Навіны - Цалкам



ВЫЗВАНЬНІ МІНУЛАСЬЦІ

posted Dec 14, 2017, 12:10 PM by Адміністратар Навін   [ updated Dec 14, 2017, 12:11 PM ]

(Выступ на сьнежаньскім Сойме КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”)

Мінае 2017 год -- год містычных надзей і выпрабаваньняў. Мы (наша Партыя) пражылі гэты год не найгорш, з годнасьцю і з выніковай працай, асабліва, калі ўлічыць выпрабаваньні вясны і восені, зьвязаныя з пагрозамі з усходу. Мы прамінулі вельмі небясьпечны палітычны крызіс у нашай часцы Эўропы, калі навокал ужо голасна гаварылі пра небясьпеку вайны і акупацыі Беларусі. Зацішак, які ўсталяваўся, мае часовую прыроду. Падзеі (адкрытыя і схаваныя) сьведчыць пра глыбокія перамены, якія зрушыліся ў пасьляялцінскай рэчаіснасьці.

Гэтыя тэндэнцыі падкрэсьліваюць няпэўнасьць становішча Беларусі, з прычыны адсутнасьці яе самастойнай замежнай палітыкі і ўнутранага палітычнага паралічу грамадзтва, няздольнага прымаць выклікі акаляючага прапагандысцка-інфармацыйнага сьвету.

Ялцінскі падзел сьвету трымаўся на непарушнасьці межаў. Гэтая асноўная пазыцыя мірнага суіснаваньня была падмацаваная Заключным Актам Гэльсінскіх пагадненьняў 1975 года. Нават поўраспад Савецкага Саюза не парушыў гэты парадак, паколькі не падважваў асноўных прынцыпаў.

Перамены і дэстабілізацыю ялцінскага парадку пачала Расея. Захоп Крыма, акупацыя Данбаса і гібрыдная вайна супраць Украіны, павольна ўжо адчыніла скрынку Пандоры і пачвары распаўзаюцца пад гром фашысцкай рыторыкі “русского мира” і вэрсальскага лёзунга “ўставаньня з каленяў”. Нядаўна такі лёзунг зьявіўся ў Польшчы, прамаячыў у Венгрыі, адбіўся ў Сэрбіі. Нават заляцеў у Турцыю, хоць Турцыя ніколі на каленях не стаяла. У Польшчы зьявілася літаратура, якая стала называць гістарычную Польшчу “Польскай імпэрыяй”, хоць імпэрыяй Польшча ніколі не была. Наадварот, «Рэч Пасспалітая» (значыць «рэспубліка») можа лічыцца гістарычным гонарам палякаў.

“Уставаньне з каленяў” – тыповы лёзунг шавінізма. Ім ніколі не карыстаўся нацыянальна-вызвольны рух, які змагаецца за свабоду, дэмакратыю і незалежнасьць. “Уставаць з каленяў” пачынаюць палітычныя сілы, арганізаваныя ў сістэму дзяржавы, калі ў грамадзкай сьвядомасьці ўзьнікае бацыла дамінацыі, гістарычнай абдзеленасьці і рэваншу. Чым гэта можа закончыцца, мы ведаем.

Дэманы 30-х, загнаныя пад зямлю, пасьля катастрофы 2-й Сусьветнай вайны, гатовыя выскачыць на паверхню. Каталізатарам распаду пасьляваеннага парадку зьяўляецца расейская агрэсія і вайна на Украіне. Усе кінуліся вырашаць свае новыя і застарэлыя праблемы, якія сталі першаснымі, а вайна ва Украіне – другаснай. Хоць у рэальнасьці першасным пытаньнем ёсьць якраз вайна на Украіне.

Тым ня менш мы назіраем, што Амэрыка робіць стаўку не на Украіну, а на Польшчу і на яе кансэрватыўны ўрад (уведзены значны кантынгент амэрыканскага войска ў Польшчу, пачалася пастаўка амэрыканскага звадкаванага газу, падпісаны велізарны кантракт на пастаўку найноўшай мадыфікацыі ракетных комплексаў “Пэтрыёт” і інш.). Пытаньне аб дапамозе зброяй Украіне павісла ў паветры. Некаторыя польскія дзеячы ў стане эйфарыі голасна мараць, што да 2030 года Польшча будзе мець чатырохсоттысячнае войска найлепшае ў сьвеце, якое ня толькі можа супроцьстаяць Расеі, але і перамагчы яе.

У Расеі, практычна, не рэагуюць на польскую рыторыку і рэчаіснасьць. І гэта зразумела. Галоўнае – Украіна. Расейская дыпляматыя, якая мае стоадсоткавае станоўчае сальда ў дачыненьнях з польскай палітыкай, выдатна ўсьведамляе, што амэрыканская стаўка на Польшчу (асабліва пры дапамозе рускай агентуры) прывядзе калі не да развалу, дык да глыбокага крызісу Эўразьвязу, што апраўдае і вельмі дапаможа агрэсіўным прэтэнзіям Расеі нанова падзяліць пасьляялцінскі сьвет.

Зьявы, пра якія я тут кажу, існуюць і пасьлядоўна рухаюцца. Усё гэта ніяк не абміне Беларусь, хоць, фактычна, яна цяпер нібы збоку і знаходзіцца ў палітычнай прастрацыі, але ў рэальнасьці існуе ў геаграфічным цэнтры чужых падспудных інтарэсаў, якія ўжо амаль вырваліся на паверхню.

Рэальна ў Польшчы відаць зьмены да лепшага, разьвіваецца прадпрымальніцтва, стабілізавалася сацыяльная сфэра, неяк ўсё паспакайнела, зьявілася больш нармальнасьці, стала менш бессаромнасьці у тэлебачаньні, ідзе жорсткая і эфэктыўная барацьба з карупцыяй, абаронена польская сям“я (не дазволена адбіраць дзяцей за правіны бацькоў – гэтая пляга левалібэральнага рэпрэсіяніэму), павялічылася сацыяльная падтрымка, малазабясьпечаных людзей, ёсьць ажыўленьне ў прамысловасьці і інш.

Непрыхільнасьць левага Брусэля да польскай палітыкі і, галоўнае, пагроза міру з боку Расеі спарадзілі тым часам у польскім жыцьці ня толькі патрыятычныя рушаньні, але скрайнія шавіністычныя тэндэнцыі і выступы, якія быццам бы спалі ў новай рэчаіснасьці.

Дачыненьні беларускага грамадзтва з Польшчай цяпер налепшыя ў гісторыі (маю на ўвазе грамадзтва, але не рэжым Лукашэнкі). Адносіныі станоўчыя з абодвух бакоў. Тым часам, калі польскае грамадзтва ня здолее кантраляваць шавіністычную рэанімацыю былой паражэнскай палітыкі (якую лічаць маргіналізмам), вынік будзе такі ж, як і ў 30-х гадах, -- беларускае грамадзтва зноў стане азірацца на Маскву. Што гэта будзе азначаць для Беларусі і для Польшчы, можна нават не казаць.

Утвараюцца харытатыўныя групы і арганізацыі дабраахвотнікаў у Польшчы, каб дапамагаць «касьцёлу на Ўсходзе» ды старым людзям і хворым католікам у Беларусі. Добрыя высакародныя сацыяльныя ініцыятывы. Слухаю па радыё пра іхнюю дапамаговую хрысьціянскую дзейнасьць. Шмат пачуцьцяў. «Якія гэта «крэсы»! -- гучаць галасы дабраахвотніц. -- Там была Польшча. Там павінна быць Польшча!» « І якраз дзеля гэтага трэба працаваць на ўсходзе», -- чуецца барытон валанцёра.

На каталіцкім радыё ў гэты час выявілі прадказальніцу-манашку, якая яшчэ 200 гадоў таму прадказала веліч Польшчы, якая аб“яднае ўсе народы і будзе кіраваць усёй Эўропай. Людзі з усяго сьвету будуць лічыць за шчасьце супрацоўнічаць з Польшчай, каб навучыцца культуры. (Не сказана толькі пра лішнюю храмасому, ды «скрэпы», а так усё, як там, вядома дзе.)

Такое ўражаньне, што ўзьнікла нейкае спажыўнае асяроддзе, ў якім маргінальныя дэманы мінуласьці заварушыліся. Яны ўжо ўмудрыліся дзе-нідзе папсаваць дачыненьні. Але ніхто не ўспрымае тое ўсур“ёз.


Вельмі балюча непакоіць нас становішча ва Украіне. Уражаньне, што ўкраінскі народ трапіў у палон алігархату, карумпаванай бюракратыі і расейскай агентуры. Палітычная сцэна Украіны беспэрспэктыўная і стракатая. Улічваючы становішча і мэнтальнасьць грамадзтва, вывесьці краіну з балота мог бы хіба што Міхэіл Саакашвілі, які дзейнічае на мяжы авантурызму, але лагічна, рэальна і граматна ў той сітуацыі і ў тым асяроддзі. Саакашвілі выключная асоба і самы яркі, станоўчы і выніковы палітык 21-га стагоддзя. Калі ўкраінцы падтрымаюць яго, там можа зьявіцца сьвятло ў канцы тунэля. Калі не падтрымаюць, Саакашвілі можа чакаць лёс Гамсахурдыі, Чантурыі ды Чарнавола. Ягоныя ворагі – гэта азлобленыя няўдачамі пачвары рэжыму трох краінаў, якія валодаюць магутнымі рэсурсамі і здольныя на ўсё. Наша беларуская будучыня і становішча Эўропы шмат у чым залежыць ад таго ці пераможа Україна ў вайне з Расеяй, ці ўладкуе сваю дзяржаву, ці верне Крым і Данбас.


Цяпер аб нашых партыйных пытаньнях і задачах. Вельмі важнай лічу тэматыку нацыянальнай адукацыі ў рэчышчы Народнай праграмы “Вольная Беларусь”. Канкрэтна гэтым ужо займаецца адзін з распрацоўшчыкаў праграмы Сяргей Пятровіч Папкоў. Мяркую, што сюды будуць падключаны новыя людзі. Вельмі важна, каб хутчэй запрацавала інтэрнэт-старонка “Вольная Беларусь”. Яшчэ раз зьвяртаю на гэта ўвагу. Нягледзячы на цяжкі стан грамадзтва, трэба будзе працаваць над стварэньнем групаў падтрымкі “Вольная Беларусь”. Акрамя нашай Партыі, арганізаваць гэтую ініцыятыву няма каму. Мусім брацца.

У 2018 годзе спаўняецца 100 гадоў аб’яўленьня незалежнасьці Беларускай Народнай Рэспублікі. Будзе сьвяткавацца як “100 гадоў БНР”. Некалі, у пачатку нулявых гадоў, мы рэгулярна праводзілі грамадзка-навуковыя канфэрэнцыі, прысьвечаныя стварэньню Беларускай Народнай Рэспублікі. На сярэдзіну сакавіка 2018 года нам пажадана падрыхтаваць і правесьці канфэрэнцыю “100 гадоў БНР”. Гэта ў нашых сілах. Варта прыняць рашэньне на Сойме і адразу прыступіць да падрыхтоўкі (даклады, удзельнікі, сродкі, месца правядзеньня і г.д.)

Другая, мая прапанова будзе залежыць ня толькі ад нас. Але трэба пачаць дзейнічаць. Справа ідзе аб устаноўцы памятнага знака (каменя з надпісам) у памяць стагоддзя БНР. Гэта мусіць быць вячысты знак і вечны напамін. Па гэтым пытаньні я разам са старшынём Беларускай Нацыяналльнай Памяці Анатолем Міхнаўцом ўжо ездзіў у Беласток з прапановай устанавіць такі знак у Беластоку. Там ужо існуе аргкамітэт і пытаньне будзе вырашацца. Таксама я зьвязваўся зь Вільняй (з ТБК), каб гэтую ідэю ажыцьцявіць там. Пытаньне складанае, але магчымасьць ёсьць.

Што датычыць Менска, то галоўная праблема будзе ў тым, каб атрымаць згоду Мінгарвыканкама і Мінкультуры. Толькі тады можна будзе рэальна працаваць. Гарадзкога месца нам рэжым ня дасьць. Адна з магчымасьцяў – цьвінтар Чырвонага Касьцёла (вельмі харошае і прэстыжнае месца). Але ўсяроўна мусіць быць дазвол уладаў. Інакш ні ксёндз Завальнюк, ні біскуп Кандрусевіч не адважацца.

На першы погляд гэтая справа здаецца вельмі цяжкай і некаторыя сябры Партыі засумняваліся ці варта брацца. Мяркую, што варта. Самае складанае – гэта атрымаць згоду ўладаў. Калі згода будзе, тады робіцца добрая інфармацыя і вядуцца перамовы з прадпрыймальнікамі-фундатарамі (тут невялікая сума – пару тысячаў даляраў). Заказаць каменны знак можна ў адпаведнай фірме. Яна за грошы ўсё зробіць. У прынцыпе гэта справа Управы Сойму. Але ў сувязі зь вялікім юбілеем прасіў бы сябраў Сойму падтрымаць гэтыя пляны. Будзе добра і ганарова, калі мы тое зробім.

Жыве Беларусь!

Зянон ПАЗЬНЯК

10 сьнежань 2017



РАСЕЯ ТАЕМНА ВЯДЗЕ ПАДРЫХТОЎКУ ДА ВАЙНЫ Ў БЕЛАРУСІ

posted Dec 14, 2017, 6:22 AM by Адміністратар Навін   [ updated Dec 14, 2017, 7:36 AM ]

(Сьнежаньскі Сойм КХП-БНФ)

На Сойме быў зачытаны даклад старшыні КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне” Зянона Пазьняка Вызваньні мінуласьці (аб становішчы ў Польшчы і Эўропе ў пасьляялцінскім часе і пэрспэктывы для Беларусі).

Выступілі 14 сябраў Сойму. Юры Беленькі, намесьнік старшыні, у сваім выступе зьвярнуў ўвагу прысутных на працяг крайне нябясьпечнай тэндэнцыі ўцягваньня нашай краіны Расеяй, пры дапамозе марыянэткавага прарасейскага рэжыму ў Беларусі, у небясьпечную расейскую ваенную палітыку.

Выступоўца нагадаў прысутным пра прынятую рэжымным Саветам Міністраў 21 сакавіка сёлета пастановы № 212 «Аб зацьверджаньні Пагадненьня паміж Урадам Рэспублікі Беларусь і Урадам Расейскай Федэрацыі аб сумесным тэхнічным забясьпячэньні рэгіянальнай групоўкі войскаў (сілаў) Рэспублікі Беларусь і Расейскай Федэрацыі». Згаданае Пагадненьне ўступіла ў сілу 14 лістапада. Таксама 14 лістапада ўступіў у сілу “Пратакол аб унясеньні зьменаў і дапаўненьняў ў пагадненьне паміж Рэспублікай Беларусь і Расейскай Федэрацыяй аб сумеснай ахове знешняй мяжы Саюзнай дзяржавы ў паветранай прасторы і стварэньні Адзінай рэгіянальнай сістэмы супрацьпаветранай абароны Рэспублікі Беларусь і Расейскай Федэрацыі ад 3 лютага 2009 года”, -- адзначыў сп. Беленькі. 6-га сьнежня, рэжымны Урад прыняў Пастанову № 935 “Аб адабрэньні праекта Праграмы Союзнай дзяржавы “Удасканаленьне аб’ектаў ваеннай інфраструктуры, плянуемых для сумеснага выкарыстаньня ў інтарэсах забясьпячэньня рэгіянальнай групоўкі войскаў (сілаў) Рэспублікі Беларусь і Расейскай Федэрацыі”.

Насамрэч, інтэнсіўнае напампоўваньне тэрыторыі Беларусі расейскай ваеннай тэхнікай і абсталяваньнем адбываецца ўжо на працягу, як мінімум, апошніх 3-х гадоў. Беларусы пачалі заўважаць, як на закансэрваваныя ў Беларусі базы захоўваньня ваеннай тэхнікі пачало прыбываць цяжкое ўзбраеньне, боепрыпасы і вайскоўцы ў форме без шэўронаў што вызначаюць краіну да якой належаць ваеннаслужбоўцы.

Аднаўляюцца закінутыя з савецкіх часоў шляхі зносін, якія маюць выключна ваеннае значэньне (чыгуначныя каляіны, ракадныя аўтадарогі), узводзяцца пантонныя пераправы праз рэкі. Як правіла гэта адбываецца ў памежных з Украінай і Балтыяй раёнах.

Іншыя выступоўцы прыводзілі прыклады, якія пацьвярждалі сказанае дакладчыкам. Так, адзін з прысутных распавёў, як быў сьведкам незвычайнага дарожна-транспартнага здарэньня: у Гомельскай вобласьці ў кувет зляцеў цывільны вялікагрузны аўтамабіль з расейскімі нумарамі, з фуры вывалілася баявая ракета .

Выступоўцы прыводзілі і такія прыклады: у раёнах, якія непасрэдна прылягаюць да укранска-беларускай мяжы, расейскія камэрцыйныя структуры скупляюць неэксплуатуемыя з савецкіх часоў чыгуначныя пуці (якія мелі выключна ваеннае прызначэньне) і неэксплуатуемыя будынкі ў аддаленых незаселеных мясьцінах.

Выступоўцы з усходніх раёнаў Беларусі распавялі аб тым, што ў сваіх паштовых скрынях сталі знаходзіць газэту “Союзное вече”, як пазначана ў падзагалоўку -- “Газета парламентского собранія союза Беларусі і Россіі”. Зьмест газэты -- папулярызацыя Расеі і незаконнай так зв. “саюзнай дзяржавы”.

Адзін з выступоўцаў выказаў думку, што зараз Масква робіць спробу праз наданьне псэўдалегітымнасьці незаконнай “саюзнай дзяржаве” зрабіць юрыдычнае прыкрыцьцё вайсковай расейскай групоўцы, створанай на тэрыторыі Беларусі.

Адразу некалькі выступоўцаў выказалі меркаваньне, што інтэнсіўнае падрыхтоўка Расеі да вайны зьвязаная з унутрырасейскай сітуацыяй: зрасходаваны расейскі пэнсійны фонд, лічаныя тыдні засталіся да завяршэньня “праяданьня” “Рэзэрвовага фонду”, наперадзе рэзкае зьбядненьне насельніцтва і пэрспэктыва знакамітага “рускага бунта”. У гэтай сітуацыі крымінальна-гэбісцкая верхавіна Расеі ня бачыць для сябе іншага выйсьця як пачаць вайну, і на вайну ўсё сьпісаць.

Відавочна, што ў плянах Масквы зрабіць Беларусь фарпостам для сваёй злачыннай авантуры. У гэтых абставінах беларусам трэба дзейнічаць так, каб пазьбегнуць вялікай бяды для нацыі і краіны. Першым чынам трэба шырока паведамляць у інфармацыйную прастору пра заўважаныя факты дзейнасьці расейскіх збройных структур у Беларусі, неабходна зламаць планы Маскоўскай арды.

На Сойме былі разгледжаны арганізацыйныя пытаньні. Сойм абмеркаваў накірункі працы па інфармаваньні грамадзтва пра Народную праграму “Вольная Беларусь”, магчымасьці стварэньня суполак падтрымкі, а таксама магчымасьць арганізацыі асветніцкай дзейнасьці сярод беларускіх сем’яў па пытаньнях нацыянальнага выхаваньня і адукацыі, што прадстаўлена ў раздзеле “Сям’я” Народнай праграмы.

Сойм ухваліў прапановы Старшыні Партыі Зянона Пазьняка аб правядзеньні грамадзка-навуковай канфэрэнцыі па тэматыцы “Сто гадоў БНР” і устаноўкі памятнага знака “Сто гадоў БНР”.

Інфармацыйная Камісія КХП – БНФ

10 сьнежань 2017 г.

Зянон Пазняк: Дэмагогію Лукашэнкі нельга ўспрымаць усур’ёз

posted Dec 14, 2017, 6:19 AM by Адміністратар Навін   [ updated Dec 14, 2017, 6:19 AM ]

https://www.youtube.com/watch?time_continue=3&v=ZX3lRG3lq_c 

Слава змагарам за Беларусь!

posted Nov 27, 2017, 8:34 AM by Адміністратар Навін   [ updated Nov 27, 2017, 8:34 AM ]

(Слуцкі збройны чын 2017, выступ)

Паважаныя спадарыні і спадары, паважаныя сябры, фронтаўцы!

Вітаю Вас на Случчыне!

Сёньня мы адзначаем 97 угодкі слаўнага Слуцкага збройнага чыну. Мы адзначаем гэтую дату ў лістападзе кожны год, разумеючы важнасьць яе для нашай гісторыі, і шануючы змаганьне продкаў за нашу нацыянальную будучыню і волю супраць ворагаў чалавецтва.

Што такое Слуцкі збройны чын? Гэта збройная барацьба дабраахвотнага войска Случчыны і Рады БНР супраць бальшавіцка-расейскіх акупантаў, а дакладней – супраць рэгулярнай расейска-бальшавіцкай арміі, якая напала на Беларусь і ваявала тут з польскімі акупантамі за беларускую тэрыторыю.

А пачыналася ўсё з перамір’я паміж двума акупацыйнымі войскамі: бальшавіцка-расейскім і пілсудзка-польскім. Случчына апынулася ў зоне паміж двума ўзброенымі бакамі, калі яны ўстанавілі перамір’е паміж сабой.

14 лістапада ў Слуцку Беларускі павятовы зьезд пацьвердзіў вернасьць акту 25 Сакавіка і гатоўнасьць змагацца за свабоду Беларускай Народнай Рэспублікі. Дэлегаты Слуцкага павятовага зьезду зьвярнуліся да сусьветнай грамадзкасьці выступіць супраць плянуемага падзелу тэрыторыі Беларусі паміж Польшчай і Расеяй і запатрабавалі вываду акупацыйных войскаў з абодвух бакоў.

Утвораная ў гэты час Беларуская Рада Случчыны на чале з Дзьмітрыем Пракулевічам аб’явіла сябе адзінай законнай уладай у павеце і прыступіла да арганізацыі беларускага войска супраць бальшавіцкіх маскоўцаў, якія наступалі. За некалькі дзён сабралася больш дзесяці тысячаў дабраахвотнікаў. Але з-за нястачы зброі большая палова дабраахвотнікаў была вернута ў свае вёскі і мястэчкі. З рэшты ўтварылі два палкі: Слуцкі і Грозаўскі. У цэлым было каля 2000 ваяроў. Але і тут палова дабраахвотнікаў ня мела зброі, спадзяючыся здабыць яе ў маскоўцаў на полі бітвы.

Кіраваў палкамі Антон Сокал-Кутылоўскі. Першы бой з маскалямі адбыўся 27 лістапада. Случакі выбілі акупантаў зь вёскі Васільчыцы і захапілі яе. На працягу 2-х тыдняў случакі вялі пасьпяховыя баі з маскалямі-бальшавікамі і 17 сьнежня выбілі ворага з Семежава і Вызны, захапілі шмат палонных і ваеннага рыштунку. Тады расейцы выслалі супраць беларусаў дадаткова яшчэ дзьве дывізіі. Але эфект з гэтага быў невялікі, бо расейскія салдаты-сяляне ваявалі дрэнна і часта пераходзілі на бок случакоў, пакідаючы бальшавікоў.

Тады расейцы кінулі супраць беларусаў аддзелы з кітайцаў. Гэтыя ўжо не пераходзілі. Вайна станавілася ўсё больш зацятай. Вызна і Семежава некалькі разоў пераходзілі з рук у рукі. Фронт расьцягнуўся амаль на 100 кілёмэтраў. Случакі пачалі ўжываць партызанскую тактыку барацьбы: нападалі, наносілі страты ворагам і адыходзілі. Але цьма ворагаў і колькасная перавага была такой велізарнай, што стала зразумела, перамагчы цэлую 16-ю армію маскоўцаў малымі слуцкімі сіламі ня ўдасца.

З баямі случакі адышлі ў сваю зону і потым войска ў паўтары тысячы ваяроў перайшло праз раку Лань на польскі бок фронту і разброілася. Ніхто ня стаў ваяваць на баку палякаў. Слуцкіх змагароў вывезлі ў Беласток. Частку зь іх палякі падступна і тайна перадалі на зьдзек бальшаваікам.

Расейцы вельмі сур’ёзна аднесліся ла слуцкага вайсковага чыну. Яны баяліся, што прыклад слуцкіх змагароў за БНР можа распаўсюдзіцца на суседнія паветы і на ўсю Беларусь. Улічваючы, што слуцкіх ваяроў масава падтрымлівала насельніцтва, пагроза для Масквы магла стацца вялікай. Таму бальшавікі кінулі супраць случакоў ня толькі кітайскія аддзелы, але ўсю сваю 16-ю армію.

Пра слуцкае збройнае змаганьне даведаліся ва ўсім сьвеце. Барацьба случакоў умацавала пазыцыі БНР і, між іншым, тактыку бальшавікоў аб існаваньні БССР, якая задумана была імі, як альтэрнатыва БНР і, адначасна, пастка для беларускіх дзеячоў, магіла для беларускага народа. Так яно і сталася. Беларусь панесла велізарныя страты ў 1920-30-х гадах, перажыла найстрашнейшы расейскі генацыд, але ўсё ж-такі выжыла. І цяпер мы з гонарам і ўдзячнасьцю ўспамінаем слуцкіх змагароў за волю, свабоду Беларусі.

Павінен асабліва падкрэсьліць, што ў той час (яшчэ да расейска-савецкага генацыду і маскоўскага камунізму) у Беларусі быў жыцьцедайны і салідарны народ, які цягнуўся да вольнага нацыянальнага жыцьця. Гэта яскрава засьведчыў Слуцкі збройны чын.

Энтузіязм абараняць Бацькаўшчыну ад расейскай навалы быў надзвычайны. Маткі самы выпраўлялі сваіх сыноў на вайну. На зьездзе Случчыны, дзе прысутнічалі розныя партыі і арганізацыі – усе галасавалі аднагалосна (такое тады ўпершыню) за збройную барацьбу і стварэньне войска, за вернасьць БНР. Тады Беларускі народ ужо быўшы прачнуўшыся да нацыянальнай працы і творчасьці. 20 гадоў расейскага генцыду і вынішчэньні ў выніку польскай палітыкі “санацыі” падрэзалі нацыянальныя сілы беларусаў. У каторы раз мы падымаемся амаль зь небыцьця.

У каторы раз Беларусь аджывае і ў каторы раз вечныя ворагі чалавецтва гатовыя пачаць чарговую вайну і чарговае вынішчэньне людзей. Але заўсёды так ня будзе. Надыходзіць час, калі адвечны вораг свабоды і вольнага сьвету Масква -- мілітарысцкая Расея, зламае свой карак і на гэты раз назаўсёды.

Слава Айчыне! 

 Жыве Беларусь!


Зянон ПАЗЬНЯК

26 лістапада 2017





Слава слуцкім ваярам!

posted Nov 27, 2017, 8:30 AM by Адміністратар Навін   [ updated Nov 27, 2017, 8:31 AM ]

26 лістапада, у нядзелю, сябры Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ правялі традыцыйнае мерапрыемства прысьвечанае 97-й гадавіне Слуцкага збройнага чыну. Сябры партыі праехалі па мясьцінах, дзе адбываліся баі слуцкіх ваяроў з расейскімі акупантамі ў лістападзе-сьнежні 1920-га году. Мітынгі і шэсьці пад бел-чырвона-белымі сьцягамі адбыліся ў мястэчках Грозаў, Семежава, Вызна і горадзе Слуцку. Удзельнікі ўшанаваньня памяці герояў-случакоў усклалі кветкі, запалілі зьнічкі каля памятных крыжоў, пастаўленых у гонар герояў, сьпявалі патрыятычныя песьні, гімн “Магутны Божа”.

У Грозаве быў зачытаны зварот старшыні КХП-БНФ Зянона Пазьняка “Слава змагарам за Беларусь”.

З прамовамі выступілі намесьнікі старшыні партыі Сяргей Папкоў і Юры Беленькі, адказны сакратар Управы Сойму партыі Алесь Чахольскі, сябра партыі Ігар Шчамялёў.
Спадарыня Ганна Крэбс пазнаёміла ўдельнікаў з фотаздымкамі герояў Случчыны:
Паўла Жаўрыда, кіраўніка Беларускага нацыянальнага камітэту, камісара Слуцкага павету БНР; Сяргея Бусла, які прымаў ўдзел у фармаваньні Першае Слуцкае брыгады войскаў БНР у мястэчку Семежава; Юльяна Сасноўскага, удзельніка Слуцкага паўстаньня, сябра Беларускай Рады Случчыны; Ахрэма Гаўрыловіча — падпалкоўніка, камандзіра 4 батальёну Першага Слуцкага Палка Першай Слуцкай Брыгады;

Ула́са Дубіны – удзельніка Слуцкага збройнага чыну, сябра Беларускай Рады Случчыны.

Пранікнёна чытала ўласныя вершы, прысьвечаныя змагарам за Бацькаўшчыну, спадарыня Аляксандра Грыцкевіч.

Пад час выступаў фронтаўцы выказалі падзяку беларусам, якія, ахвяруючы жыцьцём змагаліся за вольную Беларусь, гучала перасьцярога, зьвернутая да сёньняшніх пакаленьняў пра сур’ёзнасьць расейскай пагрозы. “Мы бачым, Расея інтэнсыўна рыхтуецца да вайны, у расейскіх СМІ ідзе прапаганда вайны, кіраўніцтва гэтай краіны накіроўвае вялізарныя грошы ў ваенную прамысловасьць”, -- іказалі прамоўцы, -- “беларусам неабходна рыхтаваца да збройнага адпору агрэсару”.

Але агульнай думкай выступоўцаў было тое, што гэта ўжо агонія маскоўскай імпэрыі, і беларусы ўжо сёньня мусяць думаць пра адбудову сваёй краіны пасьля краху усходняй імпэрыі і яе сатрапскага рэжыму ў Беларусі.

Інфармацыйная камісія КХП-БНФ

26 лістапада 2017 г.


Слуцкі Збройны Чын 2017

posted Nov 25, 2017, 8:55 AM by Адміністратар Навін   [ updated Nov 25, 2017, 8:56 AM ]

Кансэрватыўна-Хрысьціянская Партыя – БНФ праводзіць 26 лістапада 2017 года на тэрыторыі Менскай вобласьці мерапрыемтвы, прысьвечаныя ўшанаваньню герояў Слуцкага збройнага чыну 1920г..

Плануецца наступны парадак мерапрыемства:

- прыезд з г. Менску аўтобусам ў вёску Грозаў Капыльскага раёна ў 11-00 . Правядзеньне мітынга ў гонар герояў Слуцкага збройнага чыну каля крыжа, ўстаноўленага ў гонар герояў, з 11-00 да 12-00;

- правядзеньне мітынга ў вёсцы Семежава з 12-00 да 13-00 каля крыжа, ўстаноўленага ў гонар герояў;

- прыезд у мястэчка Чырвоная Слабада (Вызна) Салігорскага раёна ў 13-30,

правядзеньне шэсьця ад стаянкі аўтобуса да месца, дзе быў устаноўлены крыж у гонар герояў, правядзеньне мітынга ў гонар герояў з 13-30 да 14-30;

- прыезд у г. Слуцк, шэсьце ад стаянкі каля гарадзкога стадыёна, вул.Віленская 14, да пляцоўкі ў Гарадзкім парку культуры з 15-00 да 16-00.

Маецца дазвол Мінаблвыканкаму.

Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

21.11.2017


1992 год. Пра камуна-маскоўскую прапаганду супраць рэфэрэндуму аб зьмене савецкай улады

posted Nov 18, 2017, 5:04 AM by Адміністратар Навін   [ updated Nov 18, 2017, 5:04 AM ]

Выйшла кніга Сяргея Навумчыка «Дзевяноста другі». Ніжэй фрагмэнты з кнігі.

«Пад ціскам БНФ прынялі Незалежнасьць, і вось мы ля разьбітага карыта»

Старт антырэфэрэндумнай прапагандзе быў дадзены публікацыяй у газэце «Советская Белоруссия» артыкулу Вольгі Абрамавай — як яна падпісалася, «кандыдата філасофскіх навук».

Вольга Абрамава ставіць пад сумнеў Незалежнасьць і статус беларускай мовы

Аўтар не абцяжарвала чытача філасофскімі матэрыямі, а з самага пачатку выказалася без эўфэмізмаў:

«...у выпадку станоўчых вынікаў рэфэрэндуму ёсьць варыянт атрымаць у далейшым новы парлямэнт, сфармаваны з абаронцаў палітыкі ізаляцыянізму — палітыкі, непрымальнай для рынкавых адносінаў. Бо як Сойм БНФ матываваў сваю ідэю пра падрыхтоўку адстаўкі таго самага ўраду? Маўляў, гэты ўрад ня ў стане стварыць нацыянальную гвардыю, ўласную мытную службу, увесьці нацыянальную валюту. Тут праглядаецца болей клопат пра атрыбутыку сувэрэнітэту рэспублікі, чым пра неадкладныя патрэбы эканомікі, а значыць, і грамадзтва».

Гэтыя словы даюць чытачам адэкватнае ўяўленьне пра тое, як частка інтэлігенцыі, якая не ўспрыняла нацыянальнае Адраджэньне, успрымала само існаваньне беларускай дзяржаўнасьці. Тое, на чым трымаецца кожная дзяржава — войска, уласная грашовая сыстэма, мытня — адсоўваюцца на нейкае другое-трэцяе месца перад «неадкладнымі патрэбамі эканомікі». Тое, што менавіта парлямэнцкая Апазыцыя БНФ (у тым ліку і ў канцы 1991-га, і ў пачатку 1992-га) уносіла ў Вярхоўны Савет законапраекты і дзясяткі прапановаў, якія тычыліся менавіта эканомікі — Вольга Абрамава абмінула. Хоць яе абазнанасьць у праграмных палажэньнях БНФ выключае магчымасьць, што ня ведала. Пэўна ж, ведала. Але гэта ня ўпісвалася ў прапагандысцкую канцэпцыю, якая гучала ўжо пару гадоў і будзе гучаць дзесяцігодзьдзі: «БНФ — толькі мова ды сьцягі, а эканоміка ім нецікавая».

Далей Абрамава перасьцерагае, што «пры адначасовай зьмене ўсяго складу ўраду магчымы палітычны крызіс, выкліканы вакуўмам выканаўчай улады ў надзвычай важным яе зьвяне. Бо ў складзе БНФ і палітычных партый, якія яго падтрымалі, ня бачна яскравых эканамістаў — асобаў накшталт Яўлінскага, Шаталіна, Петракова».

Тут «палітолаг» (пазьней менавіта так Абрамава будзе прадстаўляцца ў СМІ) выявіла элемэнтарнае няведаньне палітычных рэаліяў шмат якіх дэмакратычных краінаў, у якіх у выніку выбараў вельмі часта ўрад зьмяняецца адначасна і ў поўным складзе. Пры тым што прадстаўнікі Народнага Фронту пастаянна заяўлялі: кваліфікаваныя службоўцы захаваюць свае пасады ў сыстэме дзяржаўнага кіраваньня, у тым ліку і ва ўрадзе.

Канешне, і ў складзе Ценявога кабінэту Апазыцыі БНФ, і сярод экспэртаў, былі яркія эканамісты — але іх наяўнасьць ужо ня ўкладвалася ў іншую канцэпцыю, сутнасьць якой — «усё лепшае — у Маскве».

«Парлямант павінен складацца не з "полузнаек" (пакіну гэтае слова аўтара безь перакладу — С.Н.), якіх «абраў час», якія спрытна спэкулююць на кансэрватыўных або радыкальных лёзунгах, а са спэцыялістаў, перш за ўсё эканамістаў і юрыстаў, як і ў кожным рацыянальна арганізаваным грамадзтве».

Гэтая сумнеўная тэза потым будзе актыўна ўбівацца ў сьвядомасьць людзей: у парляманце павінны быць эканамісты і юрысты. У адрозьненьне ад кандыдатаў БНФ, у якіх, як сьцьвярджала прапаганда, эканамістаў і юрыстаў нібыта няма. Пры гэтым замоўчвалася, што парлямэнтарый павінен быць найперш палітыкам. Пазьней Абрамава будзе ўключана адміністрацыяй Лукашэнкі ў склад некалькіх «скліканьняў» так званай «палаты прадстаўнікоў», дзе абсалютную большасьць складуць людзі менавіта зь юрыдычнай ды эканамічнай адукацыяй (выпускнікі Акадэміі пры прэзыдэнце, супрацоўнікі сілавых структураў, кіраўнікі прадпрыемстваў). Але ніхто зь іх ня будзе палітыкам (ва ўсякім разе, у часе свайго дэпутацтва), бо ніхто і ніколі не паставіць пад сумнеў ніякія дзеяньні таго, хто прывёў іх у Авальную залю — Лукашэнкі.

Але гэта будзе пазьней, а пакуль Вольга Абрамава выказалася не пра эканоміку, а пра яшчэ адзін «атрыбут»:

«Нагадаем, калі беларускі парлямант прымаў вядомае рашэньне (чытаецца як «сумнавядомае» — С.Н.) пра наданьне статусу дзяржаўнай беларускай мове, меркаваньнем грамадзкасьці ня вельмі ўжо цікавіліся. У другім выпадку парлямэнт увогуле не палічыўся з народным волевыяўленьнем, выказаным на сакавіцкім рэфэрэндуме 1991 году. Больш за тое, на ўсе прапановы не сьпяшацца з рашэньнем гэтых важных праблемаў, правесьці па іх плебісцыт, лідэры парлямэнцкай апазыцыі пярэчылі, што, маўляў, наш народ яшчэ палітычна не дарос да самастойнага вырашэньня гэткіх пытаньняў. А паводле якіх крытэрыяў кіраўніцтва БНФ сёньня здолела вызначыць, што мы ўжо сасьпелі да таго, каб прыбраць старую і паставіць над сабой новую ўладу?»

Апошнія словы паказальныя — аўтар не аспрэчвае, што ў Беларусі засталася ранейшая, яшчэ з часоў СССР улада.

Што да прыгаданага рашэньня аб дзяржаўным статусе беларускай мовы, дык тут Абрамава сказіла ісьціну: ягонаму прыняцьцю ў студзені 1990 году Вярхоўным Саветам яшчэ XI скліканьня якраз папярэднічала шырокая дыскусія ў друку, а дэбаты ў Вярхоўным Савеце (напэўна, упершыню ў гісторыі) трансьляваліся па тэлебачаньні.

Ну і, канешне, ніколі лідэры БНФ не сьцьвярджалі, што народ «не дарос» да вырашэньня пытаньня аб Незалежнасьці — іншая справа, што ва ўмовах абсалютнага панаваньня камуністычнай улады і кантролю за падлікам галасоў вынік такога рэфэрэндуму быў бы, хутчэй за ўсё, адмоўным, і мы б па-просту страцілі час. Рэфэрэндум жа аб датэрміновых выбарах БНФ ініцыяваў, калі камуністычная сыстэма абрынулася, а намэнклятура яшчэ не пасьпела кансалідавацца настолькі, каб кантраляваць вынікі галасаваньня ў той ступені, як гэта яна рабіла да краху КПСС.

Далей у сваім артыкуле Абрамава прапануе ўраду паслугі эканамічных экспэртаў «Руху за дэмакратычныя рэформы ў Беларусі» (арганізацыі, якая адразу пасьля абвяшчэньня Незалежнасьці ў жніўні 1991-га паставіла пад сумнеў слушнасьць гэтага акту Вярхоўнага Савету) і вяртаецца да тэмы рэфэрэндуму.

І вось тут ва ўрадавым выданьні зь вялікім накладам прагучала прапанова, якая праз тры гады будзе рэалізаваная Лукашэнкам.

«Калі нам сёньня і неабходны рэфэрэндум, дык па найбольш спрэчных пытаньнях будучай Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь», — піша Абрамава і засяроджвае ўвагу на дзяржаўнасьці беларускай мовы.

«Упэўненая, статус дзяржаўнай мовы павінны атрымаць абедзьве агульнаўжываныя у рэспубліцы мовы — і беларуская, і расейская. У адваротным выпадку грамадзянскай згоды нам не дасягнуць».

У далейшым Вольга Абрамава будзе сыстэматычна казаць пра неабходнасьць наданьня расейскай мове статусу дзяржаўнай, нароўні зь беларускай — аж пакуль у выніку так званага рэфэрэндуму 1995 году гэтага не адбудзецца. Але лёс беларускай мовы, якая пасьля прапанаванага ёй рэфэрэндуму будзе загнаная ў гета, ня выкліча зацікаўленьня ў дэпутаткі палаты прадстаўнікоў некалькіх скліканьняў Абрамавай. Ва ўсякім разе, мне невядома ніводнага выпадку, калі б яна — клапоцячыся пра статус расейскай мовы — на дзяржаўным узроўні выказала занепакоенасьць лёсам мовы беларускай.

Вынікам ініцыятывы Вольгі Абрамавай, выказанай ёй у гэтым артыкуле ў пачатку 1992 году, было тое, што ў «парлямэнце», дэпутатам якога яна была ў канцы 1990-пачатку 2000-х, беларуская мова амаль не гучала.

«…турбуе актывізацыя ў нашай рэспубліцы нацыянальна-радыкальных настрояў»

Пакуль жа артыкул Абрамавай выканаў функцыю прапагандысцкага старту, за якім пайшлі няспынныя публікацыі ў падкантрольных ураду газэтах пра немэтазгоднасьць і нават шкоднасьць ініцыяванага Народным Фронтам рэфэрэндуму.

Але гэта, пераважна, ужо былі не развагі кандыдатаў навук (хоць зьяўляліся і яны), а лісты чытачоў.

Раптоўна ў чытачоў падкантрольных Саўміну газэтаў, асабліва «Советской Белоруссии», выявілася любоў да эпісталярнага жанру — прычым, як правіла, патас лістоў быў зусім не на карысьць рэфэрэндуму.

Цяпер я шкадую, што тады, займаючы пасаду сакратара Камісіі Вярхоўнага Савету ў пытаньнях галоснасьці, сродкаў масавай інфармацыі і правоў чалавека, не папрасіў у рэдакцыі той самай «Советской Белоруссии» арыгіналы лістоў — ну проста для таго, каб пераканацца ў адпаведнасьці надрукаванага арыгіналам. Альбо нават — у іх фізычнай наяўнасьці. Але такая ідэя ў 1992 годзе мне нават не магла прыйсьці ў галаву, бо гэта імгненна было б успрынята як спроба дэпутата, ды яшчэ аднаго з кіраўнікоў парлямэнцкай камісіі па СМІ, умешвацца ў рэдакцыйныя справы (няспыннае кіраўніцтва з боку чыноўнікаў Саўміну ў рэдактараў пярэчаньняў не выклікала).

І паколькі факт адсутнасьці гэтых лістоў не даказаны — застаецца лічыць, што лісты супраць рэфэрэндуму ішлі ў рэдакцыю няспынным патокам. І зьдзіўляцца, што сярод сотняў тысяч чытачоў газэты не было тых, хто б выступаў за рэфэрэндум аб датэрміновых выбарах. Хоць лісты публікаваліся пад рубрыкай «Рэфэрэндум: на перакрыжаваньні думак», думка выказвалася адна: рэфэрэндум аб датэрміновых выбарах непатрэбны.

Але загалоўкі апублікаваных лістоў, бясспрэчна, прыдумлялі супрацоўнікі рэдакцыі.

Вось некаторыя: «Не да часу і не да месца», «З нашых жа кішэняў», «Усё тыя самыя твары», «Пазьбегчы б крайнасьцяў», «Хай плаціць той, хто замаўляе музыку» — і гэтак увесь час да кастрычніка, калі Вярхоўны Савет разгледзеў пытаньне аб рэфэрэндуме. Чытач мог і ня траціць час на самі лісты — пазыцыя навязвалася загалоўкамі.

І ўсё ж што-нішто з публікацый «Советской Белоруссии», варта працытаваць.

«Чытаю рэспубліканскія газэты, і робіцца ніякавата: Беларусь зноў паглынаецца хваляй палітычных страсьцей, выкліканай гэтым разам рэфэрэндумам па датэрміновым роспуску вышэйшых органаў улады.

Так, крытыка парлямэнту і ўраду шмат у чым абгрунтаваная. Людзі стаміліся ад росту цэнаў, сацыяльнай нестабільнасьці, шмат каму пагражае беспрацоўе. Але разам з тым давайце падумаем, ці можа адстаўка парлямэнту і ўраду радыкальна зьмяніць становішча ў народнай гаспадарцы, надаць дынамізм ягонаму разьвіцьцю? Мяркую, што не. Надзея лідэраў БНФ на магчымасьць з дапамогай рэфэрэндуму вырашыць грамадзкія праблемы выглядаюць, як найменш, утапічна. Перакананы, што рэфэрэндум у такі надзвычай цяжкі час не зьяўляецца найлепшым варыянтам.

І яшчэ пра адно хацелася б сказаць. Вельмі турбуе актывізацыя ў нашай рэспубліцы нацыянальна-радыкальных настрояў, якая ясна прасочваецца ў праекце закону «Аб выбарах», падрыхтаваным Апазыцыяй БНФ. Думаю, што палітыка, якая супрацьстаіць стварэньню агульнай эканамічнай прасторы, непазьбежна прывядзе да непапраўнага. Сёньня мы ўсе — у адной лодцы. Чарняк, прадпрымальнік».

«Рэфэрэндум будзе каштаваць немалых сродкаў. Адкуль яны возьмуцца? З поўнай падставай можна сказаць — з нашых жа кішэняў. Дык ці варта? В. Папковіч, Жлобін».

«Я не баюся цяжкасьцяў. Я просты чалавек. Адзінае, чаго баюся — паўтору Нагорнага Карабаху ў Беларусі. Б. Радзько, Мазыр».

«Апазыцыя БНФ сёньня набілі руку ў нагнятаньні жарсьці вакол ураду, у ашальмоўваньні рашэньняў і дзеяньняў органаў улады. Але варта толькі падумаць — а што істотнага прапанавала сама апазыцыя для народу, што ёю зроблена для паляпшэньня жыцьцезабесьпячэньня грамадзянаў рэспублікі, як адразу ж прыгадваюцца словы аднаго казачнага пэрсанажа: «А кароль жа голы? Юры Сьмірноў, кандыдат юрыдычных навук».

«Здаецца, нядаўна быў усесаюзны рэфэрэндум, на якім народ прагаласаваў за адзінства Саюзу. Парлямэнт Беларусі пад ціскам БНФ праігнараваў волевыяўленьне народу. І вось мы — ля разьбітага карыта, адзін на адзін з Чарнобылем, з разбуранай эканомікай. Нас ізноў заклікаюць да рэфэрэндуму. А што абяцаюць? Ды нічога. Мяркую пра гэта хаця б па адным толькі законе — законе аб мовах у Беларусі. Я — беларуска. Ганаруся, што вырасла на расейскай культуры, якая, бясспрэчна, зьяўляецца найвышэйшым дасягненьнем сусьветнай цывілізацыі. Апазыцыя БНФ у Вярхоўным Савеце выганяе зь Беларусі расейскую культуру, супраць волі народу насаджае беларускамоўнасьць, замест таго, каб у рэчышчы сапраўднага дэмакратызму абвясьціць дзяржаўнымі дзьве мовы — беларускую і расейскую, ці нават тры — плюс польскую. Штучна разьядноўваюцца ня самі народы — нас разьядноўваюць нашыя ж уладары. Шкада, што не надрукуеце маю думку. Тамара Чыж, Мінск».

Дарэчы, падобныя лісты незадаволеных здабыцьцём Беларусьсю незалежнасьці («пад ціскам БНФ») газэты Савету міністраў у пачатку 1990-ых публікавалі няспынна.

«Дзеля чаго патрэбны рэфэрэндум? Мяркуючы па прапановах дэпутацкай апазыцыі — каб зьмяніць склад Вярхоўнага Савету і ўраду, сфармаваць сваю ўладу, прывесьці да кіраўніцтва парлямэнтам новых лідэраў. За гэтымі акцыямі, калі яны адбудуцца, непазьбежна прыйдзе пераарыентацыя Беларусі ў рэчышчы вузканацыянальных ідэяў БНФ, канчатковы адрыў ад Расеі, ад народаў былога Саюзу. Ня трэба быць прарокам, каб убачыць наступствы гэтых крокаў: рэспубліка задыхнецца ў нацыянальнай шкарлупіне. Ягораў, горад Мінск».

«Ва ўмовах найвастрэйшага сацыяльнага і эканамічнага крызісу пакінуць рэспубліку без кіраўніцтва на працяглы тэрмін — значыць узмацніць цяжкасьці, прывесьці эканоміку да поўнага развалу… Пасьля рэфэрэндуму выканаўчая ўлада будзе паралізаваная, асабліва на сярэднім узроўні, у чаканьні «новай мяцёлкі». Ніхто і ніколі ня будзе вырашаць простыя пытаньні, ня кажучы ўжо пра больш складаныя. Гэтага варта чакаць і на ўзроўні ўраду. Наўрад ці будзе плённа працаваць той, хто ня ведае сваёй будучыні... Усе расходы па правядзеньні рэфэрэндуму лягуць на бюджэт рэспублікі, а значыць — на плечы простых людзей. Ужо калі і праводзіць рэфэрэндум, дык за сродкі тых палітычных партыяў, рухаў і грамадзянаў, якія яго падтрымоўваюць. Адначасна са зборам подпісаў трэба было б і зьбіраць грошы на правядзеньне гэтай акцыі. Гэта ня позна зрабіць і цяпер. Старая ісьціна сьцьвярджае: хто плаціць, той і замаўляе музыку. Лепяшчынская, вэтэран працы, карэнная мінчанка».

Усе гэтыя аргумэнты, выказаныя нібыта чытачамі, лёгка і проста разьбіваліся (ну вось хоць бы з апошняга ліста, наконт «паралічу ўлады» ў выніку выбараў — у дэмакратычных краінах выбары праводзяцца рэгулярна, гэтак сама часта мяняецца ўлада, адзін прэм’ер саступае месца іншаму, міністэрскія крэслы займаюць тыя, хто ўчора быў у апазыцыі, а празь нейкі час сыходзяць і яны — і пры гэтым стабільна працуюць дзяржаўныя ўстановы, жыцьцё не спыняецца. Яно якраз таму не спыняецца, што рэгулярная зьмена выканаўчай улады праз свабодныя выбары — адна з гарантыяў эфэктыўнага функцыянаваньня дзяржаўнага апарату.

Гэта — арытмэтыка, якую ў пачатку 1990-ых трэба было патлумачыць людзям, якія дзесяцігодзьдзямі жылі ва ўмовах аўтарытарызму. Але саўмінаўская прэса, наадварот, заблытвала людзей. А прадстаўнікі БНФ, іншых дэмакратычных арганізацый доступу да палосаў той самай «Советской Белоруссии» ня мелі.

Сяргей Навумчык

Крыніца:https://www.svaboda.org/a/28841653.html

Лукашысты абхаджваюць Эўразьвяз

posted Nov 18, 2017, 4:58 AM by Адміністратар Навін   [ updated Nov 18, 2017, 4:58 AM ]

“Брытанскае выданьне Financial Times піша, што Беларусь робіць «асьцярожныя намаганьні» для паляпшэньня адносінаў з Захадам і ўмацаваньня сваёй палітычнай незалежнасьці.

Мы зразумелі падчас сусьветнага эканамічнага і фінансавага крызысу, што для такіх сярэдніх памерамі дзяржаваў як Беларусь вельмі важна дывэрсыфікаваць адносіны з многімі дзяржавамі, — сказаў у інтэрвію брытанскаму выданьню Ўладзімер Макей, міністар замежных справаў Беларусі. — Мы ня хочам залежаць ні ад кога, ні ад Вашынгтону, ні ад Брусэлю, ні ад Масквы. Мы проста хочам праводзіць сваю ўласную незалежную палітыку. Мы хацелі б дывэрсыфікаваць нашы гандлёва-эканамічныя адносіны, і Эўразьвяз адыгрывае вельмі важную ролю ў нашых плянах”.

Крыніца: https://www.svaboda.org/a/28812509.html

Рэжымныя засьпявалі пра “сваю ўласную незалежную палітыку”! Ды як своечасова! Вось ужо разгромлена беларуская адукацыя, мова тытульнай нацыі заціснута ў кут, эканоміка аддадзена маскоўскай дзяржмафіі, Беларуская армія ўшчэнт зрусіфікавана і аддадзена пад каманду расейскаму генэралітэту, ФСБ спакойна выкрадае людзей на тэрыторыі Беларусі, мяжы з Расеяй, практычна, не існуе, маскоўскае акупанцтва атабарылася ў Беларусі. А дзяк пасольскага прыказу нешта там ляпэча пра “Кемска волость”…

Выглядае і гучыць усё гэта сапраўды трагікамічна, у рамках жанру апэрэтачнай хунты. Будучыя літаратары і драматургі ня будуць нічога выдумляць, проста складуць у мастацкую мазаіку вытрымкі з нашай рэчаіснасьці – і гатовы опус. Але самае цікавае, што ўсё гэта спрацоўвае на Захадзе, дзе якраз і агучваецца гэтае фальшывае гаварэньне менскіх васалаў Крамля. Ім дазволілі на фронду”. А заходнікі не сьмяюцца, сур“ёзна цытуюць і публікуюць выказваньні лукашыстых. Пішуць пра пашырэньне праграмы “Усходняга партнёрства” з менскімі рэжымнымі пры дэкаратыўным удзеле запісных нібыта апазыцыянераў (лябедзек і т.п.). Бясконцы фарс працягваецца.

Юрка Марозаў




ІСТОТНАЯ ІНФАРМАЦЫЯ, ЯКАЯ ДАТЫЧЫЦЬ ІНТЭРНЭТ-СТАРОНКІ "НАРОДНАЯ ПЕРАМОГА"

posted Nov 14, 2017, 11:55 AM by Адміністратар Навін   [ updated Nov 14, 2017, 11:55 AM ]

Старонка "Народная Перамога" створана шчырым прыхільнікам нацыянальнага Адраджэньня Беларусі. Гэты ворган таксама ўжо некалькі гадоў вядзе, рыхтуе і піша інфармацыйныя матэрыялы сябра КХП -- БНФ. Рэсурс зьяўляецца прыватнай ініцыятывай гэтых асоб. На ім было зьмешчана (і зьмяшчаецца) шмат арыгінальных артыкулаў, паведамленьняў і перадруковак добрага кшталту. Пастаянна перадрукоўваліся матар'ялы КХП -- БНФ з партыйных старонак "Народная Партыя" і "Беларуская Салідарнасьць". Гэты рэсурс вядомы сярод нацыянальна арыентаванай сур'ёзнай моладзі і людзей, якія цікавяцца беларускай палітыкай.

Побач з пазітыўным зьместам бальшыні матар'ялаў рэсурс характарызуецца рэгулярнымі допісамі і ацэнкамі, напісанымі на недапушчальным узроўні этыкі ў дачыненьні да асобаў іншых поглядаў і паводзін. Спробы кіраўніцтва КХП -- БНФ паўплываць на выпраўленьне этычных парушэньняў ў тэкстах гэтага воргану вынікаў не далі.

Гэта тым больш нядобра, што шмат якія неабазнаныя людзі думаюць, што рэсурс "Народная Перамога" ёсьць інфармацыйным ворганам КХП -- БНФ. Часам такое памылковае меркаваньне спэцыяльна ствараецца непрыхільнікамі народнай партыі (КХП -- БНФ), каб абвінавачваць яе ў неіснуючых правінах.

Улічваючы абставіны, мы, спэцыяльна падкрэсьліваем, што "Народная Перамога" не зьяўляецца ворганам КХП -- БНФ. Рэсурс ёсьць вольным інтэрнэт-выданьнем. Тым часам Партыя ня можа заставацца па-за межамі этычных ацэнак дзейнасьці ў друку сваіх партыйных сяброў. Гэтае паведамленьне ёсьць вынікам такога падыходу, сур“ёзных захадаў і накіраванае на паляпшэньне становішча.

14 лістапад 2017 г.                                                               Зянон Пазьняк

                                                                                            Старшыня Кансэрватыўна-Хрысьціянскай

                                                                                            Партыі – БНФ (Партыі БНФ) і БНФ «Адраджэньне»

Адказнасьць за лёс краіны

posted Nov 14, 2017, 4:56 AM by Адміністратар Навін   [ updated Nov 14, 2017, 4:56 AM ]

У нядзелю 12-га лістапада адбыўся чарговы Сойм КХП – БНФ (Партыі БНФ) і БНФ «Адраджэньне». Быў зачытаны выступ Старшыні Партыі. Выступілі намесьнікі Старшыні Юры Беленькі, Сяргей Папкоў, сябры Сойму.

Старшыня Партыі ў сваім выступе адзначыў, што палітычны курс, прыняты вясной, на паляпшэньне вобразу Партыі і пераадоленьне варожай прапаганды даў станоўчыя вынікі. І перш за ўсё, дзякуючы апірышчу на пазітыўную працу. Як і трэба было чакаць падзеі апошніх шасьці месяцаў (асабліва зьвязаныя з расейскімі вайсковымі вучэньнямі «Захад-2017» і небясьпекай гібрыднай акупацыі з боку Масквы) паказалі, што рэальнай беларускай партыяй, якая здольная адэкватна разумець становішча і абараняць беларускую незалежнасьць, гэта ёсьць наша Народная партыя. Нажаль сілы Партыі цяпер недастатковыя, ўлічваючы мэнтальную малую палітычную актыўнасьць насельніцтва. Асьветніцтва застаецца важнай задачай і неабходнасьцю.

Старшыня гаварыў таксама пра недахопы ў інфармацый дзейнасьці Партыі і прапанаваў дзеяньні па іх выпраўленьні, якія былі падтрыманыя Соймам.

З дакладам аб палітычнай сітуацыі у краіне выступіў намесьнік старшыні Партыі Юры Беленькі. Дакладчык падзякаваў сябрам Сойму і прасіў перадаць падзяку астатнім сябрам арганізацыі за добрую, выніковую працу ў мінулы паўгадовы пэрыяд, калі спатрэбілася правесьці шэраг вулічных мерапрыемстваў і пашырыць інфармацыйную працу. Гэта было зьвязана з расейскімі вайсковымі вучэньнямі што праводзіліся на тэрыторыі Беларусі. Кіраўніцтва партыі мела вартую даверу інфармацыю аб намерах расейцаў стварыць зоны канфліктаў на тэрыторыі нашай краіны з мэтаю абгрунтаваньня іхнага далейшага знаходжаньня на нашых землях. Абарончай працы Партыі спрыяла тое, што многія эўрапейскія палітыкі сур’ёзна паставіліся да расейскай пагрозы і прынялі шэраг папераджальных мераў. Пуцін мусіў даць задні ход. Але трэба памятаць, што пагроза ня зьнікла. Бо не зьмянілася палітыка Расеі .

Сёньня ў Беларусі ўсё болей і болей людзей разумеюць тупіковасьць так званай “луканомікі”. Але людзям трэба тлумачыць, што ня існуе нейкай “беларускай мадэлі эканомікі” , што гэтая “мадэль” ня што іншае як каляніяльная эканоміка утвораная праз рэжым унутранай акупацыі. І што толькі свая, уласна беларуская дэмакратычная улада здольная кардынальна зьмяніць сытуацыю на карысьць беларускага народу.

Выступоўцы таксама адзначылі добрае, на прыстойным узроўні правядзеньне мерапрыемстваў на “Дзяды”. Станоўчая ацэнка была дадзеная таксама працы журналістаў незалежных СМІ, якія асвятлямі дзядоўскія шэсьці і мітынгі. Крыжовае шэсьце ў Курапаты і мітынг на Дзяды асьвятляліся ў наўпроставым рэпартажы радыё Свабода».

Сябры Сойму паведамілі пра сітуацыю ў рэгіёнах. Многія казалі пра ўсё больш нэгатыўнае стаўленьне людзей да кіруючага прамаскоўскага рэжыму. Але ўсе рычагі кіраваньня і ўплыву і ўсе сродкі масавай інфармацыі ў руках антыбеларускай улады, якая ня здольная на перамены. Напружаньне будзе паваялічвацца.

Інфармацыйная Камісія КХП – БНФ

12-га лістапада 2017 г.

1-10 of 1783