Навіны - Цалкам



А б К а м п а н і і

posted by Адміністратар Навін   [ updated ]

1. Пра байкот

Тое што ідэя байкоту фальшывых выбараў прыкметна ўвайшла ў нашае грамадзтва, гэта сьведчаньне здаровай рэакцыі часткі людзей на аферызм і ашуканства рэжыму. Апошнім часам (з 2008-га года) на рэжымнае галасаваньне прыходзіла ня больш за 30 адсоткаў выбаршчыкаў. На выбарах ў "палату" ў 2019 годзе галасавала мізэрная частка людзей (10-20 адсоткаў). Колькасьць прагаласаваных рэжым "дапісваў" ў так званым "папярэднім галасаваньні" і фальшаваньнем колькасьці галасоў на выбарчых участках, часта павялічваючы іх ў 10 разоў (зафіксавана назіральнікамі).

Няўдзел выбаршчыкаў у фальшывым галасаваньні робіць, практычна, немагчымым схаваць фальсіфікацыю выбараў. Гэта важна для непрызнаньня фальшывых выбараў і выяўленьня нелегітымнасьці антынароднай улады.

Другі аспэкт байкоту -- гэта прыступка для антырэжымнай кансалідацыі грамадзтва. (Гэта істотна, бо грамадзтва расколатае па адносінах да рэжыму).

Калі ж людзі ўдзельнічаюць у заведама фальшывым галасаваньні, то яны аўтаматычна становяцца прыладай фальсіфікацыйнай машыны (сістэма іх выкарыстоўвае як прыкрыцьцё фальсіфікацыі, бо рэальныя галасы ня лічаць, але выстаўляюць патрэбны рэжыму вынік).

Самае цяжкае для людзей -- зразумець просты механізм ашуканства у гэтай афёры. Ідэалогія і палітычная пазыцыя чалавека тут на яго паводзіны амаль што не ўплываюць. Ўсё залежыць ад якасьці думаньня. Таму ня дзіўна, што асобы, якія не прымаюць антынародную палітыку рэжыму, часта пасіянарна ідуць на выбары, каб галасаваць супраць, ці за іншага, не ўсьведамляючы, што іхні ўдзел у фальшывым галасаваньні скарыстаюць для пакрыцьця ашуканства. І растлумачыць тое ім немагчыма (тупіковая логіка). Сьвядомасьць заблакаваная. Патрэбны час.

Рэжым зразумеў небясьпеку байкоту і мы бачым, што выбары 2020 года, прызначаныя ў пэрыяд эпідэміі (што ўжо антызаконна), тактычна накіраваныя на забесьпячэньне прыходу выбаршчыкаў на ўчасткі і на фактычную ліквідацыю сістэмы грамадзкага кантролю і назіраньня за галасаваньнем.

На карысьць рэжыму служыць і наяўнасьць прэтэндэнтаў ад рэжымнай намэнклятуры, якія будуць разыгрываць ролю канструктыўнай альтэрнатывы для прыцягненьня на выбары расчараванага і раззлаванага на Лукашэнку электарату.

2. Аб кандыдатах рэжымнай намэнклятуры

Рэжымныя СМІ і асабліва канфармісцкія СМІ (іншых ў нас ужо няма) раскручваюць дзьве асобы спадароў Бабарэку і Цапкалу. Гэта сьведчыць аб зацікаўленасьці рэжыму і Масквы ў выключнай ролі гэтых прэтэндэнтаў.

Бліжэйшая функцыя іхняй ролі для рэжыму -- гэта прыцягненьне раззлаванага электарату на участкі для галасаваньня (рэжым ня хоча пустых участкаў).

Далёкасяжная роля для Масквы -- гэта стварэньне важкіх палітычных фігур нібыта альтэрнатыўных Лукашэнку, якія будуць прызнаныя і кантраляваныя Масквой, Эўразьвязам і ЗША (вакансія "Мілінкевіча", які выконваў гэтую ролю, цяпер якраз пустуе). Масква рыхтуе на будучыню новую, ужо намэнклятурную, зрусіфікаваную (без нацыянальных беларускіх "замарочак") кіруемую альтэрнатыву рэжыму, якая пры патрэбе будзе скарыстаная для замены Лукашэнкі.

Спадара Бабарыку пачалі рыхтаваць да гэтай ролі яшчэ тры гады таму. Якраз тады ён пачаў выступаць публічна (напрыклад, у бізнэс-клубе "Імагуру" на Фабрыцыуса) з апавяданьнямі пра свае паняцьці, пра ацэнкі эканомікі, фінансаў і т.п. на тым жа ўзроўні, што і цяпер з псэўда-крытыкай сістэмы. І ніхто яго, чыноўніка рэжыму, ня рушыў.

Што датычыць "дыпламата" сп. Цапкалы, то ён як кадравы функцыянер " всегда готов", сваёй ролі ў выбарчай кампаніі, і сваіх "рускамірскіх паняцьцяў" нават не хавае.

Павышаная ўвага да гэтых асобаў, якую настырна выяўляе агентура і СМІ, служыць ня толькі рэкляме гэтых прозьвішчаў, але (што цяпер найважней) адключэньню ўвагі грамадзтва ад сьмяртэльнай пандэміі і ад злачынства рэжыму Лукашэнкі, які выкарыстоўвае эпідэмію дзеля захворваньня і зьнішчэньгя беларусаў.

3. Аб сацыяльным папулізме

Людзі раззлаваныя пагаршэньнем жыцьця, беспрацоўем, нізкімі заробкамі і несьціханай хлусьнёй Лукашэнкі. Узьніклі прыдатныя ўмовы для пратэстнага папулізму. Ён тут жа зьявіўся: канструктыўная эмацыйная крытыка ўлады, апэляцыя да сацыяльных патрэбаў простага чалавека, забойчыя факты, сьведчаньні бяспраўя ды беззаконьня і г. д. Ўсё гэта ўжо гучыць, усё яно зразумела людзям, ўсё людзьмі ўспрымаецца і "гібрыдная" агентура, што выскачыла ў гэты час, гераічна вядзе масы на змаганьне з рэжымам. Тэхналёгія праверана яшчэ ў царскай Расеі.

Можна нават не праглядаць іхную "ідэалогію", сутнасьць вызначаецца ўжо па зьнешніх прыкметах: мова толькі расейская, ніякіх нацыянальных сімвалаў, ніякіх размоваў, выступаў і апэляцыяў да нацыянальных праблем, да фактаў зьнішчэньня нацыі, школы, мовы, культуры і г. д.

У той час, калі рэжым глуміць ўсё нацыянальнае, яны будуць апэляваць да "дэмакратыі" і абапірацца на "статус-кво" як на аб'ектыўную аснову (гэта значыць прызнанаваць злачынную ў выніку антыбеларускай палітыкі нацыянальную дэфармацыю грамадзтва, як аб'ектыўную дадзенасьць).

Характэрнай прыкметай пратэстаў пад уплывам агентуры ў Беларусі ёсьць абавязковая падмена і замена агульнанацыянальных сімвалаў і колераў (напрыклад, Пагоню на бусьліка, ды на зубра). Прытым звычайна прыдумваюць глумлівыя прадметы. Некалі нейкі маладзён з псэўдаапазыцыі навязаў на дручок замест сьцяга джынсавыя штаны. Мілінкевіч зрабіў з гэтага нацыянальны сімвал беларускага руху. Брусэль адобрыў і назваў тое глумленьне "рэвалюцыяй джынс". Псэўдаапазыцыя пачала насіць на шыі і махаць як сьцягамі джынсавымі анучкамі.

Памятаю чытаю ў "Каўказ-цэнтар" рэакцыю Аляксандра Літвіненкі, які пісаў аб нішчэньні антынародным рэжымам Лукашэнкі беларускай сьвятыні -- Бел-Чырвона-Белага сьцяга. І ў гэты час ,-- пісаў Літвіненка, -- беларуская апазыцыя "водрузіла над сабой как флаг джінсовую тряпку. Поістіне нація болванов". Жахліва было тое чытаць. Але каму ты ўжо што растлумачыш.

У нядзелю, 24 траўня, я праглядзеў адкрыты эфір з Камароўкі аб зборы подпісаў за прэтэндэнтаў у кандыдаты. Тут класіка канторы. Груба, але прафэсійна. Усё ёсьць. Ўсё прысутнічае. Усё ўзорна. Новы глумлівы сімвал таксама прыдумалі для народа -- дамашні тапак-шлёпанец, якім быццам бы б'юць тараканаў (гэта, відаць, у Цьмутаракані так робяць).

Нейкія асобы хадзілі з плакатамі, дзе намаляваныя шлёпанцы, несьлі іх на дрэўках, трымалі ў руках. А ў час доўгага інтэрв'ю змагар з рэжымам Сяргей Ціханоўскі, якога раптам выпусьцілі з-пад арышту, шмат разоў падымаў сьціснуты кулак ў верх і крычаў: "Стоп таракан!" "Стоп таракан"! -- адзываліся побач. Якое там "Лукашэнка прэч!" Якое там "Слава Айчыне"! Якое там "Жыве Беларусь"! "Таракан" -- крычаць.

Спадар Ціханоўскі камунікуецца не ў ФБ. Ён у канторскай "Вконтакте". На пытаньне пра 1991 год -- нацыянальную рэвалюцыю і Незалежнасьць Беларусі, рэпліка (-- а это когда Советскій Союз распался). Пра Пагоню і Беларускі сьцяг (-- как народ решіт) і г. д. Як кажуць, ад сябе не ўцячэш.

Тут тыповая пазыцыя чалавека, які знаходзіцца пад уплывам маскоўскай ідэалёгіі гібрыднай вайны. Такіх людзей часам называюць "агентамі ўплыву", прытым яны нават самы пра тое не здагадваюцца, але дзейнічаюць у рэчышчы чужой палітыкі.

Такое здараецца зь людзьмі, у якіх не пастаўлены і не сфармаваўся нармальны нацыянальны хрыбет, нацыянальная годнасьць, гонар за мову, гісторыю і свой народ, які перажыве выпрабаваньне. Цяпер у рэжымнай Беларусі, дзе лукашызм нішчыць усё беларускае, нацыянальная недафармаванасьць асобы стала ўжо сацыяльнай асаблівасьцю ў грамадзтве.

Зрэшты, у такіх людзей (калі яны не завербаваная агентура, вядома) яшчэ ёсьць пэрспэктыва асабістага нацыянальна-культурнага разьвіцьця ў інтарэсах Беларусі. Але пакуль што відовішча не найлепшае.

"За каго будзеце галасаваць?" -- пытаюць у асобы са шлёпанцам у руках. "Хоць за каго, -- чуецца адказ, -- абы не Лукашэнка." (Часам здавалася, што гэта тыя самыя людзі, якія 25 гадоў таму крычалі: "Абы ня Кебіч")

Дакладна так было ў 1994 годзе, калі сацыяльны папулізм асядлала маскоўска-гэбоўская агентура, якая паставіла на Лукашэнку і мела падтрымку савецкага электарату ("з сьлязамі ў вачах"). У выніку атрымалі 25 гадоў ўнутранай прамаскоўскай акупацыі і вынішчэньне нацыі (мовы, культуры, нацыянальнай адукацыі, развалу эканомікі, упадку грамадзтва).

Зразумела, што лялькаводы на Ціханоўскага шмат ня ставяць, у яго іншыя функцыі (прыцягнуць людзей на выбары), зь якімі ён спраўляецца. Але побач зь ім фігуруе (таксама ўжо гаворыць па-руску) нязьменны "пратэстант" Статкевіч, вядомы правакатар пабоішча 2010 года. Становішча пакуль двузначнае. Пратэст павінен пашырацца. Аб'ектыўна Ціханоўскі расхіствае рэжымны сацыяльны маразм, людзі адгукаюцца, падтрымліваюць. Бяда толькі ў тым, што там дзе Статкевіч і кантора, справа заўсёды заканчваецца дрэнна.

4. Аб гэбізме

Нагадаю пра відавочныя рэчы. Галоўнай дзяржаватрымальнай палітычнай сілай у Беларусі і ў Расеі (пачынаючы з 1999 -2000 года) зьяўляецца КГБ. Гэта цяпер супэрпартыя на дзяржаўным забесьпячэньні, пад шапкай эксклюзіўных законаў і з каласальнай агентурай. Гэтая супэр-партыя (асабліва ў Расеі) асядлала ўсё -- ўладу, эканоміку, фінансы, рэсурсы, замежную палітыку, праваслаўную царкву, ваенна-прамысловы комплекс, бізнэс, сродкі масавай інфармацыі, суды і пракуратуру. Гэтая "супэр-партыя" вядзе гібрыдную вайну дзеля расейскіх імпэрскіх інтарэсаў у Беларусі, Прыбалтыцы ва Украіне, на ўсім сьвеце. Хто гэтага не разумее, таму ня раіў бы йсьці ў палітыку і нават рот адчыняць, каб камэнтаваць нейкія палітычныя дзеяньні.

Што трэба зразумець ў барацьбе з гэбізмам. Гэтую сілу (за якой ўлада) не пераможаш кампрамісам, не ашукаеш хітрасьцю, ўдаваньнем нейкай іншай пазыцыі, мімікрыяй, замежнымі спонсарамі (што самае неразумнае), палавіністымі лёзунгамі ды апэляцыямі. Гэбізм баіцца адкрытасьці і галоснасьці (бо гэта напалову "таемнае таварыства"), і народа, над якм трымае ўладу.

Таму перамагчы гэбізм можна тады, калі змагацца адкрыта супраць антынароднай гэбоўскай сістэмы за свабоду беларускага народа і за беларускія нацыянальныя інтарэсы, але не цямніць пад "эўракаштоўнасьці" ды пераймаць (за аплату) розныя сумніўныя дактрыны тыпу "правы чалавека" (прыдуманыя на захадзе дзеля свабоды дэвіянтаў), бо пад праімпэрскай гэбоўскай акупацыяй не існуе ніякіх правоў. Тут трэба змагацца не за «правы» (якіх няма і ня будзе), а за свабоду.

Воля Бацькаўшчыны, сацыяльная свабода народа, дэмакратычны лад, незалежная дзяржава і нацыянальная годнасьць нацыі -- вось нашае права, якое топчацца антынародным рэжымам пры падтрымцы Масквы.

Калі нацыя імкнецца перамагчы антынародную навалу, яна павінна адкрыта выставіць сваю грамадзкую сілу і сваю праўду пад нацыянальным Бел-Чырвона-Белым Сьцягам і сьведчыць адкрыта пазыцыю справядлівасьці, каштоўнасьці свайго народа, сваёй мовы, культуры, гісторыі і свайго існаваньня.Тут яе права, аплочанае крывёй і мільёнамі жыцьцяў! У пазыцыі сіла.

5. Аб народзе.

Наш народ працавіты, разумны, добры, справядлівы і няшчасны. Няшчасны, бо страціў свае сацыяльныя вярхі -- сваіх абаронцаў. Часткова іх зьнішчылі ворагі, часткова вярхі ва ўмовах акупацыі здрадзілі народу, выракліся яго мовы і перайшлі на бок непрыяцеля.

Тым часам нацыянальная інтэлігенцыя Адраджэньня не аддзяляла сябе ад паспольства і ўсяго народу. Яна сама лічыла сябе народам і змагалася за агульную долю і волю нацыі.

Адна з тэхналёгій сучаснай маскоўскай гібрыднай вайны -- зьневажаць і гадзіць на беларускі народ ад імя нібыта дэмакратаў і крытыканаў. Гэтай бесаўшчынай перапоўнены Інтэрнэт. Абзываюць агулам нашых людзей "чаркай-скваркай", "пафігістамі" і іншымі абразьлівымі клічкамі. Гэтая хваля трольнай нянавісьці часам падхоплівае іншых інтэлігентаў і так званых "апазыцыянераў" гатовых прад'явіць прэтэнзіі народу, які, маўляў, не змагаецца за іхныя перадавыя погляды і прапановы аб дэмакратыі, а толькі выжывае ды капаецца ў гноі ў кароўніку з 4-х гадзін раніцы за сто рублёў у калгасе альбо пад рэжымным кантрактам на заводзе, кляпаючы дэталі.

Прэтэнзіі да кінутага працоўнага народа настолькі агідныя, што няварта і камэнтаваць. У палітычным сэнсе -- гэта грубая палітычная памылка. Людзі ад такіх палітыкаў адварочваюцца і пойдуць за агентурай, пад шлёпанцам і тараканам пад поўным абсурдам, але не за крытыканамі. (Для заметкі і параўнаньня. Палітык, які назавае народ "народцам" "у намордніку" падпісвае сабе прыгавор)

Свой народ (гэта значыць нас ўсіх) трэба любіць, шанаваць, шкадаваць у няшчасьці, дапамагаць дзеяньнем і добрым словам, не чакаючы падзякі.

Самазахаваньне ў гібрыднай вайне з імпэрскай Расеяй, перамога і нацыянальная будучыня беларусаў там, дзе беларуская мова, дзе нацыянальны сьцяг, дзе Пагоня, нацыянальны урад, дэмакратычны парлямант і вольны народ. Падняўшы сьцяг нацыі як сьцяг змаганьня, -- мабілізуем змагароў за волю Бацькаўшчыны.

25 травень 2020 г.                          Зянон Пазьняк

ЁСЬЦЬ МАГЧЫМАСЬЦЬ КАНСАЛІДАЦЫІ ЛЮДЗЕЙ

posted May 23, 2020, 10:35 AM by Адміністратар Навін   [ updated May 23, 2020, 10:36 AM ]

Адносіны людзей да рэжыму Лукашэнкі зьмяняюцца. 25 гадоў, праводзячы палітыку нянавісьці, Лукашэнка палітычна паразітаваў на расколе Беларускай нацыі, які пашыраў і пастаянна насаджаў з дапамогай Масквы. (У гэтым, дарэчы, асноўны адказ на пытаньне, якім чынам малаадукаванаму псіхічна хвораму хаму і беларусафобу ўдалося 25 гадоў трымацца ва ўладзе і адкрыта нішчыць праявы нацыянальнага жыцьця і культуры беларусаў.) Тут штучна створаны і палітычна падтрымліваецца антынацыянальны раскол грамадзтва, які (паўтаруся) ўзбуджаецца не на розных інтарэсах (рэальныя інтарэсы агульныя), а на ілжы і прапагандысцкай нянавісьці.

І вось цяпер ў час эпідэміі "Ковід-19", нянавісьць гэтага паўвар'ята ва ўладзе абрынулася на ўвесь народ (і на ненавісных "сьвядомых", і на несьвядомых "са знакам якасьці"). Асацыяльны каранавірус, якога узурпатар рашыў не прызнаваць дзеля ўлады і выбараў, стаў прычынай такой парадыгмы.

Цяпер шмат хто ўбачыў і зразумеў, што хваравітая воля Лукашэнкі сьведама накіравана на заражэньне ўсіх беларусаў каранавірусам Ковід-19, на стварэньне нацыянальнай біялагічнай катастрофы, на зьнішчэньне беларускага народа і на стварэньне жорсткіх умоваў, дзеля гарантаванага праходу ва ўладу на чарговых псэўдавыбарах прэзыдэнта, якія прызначаныя ў час пандэміі.

Баланс згоды з ўзурпатарам у грамадзтве паступова ператвараецца ў непрыняцьце ягонай асобы і ўлады. Гэты працэс яшчэ затарможаны, але ён ёсьць. Тым часам Лукашэнка ўсё паставіў на сваю чарговую маніпулятыўную "перамогу" ў выбарах. Магчыма яму тое зноў удасца любым спосабам. Але пасьля гэтых псэўдавыбараў і па логіцы, і па псіхалогіі, пасьля тысячаў ахвяраў эпідэміі мусіў бы пачацца грамадзкі момант ісьціны. Нічога не сцьвярджаю наперад, разглядаю толькі сітуацыю.

Самае дрэннае, што тады (пасьля псэўдавыбараў) ужо будзе запозна, памруць тысячы беларусаў. Вырашаць праблему трэба было пазаўчора, аднак ня вырашана яна сёньня

Масавы арганізаваны супраціў грамадзтва, які прывёў бы да зьмены ўлады, у час пандэміі, практычна, немагчымы. Арышт пандэмічнага забойцы людзей таксама нерэальны, бо намэнклятурная сістэма рэжыму (вертыкаль) у гэтым не зацікаўлена, статус незалежных ад народу чыноўнікаў іх задавальняе. Назіраецца тупік і параліч волі. Грамадзтву прапануюць назіраць, як будуць масава паміраць блізкія людзі, і слухаць сіплае галёканьне вар'ята.

Тое, што адбываецца, гэта генацыд народа з выкарастаньнем эпідэміі. Гэта вайна супраць нацыі, гэта забойства людзей. Прычына -- адзін хворы на ўладу чалавек -- Лукашэнка. Ад аднаго вар'ята стала рэальна залежыць здароўе і сьмерць людзей у краіне. Усё больш і больш беларусаў паміраюць штодзень. Законныя і грамадзкія механізмы пазбаўленьня ад Лукашэнкі ня дзейнічаюць. Адначасна насіляюцца рэпрэсіі. Што рабіць?

Становішча падобнае, як было з Саддамам Хусэйнам. Народ мае права абараніць сваё жыцьцё перад забойцам любым спосабам. У крымінальным заканадаўстве такое права прадугледжана адносна асобнага чалавека, калі ў межах самаабароны ён зьнішчае забойцу. Грамадзкія дачыненьні больш складаныя, але сітуацыя ў Беларусі аналагічная. Аб'ектыўна забойца людзей павінен зьнікнуць з вяршыні ўлады.

Тое пра што я тут кажу, толькі неабходныя магчымасьці абароны жыцьця людзей у стане безвыходнасьці. Рэальна беларусам прапануюць глядзець на сваё паміраньне.

Але ёсьць яшчэ спосаб выжываньня -- гэта грамадзкая самаарганізацыя і народная ўзаемадапамога ў бядзе. Надзея, што наш народ ў гэтых страшных абставінах уратуе сам сябе. Бяда спатыкала беларусаў ня раз і народ ратаваўся. Трэба і цяпер скарыстаць усе магчымасьці выжываньня, бо спадзяваньня на антынародную ўладу няма, Яна будзе толькі перашкаджаць. Ня трэба хадзіць на яе фальшывыя выбары, каб не дапамагаць аферыстам. Захаваўшы жыцьцё людзей можна будзе разьлічыцца з гэтай уладай спаўна. Такі час настане.

17 травень 2020 г. Зянон Пазьняк



ФАКТЫ ДЛЯ РОЗДУМУ

posted May 23, 2020, 10:34 AM by Адміністратар Навін   [ updated May 23, 2020, 10:34 AM ]

У горадзе Нью Ёрку (што ў тэхналагічна і сацыяльна перадавой краіне сьвету) і ў цэнтры пандэміі з выдатнай медыцынай, пражывае 9 мільёнаў чалавек (ў Беларусі цяпер 9,5 млн). На 15 траўня ў Нью-Ёрку інфікавана 193602 чалавекі, памерла 20016 чалавек. Атрымліваецца, карэлятыўна, што ў Беларусі (афіцыйна 28,6 тыс. інфікаваных) колькасьць памерлых мусіла б быць каля 3000 чалавек.

Такі ж самы баланс (3000 сьмерцяў) атрымліваецца, калі прааналізаваць і параўнаць стан у Беларусі і ў Швецыі (тут таксама амаль роўная колькасьць насельніцтва). Увогуле баланс можа быць розны (меншы ці большы), але правіла балансу існуе, карэляцыя назіраецца.

На 16-ты травень у Беларусі рэальна (калі ўлічваць статыстычны аналіз) памерла ня менш чым тры тысячы чалавек. (Факты такія, што цяпер у шматлікіх шпіталях памірае за суткі ад 5 да 17 хворых на Ковід-19)

Тым часам вядома, што медыцынскіх работнікаў у Беларусі памерла ў 30 разоў болей, чым у ЗША. (На самай справе цяпер ужо не ў 30, а, відаць, у 50 і гэтая лічба катастрафічна павялічваецца).

У мяне трывожныя думкі, што нават некаторыя адукаваныя беларусы не адчуваюць, што адбываецца ў нашай краіне. (Не адчуваюць, як тыя праваслаўныя епіскапы ды сьвятары, пакуль не пачнуць хварэць ды паміраць).

16 травень 2020 г. Зянон Пазьняк





Вользе Іванаўне КАЦЯНКОВАЙ – 85

posted May 22, 2020, 5:50 PM by Адміністратар Навін   [ updated May 22, 2020, 5:51 PM ]

Шчыра віншуем сп. Вольгу Іванаўну Кацянкову зь юбілеем! Зычым моцнага здароўя, надалей захоўваць бадзёрасьць і моц духу.

Вольга Іванаўна – са славутай кагорты старэйшых патрыётаў-фронтаўцаў. На працягу многіх гадоў яна ўзначальвае адну з раённых арганізацый КХП-БНФ і БНФ Адраджэньне, вядзе за сабой людзей, выдатна арганізоўвае патрыятычную і асьветніцкую працу. Яна дзеліцца з маладзейшымі сваім жыцьцёвым досьведам і натхняе на змаганьне, на творчую дзейнасьць на карысьць нашай Бацькаўшчыны. Інжынэр, высокаадукаваная асоба, Вольга Іванаўна ёсьць прыкладам сапраўднага беларускага інтэлігента. На такіх людзях трымаецца наша культура і наша грамадзтва.

Перажытыя разам з народам няшчасьці Беларусі не зламілі яе, а напоўнілі яе сэрца жаданьнем адрадзіць нашу мову, культуру і дзяржаву. Таму з самага пачатку яна далучылася да фронтаўскага руху. Дзякуючы такім людзям не перарвалася повязь змагарных пакаленьняў, не ўдалося імпэрскаму ворагу скарыць беларусаў.

Сябры і кіраўніцтва Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і БНФ Адраджэньне

14 траўня 2020 г.


100-гадовая вайна чаркесаў супраць Масквы

posted May 10, 2020, 4:07 PM by Адміністратар Навін   [ updated May 10, 2020, 4:07 PM ]

Цэлае стагоддзе, з 1763 па 1864 гады, Расейская імпэрыя не шкадуючы сілаў і сродкаў заваёўвала землі Чаркесіі, што раскінуліся ад Дагестана да Чорнага і Азоўскага мораў. Першай пад удар расейскай экспансіі патрапіла тэрыторыя Усходняй Чаркесіі – Кабарда. Прычынай паразы кабардзінцаў былі не ваенныя посьпехі акупантаў. Незалежнасьць Кабарды зьнішчыла эпідэмія чумы, якая забрала жыцьці больш за 90% насельніцтва краю.

Пасьля анэксіі Кабарды пад удар ваеннай машыны Расейскай імпэрыі патрапіла Заходняя Чаркесія. Вайна, што працягвалася паўстагоддзя, завершылася паразай чаркескага народу, а потым дэпатратцыяй і генацыдам.

Паданьні кабардзінцаў апавядаюць, што ў глыбокай старажытнасьці іхнія продкі пакінулі ўсходняе Прычарнамор’е і пасяліліся на землях, якія пазьней атрымалі назвы Малой і Вялікай Кабарды. Да пачатку расейскай экспансіі насельніцтва Кабарды складала да 500 тысяч жыхароў, Заходняй Чаркесіі – ад 2 да 4 млн чалавек. Гэтыя мясьціны прываблівалі ня толькі адыгаў (“адыгэ” – саманазва ўсіх чаркесаў: кабардзінцаў, адыгейцаў, чаркесаў, шапсугаў, убыхаў). Пастаянная ваенная пагроза з боку суседніх народаў зрабілі чаркесаў народам ваяроў. У Кабардзе ня менш за траціну насельніцтва былі прафэсійнымі ваярамі.

Чаркескія ваяры мелі свой кодэкс гонару – “Уорк Хазбэ”. Яго палажэньні можна супаставіць са статутамі рыцарскіх ордэнгаў Эўропы, самурайскім “Бусідо”, разуменьнем вайсковага гонару баяраў Русі-Украіны і ўкраінскіх казакоў (якіх таксама часта называлі “чаркесамі”). Ваяр змагаўся дзеля славы і гонару, а не дзеля здабычы. Усе невайсковыя трафэі належала раздаць супляменьнікам у патрэбе. Багацьце і раскошы былі чужымі чаркескім рыцарам. Тольі іхняя зброя магла мець банатую аддзелку і ўпрыгожаньні. Адыгі ніколі не разбуралі жытло праціўнікаў, не зьнішчалі іхнія нівы і сады. Уражальным кантрастам на гэтым фоне выглядаюць дзеяньні генэрала Ярмолава – ката Каўказа.

Для чаркескага ваяра лічылася недапушчальным здацца ў палон або пакінуць праціўніку целы загіблых паплечнікаў. Не здаваліся жывымі нават жанчыны адыгаў. Кідаючыся ў бой, конны чаркес рабіў стрэл з вінтоўкі, закідваў яе за плечы і імчаў на ворага з адной нагайкай у руках. Шаблю выймаў толькі за 15-20 крокаў да непрыяцеля. Гэта дазваляла сэканоміць сілы, каб потым секчы ворага. Экіпіроўка і ваеннай мастацтва чаркесаў былі ідэальнымі для таго часу і месца – каб даць рады з адыгамі, расейцы вымушаны былі пераняць у іх усё, ад газыроў да конскіх сёдлаў да прыёмаў вядзеньня вайны.

Азоўска-Маздоцкая вайсковая лінія

Да сярэдзіны 18 стагоддзя адносіны Кабарды і Масковіі былі збольшага мірнымі, часам нават хаўруснымі. Не было агульных межаў. Усё зьмянілася з набліжэньнем да гэтай тэрыторыі Расейскай імпэрыі.

Паводле вынікаў расейска-турэцкай вайны 1735-1739 гадоў, абодва бакі канфлікта прызналі поўную незалежнасьць Вялікай і Малой Кабарды. Аднак, дамовы з Расеяй ня вартыя паперы, на якой яны напісаны.

У 1763 годзе адзін з кабардзінскіх князёў вырашыў стаць праваслаўным хрысьціянінам далучыць свае валадараньні да Расейскай імпэрыі. Царызм узнагародзіў празэліта тытулам князя Чаркескага-Канчонкіна, мэдалём і салідным грашовым утрыманьнем, узамен пачаўшы будаўніцтва крэпасьці ў ягоных былых землях.

Будаўніцтва Маздока дало старт разбудове Азова-Маздоцкай умацаванай лініі, на тэрыторыі якой сяліўся імпэрскі авангард – церскія казакі. Дзеяньні царскай даміністрацыі дэ-факта анулявалі Бэлградскую мірную дамову 1739 года з асманскай імпэрыяй.

Маздок адсякаў адыгаў ад пашаў і саляных азёраў, парушаў сістэму землекарыстаньня, што склалася. Кабардзінцы ацанілі ўчынак Чаркескага-Канчонкіна: яму быў вынесены сьмяротны прысуд, уся маёмасьць абвешчана па-за законам, то бок падлягала разрабаваньню.

Спробы дэлегацыі кабардзінскіх князёў дамовіцца з Кацярынай ІІ у 1764 г. аб ліквідацыі Маздоцкай крэпасьці скончыліся няўдачай. Расейцы спрабавалі падкупіць дэлегацыю, але атрымалі рашучую адмову кабардзінцаў. Тады ў раён Маздока былі пасланы дадатковыя войскі. Сьледам за арміяй падцягнулася Расейская праваслаўная царква. У 1764 годзе ў Маздоку адкрылі духоўную школу для горцаў, якія прынялі хрост. У 1792 годзе былі заснаваны Маздоцкае і Мажарскае вікарыяцтвы.

Для расейскага імпэрыялізма крэпасьць была толькі маленькім пачаткам вялікай экспансіі. У выніку захопу Кабарды Заходняя Чаркесія была адсечана ад Дагестана, што дазваляла ўзяць пад кантроль Цэнтральны Каўказ. Акрамя таго, захоп стратэгічна важнай Дар’яльскай цясьніны адкрываў шлях у Закаўказьзе.

Баявыя дзеяньні пачаліся ў 1765 годзе. У цэлым ваенная кампанія для кабардзінцаў складвалася няўдала – ваярская доблесьць не магла кампэнсаваць вялізную колькасную і тэхнічную перавагу праціўніка. Кабардзінскія князі, якія не хацелі скарыцца расейцам, перасяліліся са сваімі людзьмі ў вярхоўі Кумы – бліжэй да хаўрусных закубанскіх чаркесаў.

У 1768 годзе ў абарону Кабарды выступілі Асманская імпэрыя і Крымскае ханства. У 1769 годзе царскія войскі нанесьлі ўдар па Закубанскай Чаркесіі. Войскі крымскага хана, што йшлі на дапамогу адыгам, былі разьбіты хаўруснымі Расеі калмыкамі.

У жніўні 1768 г. кабардзінскія князі прызналі царскі сюзэрэнітэт. 22 верасьня Кацярына ІІ накіравала Вальтэру ліст з паведамленьнем, што горцы Каўказа скораны, у краі запанаваў вечны мір.

Расейска-турэцкая вайна 1768-1774 гадоў завершылася разгромам Бліскучай Порты і поўнай зьменай балансу сілаў у Паўночным Прычарнамор’і. Паводле вынікаў Кучук-Кайнарджыйскай мірнай дамовы 1774 года, Кабарда “далучалася”да Расейскай імпэрыі, якая на гэтым не спынілася і ў хуткім часе зьдзейсьніла анэксію Крымскага ханства і генацыд нагайскага народа.

Будаўніцтва Азова-Маздоцкай умацаванай лініі працягнулася. У 1777-78 гадах было пабудавана яшчэ 10 умацаваньняў, у якеіх размясьціліся казацкія гарнізоны. Да канца 18 ст. на акупаавных землях паўстала больш за 60 расейскіх пасяленьняў з 40 тысчамі каланістаў.

Расейская імпэрыя навязвала Кабардзе свае законы і каланіяльную адміністрацыю. У 1769 годзе быў прызначаны першы прыстаў Кабарды. У траўні 1785 года заснавана Каўказкае намесіцтва, куды ўвайшлі Кабарда і ўмацаваная лінія, перайменавная ў Каўказкую. У 1793 годзе ў краі сксоўваліся родавыя суды і расправы, у выніку чаго ўся традыцыйная судовая сістэма ліквідавалася і замянялася царскай.

Кабардзінцы спрабавалі збройным чынам супраціўляцца расейскай экспансіі. Найбольш буйныя выступы адбыліся ў 1774, 1778-79, 1785, 1794-98 гадах. Увядзеньне царскіх судоў выклікала паўстаньне кабардзінцаў на чале з князем Адыль-Гірэем Атажукіным і эфэндзі Ісхакам Абукавым. Паўстанцы імкнуліся замяніць родавыя суды і расправы шарыятам. У даказ расейцы павялічылі колькасьць акупацыйных войскаў.

Паўстанцы ўхіляліся ад буйных бітваў і адступілі за Кубань, адкуль рабілі партызанскія рэйды. “Хажрэтавая (Белая) Кабарда” Закубаньня працягвала супраціў расейскай экспансіі да поўнай паразы Чаркесіі ў 1864 годзе.

Перашкода на шляху Расейскай імпэрыі ў Закаўказьне

На пачатку 19 стагоддзя Расейскай імпэрыі ўдалося завалодаць грузінскімі дзяржавамі: Картлі-Кахэцінскім царствам і Імэрэці. Кабарда, Заходняя Чаркесія, Чачэнія і Дагестан сталі перашкодай на шляху Расеі да яе новых валадараньняў. Імпэрыя пачала расчышчаць сабе шлях, зьнішчаючы горцаў разам зь іхнімі паселішчамі.

У 1804-05 гадах карніцкая экспэдыцыя генэрала Г. Глазэнапа сьцерла з твару зямлі 92 кабардзінскія аулы. У 1810 годзе генэралы С. Булгакаў і І. Дэльпоца спалілі больш за 200 паселішчаў кабардзінцаў. Раён сучасных Мінэральных Водаў і Пяцігорска быў цалкам зачышчаны ад кабардзінскага насельніцтва. Выкарыстоўваўся таксама даўні прынцып “Падзяляй і ўладар!”. Суседнім народам абяцалі аддаць у карыстаньне землі раўніннай Кабарды. Да таго ж, на пачатку 19 ст. ў Кабардзе пачалася эпідэмія чумы, якая забрала жыцьці 90% насельніцтва краю. У рапарце генэрала Дэльпоца генэралу Тармасаву ад 16 красавіка 1811 года паведамляецца, што ў краі засталося наўрад ці 30 тысяч чалавек.

Але гэта ня быў канец бедстваў. У 1817 годзе царскім указам прызначылі камандуючым Каўказкім корпусам, генэрала Ярмолава, то бок фактычным намесьнікам Каўказа. У 1818-1822 гадах карніцкія экспэдыцыі сьцерлі з твару зямлі дзясяткі кабардзінскіх паселішчаў. Для канчатковага “замірэньня” Ярмолаў пабудаваў умацаваньні на выйсьцях з цясьнін гэтых раёнаў.

Вялікі князь Кабарды быў пазбаўлены рэальнай улады, якая засяроджвалася ў руках акупацыйнай адміністрацыі. Землі непакорлівых уласьнікаў канфіскоўваліся ў царскую казну. Частка кабардзінскіх тэрыторый перадавалася пад кантроль суседніх народаў.

У 1825 годзе было здушана апошняе буйное ўзброенае паўстаньне кабардзінцаў. Усе, хто не хацеў скарыцца акупантам, вымушаны былі перасяліцца на непадкантрольныя расейцам землі: Заходнюю Чаркесію, Чачэнію, Дагестан, Асманскую імпэрыю.

Пасьля сьмерці апошняга Вярхоўнага князя Кабарды Анхота Кушука ўся ўлада ў краі канчаткова пераходзіць у рукі царскай лдміністрацыі.

Апошняй спробай вызваліць Кабарду стаў паход імама Шаміля ўвесну 1846 года. 17 красавіка ён на чале 10-тысячнай арміі ўвайшоў у Кабарду і ўжо на наступны дзень уступіў у бой з царскімі войскамі. Хаця расейцы адступілі, Шамілю не ўдалося падняць абяскроўлены край на змаганьне з акупантамі. Спроба стварыць адзіны фронт барацьбы з Расеяй – ад Дагестана да Заходняй Чаркесіі – не ўдалася. 25 красавіка войскі Шаміля пачалі адступленьне, разам з невялікай колькасьцю кабардзінцаў.

Па-рознаму склаўся лёс Дагестана і Чаркесіі пасьля заканчэньня Каўказкай вайны ў 1864 годзе. Горцам далі магчымасьць інтэгравацца ў імпэрыю, чаркесаў дэпартавалі. Адыгі страцілі большую частку сваіх тэрыторый, панесьлі вялікія культурныя і фізычныя страты, большая частка чаркесаў апынулася на выгнаньні.

Вайна за незалежнасьць Чаркесіі была ня толькі трагічнай, але і гераічнай старонкай гісторыі ўсіх адыгаў. За часы вайны з Кабардой і Чаркесіяй Расейская імпэрыя анэксавала Крымскае ханства, частку Рэчы Паспалітай, Фінляндыю, Закаўказьзе, выйграла чатыры вайны з Асманскай імпэрыяй, перамагла Напалеона, але так і ня здолела скарыць адыгаў. Завалодаць іхнімі землямі ўдалося толькі пасьля спусташальнай эпідэміі чумы і дэпартацыі большай часткі насельніцтва.

Юры Гарматны

(Пераклад з расейскай)

Іхтамнеты забіваюць сваіх

posted May 10, 2020, 4:04 PM by Адміністратар Навін   [ updated May 10, 2020, 4:05 PM ]

Я жыла ў Сьвярдлоўску Луганскай вобласьці. Памежжа. Я першая ўбачыла вайну. Я першая ўбачыла іхтамнетаў.

Расейскія данскія казакі заязджалі вольна, карцінна седзячы на танках і БТРах, гыкалі і гарланілі “любо”, стралялі ў паветра, махалі чырвона-сярпастымі сьцягамі і абразамі Мікалая ІІ, Ісуса, Божай маці, выклікаючы адчуваньне псіхушкі і нерэальнасьці…

А вось гэтых маладых завозілі ціха. Гэта былі расейскія тэрміновай службы, прызыўнікі, якіх везьлі на “вучэньні”. Але, бачачы ўкраінскія вывескі, якімі стракацела памежжа, яны разумелі, куды іх вязуць. Я бачыла гэты страх. Я бачыла таксама, як іх вязуць назад, калі баі ішлі пад Лутугіным. З “Уралаў” кропляла кроў, сукровіца, мача і чуліся стогны. Я дагэтуль сьню гэты пах, пах сьмерці.

Я шмат пісала пра гэта. Пісала з пазыцыі жанчыны і маці. Спрабавала дакрычацца да расейскіх мацерак, але ў адказ жаночая частка Расеі цынічна гарланіла – іхтамнет. А я гадзінамі назірала, як уваходзілі ў мой горад калёны з жывой сілай, танкі, БТРы, “Грады”. Расейцы называлі мяне фэйкам. Цынічна хлусілі – настамнет. Цынічна закапвалі сваіх, пад нумаркамі, у полі.

Я шмат што тады не разумела. Жаночага і мацярынскага. Шукала гэтага ў расейскіх бабах і не знаходзіла. Баярка і сквапнасьць вытруцілі зь іх усё жаночае. Жанчыны Расеі абяцалі мяне згвалціць, забіць, расчляніць, аддаць на зьдзекі расейскім бравым хлопцам і падлічвалі навар ад марадзёрства, што тварылі іхнія мужы ў нашых дамах, навар ад сьмерці іхніх мужоў і дзяцей. Расея шчодра плаціла расейскім прапойцам за сьмерць іхніх родных.

Яны і зараз гарланяць “нас там нет”, цынічна, нахабна, адкрываючы помнікі і мэмарыялы “вызваліцелям Данбаса”. У Расеі растуць гэктары могілак з безыменнымі магіламі пад нумаркамі – іхнігденебыло.

Аксюмарон вайны:

Украінцы-памежнікі зьбіраюць па Правальскім стэпе трупы іхтамнетаў і хаваюць іх, іхніх параненых мяняюць на сваіх параненых. Апалчэнцы і іхтамнеты пакідаюць на полі бою сваіх мёртвых і параненых таварышаў. Параненых часьцей дастрэльваюць!

Пад Аляксандраўкай ідзе бой. Страшны. Снарады лётаюць над маім домам. Мы суткі сядзім у падвале, паўпляшкі вады на 4-х. двор заліты сьвінцом. Мы не разумеем, чаму бой. Тут даўно няма нашых, украінскіх войскаў. Праз тыдзень, калі асеў порах, а з поля былі вынесены ў братэрскую магілу і трупы і тыя, хто стагнаў, мясцовыя апалчэнцы з тэрарыстычнага камуністычна-праваслаўна-казацкага батальёну “РІМ” патлумачылі – забівалі расейцаў, каб забраць у іх зброю і ўзброіць сваю армію, армію Сверловск-РІМ.

Расейцы закідваюць сваіх параненых у старыя шахты. Расейцы хаваюць у братэрскія магілы параненых і мёртвых. Гэта з жахам назірае “вызвалены народ Данбаса”. Спрабуе ратаваць. Пасьля пары ўдалых спробаў расейцы мініруюць магілы-могільніккі і шурфы-могільнікі.

У прысадах ляжаць трупы, якія ніхто не зьбірае.

Расейцаў апалчэнцы забівалі, каб атрымаць харчаваньне і зброю.

Расейцы так жа сама ставіліся да данбасянаў. Кідалі на полі бою параненых. Забівалі ў працэсе дзялёжкі і рабаваньня.

Іхтамнеты рабуюць і гвалцяць расейскамоўных жыхароў Данбаса, што крычалі “путінвведі”, разбураюць Данбас, труцяць Данбас, “народ Данбаса” абрабоўвае Расею, атрымліваючы пэнсіі, гуманітарку, крадучы бюджэтныя гроршы, ствараючы “арміі мёртвых душаў”. Скрэпныя адносіны!

Алена Стэпава, Дзімітры Чакалкін

(перакелад з расейс.)

Крыніца:

https://kraina.biz.ua/editor3/75424/?fbclid=IwAR39Ddsp296FyVzGNDNCAl_fZnczBcDUAWc2DHIRdPKTVc-gVUu4Eq8G3-s#.XgmSbYNR4pI.facebook

ПАРАД СЬМЕРЦІ ПА ДАРОЗЕ Ў НАВІНКІ

posted May 10, 2020, 12:22 PM by Адміністратар Навін   [ updated May 10, 2020, 12:22 PM ]

Заканчэньне 2-й Сусьветнай вайны абазначала для беларусаў канец ваеннага кашмарнага жыцьця. У палітычным пляне -- адбылася зьмена акупацыяў. Зноў вярнуліся саветы і НКВД.

Пасьля страты незалежнасьці нашай дзяржавы ў канцы ХУІІІ ст. -- Вялікага Княства Літоўскіага -- наш народ перажыў некалькі акупацыяў: расейска-царскую, расейска-бальшавіцкую, польска-шавіністычную і нямецка-нацыянал-сацыялістычную. Усе яны характарызаваліся палітыкай непрыняцьця існаваньня Беларускага народа, дзеяньнямі зьнішчэньня Беларускай нацыі, людзей і культуры.

Цяпер мы перажываем унутранную антыбеларускую акупацыю, якая зьяўляецца па сутнасьці працягам палітыкі савецкай русіфікацыі ў аўтарытарным суверэнным афармленьні. З той, хіба, асаблівасьцю, што ўладу ў дзяржаве вянчае не КПСС, але псіхічна нездаровы, неадукаваны адзін чалавек.

Праглядзеўшы жывы рэпартаж А. Грузьдзіловіча з "параду сьмерці" 9-га траўня 2020 года, я ўбачыў Менск 1970-х гадоў. Відовішча настолькі дакладнае, што ўражвае, як галюцынацыя. І людзі тыя ж, і тое ж гавораць. Ніякага разьвіцьця думак за 50 гадоў гістарычнага жыцьця.

Вядома, тут ня зрэз усяго грамадзтва. Гэта зрэз тых, што затрымаліся ў разьвіцьці, для якіх вар'ят ва ўладзе ёсьць ім "бацька" і "прэзідзент". Наяўнасьць такой рэтраспэктыўнай рэальнасьці сапраўды ўражвае. Гэтак жа, як і неадэкватнасьць меркаваньняў гэтых людзей пра існуючы сьвет.

Відэа-рэпартаж А. Грузьдзіловіча карысны тым, што мы ўбачылі адну "масьць" у адным месцы. У паход на "парад сьмерці" прышлі ў большасьці прыезжыя людзі, не беларусы, агентура (тыпаж зь Нью-Ёрку), дэнацыяналізаваныя маладзёны і інш. прадукты прапаганды. Нават звычайная стандартная "парадная" публіка не зьявілася (раней прыходзіла ў 3-4 разы больш). Вынікі гэтага злачыннага і жалобнага мерапрыемства праявяцца праз два тыдні. Шкода, вядома.

Шкода таксама, што ня быў я на тым парадзе і не сядзеў у танку. Гэта ж так проста. Цісьнеш на педаль, разварачваеш машыну на 90 градусаў і поўны ход! Не дапамаглі б ужо ні 2000 ілбоў аховы, ні кандыцыянеры ў трыбуне з фільтрамі ад каранавіруса. Гісторыя пайшла б сваім натуральным ходам.

Гэта я, каб павесяліць пэсымістаў, бо ўсё наперадзе і ўсё можа быць.

9 травень 2020 г.                 Зянон Пазьняк


ВЫХАД -- ПАЗБАЎЛЕНЬНЕ АД ЗАБОЙЦЫ

posted May 8, 2020, 5:47 PM by Адміністратар Навін   [ updated May 8, 2020, 5:48 PM ]

Вайсковы парад і намечанае масавае сьвяткаваньне савецкіх датаў насуперак небясьпечнасьці эпідэміі і паміраньня людзей востра паставіла пытаньне тэрміновага адхіленьня Лукашэнкі ад пасады. Усё вырашаецца толькі адным дзеяньнем -- пазбаўленьнем ад вар'ята на вяршыні ўлады.

Тэарытычна існуе магчымасьць зрабіць гэта з выкарыстаньнем закона і з волі выканаўцаў закона. Але, практычна, такое дзеяньне выключаецца. Каб прадухіліць грамадзкую катастрофу і сьмерць тысячаў людзей, застаецца толькі адзін чыньнік -- ліквідацыя злачынцы.

Суд над злачынцам пасьля эпідэмічнага генацыду -- гэта ўжо будзе толькі канстатацыя масавага забойства людзей, якіх да жыцьця ня вернеш.

На сёньняшні дзень, пакуль вар'ят існуе і аддае распараджэньні, можна параіць беларусам хутчэй самаарганізавацца дзеля выратаванья самых сябе ад хваробы і сьмерці. Трэба выконваць усе рэкамендацыі і засьцярогі ад эпідэміі, дапамагаць адзін аднаму і медыцынскаму персаналу.

Засьцерагаючыся ад эпідэміі, трэба рыхтавацца да грамадзкага супраціву, не выконваць распараджэньняў вар'ята.

Падкрэсьліваю ізноў: зараз ні грамадзтва, ні нацыя, ні ўлада, не ў стане пазбавіцца ад забойцы ва ўладзе. За тысячу гадоў нашай гісторыі не было такога, каб на вяршыні ўлады апынуўся вар'ят і зьнішчаў народ. Гіпатэтычна магчымасьць хутка вырашыць праблему прымусовага выміраньня народа ад эпідэміі існуе толькі шляхам ліквідацыі забойцы. Ва ўмовах генацыду – гэта юрыдычна апраўданае дзеяньне.

Далейшыя падзеі пакажуць чым скончыцца для грамадзтва гэты цёмны час. Калі меркаваць разумна -- то трэба змагацца. Прадбачліва -- рыхтавацца да катастрофы, каб зьменшыць яе разбуральныя вынікі і зьберагчы тое, што застанецца.

8 траўня 2020 г.                     Зянон Пазьняк



ВАЙНА ЗРЫВАЕ МАСКІ

posted May 8, 2020, 5:45 PM by Адміністратар Навін   [ updated May 8, 2020, 5:46 PM ]

     Набліжаецца разгар вайны з каронавірусам. У гэты найскладанейшы час для Беларусі і беларускага народу ўсё з большай выразнасьцю становіцца бачна, што страчана шмат каштоўнага часу. Ігнараваньне неабходнасьці ўвядзеньня карантынных мераў вядзе да італьянскага варыянту развіцьця эпідэміі з выбуховым ростам захворваньня і высокай смяротнасьцю, выкліканай немагчымасьцю забясьпечыць паўнавартаснае лячэньне з-за рэзкага недахопу бальнічных ложкаў, ахоўных сродкаў і лекаў, апаратаў ІВЛ, перагружанасьцю, захворваньнем і гібельлю самых медыцынскіх работнікаў. Калі тэрмінова не прыняць жорсткіх супрацьэпідэмічных мераў, то, абапіраючыся на прагнозныя даследаваньні наступстваў каронавіруснай эпідэміі ў Расеі (гл. на сайце Хартыя 97 за 28.03.20 артыкул «Тайные документы властей: в РФ от короновируса могут умереть шесть миллионов»), смяротнасьць у Беларусі можа сягнуць ад 65 тысячаў да некалькі сотняў тысячаў!

Я далёка ад той думкі, што Лукашэнка і Міністэрства аховы здароўя не знаёмыя з гэтымі сцэнарамі развіцьця эпідэміі ў Маскве, Маскоўскай вобласьці і ў Расеі, не маюць сваіх распрацовак па Беларусі і ня ведаюць таго, што адтэрміноўка ўвядзеньня жорсткіх абмежавальных мераў у барацьбе з каронавірусам усяго на адзін тыдзень павялічвае смяротнасьць у пяць(!) разоў, перагружае сістэму аховы здароўя і падаўжае негатыўныя наступствы эпідэміі на 1,5-2 месяцы, а адтэрміноўка прыняцьця неадкладных мераў на працягу 3-4 месяцаў прывядзе да заражэньня 60-70% насельніцтва і высокай сьмяротнасьці.

Лукашэнка і эпідэмія каронавіруса

Лукашэнка выбраў варыянт без увядзеньня карантынных мераў таму, што ён давёў гаспадарку да тупіка, жыцьці людзей для яго – нішто, а ўладу губляць ня хоча. І тут для такіх як ён такая спакусьлівая падказка (даслоўная вытрымка з артыкула па дадзенаму варыянту): «От коронавируса за следующие два-три месяца умрет около 30000 человек. В Москве ежегодно умирает 120000 человек. С одной стороны, получается +20% к обычной смертности. Много конечно, но есть соблазн подумать, что сохранение экономики и позитивного настроя электората стоят того. А для бюджета так и вовсе двойной плюс – и экономику (доходы) сохраняем, и нагрузку на пенсионную систему (расходы) снижаем».

Што тычыцца «сохранения экономики и позитивного настроя электората», то гэта ў расейцаў памылковая спакуса, бо тут закладзена не стратэгічная, а толькі часовая выгада. Як паказвае вопыт краін, якія пасьпяхова справіліся з эпідэміяй, найменьшыя страты для эканомікі атрымліваюцца, калі жорсткія і часта папераджальныя супрацьэпідэмічныя меры прыймаліся апераджальна, на самых раньніх этапах барацьбы. МВФ разглядае меры па запавольваньню заражэньня i абароне жыцьця як важную i доўгатэрміновую інвестыцыю ў чалавечы капітал і эканамічнае здароўе. Памылковай зьяўляецца і думка, што можна доўга хаваць ад людзей высокую сьмяротнасьць і яе прычыну. Аб якім тады «позитивном настрое электората» яны кажуць, калі гэтая хлусня ўсплыве?!

Што тычыцца «снижения нагрузки на пенсионную систему». Гэта ня што іншае, як забойства пэнсіянераў. Іншае слова для гэтай сітуацыі не падыходзіць. Бо вядома, што сьмяротнасць сярод людзей пэнсійнага ўзросту самая высокая і што ва ўмовах выбуховай успышкі эпідэміі немагчыма забясьпечыць ім адпаведную медыцынскую дапамогу…

Калі ў іншых краінах уводзіцца строгі карантын, а гэтую катэгорыю людзей бяруць на асобы ўлік і прымаюць дадатковыя меры, каб дапамагчы ім і абараніць іх, у нас карантынныя меры ня толькі не ўводзяцца, але як бы ў піку ім праводзяцца масавыя мерапрыемствы (працуюць тэатры і кінотэатры, працягваецца навучаньне ў вышэйшых і сярэдніх спэцыяльных навучальных установах, працуюць дзіцячыя садкі, прадпрыемствы, уся сфэра гандлю, транспарт, у школах працягнулі канікулы, але адкрываюць школьныя лагеры (а цяпер зноўку ўзнавілі навучальны працэс); ідзе падрыхтоўка да Славянскага базару, да ваеннага параду, праходзіць чэмпіянат Беларусі па футболу, праводзяцца гульні ў хакей, суботнікі, плануюцца выбары і г.д .). Прычым, галоўным агітатарам масавых мерапрыемстваў выступае Лукашэнка.

А між тым існуе сусветный досьвед згубных вынікаў правядзення масавых мерапрыемстваў пры дрэнных эпідэмічных абставінах. Так футбольны матч паміж «Аталанта» і «Валенсія» 19 лютага, на якім адпавдена прысутнічала 43 і 2,5 тысячы фанатаў, стаў крыніцай экспаненцыяльнага распаўсюджваньня каронавіруса ў паўночнай правінцыі Італіі Ламбардыі, дзе колькасьць заражаных праз месяц склала 30 тысячаў, у той час як па ўсёй Італіі – 70 тысячаў (гл. артыкул «Биологическая бомба» ад 26.03.20 на сайце «Хартыя 97»). У горадзе Тэгу паўднёва-усходняй правінцыі Паўднёвай Карэі релігйная секта «Сінчхонджы» 9 і 16 лютага правела набажэнствы, на якіх прысутнічала каля 9 тысячаў чалавек, што сыграла рашаючую ролю ў распаўсюджваньні эпідэміі каронавіруса ў краіне (на 23 лютага агульная колькасьць заражаных перавысіла 600 чалавек, з іх 309 звязаны з рэлігійнай сектай, а ўжо на 17 сакавіка – адпаведна 8 і 5 тысячаў; загінулых ад захворваньня 76). Уладамі Сеула супраць 12 лідэраў секты ў пракуратуру пададзена іскавая заява, у якой яны абвінавачваюцца ў забойстве, учыненні шкоды і парушэнні закона па кантролю за распаўсюджваньнем інфекцыйных захворваньняў.

Аднак Лукашэнка ня толькі ігнаруе сусьветны досьвед і рэкамендацыі Сусьветнай арганізацыі аховы здароўя (СААЗ) аб увядзеньні жорсткіх мераў сацыяльнага дыстанцыяваньня, але і працягвае настойліва заклікаць людзей у вірусную пастку. Пры гэтым падчас выказваньняў паказушна строіць з сябе гэтакага «храбраца», які ва ўпор не бачыць віруса. Гэтая бравада ёсць нішто іншае як агітацыя, як заклік да ўсіх: гуляйце ў хакей, прыходзьце на стадыёны, бачыце - я не баюся... Хутчэй за ўсё, ён набыў у Расеі для сябе надзейныя сродкі ад каронавіруса, і адсюль яго сьмеласьць. Бо за 25 гадоў яго кіравання было шмат сьведчанняў аб баязьліввасьці. Сёння, каб упэўніцца ў гэтым, дастаткова глянуць на яго самы вялікі ў свеце(!) картэж ахоўнікаў...

Сваімі дзеяньнямі (і дзяржапарат яму падыгрывае) Лукашэнка настойліва дамагаецца, каб успышка эпідэміі прайшла як мага больш маштабна і, па яго чорнай задумцы, як мага больш вынікова, каб і пэнсійную праблему вырашыць, і палітычнае поле перад выбарамі зачысьціць.

Вырашэнне пэнсійнай праблемы шляхам выбара варыянта эпідэміі з найбольшай сьмяротнасцю для пэнсіянераў і людзей перадпэнсійнага ўзросту сьведчыць аб яго ўнутранай антычалавечнай сутнасці. Гэта яскрава пацьвярджаецца і ў яго абсалютна пазбаўленых малейшага спачуваньня каментарах аб памерлых ад каронавіруса, і тое, што сродкі абароны дыхальных ворганаў чалавека рэспіратары - ў яго гэта «наморднікі» (прыстасаваньне для жывёлаў)…

Чым больш маштабная эпідэмія, тым большыя страты яна нясе эканоміцы, і асабліва такім яе галінам, як транспарт, турызм, гандаль, дробны і сярэдні бізнэс, прадпрымальніцтва. У гэтай сітуацыі для рэжыма галоўнае не прызнаваць эпідэмію як праблему, не ўводзіць карантын і надзвычайнае становішча, пры якім узьнікаюць форс-мажорныя абставіны. У іншым выпадку яму прыйдзецца раскашэльвацца, у тым ліку, і на падтрымку дробнага і сярэдняга бізнэсу і прадпрымальнікаў («вшивых блох» як ён іх называе), якія стаяць яму ўпоперак горла. Гэтага Лукашэнка ніколі не дапусціць. «Зэканомленые» грошы ён плануе аддаць усё тым жа нерэнтабельным дзяржаўным прадпрыемствам, адміністратарскаму корпусу і сілавым структурам, каб заручыцца іх падтрымкай на «выбарах». Яму не шкада ні тых, хто збанкрутуе (запіша ў тунеядцы), ні тых, хто памрэ. І добра, калі каронавірус прыхопіць яшчэ і сталых апанентаў ягонаму рэжыму, якія здаўна добра ведаюць усю ягоную «паднаготную» і своечасова раскрываюць людзям сутнасць яго антыбеларускай і антынароднай палітыкі. Такім шляхам ён разьлічвае да выбараў зачысьціць палітычнае поле ад сваіх ворагаў і забясьпечыць сабе прэзідэнтства на наступны тэрмін.

Каб апраўдаць бязьдзейнасць улады, замаскаваць сапраўдную карціну эпідэміі і «згладзіць» крывую па захворванню на каронавірус, ён уключыў па ўсёй Беларусі татальную фальсіфікацыю дадзеных па колькасці захворвання на каронавірус і смерці ад яго. І ўсё гэта робіцца пад відам барацьбы з панікай і захоўвання медыцынскай таямніцы. Нават пракуратуру падключыў сачыць за гэтым.

Мінздароўе і эпідэмія каронавіруса.

А дзе ж Міністэрства, якое па свайму непасрэднаму прызначэньню павінна ахоўваць здароўе насельніцтва краіны і на дапамогу якога народ яшчэ працягвае спадзявацца? А яго дэ факта няма. Для народу яно дзесь згубілася ў эпідэмічнай чахардзе. Лукашэнка паглядзеў на гэтых «свяцілаў» медыцынскай навукі, можа і паслухаў іхняе лепятаньне (прапановы), ўбачыў, што няма тут людзей годных, здольных адстойваць свой пункт погляду і інтарэсы народу, і… уключыў іх у сваю фальсіфікацыйную сістэму. Вось тут Мінздароўе (дакладней было б тут сказать МінНЕздароўе) і запрацавала з патроенай энэргіяй. Тым больш, што праца знаёмая, адрэпетаваная ў 2003 годзе на «загадкавай пнеўманіі».

У другой палове студзеня эпідэмія стала выходзіць за межы Кітая. Першыя выпадкі захворваньня на COVID-19 зафіксаваны ў такіх краінах, як Тайланд (13.01), Японія (18.01), Паўднёвая Карэя (20.01), ЗША (20.01), Францыя (24.01), Італія і Гішпанія (31.01). 30 студзеня на паседжаньні Камітэта Сусветнай арганізацыі аховы здароўя ўспышка каронавіруснай інфекцыі была аб`яўлена надзвычайнай сітуацыяй у вобласьці аховы здароўя. З гэтага моманту я пачаў заходзіць на афіцыйны сайт Міністэрства аховы здароўя цікавіцца, якія меры плануюцца і праводзяцца міністэрствам ў барацьбе з гэтай небяспечнай эпідэміяй.

На галоўнай старонцы Мінздароўя вісеў адзін артыкул, дзесь за 21 студзеня, у якім закладзены памылковы тэзіс аб нікчэмнай кантагіёзнасці каронавіруса: «Текущие доказательства того, что передача от человека к человеку ограничена, указывают на то, что оценочная вероятность дальнейшего распространения в условиях сообщества низкая, но риск исключить нельзя»… І там жа громка, з усёй міністэрскай вышыні заяўляецца, што сітуацыя адсочваецца, усё пад кантролем… (Для чытачоў: «кантроль» – гэта дапаможнік для бюракратаў з інструкцыямі, якім чынам можна пасьпяхова валакіціць справы ва ўсіх абласцях жыццядзейнасці чалавека. Для большага пераканання ў справядлівасці гэтага прывяду яшчэ два прыклады. На сайце санітарнай службы Міністэрства аховы здароўя ў раздзеле «Актуальныя тэмы» віселі два артыкулы: «Санитарно-эпидемиологическая обстановка» і «Об эпидемиологической ситуации по инфекционным заболеваниям, имеющим международное значение». Вось вытрымкі з артыкула па санітарна-эпідэміялагічных абставінах у Беларусі: «Реализация плановых и оперативных мероприятий обеспечили контролируемую и управляемую ситуацию в стране… на фоне реальных угроз распространения известных инфекций в мире и возникновения новых, удалось обеспечить санитарную охрану границы Республики Беларусь от завоза опасных инфекционных заболеваний. Поддерживалась готовность организаций здравоохранения к оказанию медицинской помощи больным с опасными инфекционными заболеваниями, проведению санитарно-противоэпидемических мероприятий, проводились мониторинги и оценки данной деятельности». Ну ўсё цудоўна! Але ж гэта за 2017 год… У другім артыкуле (сэрвісе для мажораў) пералічваюцца небясьпечныя хваробы ў розных экзатычных месцах адпачынку са спасылкай на дадзеныя СААЗ за 2015 год… Вось вам і «кантроль» у дзеяньні.

І толькі праз два тыдні Мінздароўе зрабіла выгляд, што зварухнулася з месца (гл. заяву прэс-службы «О мерах по предупреждению распространения короновируса» от 4.02.2020 г.), дзе парэкамендавала грамадзянам, якія прыбылі з Кітаю, прайсці лабараторнае абследаваньне на каронавірусную інфекцыю (пералічана дзе) і на працягу 14 дзён мінімізіраваць кантакты з асяроддзем. Калі ж раптам захварэлі, то выклікаць хуткую дапамогу…

Яшчэ праз два тыдні 18.02.2020 г. Пастановай Міністэрства аховы здароўя №9 інфекцыя, выкліканая каронавірусам, уключана ў пералік захворваньняў, што ўяўляюць небясьпеку для здароўя насельніцтва. Але гэтую небясьпечную хваробу Мінздароўе не ўключыла ў Пералік інфекцыйных захворваньняў, на якія распаўсюджваюцца мерапрыемствы па санітарнай ахове тэрыторыі Рэспублікі Беларусь. Узнікае слушнае пытанне ЧАМУ?!. Адказ на яго праглядаецца ў алгарытме паводзінаў міністэрства – ГЭТА ЗРОБЛЕНА СЬВЯДОМА. У выніку межы Беларусі на законадаўчым узроўні і de-fakto аказаліся шырока адчыненымі для каронавіруса…

11 сакавіка СААЗ абвясціла аб пандэміі COVID-19, а 13 сакавіка цэнтрам пандэміі названа Эўропа. Наша Мінздароўе афіцыйна працягвае адмаўляць наяўнасьць ў Беларусі каронавіруснай інфекцыі. Нават Загад №296 ад 16 сакавіка 2020 г., які прысьвечаны падрыхтоўцы медыцынскіх установаў да масавага прыёму хворых на COVID-19 і кантактных 1 і 2-га ўзроўняў, мае вось такую засакрэчаную назву: «О мерах по организации оказания медицинской помощи пациентам с признаками респираторной инфекции и принятию дополнительных противоэпидемических мер в организациях здравоохранения».

Спачатку я быў глыбока расчарованы дзейнасьцю (бяздзейнасьцю) Міністэрства аховы здароўя супраць эпідэміі COVID-19. Але потым, па меры вывучэння сітуацыі, маё расчараванне зьмянілася абурэньнем. Медыцына – самая складаная і найважнейшая для здароўя чалавека навука! І як гэта стала магчымым у ХХI стагоддзі, што кіраўнікі і сьвяцілы медыцыны (дактары медыцынскіх навук, прафесары, вядучыя спэцыялісты ў вірусалогіі і эпідэміялогіі) аддалі ў рукі чалавека, абсалютна не дасьведчанага ў медыцыне, кіраваць супрацьэпідэмічнай дзейнасцю ў барацьбе з такім небяспечным інфэкцыйным захворваньнем?! Вы ня мелі на гэта права! Бо распрацоўка комплексу мераў, ськіраваных на папярэджваньне заноса і распаўсюджваньня на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь небясьпечных інфэкцыйных захворваньняў, а таксама кантроль за гатоўнасьцю да рэалізацыі гэтых мераў зьяўляецца выключнай прэрагатывай самога Міністэрства аховы здароўя. У Лукашэнкі ні адпаведных ведаў, ні такіх паўнамоцтваў няма. Яго задача – распарадзіцца, каб гэтыя меры сталі абавязковымі для ўлады ўсіх узроўняў, для ўсіх міністэрстваў і ведамстваў, каб не было такіх эксцэсаў, калі Мінздароўя рэкамендуе ўстрымацца ад масавых мерапрыемстваў, а міністр абароны кажа, што будзе праводзіць парад войскаў… Трэба было дзеля ўратаваньня дзясяткаў, а мо і сотняў тысячаў жыцьцяў людзей (час пакажа) больш настойліва пераконваць існуючую ўладу як гэта зрабілі і кітайскі эпідэміёлаг Чжун Наншань, і галоўны вірусолаг ЗША. Не атрымалася пераканаць амбіцыёзнага кіраўніка – паклалі б заяву на стол «па ўласнаму жаданьню…» і засталіся б чыстымі і перад законам, і перад народам і перад сваім сумленьнем. Гэта ўчынак годнага чалавека. І такі ўчынак мог бы паўплываць на прыняцце неабходнага рашэння.

Але ў Міністэрстве гэтага не зрабілі. Сваёй бяздзейнасцю яны стварылі выдатныя умовы для разгулу эпідэміі COVID-19 у краіне. Эфэктыўныя карантынныя меры па прадухіленьні завоза і распаўсюджваньні каронавіруса ў Беларусі не былі ўведзены і потым адкладываліся амаль да набліжэньня піку эпідэміі. І толькі ў першай палове красавіка СМ і МЗ РБ былі прыняты пастановы ў рэчышчы рэальнай барацьбы з каронавірусам (але зноў жа не ў поўным аб`ёме) і на сайце Мінздароўя ў «Информационных материалах по COVID-19» былі дадзены насельніцтву слушныя рэкамендацыі, якія з-за позніх тэрмінаў увядзення аказаліся «Запоздалыми цветами»… Ліхі Джын ужо вырваўся на волю. Заданьне Лукашэнкі выканана. Разгар эпідэміі на парозе. Гэтаму пасадзейнічалі і знакамітыя прэзідэнтскія мэтады барацьбы з каронавірусным «псіхозам» (з дапамогай «гарэлкі», «лазьні», «трактара» і «хакея») і татальнае фальсіфікаваньне рэальнай карціны эпідэміі. Злачынна несур`ёзныя адносіны да небяспечнай эпідэміі і здзеклівыя да людзей.

Масавае фальсіфікацыя ва ўмовах шырокага распаўсюджаньня эпідэміі нясе вялікую пагрозу здароўю насельніцтва, бо за ім хаваецца факт зьмены асяроддзя яго пражываньня са спрыяльнага на небясьпечнае. Рэальная колькасць заражаных і хворых на COVID-19 рэзка ўзрасла, абавязковае змяшчэньне ў стацыянар кантактных 1-га ўзроўню і хворых лёгкай формай Мінздароўем адменена, жорсткія карантынные меры ня ўведзены, рэальная сітуацыя з каронавірусам нікаму не вядомая, можна ў любы час і невядома дзе падхапіць хваробу… Людзі знаходзяцца ў моцным псіхалагічным напружаньні. Фактычна ўладай насельніцтву навязана «рэвальверная рулетка» з узведзеным курком і баявым патронам у барабане. І кожны чалавек па асобку ня ведае, у каго і калі рэвальвер стрэліць…

Фальсіфікацыя ставіць крыж і на разьвіцці медыцынскай навукі, бо нельга атрымаць навуковы досьвед абапіраючыся на недакладныя дадзеныя. Не здабыло Мінздароўе навуковага досьведу барацьбы з каронавірусам пры «загадкавай пнеўманіі» у 2003 годзе, не здабудзе яго і цяпер. А вось Паўднёвая Карэя, Японія, Тайвань, Гонконг і Кітай здабылі і пасьпяхова яго скарысталі пры сучаснай пандэміі. Крыўдна за дзяржаву, калі бачыш, як замежныя спэцыялісты (навукоўцы паталага-анатамы, вірусолагі, эпідэміёлагі і інш.) вывучаюць моцныя і слабыя бакі самога віруса, імкнуцца разабрацца ў сутнасці каронавіруснага паражэньня лёгкіх чалавека і знайсьці дзейсныя лекі для выратаваньня хворага, распрацоўваюць вакцыны, даюць слушныя прапановы людзям і г.д.

(Для чытачоў з азоў барацьбы з інфэкцыйным захворваньнем:

Распаўсюд інфэкцыі адбываецца пры наяўнасці 3-х ніжэй пералічаных фактараў. Пазбаўленьне ад любога аднаго зь іх прыпыняе распаўсюджваньне эпідэміі. Вось гэтыя фактары:

- крыніца ўзбуджальніка хваробы (хворы на COVID-19 і вірусанасіцель);

- наяўнасьць механізма перадачы інфэкцыі (для інфэкцый дыхальных шляхоў асноўны гэта паветрана-кропельны, не выключаны і праз забруджаныя прадметы быту);

-наяўнасьць успрымальных да заражэньня людзей.).

Апошні фактар у Беларусі ёсць і тэрмінова нэўтралізаваць яго няма магчымасьці, бо імунітэту ад захворваньня на COVID-19 у людзей няма і вакцына супраць каронавіруса не распрацавана.

Застаюцца два першых. Улічваючы, што каронавірус у Беларусь можа папасці толькі праз мяжу, закрыцьцё яе зьяўляецца бясспрэчнай неабходнасьцю. Беларуская мяжа павінна была стаць галоўным фільтрам для каронавіруснай інфэкцыі, а ізаляцыя і тэстыраванне на COVID-19 грамадзян Беларусі, што прыбылі з неспрыяльных па эпідэміі рэгіёнаў, – стаць абавязковымі. Тое ж, што ўсё-такі прасачылася праз мяжу, павінна термінова нэутралізавацца жорсткімі супрацьэпідэмічнымі мерамі ў гэтых рэгіёнах. Для дасягненьня эфектыўнасці супрацьэпідэмічных мераў Мінздароўю неабходна было яшчэ ў студзені заключыць адпаведныя пагадненьні і працаваць у цеснай сувязі з памежнікамі і міліцыяй.

Для насельніцтва на пабытовым узроўні для памяньшэньня верагоднасці заражэньня, акрамя ўвядзеньня адпаведных мераў па абмежаваньню кантактаў паміж людзьмі, абавязковага нашэньня масак і больш строгага прытрымліваньня санітарна-гігіенічных правілаў, Міністэрствам аховы здароўя павінна была правадзіцца шырокая растлумачальная праца.

На прктыцы мы бачым, што нічога істотнага Мінздароўем ня зроблена. Больш таго, на працягу 3-х месяцаў (студзень-сакавік) яно нават не расказала людзям, як карыстацца маскай, альбо калі абавязкова трэба памыць з мылам і апрацаваць дэзрастворам рукі і як правільна гэта зрабіць. Я ўжо ні кажу пра дрэннае забеспячэньне гэтымі сродкамі насельніцтва (сам асабіста прайшоў па дзяржаўных і прыватных аптэках і ўпэўніўся ў гэтым). Нават сваіх калегаў-медыкаў, якія ўваходзяць у групу рызакі, не забясьпечылі ў дастатковай колькасьці рэспіратарамі, касьцюмамі, пальчаткамі і акулярамі. У выніку шырокае распаўсюджваньне захворвання на COVID-19 сярод медыкаў з высокай смяротнасьцю. Вось вам і Medikus medico amicus est.

У заключэнне

Вайна зь людзьмі пры выкарыстаньні каронавіруснай эпідэміі сарвала маску з твару рэжыму і антычалавечая сутнасць яго стала выразнай і відавочнай для ўсяго беларускага народу. У сваіх дзеяньнях чыноўнікі ад улады, дзеля дасягненьня сваіх карысьлівых інтарэсаў, ня толькі пайшлі на парушэньні Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь (Артыкул 24) і Закона РБ «Аб санітарна-эпідэміялагічным дабрабыту насельніцтва» (Артыкулы 8, 11, 23 і 27), але і праявілі сваю згоду на ахвяраваньне жыццяў дзясяткаў, а мо і сотняў тысячаў людзей (час гэта абавязкова пакажа). Асабліва амаральнымі ў гэтай «вайне» выглядаюць паводзіны міністэрстваў аховы здароўя, адукацыі і культуры, якія па сваім непасрэдным прызначэнні абавязаны клапаціцца аб фізічным і духоўным здароўі насельніцтва, аб адукацыі і станаўленьні Чалавека годнага. Нездарма ў іх сістэмах расквітнела карупцыя, шырокі размах атрымалі крадзяжы, а выбарчыя участкі на базе вышэйшых і сярэдніх спэцыяльных навучальных установаў і ў школах ператварыліся ў цэнтры фальсіфікацыі.

Куды вы коціцеся, спадары! Баіцеся страціць цёплыя і даходлівыя месцы? Дык у нармальных дэмакратычных краінах на такіх пасадах, якія займаеце вы, зарплата вышэйшая і пры гэтым не трэба прыніжацца, крывіць душой і, тым больш, парушаць законы.

Ведайце, што наш народ разумны і ўсё бачыць, што людзей сумленных і добра адукаваных, а, галоўнае, адданых свайму народу і Радзіме, у Беларусі шмат. Гэта ўсяляе надзею, што будзе ў нас сапраўды народная ўлада, якая будзе клапаціцца аб сваім насельніцтве, якая зможа зрабіць нашу краіну добрай, квітнеючай і наш народ свабодным і шчасьлівым.

Дзмітры Якаўцаў

29 красавіка 2020 г.

ЮБІЛЕЙ-60

posted May 5, 2020, 7:00 AM by Адміністратар Навін   [ updated May 5, 2020, 7:00 AM ]

Юры Адамавічу Беленькаму сёньня, 5-га траўня, споўнілася 60 год.

Віншую са слаўным юбілеем! Зычу здароўя і моцнасьці ў нашым змаганьні за сьветлую будучыню Беларусі!

Юры Адамавіч, наш вядомы Дэпутат Незалежнасьці, стаяў у першых шэрагах барацьбы за гонар і волю Беларусі, адстойваў ідэалы Незалежнасьці прафэсійна і пасьлядоўна. Цяпер, у цяжкі час, ён зьяўляецца выконваючым абавязкі Старшыні КХП -- БНФ у Беларусі -- адзінай нацыянальна-адраджэнскай палітычнай арганізацыі ў краіне, якая захавала традыцыі і ідэалы Народнага Фронту.

Рэжым рэгулярна перасьледуе Юры Беленькага, дзе толькі можа, судамі, штрафамі, арыштамі, зрабіў нават спробу забіць яго ў 2000 годзе, але не ўдалося.

Гэта Ласка Божая, што ў Бацькаўшчыне ёсьць такія адданыя Ёй асобы -- людзі веры, волі, розуму і ідэалаў. Віншую сардэчна, дарагі Юры Адамавіч! Жыве Беларусь! Слава Айчыне!

Зянон Пазьняк.



1-10 of 2086