Як эстонцы любяць эстонскае

posted Jul 22, 2017, 5:27 PM by Адміністратар Навін   [ updated Jul 22, 2017, 5:27 PM ]

Назіраючы за фальшывымі “фальклёрна-этнаграфічнымі” дзеяньнямі антыбеларускага рэжыму на працягу гадоў, прыходзім да наступных высноў. Гэта ёсьць няшчыры акт, мэта якога – прыкрыцьцё сапраўднай (і гэтым разам шчырай) палітыкі русіфікацыі і ліквідацыі ўсяго беларускага. На адзін дзень перад сваім лубочным “днём независимости – днём республики” чыноўнікі (нават некаторыя рэжымныя дыпслужачыя ў замежжы!) надзелі на сябе кічавыя стылізаваныя “вышыванкі” і крыху пакрасаваліся-пастроіліся на публіку. Усе мерапрыемствы пад грыфам “масавыя” на тэму беларускай песьні, беларускіх літаратурных чытаньняў, народных сьвятаў рэжым абавязкава заганяе падалей ад сталіцы і вялікіх гарадоў. Такім чынам, каб як мага менш людзей апынулася на беларускім сьвяце. А для вельмі многіх купалаўская Вязынка так і застаецца terra incognita. Яны там не былі, іх туды не вазілі на экскурсію або на сьвята ў савецкай і постсавецкай школе. І іхніх дзяцей таксама ніхто туды ня возіць. Гэтага няма ў рэжымнай палітыцы русіфікацыі школы ў Беларусі. А ў лукашыстоўскіх Пенатах яно раскрылася “во всей красе” – у выглядзе містэрыі-буф пад тытулам “Александрия приглашает друзей” або “Купалье по-русски”, дзе, зразумела, не знайшлося месца нашай мове, і ўсё падавалася як “новаторство и традиции”. Афіцыёзнае беларусафобства набывае вырабленыя формы. Усё гэтае акупанцкае збачэнства было ўжо і за саветамі (і будзе ліквідавана пасьля вызваленьня нашай краіны).

А вось як сьвяткуюць свае сьвяты, як сьпяваюць на роднай мове эстонцы. Гэта фэстываль народнай песьні – 30 тысячаў выканаўцаў у нацыянальных строях выступаюць на Сьпеўным полі. Але ў кожным горадзе, мястэчку, вёсцы (у кожнай школе, садку, ліцэі, ВНУ, многіх працоўных калектывах) эстонцы сьпяваюць свае песьні і зьберагаюць свае традыцыі. І так там было заўжды, нават пад саветамі. Вось дзе сапраўдная шчырасьць і сапраўдная дзяржпалітыка. Але ў аснове ўсяго ляжыць галоўнае – упартасьць культурнай нацыі, якая адмовілася прадаваць душу русіфікатарскаму д’яблу.

Валеры Буйвал