Навіны - Цалкам



Спачуваньне сябру

posted Aug 22, 2019, 4:02 PM by Адміністратар Навін   [ updated Aug 22, 2019, 4:03 PM ]

Выказваем нашы шчырыя спачуваньні сябру Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Пратыі – БНФ сп. Леаніду Ачэпоўскаму ў сувязі з напаткаўшым яго горам – сьмерцю маці.

Сябры і кіраўніцтва КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”

20 жніўня 2019 г.


Плот ад Расеі

posted Aug 22, 2019, 3:36 PM by Адміністратар Навін   [ updated Aug 22, 2019, 3:36 PM ]

Прэзыдэнт Латвіі Раймандс Вэяніс абвінаваціў Маскву ў спробе ўплываць на Прыбалтыку праз расейскае насельніцтва. Ён заклікаў не дапускаць недаацэнку “расейскага ўплыву” на Прыбалтыку. “Многія глядзяць расейскае тэлебачаньне, і расейскі ўрад спрабуе аказаць моцны ўплыў на расейскамоўныя СМІ ў нашай краіне, запусьціўшы там сваю прапаганду. Гэта пытаньне нашай будучыні”, -- выказаў упэўненасьць Вэёніс. Таксама ён абвінаваціў Маскву ў вядзеньні агрэсіўнай палітыкі ў цэлым.

На латвійска-расейскай мяжы завершаны будаўнічыя працы па стварэньню 93-кілёмэтровага плоту з калючага дроту. Усяго плануецца ўмацаваць і мадэрнізаваць 282,6 км латвійска-расейскай мяжы. На ўчастках, дзе ўжо ўсталяваны новы плот з калючага дроту, сутнасна зьнізілася колькасьць парушэньняў. У сувязі з гэтым прынята рашэньне аб пабудове яшчэ 100 аналагічных загароджаў.

Аркадзь Бабчанка

Крыніца: Фэйсбук.


З мазгамі ў расейцаў творыцца нешта неверагоднае

posted Aug 22, 2019, 3:35 PM by Адміністратар Навін   [ updated Aug 22, 2019, 3:35 PM ]

Любы аб’ектыўны дасьледчык павінен прызнаць, што Сталін зьяўляецца самым страшным катам расейскай гісторыі і нашага народа. Ніякі Гітлер ня зьнішчыў столькі суайчыньнікаў і замежнікаў, колькі зьнішчыў Сталін. Гэтая лічба настолькі пачварная, што яна дагэтуль не названа. І гэта зьяўляецца адным з самых вялікіх сакрэтаў існуючай расейскай улады, якая зьяўляецца правапераемніцай сталіншчыны.

Не выпадкова гэтая тэма ўзьнікае ў тэлепраграмах, не выпадкова Сталін пахаваны на Чырвонай плошчы. Ён быў верным вучнем і насьлядоўнікам Леніна, які, можа, угробіў людзей яшчэ больш. Дакладныя лічбы адсутнічаюць. З аднаго боку, гэта нейкае пачварнае зло. У Расеі няма сям’і, якая не пацярпела б у гады вайны або ад ленінска-сталінскіх рэпрэсій. Гэта адзін складнік.

Другі складнік – гэта тое, што можна казаць пра нейкае сацыяльнае шаленства, што з мазгамі ў расейцаў вырабляецца нешта неверагоднае. І людзі робяць гэта не па сваёй волі. Гэта робіць пачварная машына прапаганды, якая пераконвае ледзь ня кожнага другога, што нікога вышэй за Сталіна і прыўкрасьней за яго не было і быць ня можа. Розныя апытаньні, якія праводзяцца ў нашай краіне, паказваюць, што Сталін – адзін з самых вялікіх дзяржаўных дзеячаў.

З гэтага можна зрабіць выснову, што краіна знаходзіцца ў пачварным ідэйным крызісе, што вялізная частка грамадзтва лічыць, што белае – гэта чорнае, а чорнае – гэта белае….

Ігар Чубайс

Крыніца: https://www.obozrevatel.com/russia/igor-chubajs-s-mozgami-u-rossiyan-vyitvoryaetsya-chto-to-neveroyatnoe.htm?fbclid=IwAR0jl_Xq-TxAqwvvxBzKAniS8AjmHCYDNU24ywiL_0jxQD7EKPt9Q1H4ZHI



Выратавалі Украіну

posted Aug 22, 2019, 3:33 PM by Адміністратар Навін   [ updated Aug 22, 2019, 3:33 PM ]

На самым пачатку, у чатырнаццатым годзе, Украіну выратавалі дабраахвотнікі. Стан арміі быў такі, што… яе проста не было. А тая, што была, дзейнічала так, што выклікала толькі адзін рэфлекс: хочаш выжыць – трымайся падалей. Гэтыя людзі ўсе загінуць. І ты разам зь імі. Што вы робіце! Так нельга! Ніхто нічога не разумеў, ніхто ня ўмеў ваяваць, поўны развал, распад, расслаеньне, неразуменьне таго, што адбываецца, у галовах. Страшны быў час. Яго ўтрымалі толькі дабраахвотнікі. Яны таксама ня ўмелі ваяваць. Але менавіта яны далі краіне той неабходны час, каб яны разам з арміяй прышла ў сябе. І стала на ногі. Гэта не такая ўжо і вялікая колькасьць людзей, раскіданая па блок-пастарунках. Але не было б іх – не было б нічога.

Дзякуй.

Аркадзь Бабчанка

Крыніца: Фэйсбук.


Калі Арда нападзе, вучэмся ў фінаў

posted Aug 22, 2019, 3:21 PM by Адміністратар Навін   [ updated Aug 22, 2019, 3:22 PM ]

Параза Масквы ў бітве пры Суомусальмі (1939-1940). 7 сьнежня 1939 г. пачалася бітва пры Суомусальмі. Баі працягваліся месяц. Пазьней бітва разглядалася як сымвал Зімовай вайны.

Калі 30 лістапада 1939 г. пачалася Зімовая вайна савецкае камандваньне планавала наступ на чатырох асноўных накірунках. Галоўны удар савецкага наступу быў накіраваны на Карэльскі перашыек і Ладажскую Карэлію. У цэнтральнай Фінляндыі савецкая 9-я армія мела заданьне напасьці і захапіць Улеаборг (Улеа). Наступ зьдзяйсьняўся дзьвюма стралковымі дывізіямі, адной танкавай брыгадай, пазьней таксама і іншыя злучэньні ўступілі ў бой. Сілы даходзілі да 45-55000 савецкіх жаўнераў і пары сотняў танкаў.

Фінскія сілы ў зоне вакол Суомусальмі складаліся з асобнага батальёна, які меў каля 1500 жаўнераў. Матарызаваная савецкая 153-я дывізія перайшла мяжу з Фінляндыяй 30 лістапада. Злучэньне наступала на двух напрамках: па Юнтускай (на поўнач) і Ратэнскай (поўдзень) дарогах. Гэтыя дарогі былі адзінымі ў рэгіёне, яны злучаліся ў горадзе Суомусальмі ў некалькіх мілях ад расейскай мяжы.

У першы тыдзень ішлі лютыя баі з абедзьвюма савецкімі калёнамі. Павольна, але ўвесь час колькасна меншыя фінскія сілы адступалі да Суомусальмі. У той жа час мясцовы камандуючы запатрабаваў падмацаваньняў ад фінскага галоўнага штаба. 3 сьнежня ў зону прыбыў яшчэ адзін дадатковы батальён. Праз пару дзён фіны распачалі контрнаступ супраць паўночнага савецкага авангарда. Праз пару дзён савецкі наступ быў спынены і іх прымусілі перайсьці да абароны.

У паўднёвай зоне баёў савецкім йшлося лепш, сюды прыслалі яшчэ войскаў, і 7 сьнежня яны здолелі захапіць Суомусальмі, а фінскія войскі, адступаючы, спалілі горад.

9 сьнежня палкоўнік Х’ялмар Сіласвуо прыбыў на чале пяхотнага палка, рэшта падначаленай Сіласвуо дывізіі таксама набліжалася да зоны. Пару дзён палкоўнік Сіласвуо зьбіраў інфармацыю і распрацоўваў планы, а потым перайшоў да справы. Баявая групоўка была падзелена на шмат меншых падразьдзяленьняў. Дзьве з гэтых баявых групаў зрабілі абыходны манеўр, каб зачыніць шляхі савецкага запесьпячэньня на двух дарогах. Адначасова шэраг меншых баявых групаў напаў на савецкую наступальную калёну на ўсім яе працягу.

У хуткім часе ўся 163-я дывізія была аточана, рассечана на многія вялікія ачагі супраціву, так званыя “motti. Савецкія часткі пачалі акапвацца для абароны. Фінскія жанеры ўвесь час атакавалі расейскія ачагі супраціву. Ставілася мэта захапіць або зьнішчыць савецкае ўзбраеньне, нападалі збольшага ўначы.

На Каляды 1939 г. прыбылі два дадатковыя палкі дывізіі Сіласвуо. Праз некалькі дзён пачаўся “канчатковы наступ” на горад Суомусальмі. З дадатковымі часткамі горад удалося ўзяць хутка. Нямногія савецкія часткі, якія яшчэ заставаліся, у дзікай паніцы пачалі ўцякаць на замерзлыя фінскія азёры.

Адначасова савецкая 44-я дывізія пайшла ў наступ па Ратэнскай дарозе, каб прыйсьці на дапамогу абложанай дывізіі каля Суомусальмі. Невялікія фінскія сілы, што былі вакол Ратэнскай дарогі, здолелі прадухіліць савецкі прарыў і ўтрымаць ворага да падыходу падмацаваньняў з Суомусальмі.

У першы тыдзень студзеня 1940 г. была таксама абкружана і разгромлена савецкая 44-я дывізія.

Фінская ваенная здабыча была вялізнай. Былі захоплены 85 танкаў, 10 браневікоў, 92 гарматы, 437 грузавікоў, 1620 коней, 78 супрацьтанкавых гармат і тысячы ручной зброі і кулямётаў.

Агульныя савецкія страты ў бітве склалі прыкладна 30000 забітых і прапаўшых бязь вестак. 2000 чалавек патрапілі ў палон. Камандзёр савецкай 44-й дывізіі, які кінуў сваіх жаўнераў падчас баёў, быў пакараны сьмерцю саветамі разам са сваім штабам.

Адзін палонны савецкі афіцэр сказаў на допыце пасьля баёў: “Мы проста ня бачылі нідзе фінаў. Паверыце або не: першымі фінамі, якіх я пабачыў, былі тыя, што ўзялі мяне ў палон. Хаця вораг быў паўсюль, а хто з нас пакідаў лягер, той напэўна ішоў на сустрэчу са сьмерцю”.

Бітва пры Суомусальмі была адной з найвялікшых фінскіх перамог у Зімовую вайну. Было прадэманстравана, што малая, але рашучая сіла можа перамагчы больш моцнага праціўніка. Бітва стала сымвалам Зімовай вайны.

Крыніца: https://www.nordfront.se/slaget-vid-suomussalmi.smr

Пераклаў са швэдскай В. Буйвал.


Пуцінюгенд па ўсёй Расеі

posted Aug 22, 2019, 3:19 PM by Адміністратар Навін   [ updated Aug 22, 2019, 3:19 PM ]

Школьнікаў Екацерынбурга ўрачыста залічвалі ў шэрагі Юнарміі. Каб у іх не было сумневу, куды яны ўступаюць, для іх арганізавалі паказальныя выступы, падчас якіх вайсковая паліцыя прадэманстравала разгон мітынга апазыцыі. Для замацаваньня вучэбнага матар’ялу гераічную дзею паўтарылі двойчы. Другі раз эпізод здушэньня акцыі пратэста камэнтаваў афіцэр, які камандваў сілавікамі.

Юнармія створана ў 2016 годзе па ініцыятыве Міністэрства абароны РФ, яе стварэньне падтрымаў Пуцін. Мэта арганізацыі, куды могуць уступаць дзеці, пачынаючы з 8 гадоў, ёсьць у тым, каб “выхоўваць патрыятызм і супрацьдзейнічаць ідэалогіі экстрэмізма”, а таксама “агітацыя за службу ў арміі”. Штабы Юнарміі створаны ва ўсіх 85 рэгіёнах Расеі. У шэрагах юнармейцаў, мяркуючы паводле сайта дадзенай арганізацыі, наліваецца 316 тысяч дзяцей і падлеткаў.

На выхаваньне дзяцей у слушным, то бок мілітарысцкім духу пуцінскі рэжым кінуў немалыя сілы. Партнёрамі Юнарміі, акрамя Мінабароны РФ, зьяўляюцца Сбербанк, ВТБ, Ростех, а таксама СМІ: "Россия 24", ТАСС, "МК", "Звезда", "Версия". Настаўнікам юных армейцаў прызначаны Мікіта Міхалкоў, а рэгіянальныя штабы ачольваюць чыноўнікі і дэпутаты. Кіраваць Маскоўскім штабам Юнарміі, напрыклад, даручана кіраўніку камітэта Дзярждумы па абароне, былому камандуючаму ПДВ Расеі, генэрал-палкоўніку Уладзіміру Шаманаву.

Але, нягледзячы на немалыя дзяржаўныя намаганьні, арганізацыя юных пуцінскіх мілітарыстаў нават блізка не дасягае той масавасьці, якая была, напрыклад, у Трэцім райху, дзе Гітлерюгенд да 1939 года налічваў у сваіх шэрагах 8,7 мільёнаў юных нацыстаў, альбо ў СССР, дзе акцябратамі і піянэрамі былі амаль усе школьнікі, а членаў ВЛКСМ у 1977 годзе было звыш за 36 мільёнаў чалавек. У пуцінскай Расеі, нягледзячы на ўсю мілітарысцкую гістэрыку, нягледзячы на ўсе пацешныя ўзяцьці Райхстага і ўсё гэтае “можем повторіть” у шэрагі Юнарміі ўступіў толькі адзін з чатырох дзясяткаў дзяцей і падлеткаў.

Адна з прычын у тым, што сучасныя школьнікі не глядзяць "Россию 24", не чытаюць "МК" і "Версию", а інфармацыю чарпаюць не з ТАСС, а зь інтэрнэта. Дзе адначасова з паведамленьнем пра гераічны “разгон мітынга апазыцыі”, прадэманстраваным екацерынбургскім юнармейцам, зьявілася навіна аб тым, як бацькам Сьцяпана Цымбала ведамства Шайгу вярнула цела сына, у якога адсутнічала палова твару. "Интерфакс" са спасылкай на камандваньне часткі, дзе служыў Цымбал, паведаміў, што прыкметаў гвалтоўнай сьмерці ня знойдзена, а прычына сьмерці – сардэчная недастатковасьць. Чаму пры сардэчнай недастатковасьці зьнікае палова твару і патылічная частка чэрапа, камандзёр часткі "Интерфакс" не патлумачыў. У далейшым, праўда, высьветлілася, што цела вайскоўца Цымбала было знойдзена са сьвязанымі рукамі і поліэтыленавым пакетам на галаве. Бацькі Цымбала напісалі пэтыцыю, у якой запрапанавалі Шайгу застрэліцца…

З прычыны таго, што падобнага кшталту паведамленьні зьяўляюцца дастаткова рэгулярна, яны служаць пераканаўчай супрацьвагой агітацыі за службу ў войску.

Крытыкі Юнарміі параўноўваюць яе з Гітлерюгендам, што, на мой погляд, не зусім карэктна. Гітлерюгенд быў створаны нацыстамі ў 1926 годзе, калі Гітлер яшчэ толькі рваўся да ўлады, і арганізацыя юных нацыстаў сустракала на месцах супраціў чыноўнікаў, якія яе забаранялі, а вулічны гвалт, які быў асноўным заняткам членаў Гітлерюгенда да прыйсьця Гітлера да ўлады, быў для іх не заўсёды бясьпечным. Бывала, што іх білі, а часам і забівалі. Юнармія створана чыноўнікамі пуцінскага рэжыму ў пэрыяд застоя і раскладаньня і нясе ў сябе ўсе рысы гэтага фэйкавага, вымучанага, бюракратычнага фашызма. Паміраць за пуцінскі фашызм няшмат жадаючых. І гэта добрая навіна. Дрэнная навіна, што шалёная палітыка Пуціна цалкам можа прывесьці да таго, што паміраць усё адно прыйдзецца.

Ігар Якавенка

Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5C6FE2F3880E7




Сьвята Дня Незалежнасьці Рэспублікі Беларусь

posted Aug 19, 2019, 2:06 PM by Адміністратар Навін   [ updated Aug 19, 2019, 2:06 PM ]

25 жніўня, у нядзелю, Кансэрватыўна-Хрысьціянская Партыя – БНФ арганізоўвае сьвяточныя мерапрыемствы ў гонар Дня Незалежнасьці Рэспублікі Беларусь. У гэты дзень у 1991 годзе наша краіна набыла статус незалежнай сувэрэннай дзяржавы ў выніку змаганьня нацыянальнага рэвалюцыйнага авангарда – Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”. Скончылася 200-гадовая расейская акупацыя Беларусі, пачаўся новы пэрыяд нашай гісторыі і новы этап нашага нацыянальнага змаганьня. У праграме мерапрыемстваў выступы ўдзельнікаў фронтаўскага руху і канцэрт з удзелам беларускіх талентаў.

Сьвяточныя мерапрыемствы 25 жніўня адбудуцца па адрасе: Менск, Міжнародны адукацыйны цэнтр, пр. Газэты Праўда, 11. Ст. мэтро “Пятроўшчына”. Пачатак а 16.00

Запрашаем усіх да ўдзелу ў сьвяточных мерапрыемствах.

Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

16 жніўня 2019 г.


РАЗВАЖАНЬНІ Ў ЦЯЖКІМ ЧАСЕ

posted Aug 15, 2019, 8:35 PM by Адміністратар Навін   [ updated Aug 15, 2019, 8:36 PM ]

(На жнівеньскім 2019 г. Сойме КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”) 

Сёньня я хачу абазначыць некалькі важных пытаньняў, па якіх нам трэба ўдакладніць і паўтарыць пазыцыі. Свае меркаваньні я выкладу тэзісна, каб потым іх можна было далей распрацоўваць, калі ў гэтым узьнікне патрэба і неабходнасьць.

Надыходзяць чарговыя псэўдавыбары ў псэўдапарлямант рэжыму. Улада занепакоілася, бо разумее, што, як і раней, на псэўдавыбары ніхто ў Беларусі ня пойдзе (бальшыня людзей ня пойдзе). Як і раней, у прапаганду выбараў уключаныя правакатары і лукашысцкая псэўдаапазыцыя. Праўда, цяпер іхны голас і галас накшталт камарынага піску нікога не цікавіць. Але для рэжыму тое аргумэнт перад міжнароднай супольнасьцю. Маўляў, глядзіце, у нас дэмакратычныя выбары. Аргумэнт слабы, бо цана яму вядомая.

Тым часам рэжым выступіў. Агучана меркаваньне, што, маўляў, добра было б зьмяніць выбарчы закон і перайсьці да выбараў па партыйных сьпісах. Гэта, маўляў, падвысіць ролю партыяў у палітыцы, удзел іх у “парляманце” і т.п. дэмагогія ўлады, якая панішчыла партыі, спыніла партыйнае разьіцьцё і загнала яго ў выміраньне. Адразу ж загаварыла агентура падтрымкі.

Тым часам гэта тандэтны трук, каб паказаць, што нібыта адбываюцца дэмакратычныя зьмены ў заканадаўстве, і выбары стануць дэмакратычнымі. Фокус разьлічаны на ідыётаў. Застаецца ўся адміністрацыйна-фальсіфікацыйная машына галасаваньня, антыдэмакратычны інстытут папярэдняга галасаваньня з загонам, настаўніцка-халуйскі корпус абслугі і нават эфэсбоўка Ярмошына на пасадзе. Ня кажам ужо пра тое, што нібыта выбірацца будзе не парлямант, ні Вярхоўны Савет, а “палатка” – псэўдаструктура без парляманцкіх заканадаўчых паўнамоцтваў, якая можа быць ліквідавана па капрызу ўзурпатара прэзыдэнцкай улады.

Выбараў тут не было, няма і ня будзе. Удзельнічаць у выбарчай прафанацыі нельга, бо гэта саўдзел у злачынстве фальсіфікацыі і падтрымка атнынароднага рэжыму.

Канцэпцыя байкоту фальшывых выбараў рэжыму, фармаваньне альтэрнатыўнага апазыцыйнага да рэжыму грамадзтва выстаўлена нашай Партыяй больш пятнаццаці гадоў таму. Першы значны вынік быў у 2008 годзе, калі народ не апйшоў галасаваць на выбары ў “палатку”.

На сёньняшні дзень грамадзтва набыло вопыт, бальшыня людзей перакананая, што сапраўды, нельга ўдзельнічаць у рэжымным выбарчым злачынстве. Таксама мы назіраем стыхійнае фармаваньне апазыцыйнага да рэжыму настрою. Ужо відавочна, што бальшыня людзей супраць узурпатара ўлады, расьце катэгорыя тых, што ненавідзяць яго як галоўнага вінавайцу ў разбурэньні нацыі. Такім чынам нашыя ідэі працуюць, бо вынікаюць з рэчаіснасьці. Тым часам трэба ўлічыць, што ў Беларусі ўсё робіцца павольна. Але вынік павінен быць, бо ўсё рухаецца да выніку.

Апошнім часам журналісты і катэгорыя людзей, якіх у Беларусі называюць “русацяпы”, узбудзіліся, назіраючы за пратэстамі супраць несправядлівасьці выбарчай кампаніі ў Маскве. Прывычка глядзець на Маскву прымушае іх спадзявацца, што вось зараз там пачнецца ледзь што ні рэвалюцыя, і пуцінскі рэжым пахісьнецца. Ён, аднак, не пахісьнецца, бо самыя пратэстоўцы яго падтрымліваюць. Яны выступаюць яшчэ за так званыя “справядлівыя выбары”. Іх лупяць, а яны хочуць “справядлівых выбараў” там, дзе гэта немагчыма.

Пачынаючы з 1988 года Масква заўсёды была і застаецца палітычнай правінцыяй у ідэйным пратэстным руху. У Беларусі за “справядлівыя выбары” змагаліся з рэжымнымі напарстачнікамі гадоў пятнаццаць таму. Потым зразумелі, што на рэжымныя выбары нельга хадзіць, бо тое патрэбна толькі крымінальнаму рэжыму, бо фальсіфікацыйная машына – гэта прынцып існаваньня антынароднай ўлады. Пачаліся працэсы паралельнага накапленьня альтэрнатывы.

Масква знаходзіцца яшчэ на стадыі патрабаваньня справядлівасьці ад кіруючых крымінальнікаў. Тут таксама прысутнічае ўдзел пуцінскай агентуры. Але разьбірацца ў іхных маскоўскіх парахунках мы ня будзем. Гэта наш учарашні дзень.

Зьвернем, аднак, увагу на зьяву, характэрную для расейскай улады, якую пераняў таксама прадажны рэжым у Беларусі. Гэтая характэрнасьць – стаўка на сілу. У маскоўцаў сіла і пагром сілай – гэта ўнівэрсальны сродак вырашэньня грамадзкіх і палітычных праблем. Так было пры царах (“крывавая нядзеля” і т.п.), пры Леніне, бальшавіках, пры Сталіне, Хрушчове, Брэжневе, Гарбачове (Алма-Ата, Тбілісі, Баку і г.д.), пры Ельцыне (Чачэнія), пры Пуціне і будзе ўвесь час, пакуль застанецца існаваць гэтая пачварная Расея.

У 1988 годзе, калі пачалося новае Беларускае адраджэньне і быў створаны Беларускі Народны Фронт, і мы ўступілі ў змаганьне з савецкай Расеяй (СССР), мы тады зразумелі, што пераможам, калі не дадзім магчымасьці маскалям выкарыстаць сілу. Першае выпрабаваньне адбылося 30 кастрычніка 1988 года на першыя масавыя Дзяды. Саветы падрыхтавалі крывавую правакацыю, каб потым зьмясіць усё нашае Адраджэньне. Але мы зразумелі іхныя намеры і не паддаліся, зблыталі ім планы і тактыку (хоць і шмат пацярпелі). Маральна-палітычная перамога засталася за намі, і ў выніку творчая эліта адвярнулася ад КПСС і падтрымала Народны Фронт. Рэзананс быў на ўвесь СССР. Нам удалося пазьбегнуць сілавога канфлікту і перавесьці яго ў сфэру дыскусій, адміністрацыйных і інтэлектуальных разборак, гэта значыць у тую вобласьць, дзе камуністы былі слабыя і ня мелі аргумэнтаў. Аргумэнты і інтэлект быў у нас. У той час розныя апартуністы пачалі былі казаць пра мэтады Гандзі, каб адцягнуць Фронт ад рэальнай барацьбы і ўпіхнуць у сьляпы завулак. Гандзі тут ні пры чым. Тактыка палягала ў выбары зброі. І мы навязалі ім сваю. Гэта быў прыклад для ўсяго СССР і паўплывала на нацыянальна-вызвольную барацьбу з Масквой.

Асабліва тое было відавочна ў Вярхоўным Савеце. Мы, невялікая фракцыя Фронту ў трыццаць дэпутатаў, навязалі камуністычным балванам (больш 300 дэпутатаў) сваю парадыгму дзейнасьці, падрыхтавалі дзясяткі дэмакратычных заканапраектаў і вымусілі іх абмяркоўваць і дыскутаваць з намі па пытаньнях, у якіх яны слаба разьбіраліся. Іхняя сістэма трашчэла па швах. У выніку каляніяльная намэнклятура прайграла ўсё, акрамя ўлады. Мы выйгралі і Незалежнасьць краіны, і спынілі партыйнае існаваньне КПСС у Беларусі. Тым часам, захаваўшы ўладу, намэнклятура кінулася па дапамогу ў Маскву. І гэта, у каторы раз у нашай гісторыі, стала фатальным для нашай будучыні.

Тое, што мы вызвалімся ад гэтай цяперашняй калгаснай прамаскоўскай душагубкі, у якую загналі наш народ, справа часу. Але пакуль існуе Расея, няма гарантыі, што нам ня створаць іншую душагубку.

І вось тут я хачу паўтарыць. Звышідэяй нашай будучай нацыянальнай геапалітычнай стратэгіі павінна стаць справа разбурэньня імпэрскай Расеі. Гэтая рэліктавая тыранія ёсьць пагроза ўсяму чалавецтву і перш за ўсё пагроза існаваньню беларускай і ўкраінскай нацыяў. Сама па сабе Маскоўшчына – гэта пустата, якая паразітуе на рэсурсах, захопленых чужых тэрыторый. Таму яна заўсёды будзе душыць і зьнішчаць народы і трымацца за звышдзяржаўнасьць усёй сваёй ўладай і ўсім сваім аббалваненым натоўпам. Неабходная новая халодная вайна, якая ўжо пачалася з боку Расеі, але да якой лібэральна паралізаваны Заходні сьвет ужо не гатовы.

Выбарчыя забурэньні ў Маскве скончацца пагромам паборнікаў пуцінскай справядлівасьці, і рэжым пойдзе сваёй дарогай (калі спатрэбіцца, па касьцях).

Наступная тэма, якая зноў загучэла апошнім часам – гэта войска. Шуміха ўзьнялася ў сувязі з новымі правіламі прызыву, згодна якіх адтэрміноўку па вучобе можна атрымаць толькі адзін раз. Гэта ўскладніць навучаньне моладзі. Падняўся чарговы журналісцкі вэрхал, дзе на беларускае войска ўжо па звычцы пакацілі ўсе бочкі. Тут і самагубствы, і дзедаўшчына, і адсутнасьць баявой падрыхтоўкі, і дрэннае харчаваньне, абмундзіраваньне, выкарыстаньне асабовага складу не па прызначэньні, непатрыятызм, расейскае камандваньне і г.д. словам, жах: ня войска, а зброд. І рэфрэнам на фоне ўсяго гучыць ідэя пераходу на кантрактную сістэму, на прафэсійнае войска і г.д.

Я адмыслова (наколькі мне тут магчыма) цікавіўся цяперашнім станам беларускага войска і мушу сказаць, што становішча не выглядае такім фатальным, як тое гучыць на паверхні розных меркаваньняў і шуму, які носіць мэтанакіраваны характар.

90 адсоткаў каманднага складу атрымалі вайсковую падрыхтоўку ў Беларусі, 10 адсоткаў – у Расеі. Узровень вайсковай падрыхтоўкі розны ў розных частках і структурах. Шмат залежыць ад камандзіраў структур. Роля афіцэраў высокая. Дзедаўшчына існуе, але ня ўсюды і не ў такіх маштабах, як некалі ў саветаў. Статыстыка паказвае, што колькасьць самагубстваў у войску меншая, чым у шмат якіх грамадзянскіх структурах, трэстах, навучальных установах, міліцыі і г.д. праблема з патрыятызмам ёсьць. Але гэта агульная беларуская праблема існаваньня пад антынародным русіфікатарскім рэжымам і яго акупацыйнай палітыкай.

Мушу адзначыць, што для нас, беларусаў, войска ў цяперашніх абставінах, ёсьць ці не найважнейшым чыньнікам суверэнітэту, у разы больш важным, чым для якой-небудзь Бэльгіі ці Даніі, ці Аўстрыі, бо галоўнай небясьпекай для нашага суверэнітэту ёсьць Расея, якая побач. Расея (што прызнаюць самы расейцы) ні з кім ня лічыцца, ні зь якой краінай, ні зь якім народам, пакуль не натрапіць на вайсковы збройны супраціў. Тады яна пачынае ўлічваць. Такая ёсьць яе рэліктавая мэнтальнасьць. Цяпер яна змушана ўлічваць Чачэнію і даваць мільярды на яе ўтрыманьне, заўважыла Грузію і Украіну.

Калі б Расея адважылася на ваенную авантуру супраць Беларусі і не спаткала б збройнага супраціву, то ніякай будучыні ў Беларусі ўжо не было б. Трэба мець баяздольнае войска і ваяваць за Радзіму. Інакш Радзімы ня будзе.

Шум вакол беларускага войска мне нагадвае стан з украінскай арміяй за часы Януковіча. Агентура і журналісты часта выдаюць за дзедаўшчыну чыста статутныя патрабаваньні да жаўнера і пакараньні за парушэньне статуту. Дысцыпліна ў войску мусіць быць.

Агрэсія супраць Украіны рыхтавалася, як ужо вядома, шэсьць гадоў. Агентура ўсяляк ганьбіла, прыніжала і «паласкала» ўкраінскую армію. Нарэшце пры Януковічу колькасьць яе была скарочана ў некалькі разоў. Да 2017 года меркавалі пакінуць толькі 70 тысяч. Войску вызначылі толькі адну функцыю – прадухіляць памежныя канфлікты. Нарэшце быў ліквідаваны прызыў і ўведзена кантрактная сістэма, якая канчаткова ўтапіла ўкраінскую армію ў хаосе і карупцыі.

На пачатак расейскай агрэсіі ў 2014 годзе з усіх сухапутных войскаў вялікай Украіны засталося толькі 41 тысяча жаўнераў, зь іх боегатовымі было 6 тысячаў (каля 14%). Сярод экіпажаў браніраваных машын боегатовымі засталіся 20%, танкаў і авіяцыі – 10%. Гэта карціна развалу і краху ўкраінскай арміі на пачатак вайны. Украіну ўратавалі дабраахвотнікі і “Правы сэктар”. Адным словам, сам украінскі народ.

Гэтую ўкраінскую гісторыю беларусам вельмі моцна трэба засвоіць і асьцяржна ўспрымаць лямант па ахаіваньні беларускага войска і пераводу ўсіх на кантракт (што будзе азначаць канец беларускіх узброеных сілаў).

Беларускае войска (і найперш, дзякуючы ўсеагульнаму вайсковаму прызыву) – гэта ня ёсьць войска ўзурпатара Лукашэнкі, але нашая агульная нацыянальная каштоўнасьць. Прызыў цяпер аднавілі Україна, Грузія, Летува і іншыя балтыйскія краіны. Прызыў дае сілу для нацыянальнага супраціву супраць агрэсараў, рообіць грамадзтва баёва-моцным. Іншая справа, што ўсё тут павінна быць арганізавана разумна, але ня так, як у рэжыме ўзурпатара, які не зацікаўлены ў разбудове беларускага войска і тым больш у інтэлектуальным разьвіцьці беларускай нацыі. (Ягоны клопат – найперш “ОМОН” і “Спецназ”).

Адтэрміноўкі па вучобе ў магістратуры і асьпірантуры павінны быць. Тут вырашальная праблема (для разумных людзей). Але галоўнае – жаўнеры ў войску павінны ўвесь час шчыльна займацца баявой вучобай і баявой падрыхтоўкай, а не пабочнымі неармейскімі працамі. Прыклады пабудовы моцнага добрага войска ёсьць. Тут і Швайцарыя і Ізраіль і гістарычныя ўзоры. У вольнай Беларусі ўсё тое будзе.

Самая балючая і трывожная тэма для нас – гэта зьнішчэньне антынародным рэжымам беларускай школы і адукацыі. Ліквідацыя адбываецца няўхільна на прафэсійна прадуманай аснове, каб рэкрутаваць унутраныя сілы нацыянальнага суіцыду і выклікаць яго. Усё тое ворагам чалавецтва ўдаецца амаль бесперашкодна пад татальным кантролем агентуры, праўладнага настаўніцтва, міліцыі і КГБ.

У мінулым навучальным годзе (2018/2019) колькасьць вучняў, якія навучаюцца па-беларуску, упала ніжэй за 10 адсоткаў (дакладна 9,7). Фармальна гэта ўжо нацыянальная катастрофа. Дынаміка вынішчэньня такая, што за 10 гадоў нацыя павінна стаць нямой. Ня будзе ніводнага дзіцяці, якое б вучылася па-беларуску.

У справе зьнішчэньня нацыі гэта плян нумар 1, які выконваецца вельмі рацыянальна. Ужо ў 1994 годзе па загаду іхняга “сукінага сына” былі адмененыя беларускія падручнікі для школ і спаленыя. Чаму спаленыя, бо гэта былі вельмі добрыя падручнікі. Цемра не магла дапусьціць, каб яны захаваліся ва ўжытку. Дынаміка разбурэньня была прынята такая. Адразу зачынілі 70 адстокаў беларускіх школ. А потым ужо паніжалі паступова і павольна, пакуль не дайшлі да 9,7 адсткаў, зь якіх відаць хуткі фінал.

Для ілюстрацыі. У 1994 годзе ў Менску па-беларуску навучаліся 59 адсоткаў вучняў, у 1995-м пасьля першаснай рэпрэсіі – 19 адсоткаў. У Гомельскай вобласьці па-беларуску навучалася 83 адсоткі, у 1995-м – ужо 26 адсоткаў, у Магілеўскай вобласьці ў 1994 –м – 65 адсоткаў, у 1995-м – 25 адсоткаў і г.д.

Перапыніць гэтую катастрофу можа толькі само беларускае грамадзтва (якое на сёньняшні дзень яшчэ ня здольнае ні да абароны, ні да супраціву), альбо палітычная ліквідацыя антынацыянальнага рэжыму. Умовы для гэтага таксама яшчэ не сасьпелі. Так што прыйдзецца зноў у вельмі цяжкіх абставінах каваць нашу будучыню, разумеючы, што калі будзем каваць, то яна настане.

Ёсьць яшчэ адна важная тэма, якая хутка актуалізуецца. Гэта фармаваньне лібэральнага сацыялізму ў заходнім сьвеце. Тут даволі аб'ёмная зьява, якая ўключае ў сябе шырокі спэктар лявацтва ад уладных структураў Эўразьвязу і ЗША да маргінальных лявацкіх груп збачэнцаў і дэвіянтаў. Пагроза лібэральнага сацыялізму для сьвету яшчэ не асэнсаваная як належыць, але яна разрастаецца як ядавіты грыб, атручваючы вакол сябе ўсё культуране, натуральнае і здаровае. Па маіх ацэнках лібэральны сацыялізм (калі яго не спыніць) будзе больш жорсткім і разбуральным для чалавецтва, чым класавы сацыялізм у Расеі (бальшавізм) і нацыянальны сацыялізм у Нямеччыне (нацызм).

Атакі на сьвет (што само па сабе лагічны абсурд) ідуць па маргінальных накірунках (прапаганда гомасэксуалізму, лесбоўства, прапаганда супраць сьмяротнага пакараньня для забойцаў людзей, прапаганда псэўданавукі, глабалізму, палавой нянавісьці, разбурэньня сямі і г.д.). але адбываецца ўсё гэта скаардынавана, сістэмна, выклікае адмоўныя вынікі ў грамадзтве. Чалавецтва паступова траціць пэрспэктыву і свабоду. Марксісцкі прывід зноў блукае па сьвеце і, здаецца, сама апраметная йдзе за ім.

Сацыялізм – гэта сурагат бязбожнай ідэалёгіі масаў (масавай сьведамасьці), якая небясьпечная сваім ірацыяналізмам і нянавісьцю да існуючага чалавецтва, якое яна хоча перамяніць па сваім разуменьні.

Гэтыя працэсы ў маргінальным выяўленьні (натурфобія, непавага да мужчын, адмаўленьне сям'і, культывацыя жаночай нянавісьці, розныя віды гомасэксуалізму і т.п. ) цяпер штучна прапагандуюцца і прышчапляюцца ў Беларусі на інфармацыйным узроўні. (Дыверсіі адбываюцца найбольш праз канфармісцкія дэмакратычныя СМІ пры падтрымцы заходніх лявацкіх і дэвіанцкіх групаў). Мяркую, што такія зьявы вымагаюць нашай грамадзкай ацэнкі і пазыцыі. Чым раней будзе распазнанае зло, тым лягчэй стане яго ліквідаваць. Тым больш калі бачна у якую яму ўвальваецца так званы «заходні сьвет».

Некалькі словаў пра найважнейшую экзыстэнцыяльную тэму Беларусі – Астравецкую АЭС.

Два дні таму (8 жніўня) у Дзьвінскай губе каля Белага мора ў Расеі (горад Северадзьвінск) выбухнула пры запуску расейская стратэгічная ракета «Буравесьнік», якой Пуцін палохаў увесь сьвет. Што гэта за ракета? Гэта агрэгат на ядзерным паліве, які амэрыканцы пачалі распрацоўваць яшчэ ў 1960-70-х гадах і адмовіліся з прычыны тупіковай беспэрспэктыўнасьці такой ракеты. Распрацоўкі падхапілі расейцы і вось цяпер стварылі «Буравесьнік». Вынікі выбуху, як звычайна ў маскоўцаў, – засакрэцілі. Але вядома, што радыяцыйны фон у губе павысіўся ў некалькі разоў і пяць чалавек (вучоных і інжэнераў «Росатама») загінулі. Дасьведчаныя людзі лічаць, што выбухнуў «атамны рэактар» ракеты.

Арганізацыя «Атомстройэкспорт», якая будуе ў Беларусі Астравецкую АЭС зьяўляецца часткай карпарацыі «Росатама», спэцы якога зьляпалі «Буравесьнік» і Астравецкую АЭС. Яны ўжо не жывуць (нават целы не знайшлі) і задаваць пытаньні няма каму. Гэта яшчэ не вялікая бяда. Катастрофа настане тады, калі у выніку выбуху Астравецкай АЭС Беларусь загіне, а «спэцы» «Росатама» застануцца. Да гэтага ўсё коціцца. Астравецкая АЭС павінна выбухнуць, бо так заплянавана (і нават наканавана). У кастрычніку ворагі чалавецтва рыхтуюцца ўжо завезьці ў Беларусь ядзернае паліва ў Астравец.

Такое ўражаньне, што беларус стаіць пад шыбеніцай і з цікавасьцю назірае, як пад ветрыкам калышацца пятля, якую яму зьбіраюцца надзець на шыю «рускія брацья». І яму так добра – сонейка сьвеціць, пчолкі гудуць.

І тым ня менш трэба змагаца. Наступны Сойм неабходна пасьвяціць гэтай праблеме. Праблеме выхаду са становішча.

Ёсьць некалькі практычных пытаньняў, зьвязаных з мэмарыяльнай тэмай Ігуменскага шляху і Днём Незалежнасьці Рэспублікі Беларусь 25 Жніўня. Папярэдняя прапанова – падрыхтаваць канфэрэнцыю. Астатнія шляхі пакуль што зачыненыя. Рыхтуймася. Цяпер дзеля Бацькаўшчыны ўсё важна і ўсё патрэбна.


11 жніўня 2019 г.                                         Зянон ПАЗЬНЯК









Астравец. Пад пагрозай уся Беларусь

posted Aug 15, 2019, 8:32 PM by Адміністратар Навін   [ updated Aug 15, 2019, 8:32 PM ]

(Жнівеньскі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

11 жніўня ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”, -- “Разважаньні ў цяжкім часе”. Старшыня зьвярнуў увагу на спробу рэжыму зацягнуць грамадзтва на псэўдавыбары ў псэўдапарлямант. Да гэтай спэцапэрацыі падключана і псэўдаапазыцыя, але яе голас гучыць слаба і нікога не пераканае. Улада занепакоілася, бо разумее, што бальшыня грамадзтва на псэўдавыбары ня пойдзе. Грамадзтва ўжо мае вопыт і не дазволіць пакарыстацца сабой для ўмацаваньня рэжыму.

Далей выступоўца спыніўся на пратэстных акцыях у Маскве, удзельнікі якіх імкнуцца вымусіць ад ўладаў “справядлівыя выбары” там, дзе сапраўдных выбараў даўно ўжо няма. У Беларусі тое ўжо прайшлі гадоў 10-15 таму. Марна патрабаваць справядлівасьці ад крымінальнай улады. Гэтыя маскоўскія пратэсты закончацца нічым. Крамлёўскі рэжым пойдзе сваім шляхам.

З 1988 г. (калі на арэну выйшаў нацыянальна-вызвольны рух) Масква сталася правінцыяй ідэйнай барацьбы. Менавіта Беларускі Народны Фронт вызначыў тады формы і стратэгію палітычнага змаганьня, пазьбегнуў сілавога канфлікту (дзе саветы былі моцныя) і прымусіў камуністычны рэжым дзейнічаць у вобласьці дыскусіяў і палітычных рашэньняў, дзе саветы былі слабыя. Тады патрыётам удалося вызваліць Беларусь ад расейскай імпэрскай душагубкі, але Расея зьбіраецца зрабіць нам новую душагубку. Звышідэяй нашай нацыянальнай стратэгіі павінна стаць справа разбурэньня імпэрыялістычнай звышдзяржаўнай Расеі.

Сп. З. Пазьняк зьвярнуў увагу на кампанію дыскрэдытацыі Беларускай арміі ў інфармацыйнай прасторы, на заклікі перавесьці армію на кантрактную сістэму. Аднак, армія зьяўляецца нацыянальнай каштоўнасьцю. Сучасная Беларуская армія ужо заўважна адышла ад падабенства з той сацыяльнай сітуацыяй, якая існавала ў савецкай арміі зь яе татальным крыміналітэтам, дзедаўшчынай і бязладдзем. Бальшыня афіцэраў атрымалі адукацыю ў Беларусі. Сістэма прызыву павінна быць, як павінна быць і дысцыпліна ў арміі. Наша армія павінна быць гатовай да адбіцьця агрэсіі з боку Расеі.

Зьнішчэньне рэжымам беларускай школы і беларускай мовы – самая балючая і трывожная тэма. Дакладчык на статыстыцы ліквідацыі беларускай мовы навучаньня ў школе паказаў, што Масква і мясцовы рэжым імкнуцца да поўнага зьнішчэньня беларускага навучаньня ў бліжэйшыя 10 гадоў. Перапыніць гэтую катастрофу можа толькі само беларускае грамадзтва (якое на сёньняшні дзень яшчэ ня сасьпела ні да абароны, ні да супраціву), альбо палітычная ліквідацыя антынацыянальнага рэжыму.

Даклад быў завершаны аналізам зьявы лібэральнага сацыялізму ў заходнім сьвеце. Атакі на сьвет ідуць па маргінальных накірунках (прапаганда гамасэксуалізму, лесбоўства, прапаганда супраць сьмяротнага пакараньня для забойцаў людзей і г.д.). але адбываецца ўсё гэта скаардынавана, сістэмна і выклікае адмоўныя вынікі ў грамадзтве. Гэтыя працэсы цяпер штучна прышчапляюцца ў Беларусі на інфармацыйным узроўні. Ім трэба супрацьстаяць.

З дакладам выступіў сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту. Выступоўца зрабіў агляд падзей апошняга месяца. Застаецца невядомым грамадзтву зьмест таемных перамоваў паміж Маскврй і рэжымам Лукашэнкі. Але калі пачытаць “саюзную дамову” 1999-га года, то бачна, што ў выніку рэалізацыі гэтага антыканстытуцыйнага дакуманта Беларусь перастане быць сувэрэннай дзяржавай, Беларусі ўжо ня будзе. Калі ў бліжэйшы час рэжым пойдзе на ўвядзеньне ў Беларусі расейскага рубля, гэта будзе азначаць поўны захоп Масквой нашай прамысловасьці, нацыянальных багацьцяў і канчатковае авалоданьне рычагамі кіраваньня ўсімі працэсамі ў нашай краіне ў інтарэсах Масквы, на шкоду беларускаму народу. Гэтага нельга дапусьціць. Дакладчык падкрэсьліў, што неабходна працаваць зь людзьмі, весьці інфармацыйную працу, мабілізаваць грамадзтва на супраціў паўзучай акупацыі.

Выступілі таксама сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Яны распавялі пра інтэнсіфікацыю рэжымнага разбурэньня дамоў, гаспадарчых і іншых будынкаў, а таксама прыватных гаспадарак у сельскай мясцовасьці. Гэтая зьява набывае катастрафічныя маштабы. Дамы памерлых людзей зьнішчаюцца і закапваюцца ў зямлю. Хаця былі выпадкі, калі адміністрацыя зьнішчала дом, пакуль гаспадар працаваў за мяжой. Тэрмінова зьнішчаюць таксама цагляныя дамы, дзе, напрыклад, зачыняецца сельская крама, хаця будынак знаходзіцца ў добрым стане. На спустошаным месцы ужо ніхто ня можа пасяліцца, сады і гароды зарастаюць, там пасяляюцца зьмеі.

Усё гэта мае вельмі адмоўнае псіхалагічнае ўзьдзеяньне на сельскіх жыхароў. Зьнішчаецца спадчына сем’яў, падрываецца традыцыйная сялянская культура. Гэта ёсьць мэтанакіраваная акцыя супраць беларускага грамадзтва. Заробкі ў вёсках і раённых гарадах мізэрныя. Зачыняюцца (або ўжо зачынены) усе прадпрыемствы, людзі застаюцца без працы. Так мясцовыя манкурты і маскоўскія халуі зьнішчаюць нашу Бацькаўшчыну Беларусь.

Буйнамаштабныя катастрофы ў Расеі, у тым ліку і ядзерныя, з асаблівай вастрынёй ставяць перад нашым грамадзтвам пытаньне аб недапушчальнасьці ўвядзеньня ў эксплуатацыю АЭС у Астраўцы, якую будуе Масква ў сваіх інтарэсах. АЭС будуюць тыя самыя расейскія спэцыялісты, якія давялі да аварый і катастроф на тэрыторыі РФ. Да таго ж, калі ў Расеі пачнецца палітычна-сацыяльны калапс і распад, гэтыя спэцыялісты ўцякуць за мяжу, а мы застанемся сам-на-сам зь іхнім небясьпечным аб’ектам. Вядома, што будаўнічыя працы на АЭС у Астраўцы вядуцца з грубымі парушэньнямі тэхналогіі і канструкцыйных патрабаваньняў, выпадковымі брыгадамі, якія мяняюцца. У кастрычніку сёлета туды ўжо плануюць завезьці ядзернае паліва. У краіне трэба тэрмінова ствараць супраціў гэтай атамнай агрэсіі Масквы. Пад пагрозай уся Беларусь.

Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

11 жніўня 2019 г.



БУДУЧЫНЯ НАЛЕЖЫЦЬ РАЗУМНЫМ

posted Jul 15, 2019, 6:39 PM by Адміністратар Навін   [ updated Jul 15, 2019, 6:39 PM ]

(Зачытана на ліпеньскім 2019 г. Сойме КХП-БНФ і БНФАдраджэньне”)

Абвастрылася пагроза для нашай незалежнасьці, небясьпека для якой існуе пастаянна з боку Расеі. Абвастрэньне зьвязанае з пабудовай вечнага прэзідэнтцтва для Пуціна і непарушнасьці для ўсёй расейскай гэбоўскай групы ўлады. Палітычным мэтадам дзеля дасягненьня цягласьці пуцінскай улады стаў план захопу Беларусі шляхам фармальнага стварэньня так званай “саюзнай” квазідзяржавы, пад шапкай якой мусіла б адбыцца паглынаньне Беларусі Расеяй.

Гэты план узьнік у колах рускіх імпэрыялістаў яшчэ ў 90-х гадах мінулага стагоддзя, быў падтрыманы марыянэткавай хунтай Лукашэнкі, які меў авантурныя планы стаць на чале крамлёўскай улады, сьпіхнуўшы Ельцына пры дапамозе расейскіх камуністаў. Авантурнікі прынялі шэраг незаконных пагадненьняў і пастаноў, у тым ліку антыканстытуцыйную дамову аб стварэньні так званай “саюзнай дзяржавы” Расеі і Беларусі.

Авантура неажыцьцявілася. Да ўлады ў Крамлі прыйшоў КГБ, які паставіў свайго стаўленьніка, нікому невядомага Пуціна. Паступова Пуцін ператварыўся ў самастойную фігуру, якой захацелася кіраваць у Расеі вечна і ўплываць на існаваньне ўсяго сьвету.

Такая кароткая гісторыя ўлады постсавецкага рускага імпэрыялізму, які агрэсіўна пагражае Беларусі, Украіне, Грузіі, Малдове, Прыбалтыцы, Польшчы і ўсяму чалавецтву.

Параўноўваючы цяперашнюю сітуацыю з пагрозамі 90-х гадоў, мы бачым як зьмяніліся акцэнты абароны і небясьпекі для нашай незалежнасьці. 25 гадоў унутранай акупацыі, антыбеларускай палітыкі і этнацыду не мінулі бяссьледна. Страты велізарныя. Падарваныя этнічныя (вёска), грамадзкія (правы, свабоды), адукацыйныя (школа), эканамічныя асновы нацыі. Нацыя аслаблена. Самае трывожнае і небясьпечнае, што ў выніку збочанай антынацыянальнай адукацыі, русіфікацыі і пэрманэнтнай ілжы вырасла абмежаванае пакаленьне, якое збольшага няздольнае ні на што, ня думае пра агульныя інтарэсы, акрамя прыватных, якія таксама ня ў стане на ўзроўні ажыцьцявіць. У выніку адбываецца сацыяльная дэградацыя грамадзтва, апусканьне на ніз, дэзінтэлектуалізацыя, адток моладзі за мяжу.

Самае кепскае, што адбылося ў сьвядомасьці ашуканага пакаленьня, гэта зьяўленьне псіхалогіі прагматычнага страху, які выяўляецца ў баязьлівасьці да палітыкі, узьнікла сьвядомае пазьбяганьне палітычнай дзейнасьці. Гэты страх, які суправаджаў псіхалогію акупацыйнага абывацеля ўсіх акупацый і антынародных рэжымаў, стаў амаль што абсалютным. Прытым ён сімэтрычна аднолькавы, што за мяжой, што ў падрэжымнай краіне. Амэрыканская свабода не выбівае з мазгоў беларусаў гэтага страху, прывучвае іх толькі да іншых прыстасаваньняў і ўладкаваньня асабістых інтарэсаў. Гэта яскравае сьведчаньне прагматычнай прыроды страху рэжымнага пакаленьня. Здавалася б – свабода, гавары па-беларуску, падтрымлівай беларускае адраджэньне, дзейнічай разам дзеля нацыі і свабоды Беларусі, тут, у Амэрыцы , гэта магчыма. Аж не. Ён жыве гэтак сама, як пад акупацыйным рэжымам, так і тут. Ён не мяняецца. Фэномэн дрэнны. Грамадзтва, якое не імкнецца да палітычнай дзейнасьці, да палітычнага супраціву, такое грамадзтва не дасягае свабоды, ня мае нацыянальнай будучыні.

Кожны рэжым акупацыі, ці то царскі, ці савецкі, ці прамаскоўска-лукашысцкі, выхаваў такі тып пакаленьня ў выніку змасаванай ілжы, прапаганды, антынацыянальнай адукацыі і рэпрэсій. Нічога дзіўнага, што беларускі палітычны рух супраціву заўсёды быў рухам авангарду грамадзтва, які часта гінуў, але даваў штуршок для працягу. Два разы ў гісторыі нацыянальны авангард, падтрыманы асьмялеўшым народам, дасягнуў посьпеху – у сакавіку 1918-га і ў жніўні 1991-га. І дзякуючы гэтаму Беларусь жыве.

Пагроза незалежнасьці Беларусі, якая ўзьнікла ў другой палове 90-х, была вельмі агрэсіўнай і небясьпечнай. Разбуральны план Масквы праваліўся, аднак, найперш таму, што была яшчэ моцная сіла беларускага супраціву. Найперш Народны Фронт. Былі грандыёзныя шматтысячныя выступы супраць акупацыйнай інтэграцыі ў Расею, бойкі на вуліцах з рэжымнымі сіламі і перамогі супольнага духу ў абароне нацыянальнай незалежнасьці ад здрады і рускага авантурызму. Тады было яшчэ ўзбуджанае грамадзтва, існавала нацыянальная арганізаваная сіла, якая акумулявала абарону свабоды і незалежнасьці.

Сітуацыя, якую маем цяпер, нагадвае краявід пасьля патопу. Самае істотнае – разбураны палітычны рух Беларускага нацыянальнага Адраджэньня. Засталася толькі адна наша адраджэнская партыя КХП-БНФ, зьвязаная па руках і нагах акупацыйнымі наваротамі рэжымнай адміністрацыі і загнаная ў паўпадпольнае існаваньне. Моцна панішчаная грамадзянская супольнасьць. Поўнасьцю адсутнічаюць беларускія нацыянальныя сродкі масавай інфармацыі. У сфэры інфармацыі ў эфіры безразьдзельнае панаваньне антыбеларускай дзейнасьці чужой дзяржавы, якая ажыцьцяўляе русіфікацыю і апрацоўку мазгоў беларускага насельніцтва (зьява ўнікальная і фэнамэнальная). І што характэрна, бальшыня нешматлікіх і мізэрных недзяржаўных сродкаў масавай інфармацыі на беларускай мове, што абмежавана прысутнічаюць у Інтэрнэце, таксама стаяць на палову (а то і цалкам) на згодніцкіх пазыцыях да антыбеларускага рэжыму, асьвятляюць без ацэнак кожны крок узурпатара і ягонага байструка, складаюць нікому не патрэбныя мапы, у якіх раёнах і па колькі разоў гэты “сукін сын” быў, а дзе ён яшчэ ня быў, з сур’ёзным выглядам пішуць пра «гістарычнае значэньне» гэтага драня для Беларусі і г.д.

На гэтакім гнілым фоне пачаўся чарговы этап маскоўскай акупацыйнай інтэграцыі. Новае ў гэтым становішчы толькі супярэчлівая пазыцыя самога сатрапа, які пачаў разумець, што маскоўская “братва” яго хоча ашукаць і пазбавіць неабмежаванай улады. Ідзе паддыванны гандаль краінай, сувэрэнітэтам і незаконнай уладай. Валтузьня мае крымінальны характар у форме палітыкі. І гэтым яна небясьпечная для нашага народу, бо вынікі могуць наступіць толькі антызаконныя і антылюдзкія, на шкоду нашай Радзіме.

Антымаскоўская рыторыка, якая цяпер часам гучыць з горла сатрапа, рэальна нічога ня значыць. Пад гэтую рыторыку робяцца подлыя антыбеларускія справы; павадкі гэтага суб’екта мы ведаем. Прытым асяроддзе ўзурпатара, як заўсёды, маўчыць. Гэтай публіцы начхаць на Беларусь (на ўладу Лукашэнкі, дарэчы, ім таксама начхаць; гэта самадастатковая праслойка, вертыкальная абслуга). Тут крыецца вялікая сацыяльная бяда Беларусі. Адміністрацыйны клас рэжыму (антынацыянальная мутацыя якога адбылася яшчэ за саветамі) амаль спрэс пазбаўлены нацыянальнай самаідэнтыфікацыі. Тут спажыўнае асяроддзе для любой акупцыі: антынародны рэжым, антынародная адміністрацыя, якая гадзіць на Беларусь і душыць уласны народ.

Зараз яны ўсе прывучаюць людзей да анэксіі, што плануе Масква. Вось тыповыя выказваньні і загалоўкі абслужлівай прэсы:

Едіная валюта Беларусі і Расеі возможна как фінал інтеграціі” (“Нар. Воля”). І далей інфармацыя: “Национальный банк Беларуси (НББ) подтверждает свою позицию относительно возможности создания единой валюты Беларуси и России как финального этапа интеграции, заявил в Минске заместитель председателя правления НББ Сергей Калечиц».

Сэнтэнцыі такіх дывэрсантаў раскіданыя па ўсім друку. Назвы артыкулаў – гэта інфармацыйная прапаганда. Тое ведаюць нават школьнікі. Наступны загаловак. “25 год Лукашэнкі. У чым яго гістарычная місія і асабістая трагедыя” (“Нар. Воля”). Трэба разумець, што “сукін сын”, які дапамог Маскве ўгробіць нацыю, ёсьць трагічная асоба ў гісторыі. Вучыцеся, дзеці.

Ёсьць такі эканаміст Леанід Заіка, майстар безадказных выказваньняў (некалі заклікаў беларусаў выязджаць зь Беларусі). Цяпер у тэме актыўнай палітыкі Масквы эканаміст выдаў наступнае: «Белорусский рубль – не признак суверенитета» (загаловак “Нар. Волі”). І пішуць жа, вучоныя так бы мовячы. І ня сорамна.

Словам, сітуацыя ня надта і стракатая. Нікчэмны друк і халуйская рэжымная адміністрацыя дэманструюць гатовасьць да рускага рабства і страты незалежнасьці. Толькі сатрап часам б’е ў хамут, пакуль не дадуць бізуна да не павешаюць торбу з аўсом. А як жа – «трагічная асоба» ў подлай гісторыі.

Карціна брыдкая і невясёлая. Што рабіць патрыётам і прыстойным людзям? Нацыянальныя страты вялікія. Але ёсьць і важныя набыткі, здабытыя насуперак палітыцы і антынароднай волі рэжыму.

Калі параўнаць з 90-мі гадамі, то мы цяпер маем большую нацыянальную кансалідацыю грамадзтва на аснове незалежнай дзяржавы. Сваю дзяржаву сталі цаніць больш, чым у 90-х прытым фіксуецца даволі масавае імкненьне (да 86%) яе абараняць ад ворагаў у выпадку вайны.

Вельмі важная наступная характарыстыка. Вялікая колькасьць беларускага насельніцтва (недзе каля паловы) нарэшце насуперак маскоўскай прапагандзе ўсьвядоміла, што Расея ёсьць гістарычны і натуральны вораг беларускай нацыі, гробакапацель беларускай незалежнасьці, краіна крымінальных нораваў і дзікай мэнтальнасьці, пагроза міру, рассаднік тэрарызму і агрэсіі, “скопішча зла”.

Другая палова людзей, якая знаходзіцца пад уплывам татальнай рускай дэзінфармацыі і рускіх СМІ таксама як бы ня ворагі сваёй краіне. Яны нават па-свойму патрыёты, але ня лічаць Расею ворагам, мяркуюць, што ў Расеі ім было б лепш, пэнсіі большыя, думаюць што Украіна напала на Расею, што ва ўсім вінаватыя амэрыканцы і т.п. -- паўтараюць прапагандысцкія нарыхтоўкі расейскай журналістыкі, пачутыя праз тэлевізар.

Гэтае ачмурэньне сур’ёзнае і небясьпечнае для псіхічнага здароўя людзей пакуль вяшчае тэлевізар, бо пацьверджана, што тэлеінфармацыя мацнейшая за рэчаіснасьць. Тэлевяшчаньне робіць хлусьню непераможнай. Масы вераць тэлевізару, а не рэчаіснасьці. Але калі адключыць тэлевізар (тым больш чужы тэлевізар), ачмурэньне паступова мінае. Людзі пачынаюць бачыць рэальнае жыцьцё. (У барацьбе з манаполіяй тэлевізара дапамагае Інтэрнэт, манапалізаваць які амаль немагчыма. Хіба што адключыць для народа, як у Паўночнай Карэі).

Істотным чыньнікам цяперашняга стану ёсьць тое, што, нягледзячы на неверагодныя высілкі Масквы і здрадніцкага антынацыянальнага рэжыму зьнішчыць беларускую мову ім не ўдалося. Не ўдалося найперш таму, што Беларуская мова ёсьць вялікая мова, дасканалая мова, мова вялікай культуры і прыгожай людзкай літаратуры. Каштоўнасьць Беларускай мовы тым больш узрастае ў вачах разумных людзей, калі яны параўноўваюць яе з маскоўскай мовай – галоўным сродкам расейскай русіфікацыі. Параўноўваюць і тут жа бачаць амярцьвелую штучнасьць расейшчыны, грувасткасьць, недаразьвітасьць у тонкіх сфэрах людзкіх дачыненьняў. Асабліва здумляе немагчымасьць перакладу па-руску шэдэўраў беларускай літаратуры. У той час, калі, напрыклад, па-украінску, па-польску ўсё перакладаецца дасканала.

Нахабная, чванлівая русіфікацыя, заснаваная на прыдуманым міфе нібыта “могучего русского языка” (значыцца, маскоўскага) прымусіла разумных людзей глыбей зацікавіцца гэтым “могучим языком” у параўнальных характарыстыках, і высьветлілася, што маскоўская мова грувасткая, сумбурна распрацаваная ў правілах і больш таго -- аддаленая ад усіх славянскіх моваў, саступае ім нават у лексіцы. Зусім яна, аказваецца, не «магучая», а надта нават шараговая.

Для некаторых беларусаў цяпер гаварыць па руску – гэта азначае выяўляць разумовую руціну (гэтакі «маветон»). Тым часам не размаўляць па-беларуску як для інтэлектуала дык неяк ужо й не стасуецца. Так што беларусу часам, каб стаць сабой, трэба пабольш русіфікацыі ды на «магучым», з ужываньнем слова «маць», «в каком разгаварывал Ленін».

Такім чынам, нягледзячы на катастрафічныя страты, нашае грамадзтва і ў нацыянальнай ідэалогіі, і ў сацыяльнай арганізацыі, як ня дзіўна, але набыло ўжо якасьці патэнцыйна моцныя для супраціву маскоўскай агрэсіі з усходу. Самаарганізацыя ўзьнікне ў зьменных абставінах. Ня трэба панікі і пэсімізму. Лепш – рабіць беларускую працу і пашыраць супраціў русіфікацыі і паскудзтву, мацаваць палітычную ідэалогію Беларускага Адраджэньня, гуртаваць, як пісаў Купала, «на бітву будучыя сілы».

Некаторыя нашы інтэлектуалы прапаноўваюць розныя праекты, варыянты, рэформы, нават думкі аб “паляпшэньні” рэжыму. Добра, калі людзі думаюць. Але ні да чаго не прывядзе думаньне, калі беларусы ня будуць абапірацца на Беларускую нацыянальную ідэю (нагадаю – гэта Адраджэньне, ідэалёгія, сфармаваная яшчэ ў пачатку ХХ стагоддзя), на Беларускую мову, на незалежную Беларусь і не ўсьведамяць, што Маскоўшчына (цяперашняя РФ) ёсьць натуральны і сьмяртэльны вораг Беларускай нацыі.

Калі гэтага ня будзе ў беларускай палітыцы, ня будзе і Беларусі. Будучыня павінна належыць разумным.

14 ліпеня 2019 г.                         Зянон ПАЗЬНЯК









1-10 of 1994