Эпоха «русскоязычных» боўдзілаў

posted Dec 10, 2016, 10:04 AM by Адміністратар Навін   [ updated Dec 10, 2016, 10:05 AM ]

П. Латушка (“Грамыка лукашыстоўскай дыпламатыі”) выказаўся на БТ:

“Мы сегодня ставим задачу, чтобы каждый государственный служащий говорил хотя бы на одном иностранном языке. Важно, чтобы они говорили хотя бы на двух, - считает дипломат. - Это не вопрос выбора, это вопрос сегодняшнего статус-кво. (…)

Я задаюсь вопросом, а зачем направлять 2-3 сотрудников одного министерства, не владеющих языками, когда надо сотруднику посольства садиться рядом и осуществлять, например, на международной конференции синхронный перевод.

Шептать на ухо в присутствии всех остальных делегаций - уже несолидно. Поэтому желательно, чтобы чиновники владели иностранными языками."

Рэдкае прызнаньне чыноўніка РБ. Можна сябе ўявіць, як гэтыя русскоязычныя няшчасьці выглядаюць на міжнароднай арэне. Мы штодня бачым іхнія фізіяноміі ў тэлевізары. З гэтага робім выснову, што якія б “задачы” ні ставіў “Грамыка”, нічога з гэтага ня выйдзе. Боўдзілы пажыцьцёва кантужаны маскальшчынай. Адбор у боўдзілы адбываецца паводле законаў дзікай прыроды: прыярытэтным зьяўляецца сабачае служэньне інтарэсам Масквы. Такое называецца “адмоўным адборам”, інакш у сістэме ўнутранай акупацыі ня выжывеш. Гэтым яшчэ чынавенства БССР ярка (калі можна так сказаць) выдзялялася сярод савецкай намэнклатуры, дзе, напрыклад, намэнклатуршчыкі азіяцкіх рэспублік патаемна Каран чыталі, а вельмі многія прыбалты з партбілетамі ўмелі размаўляць па-фінску, польску, нямецку і ангельску. А “нашыя, боўдзілы родныя”, як былі анучамі пад гальштукам, так і засталіся.

Для лукашыстоўскай намэнклатуры маскальшчына зьяўляецца сьвяшчэннай каровай, якая ў выніку даеньня забясьпечвае іхні камфорт і бясьпеку. Да якіх “віртуозных вяршынь” русскості яны могуць дайсьці, гэта дэманструе публічная лексіка цяперашняга начальніка рэжыму альбо савецкага класіка Дземянцея. У такіх мазгах беларушчына не прыжываецца, Бог не дазваляе.

Юрка Марозаў