітайцы бяруць пад кантроль Прымор’е і Сібір, расейскае насельніцтва бяднее і вымірае, а крамлёўскае кіраўніцтва, замест каб вырашаць праблемы ўнутры краіны, рыхтуецца да вайны супраць цывілізаванага сьвету. У сувязі з гэтым трэба працягваць працу па інфармаваньні беларускага грамадзтва аб неабходнасьці мацаваць нашу дзяржаўную незалежнасьць і бараніць Беларусь ад разбуральных працэсаў, што ідуць на ўсходзе.

Выступілі таксама сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. У Берасьці працягваецца перасьлед актывістаў, якія выступаюць супраць пабудовы атрутнага прадпрыемства. Рэжым выкарыстоўвае подлыя антызаконныя мэтады супраць актывістаў. Бачна, што рэжым баіцца салідарных і сацыяльна актыўных беларусаў. З другога боку, у Берасьці назіраецца таксама актыўнасьць антыбеларускіх рэжымных структур і гастралёраў з РФ. Свае прамовы на публіцы яны пачынаюць з гуканьня “Дорогие россияне!”. Але ў адказ беларусы маўчаць і не выказваюць захапленьня. Па ўсёй краіне тыя, хто пабыў у Расеі на працы, распавядаюць пра жахлівыя ўмовы жыцьця ў РФ, пра панаваньне крымінала і сваволю ўладаў. Гэтыя людзі ўжо ня хочуць “інтэгравацца ў Расею”.

Выступоўцы выказалі трывогу ў сувязі з закуліснымі перамовамі мясцовага рэжыму з кіраўніцтвам Расеі. Сапраўдная інфармацыя аб тым, пра што вядуцца гэтыя перамовы, засакрэчана. Зразумела, што адбываецца спроба захопу нашай краіны крамлёўскай імпэрыяй. Неабходна быць гатовымі да абароны Бацькаўшчыны ад маскоўскай агрэсіі.

Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

14 ліпеня 2019 г.



У вянок памяці Алега Радзюка

posted Jun 21, 2019, 6:51 AM by Адміністратар Навін   [ updated Jun 21, 2019, 6:51 AM ]

Чарнобыльская каса косіць, выкошвае беларусаў. Гэта частка маскоўскай гібрыднай вайны супраць Беларускай нацыі, якую выконвае рэжым Лукашэнкі.

Чарговая сьмерць. 20-га чэрвеня памёр ад "праклятага Чарнобылю" вялікі патрыёт Бацькаўшчыны Алег Радзюк. Меў 56 гадоў. Самы росквіт розуму і жыцьцёвага вопыту. Быў сябрам Беларускага Народнага Фронту і Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі -- БНФ. Мужны чалавек, спартовец і гуманіст, пасьлядоўнік Беларускага Адраджэньня, яго шанавалі паплечнікі і любіла моладзь. Мужаймася ў абароне нашай Радзімы.

Выказваю спачуваньні і жаль родным, сваякам і блізкім людзям, якія страцілі сябра, дарадцу і шчырага Беларуса. Вечная Памяць. Айчына не забудзе сваіх ахвяр.

21 чэрвеня 2019 г.                                     Зянон Пазьняк

РАДЗЮК Алег Аляксандравіч (1964 – 20.06.2019)

posted Jun 21, 2019, 6:15 AM by Адміністратар Навін   [ updated Jun 21, 2019, 6:16 AM ]

Пасьля цяжкой і доўгай хваробы памёр Алег Радзюк, адзін з вэтэранаў фронтаўскага руху, сябра Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне” і Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ. На працягу многіх гадоў ён кіраваў фронтаўскай дружынай, якая забясьпечвала арганізаванасьць, парадак і дысцыпліну на масавых патрыятычных мерапрыемствах. У складаныя і небясьпечныя моманты Алег быў для ўсіх прыкладам мужнасьці і вытрымкі, вёў за сабой людзей, ратаваў тых, што патрапілі ў бяду. Шмат сілаў ён аддаў стварэньню і абароне Народнага мэмарыяла ў Курапатах, дзе паставіў сотні крыжоў. Наш дарагі сябра вельмі хацеў дажыць да беларускай перамогі над імпэрыяй, але так, на жаль, не сталася. Хай будзе пухам яму родная зямля. Слава герою!

Выказваем нашы шчырыя спачуваньні сям’і і блізкім нябожчыка.

Сябры і кіраўніцтва Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”                                                                           і Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

21 чэрвеня 2019 г.

Аб таемных перамовах рэжыма Лукашэнкі з Масквой

posted Jun 13, 2019, 6:18 AM by Адміністратар Навін   [ updated Jun 13, 2019, 6:18 AM ]

(Спавешчаньне Сойму КХП – БНФ)

4 чэрвеня сёлета Уладзімер Макей, які займае пасаду міністра МЗС Беларусі, заявіў аб вядзеньні рэжымам Лукашэнкі з Масквой працы па “далейшай інтэграцыі ў рамках Саюзнай дзяржавы” і што “не прыйшоў час пасьвячаць у дэталі шырокую публіку”.

Такім чынам было прадэманстравана, што за плячыма беларускага народа, які зьняважліва названы “шырокай публікай” таемна рыхтуецца змова з рэжымам пуцінскай Расеі. Згодна з Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь (артыкул 3) менавіта беларускі зьяўляецца носьбітам усёй улады ў краіне.

Беларусам не прыходзіцца чакаць нічога добрага ад гэтай працы. Уся папярэдняя гісторыя існаваньня прамаскоўскага рэжыма ў Беларусі сьведчыць, што ўсе пагадненьні з Масквой былі заключаныя насуперак нацыянальным інтарэсам беларускай нацыі і дзяржавы, нясуць беларусам каланіяльную залежнасьць ад усходняй імпэрыі і нацыянальнае прыніжэньне. Гэта шлях эканамічнай адсталасьці, беднасьці, адсутнасьці добрых пэрспэктыў разьвіцьця. Гэта пэрспэктыва беларусам быць уцягнутымі ў расейскія войны.

Мы нагадваем асобам, якія рэалізуюць антынацыянальную палітыку інтэграцыі з Расеяй аб адказнасьці за іх дзеяньні паводле закону.

Мы заклікаем беларусаў стаяць на пазыцыях абароны нацыянальных інтарэсаў і нацыянальнага сувэрэнітэту. Беларускае грамадзтва ў сілах спыніць гандаль суверэнітэтам краіны. Ніякіх таемных каляніяльных пагадненьяў з Масквой! Беларусы, абаронім Айчыну!

9 чэрвень 2019 г.                                                 Сойм КХП – БНФ

г. Менск

ЗАЦЕМКІ АБ ПАДЗЕЯХ

posted Jun 12, 2019, 3:53 PM by Адміністратар Навін   [ updated Jun 12, 2019, 3:53 PM ]

(Выступ на чэрвеньскім 2019 г. Сойме КХП-БНФ і БНФ Адраджэньне)

...У Беларусі і замежжы адбываюцца падзеі, якія вымагаюць камэнтару. Небясьпечнай падзеяй для існаваньня нашай краіны ёсьць павольнае зьнішчэньне нацыянальнага нэкропалю савецкага генацыду -- Народнага Мэмарыялу Курапаты. Схаваныя бандыцкія разбурэньні, якімі ўвесь час займаўся КГБ, зьмяніліся адкрытымі рэжымнымі дзеяньнямі зьнішчэньня. Разьмясьцілі ўвесяляльны рэстаран у ахоўнай зоне, пачалі ламаць крыжы, пастаўленыя грамадзтвам у памяць аб расстраляных людзях.

Крыжалом у Вялікі Пост перад Зьмёртвыхустаньнем Хрыстовым -- гэта ёсьць неверагодна цынічнае кашчунства, якое па аналёгіі у некаторых рэлігіях і грамадзтвах вымагае кроўнай помсты. (Увогуле кашчунства -- гэта зьява, якая можа наклікаць сьмерць спраўцы.) Беларусы адказалі малітвай, якая доўжыцца ў Курапатах без перастанку.

Зьдзек над крыжамі і над памяцьцю тысячаў расстраляных мірных людзей ускалыхнуў рэлігійную грамадзкасьць. Кіраўніцтва ўсіх цэркваў у Беларусі (акрамя кіраўніцтва Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы) выказалася з асуджэньнем, жалем і гневам аб варварстве ўлады рэжыму. Усе чулі і ведаюць, што вінавайцам злачынства ёсьць Лукашэнка. Ён кіруе зьнішчэньнем Мэмарыяла і Курапацкіх крыжоў.

Нядаўняя выхадка антыбеларускага рэжыму ў дачыненьні да Курапатаў -- суд над двума сьвятарамі БАПЦ за малітву аб расстраляных людзях у Курапатах. Суд над беларускімі сьвятарамі за малітву -- вельмі паказальная зьява да характарыстыкі акупацыйнай палітыкі антынароднага рэжыму.

У гэтым жа шэрагу стаіць беспрэцэдэнтная зьява рэжымнай ксэнафобіі. Нядаўна выяўлена загадкавая сьмерць міліцыянера ДАІ. Падазрэньне ўзьнікла на кагосьці з цыганоў. Па загаду рэжымнага міністра ўнутраных спраў Шуневіча (аднаго зь меркаваных фігурантаў змовы Вцюріна-Бабіча) пачалі хапаць, арыштоўваць і катаваць усіх цыганоў па Беларусі. Этнацыд працягваўся цэлы тыдзень. Улікаў ня знойдзена. Нябожчыка аб'явілі самагубцам, а цыганоў, зьняважаных і затрыманых, выпусьцілі з-пад арышту.

Цыганская дыяспара ў Беларусі -- сем тысячаў чалавек -- жывуць кампактнымі групамі. Маштаб ксэнафабічнага злачынства яшчэ дакладна ня высьветлены. На сёньня вядома, што пацярпелі сотні асоб, ёсьць памерлыя. На пытаньне журналіста ("якая настане адказнасьць для міліцыі і ці будуць выбачэньні перад пацярпелымі людзьмі") міністар Шуневіч сказаў, што выбачэньняў ня будзе, бо міліцыя ўсё рабіла правільна.

Такія зьявы адбываліся ў Беларусі пры бальшавіцкай акупацыі за Сталіным і пры гітлерскім рэжыме ў Нямеччыне. І антыбеларускі рэжым (у асобе Лукашэнкі), і міністар Шуневіч аб'явілі сябе пасьлядоўнікамі палітыкі гэтых рэжымаў і рэалізуюць яе ў характары рэпрэсіяў супраць народа (калектыўная адказнасьць, рэпрэсіі супраць рэлігійных, сацыяньнях і нацыянальных групаў людзей).

Быў такі старшыня КГБ маскоўскі стаўленік расеяц Жадобін. Гэты Жадобін абзываў беларусаў "фашыстамі" за беларускую мову і склаў сьпіс на 1767 прадстаўнікоў беларускай інтэлігенцыі, якіх у выпадку маскоўскай патрэбы неабходна будзе рэпрэсаваць першым чынам. (У адказ на выхадку генэрала-ідыёта мы аб'явілі тады, што складаем свой альтэрнатыўны сьпіс маскоўскіх беларусажэрцаў. І гэнэрал зьвяў.)

Ксэнафабічная агрэсія рэжыму супраць цыганоў -- гэта тактычная адпрацоўка дзеяньняў супраць групаў беларускага насельніцтва на выпадак гібрыднай агрэсіі з Расеі.

Экзэмпляр Шуневіча – тыповы тыпаж энкавэдзісцкага бандыта, паталагічнага ненавісьніка беларусаў, прывезены ў Беларусь з аналаў маскоўскага КГБ-ФСБ. Нянавісьць да людзей ён дэманструе адкрыта, ходзіць ў абмундзіраваньні энкавэдзісцкіх злачынцаў 30-х гадоў (гэта ж пашыць трэба было), ведае, што беларусы народ рахманы, культурны, ніхто ў морду ня дасьць і ў фізіяномію ня плюне.

З другога боку ніхто так фігуральна не праілюстраваў акупацыйную сутнасьць прамаскоўскага рэжыму, як гэты бандзюжка. Пасьля забойства міністра Захаранкі не было ніводнага міністра беларуса – адны акупацыйныя маскоўскія бандзюганы. І так будзе ўвесь час. Гэтая пасада зафрахтаваная Крамлём і «сукін сын» усё выконвае.

Беларусы не павінны забывацца, пад якім рэжымам антыбеларускай улады яны знаходзяцца. Людзі мусяць рыхтаваць прэвентыўныя меры абароны на выпадак рэпрэсіяў і вайны.

Цыганы (ромы) практычна ня маюць сваёй моцнай інтэлігенцыі. За іх няма каму заступіцца. Аднак ня трэба забывацца, што яны ёсьць часткай беларускага народа і жывуць тут здаўна. Іх таксама, як і сябе, трэба абараняць ад рэпрэсіяў нялюдзкага рэжыму.


З замежных падзеяў самымі важнымі для нас зьяўляюцца падзеі ва Украіне. Мы прыхільна адносімся да ўкраінцаў як да сваіх людзей. Аднак перад выбарамі прэзыдэнта Украіны я вымушаны быў сказаць аб сваіх уражаньнях, што ўсё грамадзтва Украіны быццам асьлепла. Становішча было цяжкае, але з двух дрэнных варыянтаў выбраны горшы, і гэта трывожыць.

Шануючы ўкраінцаў, не хацелася б тут займацца аналізам і казаць пра вынікі іхняй палітыкі, тым больш, што апавядальнікаў хапае, і тыя меркаваньні ёсьць адлюстраваньнем палітычных пазыцый. Калі фігуральна, то на сёньняшні дзень Украіна апынулася ў мяшку, які ўжо пачынаюць завязваць. Толькі ўкраінцы яшчэ гэтага не разумеюць.


У левалібэральнай Эўропе нічога істотнага, што мела б дачыненьне да Беларусі, не адбываецца. Палітычная сітуацыя, якая там узьнікае, выглядае часам як дурны спэктакль. Інакшага не падбярэм слова. Узрастае ўплыў патрыятычных, кансэрватыўных і нацыяналістычных партый. Гэта добрая тэндэнцыя, якая крыху прыпыняе антылюдзкі натурфобны лявацкі лібэралізм. Тым часам амаль усе гэтыя эўрапартыі, якія левакі называюць "папулісцкімі", сімпатызуюць рэжыму Пуціна ў Расеі, маюць зь ім стасункі, а некаторыя нават бяруць грошы. Мець дачыненьні з такімі партыямі нам, прадстаўнікам Беларускага Адраджэньня, немагчыма, хоць ідэалягічна яны канструктыўныя.

Здараюцца, аднак, і кур'ёзы, дзе Масква дастае па носе. У бадай што самай прарасейскай краіне -- Аўстрыі -- нядаўна пайшоў у адстаўку цалкам увесь урад краіны начале з палітычным вундэркіндам маладзёнам Сэбасцьянам Курцам. А здарылася вось што. У 2017 годзе лідэр кааліцыйнай "партыі свабоды" і віцэ канцлер Гайнц Штрахэ, а таксама кіраўнік парляманцкай фракцыі гэтай прарускай нацыянальстычнай партыі Ёган Гудэнус адпачывалі на выспе Ібіца. У іхняй кампаніі раптам зьявілася літаральна зь ніадкуль руская "дзяўчынка" "Алёна" (назавём яе гэтак) у какетлівых шорціках і з поўным няведаньнем нямецкай мовы. Партыйныя мужы правялі перамовы зь "дзяўчынкай Алёнай" (нібыта прадстаўніцай рускага бізнэсу) праз перакладчыка аб дапамозе ўзяць пад партыйны кантроль адну ўплывовую аўстрыйскую газэту ўзамен за разьмяшчэньне потым (пасьля перамогі на выбарах) выгадных дзяржаўных заказаў для рускага бізнэсу. Пасьля гэтага "дзяўчынка Алёна" зьнікае (як і зьявілася) у нікуды, і ўсё нікому невядомае забылася. Але праз два гады відэазапіс гэтай размовы быў апублікаваны ў Сеціве, і ўвесь аўстрыйскі ўрад разам з прарускімі кааліцыянтамі загрымеў па нахільнай плоскасьці.

Выглядае ўсё гэта даволі камічна. Цяпер уся палітыка ў атлянтычным сьвеце (ад Украіны да Парыжу) нагадвае дрэнны палітычны спэктакль з удзелам палітактораў, любоўнікаў і камэдыянтаў. Дэградацыя палітыкі (а дакладней, дэмакратыі) відавочная.

Мне цікава было ўсё гэта пераказаць, бо тут адбіўся чарговы правал крамлёўскай гібрыднай палітыкі і іхных інфантыльных саюзьнікаў. Чыя разьведка зрабіла гэтую просьценькую апэрацыю ў царстве аўстрыйскіх інфантылаў, -- пакуль невядома. Па ступені зацікаўленасьці і па ўзроўню гэта маглі быць брытанцы. Відаць, Захад усё ж такі шукае сродкі, каб супрацьставіцца расейскай гібрыднай агрэсіі. Магчыма, ён іх знойдзе, і экспансіі расейскага варварства ў Эўропе настане канец. Але, каб запабегчы яму ў Беларусі, -- гэта могуць зрабіць толькі самыя беларусы.

Становішча ў нашай краіне я ацэньваю як вельмі дрэннае, бо ганебнае. "Іхны" "сукін сын" і асяроддзе вядуць таемны гандаль з Крамлём аб здачы Беларусі і ніхто ня ведае пра што там злачынныя змоўшчыкі дамаўляюцца. На вачах усяго народа творыцца злачынства, якое вымагае неадкладнай кары і ніхто ня ведае канкрэтыкі іхных злачынных учынкаў і планаў.

Характэрныя выказваньні, заўважаныя цяпер за беларусамі, якія прыязджаюць адтуль, ці вяртаюцца сюды (у ЗША) пасьля пабыўкі ў Беларусі. Галоўнай тэмай размоў (прычым ужо не жартам) стала абмеркаваньне якім чынам трэба будзе караць "сукінага сына". Усе супраць лёгкай сьмерці праз расстрэл. Прапануюць кітайскія мукі, як у пекле, каб мучыўся доўга пакуль ня здохне за ўсё тое зло і няшчасьце, якое ён зрабіў Беларускай нацыі. Дзіўна часам усё гэта чуць з вуснаў спакойных беларусаў, але факт ёсьць факт і сьведчыць, што нянавісьць да нішчыцеля нацыі зашкальвае.

Я ўжо адзначаў парадоксы дыктатарскай улады і акупацыйнага самадзяржаўя. Дыктатура ліквідуе ўсе магчымасьці законнай зьмены ўлады. Грамадзтва заганяюць у тупік, у якім доўжыцца яго дэградыцыя. Тады праўным (канстытуцыйным) выхадам можа стаць рэвалюцыя -- сілавое зьмяшчэньне дыктатуры народам.

Але гэта не заўсёды адбываецца, бо ня кожнае грамадзтва здольнае на рэвалюцыю і свабоду. У выніку застаецца толькі крайні мэтад -- фізічная ліквідацыя дзяржаўнага злачынцы.

Мэтад увогуле заганны і беспэрспэктыўны, калі застаецца ўзурпатарская сістэма ўлады. Ліквідацыя злачынцы прыводзіць да палітычных пераменаў толькі пры падтрымцы народа і разьвіцьці рэвалюцыі. Прыклад -- канец камунізму ў Румыніі, пакараньне Чаушэску і наступныя перамены. Расстрэл Чаўшэску меў не тыповы, але фармальна рэвалюцыйна-праўны характар. Гэта важны аспэкт разьлічэньня са злачынцам.

"Іхнаму" "сукінаму сыну" павінны быць прад'яўлены абвінавачаньні і адбыцца суд. Палітычныя забойствы, "эскадрон сьмерці", тэракт у мэтро, здача нацыянальных інтарэсаў Маскве, разбурэньне грамадзянскай супольнасьці нацыі, зьнішчэньне нацыянальнай мовы і нацыянальнай школы, адкрыцьцё мяжы з Расеяй, увядзеньне неграмадзян краіны ў сістэму ўлады, русіфікацыя, прыватызацыя дзяржавы, узурпацыя ўлады, сістэмная карупцыя і г. д. -- усё павінна быць названа і аформлена судовым выракам.

Беларусы -- эўрапейскі народ, які ў выніку ўнутраннай акупацыі (мэтад гібрыднай вайны) трапіў пад нетыповы маскоўска-азіяцкі ўплыў. Шлях вызваленьня пакручасты і доўгі, але ўрэшце грамадзкае рашэньне будзе прынятае і разьлічэньне з антынацыянальным рэжымам настане.


Што найбольш уражвае і бянтэжыць культурную частку беларускага грамадзтва ў існуючым рэжыме, гэта неверагодны характар і маштаб публічнай хлусьні з боку ўзурпатара. Да яе ўжо, здаецца, нават прывыклі. Але хлусьня на кожным кроку. Глядзіць у вочы і лжэ, лжэ апантана, верачы ў сваю хлусьню. Гэта фэнамэнальнае збачэнства. Ён абгадзіў усё: беларускую мову, культуру, гісторыю, народ (які абазваў "народцам", "дармаедам", "рускім"), абпляваў Беларускае нацыянальнае Адраджэньне, здабыцьцё незалежнасьці Беларусі, пастаянна хлусіць для маладога пакаленьня, што беларусы выганялі з краіны небеларусаў у 90-х гадах, што быццам бы маскоўцы сядзелі тады на чамаданах, што сілком уводзілі беларускую мову і беларускую школу і г. д. Людзі, якія жылі ў 90-х, слухаючы гэтыя ягоныя сіпатыя антыбеларускія выкрыкі, глядзелі на яго, як на вар'ята, які зваліўся з дрэва. Назва такому бесаўскаму "вар'яцтву", а на самай спараве -- нянавісьці да Беларусі -- крымінальная ілжа, ілжа без берагоў, мэтад для перакручваньня мазгоў і ўзгадаваньня тупога пакаленьня.

Цяпер, праз чвэрць стагоддзя, чэская дасьледніца, якая піша пра беларускую нацыянальную рэвалюцыю, пра сьветлыя 90-я, сутыкнулася з матар'яламі таго часу і ўражана масавай падтрымкай усяго беларускага грамадзтва для беларускай мовы і беларускай школы. Тысячы лістоў ад усіх сацыяльных і нацыянальных пластоў грамадзтва ў падтрымку беларускай дзяржавы, незалежнасьці, мовы, школы і культуры. Для дасьледчыцы, выхаванай пад узьдзеяньнем штодзённай ілжы "сукінага сына", гэтая рэчаіснасьць стала адкрыцьцём, стрэсам, інтэлектуальным пераваротам погляду на Беларусь, абылганую нялюдзкім рэжымам.

Пачатак 90-х -- гэта быў час, калі ў нацыі пачалі адрастаць крылы. На дэпутацкія прыёмы да мяне часта прыходзілі беларускія расейцы, каб шчыра засьведчыць сваю лаяльнасьць і падтрымку палітыцы Народнага Фронту, пахваліцца, што аддалі сваіх дзяцей у беларускую школу. Нікаму нават у галаву не прыходзіла перасьледваць нейкага за рускую мову, бо шмат беларусаў з прычыны акупацыйнай палітыкі, савецкай русіфікацыі і рускай школы, маючы беларускія перакананьні, гаварылі па расейску. Дзяржаўнай мовай па Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь была беларуская. Расейская мова мела статус мовы міжнацыянальных зносінаў. Але грамадзтва імкнулася да беларускай мовы і да беларускага Адрадждэньня.

Вядома, дзейнічала расейская агентура і правакатары, прэм'ер Кебіч і спэцслужбы чужой краіны. Але яны ўжо істотна не ўплывалі і не вызначалі нацыянальнае і чалавецкае разьвіцьцё Беларусі.

Тым ня менш улада заставалася ў былой камуністычнай намэнклятуры і функцыянэраў КГБ. Пры падтрымцы Масквы ўсё было перавернута. Занадта быў кароткі час. Беларусь не пасьпела ўзьняцца. Так была зглумлена маладосьць нацыі. Вось ўжо чвэрць стагоддзя беларусы жывуць пад антынацыянальным рэжымам ў атмасфэры ўсёпаглынаючай расейскай подласьці і хлусьні. Але мусіць жа гэтаму нарэшце настаць канец.

Тым часам мінула ўжо чвэрць стагоддзя жыцьця ў сацыяльным рабстве і прыніжэньні, хамстве і хлусьні. Рэжым агрэсіўны. Нацыянальную культуру нішчыць па тэхналёгіі. Праз русіфікаваную школу і антынацыянальную прапаганду спрыяе ўзгадаваньню новага тупога пакаленьня. Землякі ў замежжы, якія вяртаюцца пасьля наведваньня падрэжымнай Беларусі, кажуць, што атмасфэра нагадвае канцлягер распаўсюджаны на ўсю дзяржаву. Зьявіўся страх горшы чым за саветамі. Уражвае грубасьць і хамства, якое распаўсюдзілася паўсюдна і нагадвае Расею, тым больш, што грубіяняць па-руску. Быць ў гэтай атмасфэры непавагі і несвабоды невыносна.

Тут ёсьць найважнейшы аспэкт гнабленьня нацыі, бо асноўная каштоўнасьць грамадзтва – гэта культура, культурная якасьць чалавека. Немагчымыя стануць ніякія рэформы, ніякая эканоміка, ніякае высокае разьвіцьцё людзтва, ніякая дэмакратыя і ніякае Адраджэньне, калі наўкола будуць блытацца і галёкаць абалваненыя мільёны лукашэнак, выгадаваных у рэжымным заказьніку.

Небясьпечна тое, што рэзкае зьніжэньне гуманітарнай культуры само сабой не выпраўляецца. Гуманітарная катастрофа найстрашнейшая. Патрэбны час і вельмі жорсткія прапісныя, табуіраваныя, абмежавальныя, стымулятыўныя і іншыя пасьлядоўныя захады нацыянальнай дзяржавы, каб паправіць становішча. Магчыма нават ўмяшаньне права (хлусьня, напрыклад, мусіла б, як ў Амэрыцы, стаяць па за звконам, і лічыцца злачынствам). Зразумела, што калі ня будзе ліквідаваны антынацыянальны рэжым, катастрофа ўзмоцніцца.

У палітыцы, як і ў прыродзе -- нельга двойчы ўвайсьці ў адну ваду. Трэба ўвесь час рыхтаваць новыя сілы на бітву за вольную нацыю, свабоду і справядлівасьць, ствараць новыя абставіны і умовы для культуры і барацьбы. Так трэба.

9 чэрвеня 2019 г.                         Зянон ПАЗЬНЯК 

АКУПАЦЫЙНЫ РЭЖЫМ УСЁ БОЛЬШ АНТЫНАРОДНЫ

posted Jun 12, 2019, 3:50 PM by Адміністратар Навін   [ updated Jun 12, 2019, 3:50 PM ]

(Чэрвеньскі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

9 чэрвеня ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”, -- “Зацемкі аб падзеях”. Старшыня спыніўся на апошніх блюзьнерскіх дзеяньнях рэжыму ў Нацыянальным нэкропалі – Курапатах, дзе рэжымныя службы ламаюць крыжы, судзяць людзей за малітвы і акты ўшаноўваньня памяці ахвяр, дзе працягваюць функцыянаваць забаўляльны цэнтр і рэстаран у ахоўнай зоне Народнага мэмарыялу. Другой характэрнай падзеяй існаваньня антынароднага рэжыму аўтар вызначыў рэпрэсіўныя дзеяньні міліцыі супраць цыганскай супольнасьці Беларусі пасьля нераскрытага забойства міліцыянта і заклікаў падтрымаць ні ў чым не вінаватых людзей, якія зьняважаны рэжымам.

На думку Старшыні, выклікае трывогу залежнасьць ад Масквы кансэрватыўных і народных партый на Захадзе, але расьце іхні ўплыў на грамадзтва ў сувязі з крызісам лібэралізма. Здараюцца і кур’ёзныя зьявы, як, напрыклад, падзеньне ўраду “партыі свабоды” ў Аўстрыі пасьля абнародваньня відэа аб незаконных дамоўленасьцях членаў ураду з невядомай “прадстаўніцай Расеі”.

Аўтар зазначыў таксама рост сацыяльнай незадаволенасьці беларускага грамадзтва, нават праявы нянавісьці людзей, даведзеных да адчаю, да антынароднага рэжыму і яго начальніка. Краіна патрабуе рэвалюцыйных перамен, але ня кожны народ гатовы да рэвалюцыі. А апошнім часам рэжым праводзіць таемныя перамовы з Масквой, і яго вышэйшыя прадстаўнікі адмаўляюцца паведаміць грамадзтву, пра што яны дамаўляюцца за плячыма ў народа. Неабходна працягваць змаганьне за волю і незалежнасьць, ствараць новыя магчымасьці і ўмовы для дасягненьня мэты.

З дакладам выступілі сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту, і сп. Сяргей Папкоў, намесьнік старшыні Партыі і Фронту. Яны ахарактарызавалі варты жалю стан беларускай эканомікі. Напрыклад, “Амкадор” за месяц выпусьціў толькі 26 машын. Стаіць пытаньне аб прызнаньні МАЗа банкрутам і г.д. Тысячы людзей застаюцца без працы. А яшчэ рэжым зьбіраецца звольніць тысячы работнікаў беларускіх ТЭЦ, якія заменіць Астравецкая АЭС. На загад Масквы рэжым будуе непатрэбную Беларусі атамную станцыю. Такім чынам, нашай краіне застаецца адзіная, кантралюемая Масквой крыніца энэргіі. Імпэрскім гаспадарам рэжыму дастаткова будзе адключыць гэтую крыніцу, і ў Беларусі настане хаос, спыніцца транспарт, адключыцца электрычнасьць, пачнецца сацыяльны закалот. Да таго ж, АЭС зьяўляецца пагрозай для бясьпекі ўсёй Цэнтральнай і Паўночнай Эўропы. У выпадку катастрофы, падобнай на Чарнобыльскую, вялікія абшары стануць непрыдатнымі для жыцьця. У сувязі з гэтым неабходна праводзіць інфармацыйную працу ў грамадзтве, арганізоўваць людзей супраць рэалізацыі злачыннага плану Масквы і мясцовага рэжыму.

Выступілі сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Яны распавялі, што паўсюль людзі разумеюць страшную небясьпеку ад АЭС у Астраўцы, якую будуюць няякасна, паводле мадэлі Чарнобыльскай АЭС. Людзі так і кажуць: “Нам рыхтуюць яшчэ адзін Чарнобыль!” Выклікаюць нязгоду і пратэст таемныя перамовы рэжыму з Крамлём, зьмест якіх кіраўніцтва рэжыму адмаўляецца паведаміць грамадзтву. Людзі мяркуюць, што магчымае спалучэньне выбараў у рэжымныя “палаткі” з рэфэрэндумам, на які ў незаконны спосаб рэжым можа вынесьці зьмены ў Канстытуцыю, дамагацца ўвядзеньня ў Беларусі расейскіх грошай, пазбавіць Беларусь статуса сувэрэннай дзяржавы, падпарадкаваўшы краіну Расеі (тое, што рэжымная прапаганда фальшыва называе “паглыбленьнем інтэграцыі”). Аднак, многія беларусы бачаць, у якім катастрафічным стане знаходзіцца сама Расея, абрабаваная і заведзеная ў тупік крамлёўскім кіраўніцтвам.

Людзі заўважылі, што правалілася антыўкраінская прапагандысцкая кампанія, бальшыня насельніцтва РФ не хавае сваёй незадаволенасьці палітыкай Пуціна. Ня выключана, на думку сяброў Сойму, што Пуціна пастараюцца адсунуць ад улады і замяніць яго на некага іншага з крамлёўскай намэнклатуры. Гэта, аднак, не паўплывае на імпэрскі палітычны курс. Таму наш народ павінен быць гатовым да абароны сваёй дзяржавы ад расейскай агрэсіі.

Сойм разгледзеў і прыняў адозву “Аб таемных перамовах рэжыма Лукашэнкі з Масквой”.

Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

9 чэрвеня 2019 г.



Сталінізм – фармат імпэрскай матрыцы

posted Jun 12, 2019, 3:48 PM by Адміністратар Навін   [ updated Jun 12, 2019, 3:48 PM ]

З сімпатыямі да Сталіна я сутыкаўся не так ужо часта, бо прызвычаяўся камунікавацца са сьведамымі людзьмі. Тым больш, што дзед ў 1943 загінуў у лягярах ад пэлагры, як зазначана ў даведцы аб сьмерці (прасьцей кажучы, ад зьнясіленьня) і пахаваны недзе там, у агульнай магіле на Далёкім Усходзе.

Звычайны лёс: арышт у 1937-м, “антысавецкаі” 52-гі артыкул, школьны падручнік дачкі па “эканамічнай геаграфіі замежных краін”, запісаны ў пратаколе ператрусу як “антысавецкая літаратура”, а пэрачынны ножык сыноў – як “халодная зброя”. Да дзеда, мабыць, добра ставіліся ў горадзе, папярэджвалі да арышту: “зьязджайце, вы ў сьпісах…”, але куды было ехаць ад вялікай сям’і – да таго ж з пачуцьцем поўнай невінаватасьці?

У гады кароткачасовай наяўнасьці сьвядомасьці ва ўлады (то бок, у 90-я) дзед быў рэабілітаваны, а сям’я атрымала права доступа да “справы” ў архіве мясцовага ФСБ (зразумела, без прозьвішчаў членаў “тройкі”, якія вынесьлі “прысуд”). Ніякіх ілюзій што да Сталіна ў мяне ніколі не было, але ў школе (як доўгія гады пасьля) я не разумеў, што сталінізм – частка значна больш глыбокага нацыянальнага комплексу.

Сталінізм – усяго толькі гістарычны фармат агульнай імпэрскай матрыцы, якая ў розныя эпохі носіць розныя імёны. Пуцінізм са сталінізмам – вэрсіі гэтага цэлага.

Больш за ўсё мяне ўражвае ў зносінах са (здавалася б) разумнымі людзьмі, што яны лічаць сталінізм пажаданай нормай жыцьця. Вось стрыечны брат (“Ты хаця б ведаеш, каго ён расстрэльваў: тыя яшчэ сволачы…”) або малады 30-гадовы “мент”, які складаў пратакол аб маім затрыманьні на акцыі (“Пры ім хаця б парадак быў…”). Карпаратыўны культ “парадка” для чыноўнай карпарацыі аказваецца важнейшым за лёсы яе ахвяраў.

Непавага да жыцьця – ўласьцівасьць рэжымаў, якія маюць патрэбу ў ахвярнасьці мас – у сілу ўласнай неэфэктыўнасьці. Але справа ня толькі ў тузе па “парадку” (пра якую кажа сацыялогія, ацэньваючы запыт большасьці расейцаў на постаць Сталіна).

Як ні дзіва, сталінізм становіцца больш зразумелым пасьля чытаньня Бярдзяева; у кнізе “Вытокі і сэнс расейскага камунізма”, якая ўпэршыню зьявілася на ангельскай мове ў 37-м (у год арышту майго дзеда), аўтар ня проста тлумачыць, чаму “абшчынны” (праваслаўны) русскій мір аказаўся ўспрымальны да эўрапейскага камунізма, але і высьвятляе мадэлі разьвіцьця Расеі ў будучыні.

Бярдзяеў паказвае на сувязь камуністычнай дактрыны зь ідэалогіяй “Трэцяга Рыму”. Расеі (піша ён) не ўдалося стаць Трэцім Рымам, затое яна нарадзіла Трэці інтэрнацыянал. Імпэрскае мэсіянства (праваслаўнае або савецкае) мела патрэбу ў адмысловым псіхалагічным тыпе “мілітарызаванага маладога чалавека”, “заваёўніка і пераможцы”, падпарадкаванага дзяржаўнай дактрыне. І абшчынная асяроддзе выдатна спрыяла аднаўленьню “агрэсіўна-паслухмянага” тыпажа, які стаўся матар’ялам для імпэрскіх амбіцый улады.

Містычная вера ў “правадыра” (манарха, генсека, Сталіна, Пуціна) – зваротны бок сацыяльнай інфантыльнасьці грамадзтва, гатовага стаць “сыравінай” дзеля “вышэйшых” імпэрскіх мэтаў. Гатоўнасьць да крыві дзеля вышэйшых інтарэсаў (дзяржавы, ідэалогіі, велічы) – і ёсьць квінтэсэнцыя сталінізма, а дакладней, той матрыцы русского міра, дзе чалавек зьяўляецца сродкам сістэмы.

Памеры (фармат) імпэрыі патрабавалі максімальна-безаблічнага, абясцэненага чалавека.

З гістарычнага пункту гледзішча, гэта зразумела: Расея традыцыйна выжывала ў рэжыме “ваеннага лягеру”. Усе яе экспансіі, захопы і ўтрыманьне земляў былі магчымыя толькі ва ўмовах панаваньня аўтарытарнай сістэмы, пры поўным падпарадкаваньні грамадзтва як імпэрскага сродку.

Абшчыннасьць, “саборнасьць” у Расеі былі ня толькі ўмовай выжываньня мас у цяжкіх (прыродных, палітычных) умовах, але і формай (школай) калектыўнага падпарадкаваньня.

«Русскій мір» – гістарычна – непадзельны ад імпэрскай мадэлі. Любая спроба “адлігі” абарочвалася новай хваляй развала (ад СССР да “чачэнскіх войнаў”). Як толькі слабее імпэрская матрыца, “цела” дзяржавы распаўзаецца па швах. (Адна з гістарычных лекцый Перабудовы, якая жадала сумясьціць свабоду зь імпэрскай мадэльлю).

Сталінізм не выпадкова ганарыцца “дзяржаўнай веліччу”, бо ён і быў вышэйшай праявай імпэрскай дактрыны: чалавек – абсалютнае “нішто”, дзяржава – абсалютнае “ўсё”.

Сакрэт жывучасьці сталінізма ў тым, што ён аказаўся ідэальна сумяшчальны з матрыцай расейскай дзяржаўнасьці. Імпэрыя са сталінізмам – “блізьняты-браты”. Магчыма, што менавіта гэтая тоеснасьць і ёсьць каштоўнай для “нацыянальнага несьвядомага”, якое (інтуітыўна, зразумела) выбірае “бізун” і гвалт – у якасьці дзяржаўнай “скрэпы”. (Бо іншыя не дзейнічаюць).

Як толькі быў выдалены (выцягнуты) стрыжань “вертыкалі” ў гады ХХ зьезда, а чалавек (хаця б намінальна) перастаў быць шрубкай сістэмы, -- канструкцыя “пасыпалася”. Спачатку ў галовах, потым – ідэалагічна і тэрытарыяльна. Брэжняўскі пэрыяд стаў працяглым этапам згасаньня сталінізма і расейскай імпэрыі. А пуцінізм (ужо зразумела) становіцца іх агоніяй.

Свабода 90-х была адчайнай спробай сумясьціць свабоду зь імпэрскім “нутром” сістэмы і скончылася развалам і крывавай чачэнскай бойняй. Пуцін сёньня спрабуе “падмарозіць” глабальны працэс развала. Наўрад ці гэта выканальная задача, бо “дапатопны” – не сам па сабе пуцінізм, а тое, што ён спрабуе кансэрваваць: імпэрскую структуру дзяржавы, якая ставіць мэтай захаваньне вялізных тэрыторый коштам паліцэйскага падпарадкаваньня чалавека інтарэсам дзяржаўнага выжываньня.

Гэтая мадэль не працуе ў ХХІ стагоддзі. А іншай “вялікая Расея” быць ня можа, ня ўмее і і ня хоча. Разьвілка пуцінскай эпохі – зусім не ў выбары рэжыма або дэмакратыі, яна значна глыбей. Чалавек – або імпэрыя. Разам ім не выжыць.

Аляксандр Хольц

Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5CB8972CB7BFC


Новыя ідэі ў Расеі: расейская армія будзе душыць “рэгіянальныя бунты” ў РФ

posted Jun 12, 2019, 3:45 PM by Адміністратар Навін   [ updated Jun 12, 2019, 3:46 PM ]

Масавыя пратэсты ў Інгушэціі і Архангельску напалохалі Крэмль яшчэ й тым, што мясцовая паліцыя не праявіла асаблівага імпэту пры іх разгоне, а часам нават проста не выконвала гэтыя загады. Больш таго, ня надта надзейнай аказалася і Росгвардыя, хаця яна адмыслова створана для здушэньня грамадзкіх выступаў. Самы яе супрацоўнікі выкладваюць у сеціва ролікі са скаргамі на дзяржаву.

Мабыць, Крэмль вырашыў перайсьці да “цяжкой артылерыі” . Як паведамляе РБК, “міністр абароны Сяргей Шайгу аб’явіў, што вайсковае ведамства мае намер адкрыць ва ўсіх рэгіёнах Расеі цэнтры каардынацыі працы сілавых ведамстваў у крызісных сітуацыях”.

Першы такі цэнтр будзе адкрыты ў Туле, дзе губэрнатарам служыць былы ахоўнік Пуціна Андрэй Дзюмін. Гэта азначае, што сілавікі пачынаюць па факце “каардынаваць” усю рэгіянальную палітыку. А аплаціць гэтае шчасьце прапануецца з самых рэгіянальных бюджэтаў. Прычым галоўную ролю ў гэтай “каардынацыі” бярэ на сябе міністэрства абароны, якое цывільныя ўлады нібыта афіцыйна на гэта не ўпаўнаважвалі. У любым выпадку, такога ўказа на сайце Крамля няма. Але магчыма, гэта вусны і “неафіцыйны” загад.

Аднак спадзяваньне на тое, што армія будзе душыць масавыя народныя выступы, яшчэ больш прывіднае, чым на МУС і Росгвардыю. Як паказваюць апошнія падзеі, нават гэтыя структуры, адмыслова заточаныя на разгон грамадзкіз пратэстаў і якія атрымліваюць за гэта высокія заробкі, даюць збой. А спроба прымяненьня арміі супраць народа прывядзе да наўпрост адваротных вынікаў для ўлады – і хутчэй за ўсё, будзе падобнай на падзеі ў Румыніі 30-гадовай даўніны…

Крыніца:http://region.expert/army/?fbclid=IwAR2CbK9dqcsg8_af4BSkWhctN8nbea3lF7A_RS8ymZ9yVkLrYlaU1c2_lb0



Ізраільскае грамадзтва не праводзіла рэфэрэндумаў па пытаньні вайны

posted Jun 1, 2019, 7:50 PM by Адміністратар Навін   [ updated Jun 1, 2019, 7:50 PM ]

У траўні 1967 года ўвесь арабскі сьвет быў у экстазе і прадказваў блізкі крах габрэйскай дзяржавы. У Каіры, Дамаску і Старым Ерузаліме на вуліцах танцавалі масы людзей, яны махалі сьцягамі і транспарантамі. Іхнім героям быў прэзыдэнт Эгіпту Гамаль Абд эль Насэр. У шэрагу драматычных акцый, што ішлі адна за адной, Насэр скончыў спакой, які быў на ягонай мяжы зь Ізраілем апошнія дзесяць гадоў. Ён разарваў дамоўленасьці, дасягнутыя ў 1957 г. з ААН, выставіў сваю армію на Сінайскую паўвыспу, заблакаваў праход для ізраільскіх суднаў праз Шарм-эль-Шэйх і пагражаў зьнішчыць Ізраіль. На сустрэчы з пілотамі, якія былі ў захапленьні, на авіябазе Бір-Гафгата Насэр у адкрытую зьвярнуўся да габрэйскай дзяржавы: “Калі Ізраіль хоча вайны, мы кажам: Калі ласка! Мы гатовыя”.

Ня гледзячы на гэтую правакацыю рэакцыі з боку Ізраіля доўга не было. Прэм’ер Леві Эшколь, дабрадушны, сярэдніх здольнасьцяў чалавек, не сьпяшаўся. Хадзілі чуткі, што ў Генштабе арміі дайшло да сапраўднага бунту ў сувязі з нерашучасьцю Эшколя. Прыкметныя ў грамадзтве ізраільцяне патрабавалі, каб 81-гадовы Бэн Гурыён заняў пасаду прэм’ер-міністра і павёў бы краіну ў сутыкненьні, якое было наперадзе. Група жанчын пратэставала на вуліцах Тэль Авіва і патрабавала, каб Машэ Даян заняў пасаду міністра абароны.

Эгіпт, Сірыя і Іарданія настолькі натхніліся цяжкасьцямі, у якіх апынуўся Ізраіль, што вырашылі падпісаць ваенную дамову і накіраваць усе сілы на выкананьне задачы па канчатковым зьнішчэньні сіанісцкай дзяржавы. Прадчуваньні паразы ахапілі ўвесь Ізраіль, кашмарны прывід новага Галакоста пагрузіў малую нацыю ў страх. Міністр замежных справаў Аба Эбан паляцеў у Парыж, Лёндан і Вашынгтон, каб прасіць дапамогі. З Заходняй Нямеччыны былі тэрмінова дастаўлены газавыя маскі. У Тэль Авіве вучні гімназій капалі траншэі на зацененых бульварах. Цэлыя групы рабінаў хадзілі па парках, сьпявалі малітвы і высьвячалі гэтыя ўчасткі пад могілкі.

Ізраіль стаяў плячыма да сьцяны і ня меў іншага выбару, як толькі прыняць выклік. Прэм’ер-міністр Эшколь склаў урад нацыянальнага адзінства, у якім Машэ Даян стаў міністрам абароны; лідэр правага крыла Мэнахэм Бэгін, які ўсё сваё жыцьцё правёў у апазыцыі, быў запрошаны ўступіць ва ўрад.

5 чэрвеня 1967 г. Ізраіль пачаў паветраную і наземную наступальную апэрацыю супраць Эгіпта. Сірыя адразу далучылася да Эгіпта. Леві Эшколь паслаў каралю Іарданіі Хусэйну тэрміновае пасланьне, у якім прасіў яго заставацца нэўтральным і гарантаваў тэрытарыяльную цэласнасьць Іарданіі. Хусэйн цягнуў тры гадзіны, а потым кінуў у бітву свае ўзброеныя сілы. З пагоркаў, што атачаюць Ерузалем, іарданская артылерыя абстрэльвала габрэйскую частку Ерузаліма. З пагоркаў Калькіліі на ўзьбярэжжы дальнабойныя гарматы адкрылі агонь па Тэль Авіву. Небачаная дагэтуль бура захапленьня выбухнула ў арабскіх дзяржавах. Час помсты за прыніжэньне 1948 г. настаў.

Але эйфарыя была заўчаснай. Ужо ў першы дзень ізраільская авіяцыя разграміла авіяцыю Эгіпта, Іарданіі і Сірыі на зямлі. У рамках танкавай апэрацыі з трыма клінамі наступа ізраільцяне глыбака прасунуліся па Сінаю, раструшчылі эгіпецкія дывізіі і дасягнулі Суэцкі канал. На заходнім беразе Іардана армія Хусэйна панесла цяжкія страты і хутка адступіла назад за Іардан. У апошнія два дні баявых дзеяньняў Ізраіль выбіў сірыйскую армію з Галанскіх вышыняў.

Праз шэсьць дзён пасьля першага стрэлу баявыя дзеяньні былі спынены паўсюль на Блізкім Усходзе. Для арабскага сьвету гэта было горкае абуджэньне ў жудасную рэчаіснасьць: Разьлічваючы толькі на сябе, Ізраіль дамогся каласальнай перамогі, і гэта перамога была для арабскіх дзяржаў яшчэ больш прыніжальнай за правал 1948 г. арміі Эгіпта, Сірыі і Іарданіі пацярпелі паразу, іхнія ваенна-паветраныя сілы перасталі існаваць. Палестынская Арганізацыя вызваленьня пад кіраўніцтвам Ахмэда Шукайры і яе палестынская вызвольная армія, якую часта згадвалі, былі раструшчаны ў гэтай вайне.

Міхаэль Бар-Захар

Michael Bar-Zohar. Facing a Cruel Mirror. Tel Aviv, 1990.

Пераклаў з ангельскай В. Буйвал.





1-10 of 1985