• Аб таемных перамовах рэжыма Лукашэнкі з Масквой

    (Спавешчаньне Сойму КХП – БНФ)

    4 чэрвеня сёлета Уладзімер Макей, які займае пасаду міністра МЗС Беларусі, заявіў аб вядзеньні рэжымам Лукашэнкі з Масквой працы па “далейшай інтэграцыі ў рамках Саюзнай дзяржавы” і што “не прыйшоў час пасьвячаць у дэталі шырокую публіку”.

    Такім чынам было прадэманстравана, што за плячыма беларускага народа, які зьняважліва названы “шырокай публікай” таемна рыхтуецца змова з рэжымам пуцінскай Расеі. Згодна з Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь (артыкул 3) менавіта беларускі зьяўляецца носьбітам усёй улады ў краіне.

    Беларусам не прыходзіцца чакаць нічога добрага ад гэтай працы. Уся папярэдняя гісторыя існаваньня прамаскоўскага рэжыма ў Беларусі сьведчыць, што ўсе пагадненьні з Масквой былі заключаныя насуперак нацыянальным інтарэсам беларускай нацыі і дзяржавы, нясуць беларусам каланіяльную залежнасьць ад усходняй імпэрыі і нацыянальнае прыніжэньне. Гэта шлях эканамічнай адсталасьці, беднасьці, адсутнасьці добрых пэрспэктыў разьвіцьця. Гэта пэрспэктыва беларусам быць уцягнутымі ў расейскія войны.

    Мы нагадваем асобам, якія рэалізуюць антынацыянальную палітыку інтэграцыі з Расеяй аб адказнасьці за іх дзеяньні паводле закону.

    Мы заклікаем беларусаў стаяць на пазыцыях абароны нацыянальных інтарэсаў і нацыянальнага сувэрэнітэту. Беларускае грамадзтва ў сілах спыніць гандаль суверэнітэтам краіны. Ніякіх таемных каляніяльных пагадненьяў з Масквой! Беларусы, абаронім Айчыну!

    9 чэрвень 2019 г.                                                 Сойм КХП – БНФ

    г. Менск

    Posted Jun 13, 2019, 6:18 AM by Адміністратар Навін
  • ЗАЦЕМКІ АБ ПАДЗЕЯХ

    (Выступ на чэрвеньскім 2019 г. Сойме КХП-БНФ і БНФ Адраджэньне)

    ...У Беларусі і замежжы адбываюцца падзеі, якія вымагаюць камэнтару. Небясьпечнай падзеяй для існаваньня нашай краіны ёсьць павольнае зьнішчэньне нацыянальнага нэкропалю савецкага генацыду -- Народнага Мэмарыялу Курапаты. Схаваныя бандыцкія разбурэньні, якімі ўвесь час займаўся КГБ, зьмяніліся адкрытымі рэжымнымі дзеяньнямі зьнішчэньня. Разьмясьцілі ўвесяляльны рэстаран у ахоўнай зоне, пачалі ламаць крыжы, пастаўленыя грамадзтвам у памяць аб расстраляных людзях.

    Крыжалом у Вялікі Пост перад Зьмёртвыхустаньнем Хрыстовым -- гэта ёсьць неверагодна цынічнае кашчунства, якое па аналёгіі у некаторых рэлігіях і грамадзтвах вымагае кроўнай помсты. (Увогуле кашчунства -- гэта зьява, якая можа наклікаць сьмерць спраўцы.) Беларусы адказалі малітвай, якая доўжыцца ў Курапатах без перастанку.

    Зьдзек над крыжамі і над памяцьцю тысячаў расстраляных мірных людзей ускалыхнуў рэлігійную грамадзкасьць. Кіраўніцтва ўсіх цэркваў у Беларусі (акрамя кіраўніцтва Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы) выказалася з асуджэньнем, жалем і гневам аб варварстве ўлады рэжыму. Усе чулі і ведаюць, што вінавайцам злачынства ёсьць Лукашэнка. Ён кіруе зьнішчэньнем Мэмарыяла і Курапацкіх крыжоў.

    Нядаўняя выхадка антыбеларускага рэжыму ў дачыненьні да Курапатаў -- суд над двума сьвятарамі БАПЦ за малітву аб расстраляных людзях у Курапатах. Суд над беларускімі сьвятарамі за малітву -- вельмі паказальная зьява да характарыстыкі акупацыйнай палітыкі антынароднага рэжыму.

    У гэтым жа шэрагу стаіць беспрэцэдэнтная зьява рэжымнай ксэнафобіі. Нядаўна выяўлена загадкавая сьмерць міліцыянера ДАІ. Падазрэньне ўзьнікла на кагосьці з цыганоў. Па загаду рэжымнага міністра ўнутраных спраў Шуневіча (аднаго зь меркаваных фігурантаў змовы Вцюріна-Бабіча) пачалі хапаць, арыштоўваць і катаваць усіх цыганоў па Беларусі. Этнацыд працягваўся цэлы тыдзень. Улікаў ня знойдзена. Нябожчыка аб'явілі самагубцам, а цыганоў, зьняважаных і затрыманых, выпусьцілі з-пад арышту.

    Цыганская дыяспара ў Беларусі -- сем тысячаў чалавек -- жывуць кампактнымі групамі. Маштаб ксэнафабічнага злачынства яшчэ дакладна ня высьветлены. На сёньня вядома, што пацярпелі сотні асоб, ёсьць памерлыя. На пытаньне журналіста ("якая настане адказнасьць для міліцыі і ці будуць выбачэньні перад пацярпелымі людзьмі") міністар Шуневіч сказаў, што выбачэньняў ня будзе, бо міліцыя ўсё рабіла правільна.

    Такія зьявы адбываліся ў Беларусі пры бальшавіцкай акупацыі за Сталіным і пры гітлерскім рэжыме ў Нямеччыне. І антыбеларускі рэжым (у асобе Лукашэнкі), і міністар Шуневіч аб'явілі сябе пасьлядоўнікамі палітыкі гэтых рэжымаў і рэалізуюць яе ў характары рэпрэсіяў супраць народа (калектыўная адказнасьць, рэпрэсіі супраць рэлігійных, сацыяньнях і нацыянальных групаў людзей).

    Быў такі старшыня КГБ маскоўскі стаўленік расеяц Жадобін. Гэты Жадобін абзываў беларусаў "фашыстамі" за беларускую мову і склаў сьпіс на 1767 прадстаўнікоў беларускай інтэлігенцыі, якіх у выпадку маскоўскай патрэбы неабходна будзе рэпрэсаваць першым чынам. (У адказ на выхадку генэрала-ідыёта мы аб'явілі тады, што складаем свой альтэрнатыўны сьпіс маскоўскіх беларусажэрцаў. І гэнэрал зьвяў.)

    Ксэнафабічная агрэсія рэжыму супраць цыганоў -- гэта тактычная адпрацоўка дзеяньняў супраць групаў беларускага насельніцтва на выпадак гібрыднай агрэсіі з Расеі.

    Экзэмпляр Шуневіча – тыповы тыпаж энкавэдзісцкага бандыта, паталагічнага ненавісьніка беларусаў, прывезены ў Беларусь з аналаў маскоўскага КГБ-ФСБ. Нянавісьць да людзей ён дэманструе адкрыта, ходзіць ў абмундзіраваньні энкавэдзісцкіх злачынцаў 30-х гадоў (гэта ж пашыць трэба было), ведае, што беларусы народ рахманы, культурны, ніхто ў морду ня дасьць і ў фізіяномію ня плюне.

    З другога боку ніхто так фігуральна не праілюстраваў акупацыйную сутнасьць прамаскоўскага рэжыму, як гэты бандзюжка. Пасьля забойства міністра Захаранкі не было ніводнага міністра беларуса – адны акупацыйныя маскоўскія бандзюганы. І так будзе ўвесь час. Гэтая пасада зафрахтаваная Крамлём і «сукін сын» усё выконвае.

    Беларусы не павінны забывацца, пад якім рэжымам антыбеларускай улады яны знаходзяцца. Людзі мусяць рыхтаваць прэвентыўныя меры абароны на выпадак рэпрэсіяў і вайны.

    Цыганы (ромы) практычна ня маюць сваёй моцнай інтэлігенцыі. За іх няма каму заступіцца. Аднак ня трэба забывацца, што яны ёсьць часткай беларускага народа і жывуць тут здаўна. Іх таксама, як і сябе, трэба абараняць ад рэпрэсіяў нялюдзкага рэжыму.


    З замежных падзеяў самымі важнымі для нас зьяўляюцца падзеі ва Украіне. Мы прыхільна адносімся да ўкраінцаў як да сваіх людзей. Аднак перад выбарамі прэзыдэнта Украіны я вымушаны быў сказаць аб сваіх уражаньнях, што ўсё грамадзтва Украіны быццам асьлепла. Становішча было цяжкае, але з двух дрэнных варыянтаў выбраны горшы, і гэта трывожыць.

    Шануючы ўкраінцаў, не хацелася б тут займацца аналізам і казаць пра вынікі іхняй палітыкі, тым больш, што апавядальнікаў хапае, і тыя меркаваньні ёсьць адлюстраваньнем палітычных пазыцый. Калі фігуральна, то на сёньняшні дзень Украіна апынулася ў мяшку, які ўжо пачынаюць завязваць. Толькі ўкраінцы яшчэ гэтага не разумеюць.


    У левалібэральнай Эўропе нічога істотнага, што мела б дачыненьне да Беларусі, не адбываецца. Палітычная сітуацыя, якая там узьнікае, выглядае часам як дурны спэктакль. Інакшага не падбярэм слова. Узрастае ўплыў патрыятычных, кансэрватыўных і нацыяналістычных партый. Гэта добрая тэндэнцыя, якая крыху прыпыняе антылюдзкі натурфобны лявацкі лібэралізм. Тым часам амаль усе гэтыя эўрапартыі, якія левакі называюць "папулісцкімі", сімпатызуюць рэжыму Пуціна ў Расеі, маюць зь ім стасункі, а некаторыя нават бяруць грошы. Мець дачыненьні з такімі партыямі нам, прадстаўнікам Беларускага Адраджэньня, немагчыма, хоць ідэалягічна яны канструктыўныя.

    Здараюцца, аднак, і кур'ёзы, дзе Масква дастае па носе. У бадай што самай прарасейскай краіне -- Аўстрыі -- нядаўна пайшоў у адстаўку цалкам увесь урад краіны начале з палітычным вундэркіндам маладзёнам Сэбасцьянам Курцам. А здарылася вось што. У 2017 годзе лідэр кааліцыйнай "партыі свабоды" і віцэ канцлер Гайнц Штрахэ, а таксама кіраўнік парляманцкай фракцыі гэтай прарускай нацыянальстычнай партыі Ёган Гудэнус адпачывалі на выспе Ібіца. У іхняй кампаніі раптам зьявілася літаральна зь ніадкуль руская "дзяўчынка" "Алёна" (назавём яе гэтак) у какетлівых шорціках і з поўным няведаньнем нямецкай мовы. Партыйныя мужы правялі перамовы зь "дзяўчынкай Алёнай" (нібыта прадстаўніцай рускага бізнэсу) праз перакладчыка аб дапамозе ўзяць пад партыйны кантроль адну ўплывовую аўстрыйскую газэту ўзамен за разьмяшчэньне потым (пасьля перамогі на выбарах) выгадных дзяржаўных заказаў для рускага бізнэсу. Пасьля гэтага "дзяўчынка Алёна" зьнікае (як і зьявілася) у нікуды, і ўсё нікому невядомае забылася. Але праз два гады відэазапіс гэтай размовы быў апублікаваны ў Сеціве, і ўвесь аўстрыйскі ўрад разам з прарускімі кааліцыянтамі загрымеў па нахільнай плоскасьці.

    Выглядае ўсё гэта даволі камічна. Цяпер уся палітыка ў атлянтычным сьвеце (ад Украіны да Парыжу) нагадвае дрэнны палітычны спэктакль з удзелам палітактораў, любоўнікаў і камэдыянтаў. Дэградацыя палітыкі (а дакладней, дэмакратыі) відавочная.

    Мне цікава было ўсё гэта пераказаць, бо тут адбіўся чарговы правал крамлёўскай гібрыднай палітыкі і іхных інфантыльных саюзьнікаў. Чыя разьведка зрабіла гэтую просьценькую апэрацыю ў царстве аўстрыйскіх інфантылаў, -- пакуль невядома. Па ступені зацікаўленасьці і па ўзроўню гэта маглі быць брытанцы. Відаць, Захад усё ж такі шукае сродкі, каб супрацьставіцца расейскай гібрыднай агрэсіі. Магчыма, ён іх знойдзе, і экспансіі расейскага варварства ў Эўропе настане канец. Але, каб запабегчы яму ў Беларусі, -- гэта могуць зрабіць толькі самыя беларусы.

    Становішча ў нашай краіне я ацэньваю як вельмі дрэннае, бо ганебнае. "Іхны" "сукін сын" і асяроддзе вядуць таемны гандаль з Крамлём аб здачы Беларусі і ніхто ня ведае пра што там злачынныя змоўшчыкі дамаўляюцца. На вачах усяго народа творыцца злачынства, якое вымагае неадкладнай кары і ніхто ня ведае канкрэтыкі іхных злачынных учынкаў і планаў.

    Характэрныя выказваньні, заўважаныя цяпер за беларусамі, якія прыязджаюць адтуль, ці вяртаюцца сюды (у ЗША) пасьля пабыўкі ў Беларусі. Галоўнай тэмай размоў (прычым ужо не жартам) стала абмеркаваньне якім чынам трэба будзе караць "сукінага сына". Усе супраць лёгкай сьмерці праз расстрэл. Прапануюць кітайскія мукі, як у пекле, каб мучыўся доўга пакуль ня здохне за ўсё тое зло і няшчасьце, якое ён зрабіў Беларускай нацыі. Дзіўна часам усё гэта чуць з вуснаў спакойных беларусаў, але факт ёсьць факт і сьведчыць, што нянавісьць да нішчыцеля нацыі зашкальвае.

    Я ўжо адзначаў парадоксы дыктатарскай улады і акупацыйнага самадзяржаўя. Дыктатура ліквідуе ўсе магчымасьці законнай зьмены ўлады. Грамадзтва заганяюць у тупік, у якім доўжыцца яго дэградыцыя. Тады праўным (канстытуцыйным) выхадам можа стаць рэвалюцыя -- сілавое зьмяшчэньне дыктатуры народам.

    Але гэта не заўсёды адбываецца, бо ня кожнае грамадзтва здольнае на рэвалюцыю і свабоду. У выніку застаецца толькі крайні мэтад -- фізічная ліквідацыя дзяржаўнага злачынцы.

    Мэтад увогуле заганны і беспэрспэктыўны, калі застаецца ўзурпатарская сістэма ўлады. Ліквідацыя злачынцы прыводзіць да палітычных пераменаў толькі пры падтрымцы народа і разьвіцьці рэвалюцыі. Прыклад -- канец камунізму ў Румыніі, пакараньне Чаушэску і наступныя перамены. Расстрэл Чаўшэску меў не тыповы, але фармальна рэвалюцыйна-праўны характар. Гэта важны аспэкт разьлічэньня са злачынцам.

    "Іхнаму" "сукінаму сыну" павінны быць прад'яўлены абвінавачаньні і адбыцца суд. Палітычныя забойствы, "эскадрон сьмерці", тэракт у мэтро, здача нацыянальных інтарэсаў Маскве, разбурэньне грамадзянскай супольнасьці нацыі, зьнішчэньне нацыянальнай мовы і нацыянальнай школы, адкрыцьцё мяжы з Расеяй, увядзеньне неграмадзян краіны ў сістэму ўлады, русіфікацыя, прыватызацыя дзяржавы, узурпацыя ўлады, сістэмная карупцыя і г. д. -- усё павінна быць названа і аформлена судовым выракам.

    Беларусы -- эўрапейскі народ, які ў выніку ўнутраннай акупацыі (мэтад гібрыднай вайны) трапіў пад нетыповы маскоўска-азіяцкі ўплыў. Шлях вызваленьня пакручасты і доўгі, але ўрэшце грамадзкае рашэньне будзе прынятае і разьлічэньне з антынацыянальным рэжымам настане.


    Што найбольш уражвае і бянтэжыць культурную частку беларускага грамадзтва ў існуючым рэжыме, гэта неверагодны характар і маштаб публічнай хлусьні з боку ўзурпатара. Да яе ўжо, здаецца, нават прывыклі. Але хлусьня на кожным кроку. Глядзіць у вочы і лжэ, лжэ апантана, верачы ў сваю хлусьню. Гэта фэнамэнальнае збачэнства. Ён абгадзіў усё: беларускую мову, культуру, гісторыю, народ (які абазваў "народцам", "дармаедам", "рускім"), абпляваў Беларускае нацыянальнае Адраджэньне, здабыцьцё незалежнасьці Беларусі, пастаянна хлусіць для маладога пакаленьня, што беларусы выганялі з краіны небеларусаў у 90-х гадах, што быццам бы маскоўцы сядзелі тады на чамаданах, што сілком уводзілі беларускую мову і беларускую школу і г. д. Людзі, якія жылі ў 90-х, слухаючы гэтыя ягоныя сіпатыя антыбеларускія выкрыкі, глядзелі на яго, як на вар'ята, які зваліўся з дрэва. Назва такому бесаўскаму "вар'яцтву", а на самай спараве -- нянавісьці да Беларусі -- крымінальная ілжа, ілжа без берагоў, мэтад для перакручваньня мазгоў і ўзгадаваньня тупога пакаленьня.

    Цяпер, праз чвэрць стагоддзя, чэская дасьледніца, якая піша пра беларускую нацыянальную рэвалюцыю, пра сьветлыя 90-я, сутыкнулася з матар'яламі таго часу і ўражана масавай падтрымкай усяго беларускага грамадзтва для беларускай мовы і беларускай школы. Тысячы лістоў ад усіх сацыяльных і нацыянальных пластоў грамадзтва ў падтрымку беларускай дзяржавы, незалежнасьці, мовы, школы і культуры. Для дасьледчыцы, выхаванай пад узьдзеяньнем штодзённай ілжы "сукінага сына", гэтая рэчаіснасьць стала адкрыцьцём, стрэсам, інтэлектуальным пераваротам погляду на Беларусь, абылганую нялюдзкім рэжымам.

    Пачатак 90-х -- гэта быў час, калі ў нацыі пачалі адрастаць крылы. На дэпутацкія прыёмы да мяне часта прыходзілі беларускія расейцы, каб шчыра засьведчыць сваю лаяльнасьць і падтрымку палітыцы Народнага Фронту, пахваліцца, што аддалі сваіх дзяцей у беларускую школу. Нікаму нават у галаву не прыходзіла перасьледваць нейкага за рускую мову, бо шмат беларусаў з прычыны акупацыйнай палітыкі, савецкай русіфікацыі і рускай школы, маючы беларускія перакананьні, гаварылі па расейску. Дзяржаўнай мовай па Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь была беларуская. Расейская мова мела статус мовы міжнацыянальных зносінаў. Але грамадзтва імкнулася да беларускай мовы і да беларускага Адрадждэньня.

    Вядома, дзейнічала расейская агентура і правакатары, прэм'ер Кебіч і спэцслужбы чужой краіны. Але яны ўжо істотна не ўплывалі і не вызначалі нацыянальнае і чалавецкае разьвіцьцё Беларусі.

    Тым ня менш улада заставалася ў былой камуністычнай намэнклятуры і функцыянэраў КГБ. Пры падтрымцы Масквы ўсё было перавернута. Занадта быў кароткі час. Беларусь не пасьпела ўзьняцца. Так была зглумлена маладосьць нацыі. Вось ўжо чвэрць стагоддзя беларусы жывуць пад антынацыянальным рэжымам ў атмасфэры ўсёпаглынаючай расейскай подласьці і хлусьні. Але мусіць жа гэтаму нарэшце настаць канец.

    Тым часам мінула ўжо чвэрць стагоддзя жыцьця ў сацыяльным рабстве і прыніжэньні, хамстве і хлусьні. Рэжым агрэсіўны. Нацыянальную культуру нішчыць па тэхналёгіі. Праз русіфікаваную школу і антынацыянальную прапаганду спрыяе ўзгадаваньню новага тупога пакаленьня. Землякі ў замежжы, якія вяртаюцца пасьля наведваньня падрэжымнай Беларусі, кажуць, што атмасфэра нагадвае канцлягер распаўсюджаны на ўсю дзяржаву. Зьявіўся страх горшы чым за саветамі. Уражвае грубасьць і хамства, якое распаўсюдзілася паўсюдна і нагадвае Расею, тым больш, што грубіяняць па-руску. Быць ў гэтай атмасфэры непавагі і несвабоды невыносна.

    Тут ёсьць найважнейшы аспэкт гнабленьня нацыі, бо асноўная каштоўнасьць грамадзтва – гэта культура, культурная якасьць чалавека. Немагчымыя стануць ніякія рэформы, ніякая эканоміка, ніякае высокае разьвіцьцё людзтва, ніякая дэмакратыя і ніякае Адраджэньне, калі наўкола будуць блытацца і галёкаць абалваненыя мільёны лукашэнак, выгадаваных у рэжымным заказьніку.

    Небясьпечна тое, што рэзкае зьніжэньне гуманітарнай культуры само сабой не выпраўляецца. Гуманітарная катастрофа найстрашнейшая. Патрэбны час і вельмі жорсткія прапісныя, табуіраваныя, абмежавальныя, стымулятыўныя і іншыя пасьлядоўныя захады нацыянальнай дзяржавы, каб паправіць становішча. Магчыма нават ўмяшаньне права (хлусьня, напрыклад, мусіла б, як ў Амэрыцы, стаяць па за звконам, і лічыцца злачынствам). Зразумела, што калі ня будзе ліквідаваны антынацыянальны рэжым, катастрофа ўзмоцніцца.

    У палітыцы, як і ў прыродзе -- нельга двойчы ўвайсьці ў адну ваду. Трэба ўвесь час рыхтаваць новыя сілы на бітву за вольную нацыю, свабоду і справядлівасьць, ствараць новыя абставіны і умовы для культуры і барацьбы. Так трэба.

    9 чэрвеня 2019 г.                         Зянон ПАЗЬНЯК 

    Posted Jun 12, 2019, 3:53 PM by Адміністратар Навін
  • АКУПАЦЫЙНЫ РЭЖЫМ УСЁ БОЛЬШ АНТЫНАРОДНЫ

    (Чэрвеньскі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

    9 чэрвеня ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”, -- “Зацемкі аб падзеях”. Старшыня спыніўся на апошніх блюзьнерскіх дзеяньнях рэжыму ў Нацыянальным нэкропалі – Курапатах, дзе рэжымныя службы ламаюць крыжы, судзяць людзей за малітвы і акты ўшаноўваньня памяці ахвяр, дзе працягваюць функцыянаваць забаўляльны цэнтр і рэстаран у ахоўнай зоне Народнага мэмарыялу. Другой характэрнай падзеяй існаваньня антынароднага рэжыму аўтар вызначыў рэпрэсіўныя дзеяньні міліцыі супраць цыганскай супольнасьці Беларусі пасьля нераскрытага забойства міліцыянта і заклікаў падтрымаць ні ў чым не вінаватых людзей, якія зьняважаны рэжымам.

    На думку Старшыні, выклікае трывогу залежнасьць ад Масквы кансэрватыўных і народных партый на Захадзе, але расьце іхні ўплыў на грамадзтва ў сувязі з крызісам лібэралізма. Здараюцца і кур’ёзныя зьявы, як, напрыклад, падзеньне ўраду “партыі свабоды” ў Аўстрыі пасьля абнародваньня відэа аб незаконных дамоўленасьцях членаў ураду з невядомай “прадстаўніцай Расеі”.

    Аўтар зазначыў таксама рост сацыяльнай незадаволенасьці беларускага грамадзтва, нават праявы нянавісьці людзей, даведзеных да адчаю, да антынароднага рэжыму і яго начальніка. Краіна патрабуе рэвалюцыйных перамен, але ня кожны народ гатовы да рэвалюцыі. А апошнім часам рэжым праводзіць таемныя перамовы з Масквой, і яго вышэйшыя прадстаўнікі адмаўляюцца паведаміць грамадзтву, пра што яны дамаўляюцца за плячыма ў народа. Неабходна працягваць змаганьне за волю і незалежнасьць, ствараць новыя магчымасьці і ўмовы для дасягненьня мэты.

    З дакладам выступілі сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту, і сп. Сяргей Папкоў, намесьнік старшыні Партыі і Фронту. Яны ахарактарызавалі варты жалю стан беларускай эканомікі. Напрыклад, “Амкадор” за месяц выпусьціў толькі 26 машын. Стаіць пытаньне аб прызнаньні МАЗа банкрутам і г.д. Тысячы людзей застаюцца без працы. А яшчэ рэжым зьбіраецца звольніць тысячы работнікаў беларускіх ТЭЦ, якія заменіць Астравецкая АЭС. На загад Масквы рэжым будуе непатрэбную Беларусі атамную станцыю. Такім чынам, нашай краіне застаецца адзіная, кантралюемая Масквой крыніца энэргіі. Імпэрскім гаспадарам рэжыму дастаткова будзе адключыць гэтую крыніцу, і ў Беларусі настане хаос, спыніцца транспарт, адключыцца электрычнасьць, пачнецца сацыяльны закалот. Да таго ж, АЭС зьяўляецца пагрозай для бясьпекі ўсёй Цэнтральнай і Паўночнай Эўропы. У выпадку катастрофы, падобнай на Чарнобыльскую, вялікія абшары стануць непрыдатнымі для жыцьця. У сувязі з гэтым неабходна праводзіць інфармацыйную працу ў грамадзтве, арганізоўваць людзей супраць рэалізацыі злачыннага плану Масквы і мясцовага рэжыму.

    Выступілі сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Яны распавялі, што паўсюль людзі разумеюць страшную небясьпеку ад АЭС у Астраўцы, якую будуюць няякасна, паводле мадэлі Чарнобыльскай АЭС. Людзі так і кажуць: “Нам рыхтуюць яшчэ адзін Чарнобыль!” Выклікаюць нязгоду і пратэст таемныя перамовы рэжыму з Крамлём, зьмест якіх кіраўніцтва рэжыму адмаўляецца паведаміць грамадзтву. Людзі мяркуюць, што магчымае спалучэньне выбараў у рэжымныя “палаткі” з рэфэрэндумам, на які ў незаконны спосаб рэжым можа вынесьці зьмены ў Канстытуцыю, дамагацца ўвядзеньня ў Беларусі расейскіх грошай, пазбавіць Беларусь статуса сувэрэннай дзяржавы, падпарадкаваўшы краіну Расеі (тое, што рэжымная прапаганда фальшыва называе “паглыбленьнем інтэграцыі”). Аднак, многія беларусы бачаць, у якім катастрафічным стане знаходзіцца сама Расея, абрабаваная і заведзеная ў тупік крамлёўскім кіраўніцтвам.

    Людзі заўважылі, што правалілася антыўкраінская прапагандысцкая кампанія, бальшыня насельніцтва РФ не хавае сваёй незадаволенасьці палітыкай Пуціна. Ня выключана, на думку сяброў Сойму, што Пуціна пастараюцца адсунуць ад улады і замяніць яго на некага іншага з крамлёўскай намэнклатуры. Гэта, аднак, не паўплывае на імпэрскі палітычны курс. Таму наш народ павінен быць гатовым да абароны сваёй дзяржавы ад расейскай агрэсіі.

    Сойм разгледзеў і прыняў адозву “Аб таемных перамовах рэжыма Лукашэнкі з Масквой”.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    9 чэрвеня 2019 г.



    Posted Jun 12, 2019, 3:50 PM by Адміністратар Навін
  • Сталінізм – фармат імпэрскай матрыцы

    З сімпатыямі да Сталіна я сутыкаўся не так ужо часта, бо прызвычаяўся камунікавацца са сьведамымі людзьмі. Тым больш, што дзед ў 1943 загінуў у лягярах ад пэлагры, як зазначана ў даведцы аб сьмерці (прасьцей кажучы, ад зьнясіленьня) і пахаваны недзе там, у агульнай магіле на Далёкім Усходзе.

    Звычайны лёс: арышт у 1937-м, “антысавецкаі” 52-гі артыкул, школьны падручнік дачкі па “эканамічнай геаграфіі замежных краін”, запісаны ў пратаколе ператрусу як “антысавецкая літаратура”, а пэрачынны ножык сыноў – як “халодная зброя”. Да дзеда, мабыць, добра ставіліся ў горадзе, папярэджвалі да арышту: “зьязджайце, вы ў сьпісах…”, але куды было ехаць ад вялікай сям’і – да таго ж з пачуцьцем поўнай невінаватасьці?

    У гады кароткачасовай наяўнасьці сьвядомасьці ва ўлады (то бок, у 90-я) дзед быў рэабілітаваны, а сям’я атрымала права доступа да “справы” ў архіве мясцовага ФСБ (зразумела, без прозьвішчаў членаў “тройкі”, якія вынесьлі “прысуд”). Ніякіх ілюзій што да Сталіна ў мяне ніколі не было, але ў школе (як доўгія гады пасьля) я не разумеў, што сталінізм – частка значна больш глыбокага нацыянальнага комплексу.

    Сталінізм – усяго толькі гістарычны фармат агульнай імпэрскай матрыцы, якая ў розныя эпохі носіць розныя імёны. Пуцінізм са сталінізмам – вэрсіі гэтага цэлага.

    Больш за ўсё мяне ўражвае ў зносінах са (здавалася б) разумнымі людзьмі, што яны лічаць сталінізм пажаданай нормай жыцьця. Вось стрыечны брат (“Ты хаця б ведаеш, каго ён расстрэльваў: тыя яшчэ сволачы…”) або малады 30-гадовы “мент”, які складаў пратакол аб маім затрыманьні на акцыі (“Пры ім хаця б парадак быў…”). Карпаратыўны культ “парадка” для чыноўнай карпарацыі аказваецца важнейшым за лёсы яе ахвяраў.

    Непавага да жыцьця – ўласьцівасьць рэжымаў, якія маюць патрэбу ў ахвярнасьці мас – у сілу ўласнай неэфэктыўнасьці. Але справа ня толькі ў тузе па “парадку” (пра якую кажа сацыялогія, ацэньваючы запыт большасьці расейцаў на постаць Сталіна).

    Як ні дзіва, сталінізм становіцца больш зразумелым пасьля чытаньня Бярдзяева; у кнізе “Вытокі і сэнс расейскага камунізма”, якая ўпэршыню зьявілася на ангельскай мове ў 37-м (у год арышту майго дзеда), аўтар ня проста тлумачыць, чаму “абшчынны” (праваслаўны) русскій мір аказаўся ўспрымальны да эўрапейскага камунізма, але і высьвятляе мадэлі разьвіцьця Расеі ў будучыні.

    Бярдзяеў паказвае на сувязь камуністычнай дактрыны зь ідэалогіяй “Трэцяга Рыму”. Расеі (піша ён) не ўдалося стаць Трэцім Рымам, затое яна нарадзіла Трэці інтэрнацыянал. Імпэрскае мэсіянства (праваслаўнае або савецкае) мела патрэбу ў адмысловым псіхалагічным тыпе “мілітарызаванага маладога чалавека”, “заваёўніка і пераможцы”, падпарадкаванага дзяржаўнай дактрыне. І абшчынная асяроддзе выдатна спрыяла аднаўленьню “агрэсіўна-паслухмянага” тыпажа, які стаўся матар’ялам для імпэрскіх амбіцый улады.

    Містычная вера ў “правадыра” (манарха, генсека, Сталіна, Пуціна) – зваротны бок сацыяльнай інфантыльнасьці грамадзтва, гатовага стаць “сыравінай” дзеля “вышэйшых” імпэрскіх мэтаў. Гатоўнасьць да крыві дзеля вышэйшых інтарэсаў (дзяржавы, ідэалогіі, велічы) – і ёсьць квінтэсэнцыя сталінізма, а дакладней, той матрыцы русского міра, дзе чалавек зьяўляецца сродкам сістэмы.

    Памеры (фармат) імпэрыі патрабавалі максімальна-безаблічнага, абясцэненага чалавека.

    З гістарычнага пункту гледзішча, гэта зразумела: Расея традыцыйна выжывала ў рэжыме “ваеннага лягеру”. Усе яе экспансіі, захопы і ўтрыманьне земляў былі магчымыя толькі ва ўмовах панаваньня аўтарытарнай сістэмы, пры поўным падпарадкаваньні грамадзтва як імпэрскага сродку.

    Абшчыннасьць, “саборнасьць” у Расеі былі ня толькі ўмовай выжываньня мас у цяжкіх (прыродных, палітычных) умовах, але і формай (школай) калектыўнага падпарадкаваньня.

    «Русскій мір» – гістарычна – непадзельны ад імпэрскай мадэлі. Любая спроба “адлігі” абарочвалася новай хваляй развала (ад СССР да “чачэнскіх войнаў”). Як толькі слабее імпэрская матрыца, “цела” дзяржавы распаўзаецца па швах. (Адна з гістарычных лекцый Перабудовы, якая жадала сумясьціць свабоду зь імпэрскай мадэльлю).

    Сталінізм не выпадкова ганарыцца “дзяржаўнай веліччу”, бо ён і быў вышэйшай праявай імпэрскай дактрыны: чалавек – абсалютнае “нішто”, дзяржава – абсалютнае “ўсё”.

    Сакрэт жывучасьці сталінізма ў тым, што ён аказаўся ідэальна сумяшчальны з матрыцай расейскай дзяржаўнасьці. Імпэрыя са сталінізмам – “блізьняты-браты”. Магчыма, што менавіта гэтая тоеснасьць і ёсьць каштоўнай для “нацыянальнага несьвядомага”, якое (інтуітыўна, зразумела) выбірае “бізун” і гвалт – у якасьці дзяржаўнай “скрэпы”. (Бо іншыя не дзейнічаюць).

    Як толькі быў выдалены (выцягнуты) стрыжань “вертыкалі” ў гады ХХ зьезда, а чалавек (хаця б намінальна) перастаў быць шрубкай сістэмы, -- канструкцыя “пасыпалася”. Спачатку ў галовах, потым – ідэалагічна і тэрытарыяльна. Брэжняўскі пэрыяд стаў працяглым этапам згасаньня сталінізма і расейскай імпэрыі. А пуцінізм (ужо зразумела) становіцца іх агоніяй.

    Свабода 90-х была адчайнай спробай сумясьціць свабоду зь імпэрскім “нутром” сістэмы і скончылася развалам і крывавай чачэнскай бойняй. Пуцін сёньня спрабуе “падмарозіць” глабальны працэс развала. Наўрад ці гэта выканальная задача, бо “дапатопны” – не сам па сабе пуцінізм, а тое, што ён спрабуе кансэрваваць: імпэрскую структуру дзяржавы, якая ставіць мэтай захаваньне вялізных тэрыторый коштам паліцэйскага падпарадкаваньня чалавека інтарэсам дзяржаўнага выжываньня.

    Гэтая мадэль не працуе ў ХХІ стагоддзі. А іншай “вялікая Расея” быць ня можа, ня ўмее і і ня хоча. Разьвілка пуцінскай эпохі – зусім не ў выбары рэжыма або дэмакратыі, яна значна глыбей. Чалавек – або імпэрыя. Разам ім не выжыць.

    Аляксандр Хольц

    Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5CB8972CB7BFC


    Posted Jun 12, 2019, 3:48 PM by Адміністратар Навін
  • Новыя ідэі ў Расеі: расейская армія будзе душыць “рэгіянальныя бунты” ў РФ

    Масавыя пратэсты ў Інгушэціі і Архангельску напалохалі Крэмль яшчэ й тым, што мясцовая паліцыя не праявіла асаблівага імпэту пры іх разгоне, а часам нават проста не выконвала гэтыя загады. Больш таго, ня надта надзейнай аказалася і Росгвардыя, хаця яна адмыслова створана для здушэньня грамадзкіх выступаў. Самы яе супрацоўнікі выкладваюць у сеціва ролікі са скаргамі на дзяржаву.

    Мабыць, Крэмль вырашыў перайсьці да “цяжкой артылерыі” . Як паведамляе РБК, “міністр абароны Сяргей Шайгу аб’явіў, што вайсковае ведамства мае намер адкрыць ва ўсіх рэгіёнах Расеі цэнтры каардынацыі працы сілавых ведамстваў у крызісных сітуацыях”.

    Першы такі цэнтр будзе адкрыты ў Туле, дзе губэрнатарам служыць былы ахоўнік Пуціна Андрэй Дзюмін. Гэта азначае, што сілавікі пачынаюць па факце “каардынаваць” усю рэгіянальную палітыку. А аплаціць гэтае шчасьце прапануецца з самых рэгіянальных бюджэтаў. Прычым галоўную ролю ў гэтай “каардынацыі” бярэ на сябе міністэрства абароны, якое цывільныя ўлады нібыта афіцыйна на гэта не ўпаўнаважвалі. У любым выпадку, такога ўказа на сайце Крамля няма. Але магчыма, гэта вусны і “неафіцыйны” загад.

    Аднак спадзяваньне на тое, што армія будзе душыць масавыя народныя выступы, яшчэ больш прывіднае, чым на МУС і Росгвардыю. Як паказваюць апошнія падзеі, нават гэтыя структуры, адмыслова заточаныя на разгон грамадзкіз пратэстаў і якія атрымліваюць за гэта высокія заробкі, даюць збой. А спроба прымяненьня арміі супраць народа прывядзе да наўпрост адваротных вынікаў для ўлады – і хутчэй за ўсё, будзе падобнай на падзеі ў Румыніі 30-гадовай даўніны…

    Крыніца:http://region.expert/army/?fbclid=IwAR2CbK9dqcsg8_af4BSkWhctN8nbea3lF7A_RS8ymZ9yVkLrYlaU1c2_lb0



    Posted Jun 12, 2019, 3:46 PM by Адміністратар Навін
  • Ізраільскае грамадзтва не праводзіла рэфэрэндумаў па пытаньні вайны

    У траўні 1967 года ўвесь арабскі сьвет быў у экстазе і прадказваў блізкі крах габрэйскай дзяржавы. У Каіры, Дамаску і Старым Ерузаліме на вуліцах танцавалі масы людзей, яны махалі сьцягамі і транспарантамі. Іхнім героям быў прэзыдэнт Эгіпту Гамаль Абд эль Насэр. У шэрагу драматычных акцый, што ішлі адна за адной, Насэр скончыў спакой, які быў на ягонай мяжы зь Ізраілем апошнія дзесяць гадоў. Ён разарваў дамоўленасьці, дасягнутыя ў 1957 г. з ААН, выставіў сваю армію на Сінайскую паўвыспу, заблакаваў праход для ізраільскіх суднаў праз Шарм-эль-Шэйх і пагражаў зьнішчыць Ізраіль. На сустрэчы з пілотамі, якія былі ў захапленьні, на авіябазе Бір-Гафгата Насэр у адкрытую зьвярнуўся да габрэйскай дзяржавы: “Калі Ізраіль хоча вайны, мы кажам: Калі ласка! Мы гатовыя”.

    Ня гледзячы на гэтую правакацыю рэакцыі з боку Ізраіля доўга не было. Прэм’ер Леві Эшколь, дабрадушны, сярэдніх здольнасьцяў чалавек, не сьпяшаўся. Хадзілі чуткі, што ў Генштабе арміі дайшло да сапраўднага бунту ў сувязі з нерашучасьцю Эшколя. Прыкметныя ў грамадзтве ізраільцяне патрабавалі, каб 81-гадовы Бэн Гурыён заняў пасаду прэм’ер-міністра і павёў бы краіну ў сутыкненьні, якое было наперадзе. Група жанчын пратэставала на вуліцах Тэль Авіва і патрабавала, каб Машэ Даян заняў пасаду міністра абароны.

    Эгіпт, Сірыя і Іарданія настолькі натхніліся цяжкасьцямі, у якіх апынуўся Ізраіль, што вырашылі падпісаць ваенную дамову і накіраваць усе сілы на выкананьне задачы па канчатковым зьнішчэньні сіанісцкай дзяржавы. Прадчуваньні паразы ахапілі ўвесь Ізраіль, кашмарны прывід новага Галакоста пагрузіў малую нацыю ў страх. Міністр замежных справаў Аба Эбан паляцеў у Парыж, Лёндан і Вашынгтон, каб прасіць дапамогі. З Заходняй Нямеччыны былі тэрмінова дастаўлены газавыя маскі. У Тэль Авіве вучні гімназій капалі траншэі на зацененых бульварах. Цэлыя групы рабінаў хадзілі па парках, сьпявалі малітвы і высьвячалі гэтыя ўчасткі пад могілкі.

    Ізраіль стаяў плячыма да сьцяны і ня меў іншага выбару, як толькі прыняць выклік. Прэм’ер-міністр Эшколь склаў урад нацыянальнага адзінства, у якім Машэ Даян стаў міністрам абароны; лідэр правага крыла Мэнахэм Бэгін, які ўсё сваё жыцьцё правёў у апазыцыі, быў запрошаны ўступіць ва ўрад.

    5 чэрвеня 1967 г. Ізраіль пачаў паветраную і наземную наступальную апэрацыю супраць Эгіпта. Сірыя адразу далучылася да Эгіпта. Леві Эшколь паслаў каралю Іарданіі Хусэйну тэрміновае пасланьне, у якім прасіў яго заставацца нэўтральным і гарантаваў тэрытарыяльную цэласнасьць Іарданіі. Хусэйн цягнуў тры гадзіны, а потым кінуў у бітву свае ўзброеныя сілы. З пагоркаў, што атачаюць Ерузалем, іарданская артылерыя абстрэльвала габрэйскую частку Ерузаліма. З пагоркаў Калькіліі на ўзьбярэжжы дальнабойныя гарматы адкрылі агонь па Тэль Авіву. Небачаная дагэтуль бура захапленьня выбухнула ў арабскіх дзяржавах. Час помсты за прыніжэньне 1948 г. настаў.

    Але эйфарыя была заўчаснай. Ужо ў першы дзень ізраільская авіяцыя разграміла авіяцыю Эгіпта, Іарданіі і Сірыі на зямлі. У рамках танкавай апэрацыі з трыма клінамі наступа ізраільцяне глыбака прасунуліся па Сінаю, раструшчылі эгіпецкія дывізіі і дасягнулі Суэцкі канал. На заходнім беразе Іардана армія Хусэйна панесла цяжкія страты і хутка адступіла назад за Іардан. У апошнія два дні баявых дзеяньняў Ізраіль выбіў сірыйскую армію з Галанскіх вышыняў.

    Праз шэсьць дзён пасьля першага стрэлу баявыя дзеяньні былі спынены паўсюль на Блізкім Усходзе. Для арабскага сьвету гэта было горкае абуджэньне ў жудасную рэчаіснасьць: Разьлічваючы толькі на сябе, Ізраіль дамогся каласальнай перамогі, і гэта перамога была для арабскіх дзяржаў яшчэ больш прыніжальнай за правал 1948 г. арміі Эгіпта, Сірыі і Іарданіі пацярпелі паразу, іхнія ваенна-паветраныя сілы перасталі існаваць. Палестынская Арганізацыя вызваленьня пад кіраўніцтвам Ахмэда Шукайры і яе палестынская вызвольная армія, якую часта згадвалі, былі раструшчаны ў гэтай вайне.

    Міхаэль Бар-Захар

    Michael Bar-Zohar. Facing a Cruel Mirror. Tel Aviv, 1990.

    Пераклаў з ангельскай В. Буйвал.





    Posted Jun 1, 2019, 7:50 PM by Адміністратар Навін
  • Нічога асабістага, проста бізнэс

    Расейская праваслаўная царква – самая вялікая гандлёвая сетка ў Расеі. У буйнейшага харчовага рітэйлара кампаніі “Пяцёрачка” – 14000 гандлёвых кропак, а ў РПЦ – каля 47000. “Пяцёрачка гандлюе ў краме хлебам штодзённым, а РПЦ ў цэрквах – опіюмам для народа і спадарожнымі таварамі: малебнамі, сьвечкамі, абразамі, крыжыкамі, кагорам і г.д. Рэнтабэльнасьць гэтага гандлю фантастычная, паводле ацэнак спэцыялістаў да 1500% (сьвечка каштуе 15 рублёў, а вытворчасьць – каля рубля). Норма прыбытку – сапраўды практычна, як пры гандлю наркотыкамі. Толькі ніякіх рызык, наадварот, усялякая падтрымка ўладаў.

    Як любая камэрцыйная сетка, РПЦ імкнецца павялічваць колькасьць сваіх гандлёвых кропак, бо кожная прыносіць ёй прыбытак. Няма нічога дзіўнага, што яна спрабуе ўтыркнуць свае цэрквы-крамы куды толькі можна і нельга. На абурэньне гараджан царкоўнікам напляваць. Усё адно “на раёне” знойдуцца рэлігійныя наркаманы, якія панясуць грошыкі дылерам у расах.

    Ігар Эйдман

    Крыніца: Фэйсбук.

    Пераклады з расейскай.




    Posted Jun 1, 2019, 7:48 PM by Адміністратар Навін
  • Захад перастаў страляць

    Калі міністр замежных справаў Украіны Павел Клімкін папярэдзіў, што наступствам рашэньняў, якія зараз прымаюцца ў Радзе Эўропы, можа стаць падрыў Менскіх пагадненьняў, многія расцанілі ягоную заяву як эмацыйную рэакцыю палітыка, які не здолеў пераканаць калег не галасаваць за рашэньне, што не задаволіла яго.

    Між тым йдзецца пра значна больш сур’ёзную зьяву – пачатак працэсу адмовы Захада ад санкцый супраць Расеі без адмовы Крамля ад дзеяньняў, якія прывялі да ўвядзеньня гэтых санцый.

    Пакуль што йдзецца, на першы погляд, пра дробязі бюракратычнай уласьцівасьці – магчымасьці афармленьня дадатковай санкцыйнай працэдуры, адобранай Камітэтам міністраў Рады Эўропы. Але калі ўлетку такі падыход будзе адобраны ў Парляманцкай асамблеі Рады Эўропы, то будуць створаны ўсе ўмовы для паўнавартаснага вяртаньня Расеі да працы ў ПАРЭ. Безь якіх-кольвечы дзеяньняў Масквы, якія тычацца Крыма і Данбаса. А гэта будзе азначаць, што расейскі шантаж спрацаваў, і Крэмль перагуляў Захад.

    Нагадаю, што з самага першага дня пасьля ўвядзеньня санкцый супраць Расеі ў ПАРЭ Масква настойвала на тым, што без адмовы ад гэтых санкцый расейскія парлямантары ня вернуцца да працы ў асамблее, -- пры тым што санкцыі не забаранялі расейцам удзельнічаць у паседжаньнях ПАРЭ і яе камітэтаў, яны толькі ўводзілі абмежаваньні на ўдзел у галасаваньні, абраньні кіраўніцтва ПАРЭ і іншых працэдурах. Кіраўнікі ПАРЭ разьлічвалі, што краіна, якая дэманстарцыйна парушала міжнароднае права, з разуменьне паставіцца да нормаў дэмакратыі, а яе дэпутаты працягнуць дыскусію з калегамі і абарону сваёй пазыцыі.

    Але так не было! Расейцы проста перасталі прыязджаць, а спікеры Дзярждумы – спачатку Нарышкін, а потым і Валодзін – пачалі тлумачыць прадстаўнікам ПАРЭ, якія наведвалі Маскву, што без адмены санкцый ніякага дыялога не будзе. Калі аказалася, што гэты аргумант не прыводзіць да належнага выніку, Расея проста перастала плаціць свае складкі ў бюджэт ПАРЭ – гэта працягваецца ўжо амаль два гады і, з гледзішча працэдуры, павінна прывесьці да выключэньня парушальніка з Рады Эўропы.

    Аднак Расею ня хочуць выключаць. Яе хочуць вярнуць. Вярнуць без якіх-кольвечы ўмоваў. Да традыцыйных “дабрадзеяў” у дэпутацкім корпусе, якія лічаць, што самае галоўнае – дыялог з агрэсарам, дадаліся ўсеядныя эўрапейскія бюракраты, якім проста патрэбны расейскія складкі. І сітуацыя зрушыла з мёртвай кропкі. Тым больш што зараз транзітам улады ва Украіне і нявопытнасьцю новага прэзыдэнта Уладзіміра Зяленскага і ягонай каманды вырашылі пакарыстацца значна больш магутныя гульцы, чым дэпутаты і бюракраты.

    Рэзалюцыя, якая тэарэтрычна можа адчыніць дзьверы для безумоўнага вяртаньня Расеі ў ПАРЭ, адобрана Кабінэтам міністраў, то бок узгоднена эўрапейскімі ўрадамі. І галоўныя прыхільнікі такога вяртаньня – Нямеччына і Францыя, што фактычна пацьвердзіў Клімкін. Дадамо: сыходзячы міністр замежных справаў. Таму што ўжо праз некалькі тыдняў ва Украіне будзе новы міністр, якому яшчэ трэба будзе ўваходзіць у сутнасьць праблемы і спрабаваць патлумачыць яе нядаўняму тэлевізыйнаму артысту, які наўрад ці што ведае аб існаваньні Рады Эўропы. Якраз за гэты час усё і можа здарыцца: паседжаньне рэгламэнтнага камітэта ПАРЭ, на якім павінна быць пацьвердажа рашэньне Камітэта міністраў, прызначана на 3 чэрвеня. Акурат пасьля інаўгурацыі новага ўкраінскага прэзыдэнта.

    Дадайце да гэтага фактычную негатоўнасьць Эўразьвяза абмяркоўваць увядзеньне новых санкцый супраць Расеі за “пашпартызацыю Данбаса”, то бок фактычнае тарпэдаваньне Менскіх пагадненьняў; поўная дэманстрацыйная адсутнасьць украінскай тэмы на сочынскіх перамовах дзяржсакратара ЗША Майка Пампэа з Уоладзімерам Пуціным і Сяргеем Лаўровым, жаданьне Дональда Трампа сустрэцца з расейскім калегай на саміце ў Осака, нягледзячы на тое, што ягонае патрабаваньне аб вызваленьні ўкраінскіх маракоў і караблёў было праігнаравана, -- і мы ўбачым ясную карціну таго, што адбываецца.

    Захад проста дачакаўся транзіту ўлады ў Кіеве, каб зьмяніць свае падыходы да палітыкі ў адносінах да Масквы – ну альбо хаця б прадэманстраваць Уладзіміру Пуціну гатоўнасьць да такой зьмены. Чырванець больш няма перад кім – ня будзе ні Парашэнкі, ні Клімкіна, нікога, хто мог бы нагадаць сваім заходнім калегам пра іхнія абавязацельствы і проста пра каштоўнасьці. А ўкраінцы самы абралі сваім лідэрам чалавека, які напярэдадні выбараў тлумачыў сваім суайчыньнікам, што самае галоўнае – гэта перастаць страляць. Вось Захад і перастаў.

    Віталь Портнікаў

    Крыніца: https://graniru.org/opinion/portnikov/m.276324.html

    Posted Jun 1, 2019, 7:47 PM by Адміністратар Навін
  • Формула бяспамяцтва

    Нават калі б “Несьмяротны полк” не быў так апошлены і прыватызаваны ўладай, я б ніколі не выйшаў з “дзедам на палачцы” – ганарыцца ягоным “подзьвігам”. Нават калі б дзед быў “удзельнікам” і “вэтэранам”, -- а не сьцерты рэжымам у “лягерны пыл” у 1943-м годзе.

    Ён так і не даведаўся пра “вялікую перамогу”, ды й пра пачатак вайны, хутчэй за ўсё, -- са спазьненьнем, бо да таго часу чатыры гады пражываў у бараку – недзе на Далёкім Усходзе. Пётр Мікалаевіч Дурнабрагаў. “Дзесяць год без права перапіскі” – не заўжды азначалі расстрэл, -- часам яны былі прысудам на павольную сьмерць. Магчыма, што ў лягеры ён усё ж ведаў пра акупацыю роднага Плаўска, дзе быў арыштаваны ў 37-м, пакінуў дом, жонку і чатырох дзяцей. Пра іхны лёс ён, зразумела, ня меў уяўленьня да апошніх дзён. Як і сям’я – пра яго.

    Я дагэтуль не ведаю, што “лепш” – загінуць “ворагам народу”, чужым савецкаму быдляцтву і сталінскай машыне – або стаць яе ваеннай прыладай (удзельнікам падзела, акупацыі Эўропы, расстрэлаў польскіх афіцэраў, насаджэньня сталінізма, “зачыстак” НКВД і г.д.). або магчыма (хто б ведаў?) – вярнуцца з фронта, стаць шанаваным “вэтэранам”, вітрынай рэжыму, яго “матар’ялам” і прыладай прапаганды. У абодвух выпадках – страшны лёс савецкі пакаленьняў, што патрапілі ў таталітарную мясарубку. Захаваць пры гэтым чалавечнасьць, цьвярозасьць думкі, -- вось сапраўдны подзьвіг: не зламацца пад цяжарам часу. Як Акуджава, Астаф’еў, Мяжыраў.

    "Что ты плачешь, старая развалина? / Где она, священная твоя / Вера в революцию и Сталина, / В классовую сущность бытия? // Вдохновлялись сталинскими планами, / устремлялись в сталинскую высь, / Были мы с тобой однополчанами, / Сталинскому знамени клялись. // Шли, сопровождаемые взрывами, / По своей и по чужой вине. / О, какими были б мы счастливыми, / Если б нас убило на войне".

    Гэта пра тое, што “абарона радзімы” – менш трагічная задача, чым абарона сябе ад таталітарнай эпохі. У гэтай вайне за перамогу асобы над часам герояў адзінкі. Таму, калі б нават дзед (шчасьлівым чынам) быў франтавіком, а не “зэкам”, я б не рызыкнуў несьці на палцы ягонае фота ў шэрагах міфічнага “палка”. Бо тут няма сотняў тысячаў іншых, -- тых, хто згінуў у лягярах і падвалах. (Яны б таксама маглі стаць гонарам нацыі). Затое ў палкавых шарэнгах дзед мог бы апынуцца побач з чэкістам у вайсковай форме. Такі асобны помнік з “эксклюзіўным агнём” – стаіць у нас у Туле ля сьцен абласнога ГБ, -- у памяць пра “полк НКВД” і іншых абаронцах горада, што патрапілі ў акопы – з катавальных падвалаў, дзе яны гадамі выбівалі зубы і ламалі косьці “ворагам народу”. Бо каты таксама гінулі за радзіму.

    Цяпер у іх свая, асобная “памяць” у граніце – са шчытом і мечам на фасадзе. Таксама – “вэтэраны” і “абаронцы”, каты і садысты – у адным шыхце. Пакуль уся гэтая нечысьць сьвяточна хістаецца на палках у шарэнгах агульнага “парада”, дзеду там ня месца (“вэтэран” ён ці “зэк” – зусім ня важна).

    Рэжым, які ня здольны даць ацэнку крываваму савецкаму мінуламу, няхай не прэтэндуе на сьвяточную памяць аб сваіх “перамогах”. А да гэтага пампезныя шарэнгі “палка” будуць формулай нацыянальнага бяспамяцтва. Зьневажальнага для ахвяр.

    Аляксандр Хоц

    Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5CD9A30F4BD34

    Posted Jun 1, 2019, 7:44 PM by Адміністратар Навін
  • НАШЭСЬЦЕ ГНОМАЎ

    (Ліст на травеньскі Сойм Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ                                                                      і БНФ “Адраджэньне”

    Згодна рэкамендацыяў і рашэньняў красавіцкага Сойму мы падрыхтавалі два зьмястоўныя дакуманты: “Мэмарандум да ўрадаў заходніх краін і грамадзтва” і падпісны ліст аб прызнаньні пэрсонай “нон-грата” рускага спэцамбасадара Бабіча. Пачалося зьбіраньне подпісаў, але тут здарыўся рэдкі выпадак – падзеі апярэдзілі нашу ініцыятыву. Маскоўцы адклікалі Бабіча. Маўляў, ён сваю справу зрабіў, мы яму дзякуем і адклікаем.

    Бабіч, сапраўды, нарабіў шмат, пашыхтаваў усю расейскую рэзыдэнтуру, накіраваў яе на стварэньне паралельных структураў улады на мясцовым узроўні на выпадак прыходу ў Беларусь маскоўскіх “зялёных чалавечкаў” (акупантаў). Але самае галоўнае, што зрабіў шпіён Бабіч – гэта пачаў рыхтаваць расейскую агентурную змову па адхіленьні Лукашэнкі ад улады. Усё яно рабілася амаль адкрыта, бо вакол свае маскоўскія кадры, расстаўленыя іхным жа “сукіным сынам”. Такі лубянскі кадр у Маскве, як журналіст Дарэнка, адкрыта вяшчаў, што, маўляў, чакайце, наш Бабіч там паламае «яму» клыкі. Італьянская камэдыя: “шпіён жыве на паверх вышэй”.

    У гэты ж час Масква арганізоўвае сваю дробную агентуру, каб страшыць і нэрваваць кліента. Выскачыў раптам спадар Лябедзька і пачаў прад’яўляць ультыматумы правіцелю, -- маўляў, альбо адкажы на пытаньні, чаму давёў Беларусь да ручкі, альбо зыходзь. Маўляў, даю 24 гадзіны на прыняцьце рашэньня. Выступаць у ролі паяца яму не ўпершыню, таму паўтарыў свой “ультыматум” яшчэ два разы.

    І вось у гэты час нешта пайшло ня так. Пра ўсё даведаўся Правіцель, паехаў да Пуціна і закаціў гістэрыку. У выніку Бабіча адклікалі, а былога начальніка аховы эфэсбіста, маскоўца Вцюрына (ён жа па сумяшчальніцтву выхавацель байструка правіцеля), арыштавалі, нібыта, “за хабар”.

    Тым часам іншы кадр у Маскве, той жа вось Дарэнка заявіў, што рыхтуе перадачу ў эфір, дзе раскажа, што насамрэч адбылося ў Менску, наконт змовы. Праз дзень Дарэнка памірае ад разрыву сэрца, едучы на матацыкле. Ягоная дачка тут жа піша ў пракуратуру, каб рассьледвалі, ад чаго ў сапраўднасьці памёр Дарэнка, бо ў яе ёсьць падставы меркаваць, што яго зьвялі. (Праўда, гэта марны занятак ў такіх абставінах у гэбоўскай Расеі. Напішуць, што ўсё ў норме.)

    Такія вось козьні рэжымнага двара. Выпадак з Дарэнкам, аднак, паказвае, што ў гэтай злачыннай дзейнасьці замешана некалькі расейскіх груп (якія дрэнна каардынуюцца).

    Важна не забывацца, што тут не суперніцтва палітычных сьветапоглядаў і палітычных фармаваньняў, дзе ўлічваюцца законы, субардынацыя, папулярнасьць, электарат, «эстэблішмэнт» і т.п. Тут крымінальныя разборкі злачынцаў, зладзеяў, якія апанавалі краіны, смокчуць іх, як упыры, і пагражаюць апанаваць увесь сьвет, прытым ужо без ідэалёгіі (бо камунізм ляснуў), а так сабе – па паняцьцях.

    Я пішу пра ўсё гэта зь іроніяй, успамінаючы свае ранейшыя словы, што калі маскалі палезуць у Беларусь, як на Украіну, то знойдуць тут сваю магілу.

    Сітуацыя ў Беларусі даўно склалася як крытычная. Разбураныя і вынішчаюцца асновы існаваньня нацыі, эканоміка, адукацыя, сацыяльныя магчымасьці, грамадзянская супольнасьць, разбурана вёска, адбываецца дэмаграфічная катастрофа, прыніжэньне асобы, уведзены кантроль за кожным чалавекам, які павялічваецца. Пры гэтым створаны такія дачыненьні, што народ адхілены ад фармаваньня ўлады і назіраньня за ёй (замест выбараў прафанацыя, адміністрацыйны кантроль рэжыму). Ліквідаваныя ўсе магчымасьці канстытуцыйнай зьмены ўлады. Поўны тупік. Антыбеларуская ўлада праводзіць антынародную акупацыйную палітыку, і грамадзтва нічога ня можа зрабіць, толькі назіраць, як нішчацца правы людзей і прадаецца сувэрэнітэт краіны. Нацыя становіцца пасіўным сьведкам нацыянальнага забойства, закладнікам здрады.

    Тут ёсьць некалькі варыянтаў падзей. Першы. Грамадзтва будзе даведзена да поўнай дэградацыі, краіна ліквідавана, тэрыторыя аддадзена ў расейскае рабства. Другі варыянт – рэвалюцыя, паўстаньне, сілавое зьвяржэньне рэжыму.

    Але гэтага варыянту можа ня быць. Ніхто не захоча паўставаць. Масавая згода на рабства. Такіх прыкладаў дастаткова (Куба, Паўночная Карэя і інш.). І тады застаецца трэці варыянт, пра які некалі выказваўся адзін салдат-дэсідэнт Вэрмахта за часы нямецкай акупацыі: “Калі б у сваім часе забілі Сталіна і Гітлера, то і вайны не было б”. І гэта, дарэчы, ёсьць лапідарная бандыцкая праўда.

    Вось гэты лапідарны варыянт і хацелі скарыстаць Бабіч, Вцюрын і іншая масква ў сваіх інтарэсах. Антынародная дыктатура сама вызначае характар зьмены сваёй улады.

    Нажаль, ён не прыдатны для беларусаў, бо мала што зьменіць па сутнасьці. Корань зла, вока спрута крыецца ў крамлёўскага гнома. І не выпадкова, што якраз гном хацеў скарыстацца крымінальным варыянтам, каб павялічыць свае акупацыйныя магчымасьці (якія і так бязьмежныя). Змаганьне зь метастазамі ня вылечыць анкалагічнай хваробы ў Менску, калі пухліна стварылася ў Маскве.

    Я не выпадкова пачаў гэтую гаворку, бо зьявіўся рэальны прэцэдэнт, і ў грамадзтве даўно ўжо ня толькі правакатары, але нават цалкам рэспэктабэльныя людзі пачынаюць у голас казаць, што краіна гіне, можа страціць незалежнасьць, што поўны тупік і адзіны выхад – забіць драня, бо іншых выхадаў не існуе.

    Дарэчы, усё правільна. У гэтым характэрнасьць дыктатарскай улады. Зьмясьціць Гітлера не было іншай магчымасьці, акрамя яго фізычнага зьнішчэньня. І немцы паспрабавалі зьмяніць гісторыю такім чынам. Але гісторыя, відаць, мусіла дайсьці да свайго выніку, не спыняючыся на паўстанках.

    Асаблівасьць палітычных дачыненьняў у Беларусі выклікае непакой, бо няма адзінага рацыянальнага разуменьня прычыны і выніку становішча. Антыпатыя і непрыняцьце ўзурпатара вырастае да масавага маштабу, але шмат хто (нават не распрапагандаваная большасьць) не разумее, што корань зла ў Крамлі, у яго імпэрскай агрэсіўнай палітыцы, у крамлёўскіх гномах, якія маніпулююць залежным ад іх калгасным сатрапам і праз яго вядуць сваю антыбеларускую палітыку. Зьмена сатрапаў ня зьменіць антыбеларускай палітыкі, калі ня будзе агульнанацыянальнага супраціву Маскве.

    Тлумачу рэальнае становішча. Беларусы, якія думаюць уратаваць краіну і зьнішчыць цмока, на самой справе зробяць гэтым паслугу Вцюрыну-Бабічу, пазбавяць іх ад неабходнасьці выканаць тое самае. У краіне пры дапамозе “іхняга сукінага сына” створана акупацыйная сістэма ўлады. Увесь Савет бясьпекі краіны (акрамя адной прадажнай асобы) складзены з расейцаў, выхадцаў з Расеі і рускай агентуры. Міністэрства ўнутраных спраў (і ўсе ўнутраныя сілавыя структуры) знаходзяцца пад начальствам расейца кагэбіста-эфэсбіста з Луганшчыны, які навіду ўсіх ходзіць у форме злачыннага савецкага НКВД. Кіраўніцтва войска, генэралітэт складаецца з выпускнікоў расейскай вайсковай акадэміі і агентуры; ключавыя міністэрствы (адукацыі, культуры, інфармацыі і інш.) займаюць расесйкія агенты, камуністы, не грамадзяне Беларусі. Камітэтам Дзяржбясьпекі Беларусі кіруе расеяц і расейскі агент, не кажучы ўжо пра тое, што КГБ і рускае ФСБ цяпер, фактычна, адно ведамства, якое наладзіла ў Беларусі цэнтралізаваную сістэму відэаназіраньня за грамадзянамі краіны (500 тысячаў відэакамэр). Уся ахова сатрапа (дзьве тысячы ахоўнікаў) таксама складаецца з расейцаў тыпу Вцюрына. Беларусаў там няма. І ўсё гэта стваралася на вачах народа, паплёўваючы беларусам у твар, з дапамогай “іхняга сукінага сына”, які хоча быць вечным начальнікам над гэтым балотам. І быў бы, калі не ўзьніклі праблемы ўлады ў крамлёўскага гнома, дзе трэба сьпяшацца.

    Маскоўскі план быў просты. Зьмяняюць наравістага «сукінага сына» на іншага сукінага сына – і ўсё. Больш нічога ня трэба рабіць, толькі прымаць рашэньні. Акупацыя, лічыце, адбылася, бо акупацыйная сістэма ўжо існуе. Ніхто нават не заўважыць, што краіны няма.

    (Тут зноў нагадаю, што Захад на сёньняшні дзень бяссільны перад гібрыднай вайной, тэхналёгія супроцьдзеяньня ня створана. Там ня ведаюць, што рабіць).

    Першая спроба маскоўцам не ўдалася. Але план застаўся. Цяпер мы бачым, што антыканстытуцыйнае прысьпешваньне псэўдавыбараў у Беларусі патрэбна Маскве. Намеры празрыстыя – захапіць “палатку” і наладзіць дэмарш (улічваючы, што Цэнтральнай выбарчай камісіяй кіруе ФСБ).

    Што тут могуць беларусы? Могуць шмат што. Практычна, -- усё. Але для гэтага трэба стаць беларусамі, людзьмі, годнымі сваёй нацыі.

    Цмок сядзіць у Крамлі. У Менску – сатрап. Для суду над ім павінен быць як найхутчэй створаны Народны трыбунал. Любое рашэньне Народнага трыбунала, пагрунтаванае на Канстытуцыі і законах, будзе ў гэтых абставінах легітымным і падлягае выкананьню. Рашэньні трыбунала паспрыяюць правядзеньню законных выбараў і прыпыняць крамлёўскія авантуры “Вцюрыных-Бабічаў”. Але пра шмат што мы тут ня кажам, разумеючы нязначнасьць слоў там, дзе патрабуецца справа.

    12 траўня 2019 г.                                                                                  Зянон ПАЗЬНЯК



    Пост скрыптум

    .Бадай нішто так фігуральна не характарызуе і не выяўляе ідэалягічна-мэнтальную сутнасьць рэжыму крамлёўскіх гномаў, як ваенны псіхоз, які накрыў цяпер расейскае грамадзтва. Тое, што мы назіраем, -- гэта ў поўным сэнсе ваенізаваная чартоўшчына інфантыльнага кшталту, вар'ятня, дзе расейскіх дзетак, пачынаючы ад ясельнага ўзросту, убіраюць у савецкую ваенную форму, абвешваюць чорна-карычневымі стужкамі, чырвонымі зоркамі, эмблемамі сярпа з молатам і водзяць на дэманстрацыі з партрэтамі Сталіна і іншых забойцаў 2-й Сусьветнай вайны.

    На 9-га траўня (савецкі дзень сканчэньня вайны ў Эўропе і Афрыцы) гэтая ваен-чартоўшчына дабралася і да Беларусі. У Менск (як некалі ў Данбас) наехала шмат расейскіх "турыстаў" у форме НКВД, якія бадзяліся і галёкалі маскоўскія лёзунгі, кшталту "спасибо деду за победу". Цяперашняму рускаму ватняму грамадзтву крамлёўскія гномы ўклалі ў мазгі, што гэта толькі Расея, а не антыгітлераўская кааліцыя, начале з Вялікабрытаніяй і Амэрыкай (якія кіравалі стратэгіяй вайны), перамаглі нямецкі нацыянал-сацыялізм.

    Дзякуючы, перш за ўсё, Вялікабрытаніі і Амэрыцы, сусьветная бойня, разьвязаная Сталіным-Гітлерам і іхным злачынным сацыялізмам, была спынена і асуджана. Дзень яе завяршэньня ў Эўропе -- гэта дзень страшлівай балючай памяці і жалобы. Загінулі дзясяткі мільёнаў людзей, сталі ахвярай антычалавечай камуна-нацыянал-сацыялістычнай ідэалогіі.

    Асабліва трагічная гэтая памяць для нас беларусаў, у якіх акупанты з усходу і захаду забілі асмаль трэць насельніцтва, разбурылі гарады, спалілі тысячы вёсак, зьнявечылі зямлю.

    Потым, ужо у канцы 1960-х гадоў, савецкія акупанты, прыватызавалі сабе перамогу над гітлераўскай Нямеччынай і ператварылі 9 травень у пампезнае "сьвята перамогі", у прыладу прпаганды, фальсіфікацыі гісторыі і абалваньваньня людзей, ськідваньне віны з сябе за разьвязваньне антычалавечай вайны толькі на Гітлера і Нямеччыну.

    Але нават тады, пры Брэжневе, не было такога дзікага шызафрэнічнага маразму, такой вар'яцкай ваеннай чартоўшчыны, як цяпер пад рэжымам Пуціна. Ідзе паталагічная прапаганда вайны. Пра яе ўжо мроіць тупое пакаленьне, што ўзьнікла за часы Пуціна і наглядзелася пуцінскага кінематографа.

    Злачынная гісторыя расейскіх войнаў паказвае, што калі расейскае скопішча жадае і хоча вайны, то вайна будзе, калі не здарыцца, аднак, выпадку ў гісторыі і Сталін з Гітлерам прападуць.

    12.05.2019





    Posted May 15, 2019, 8:54 PM by Адміністратар Навін
  • Грамадзтва адварочваецца ад рэжымнай улады, але знаходзіцца пад ўплывам маскоўскай прапаганды

    (Травеньскі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ                                                                         і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

            12 траўня ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”, -- “Нашэсьце гномаў”. Старшыня зрабіў аналіз падзей і тэндэнцый, зьвязаных з выдаленьнем зь Беларусі расейскага спэцпасла М. Бабіча. Патрыёты толькі пачалі зьбіраць подпісы па ўсёй Беларусі з патрабаваньнем аб яго экстрадыцыі, а Масква ўжо пасьпяшалася адклікаць яго. Гэты факт, а таксама арышты ў навакольлі Лукашэнкі сьведчаць аб тым, што дыктатар і многія зь ягоных падначаленых напалохаліся актыўнай дзейнасьці спэцпасла Масквы па стварэньню паралельнай структуры ўлады ў краіне. Адкрытыя дзеяньні па падрыхтоўцы захопу Беларусі прадэманстравалі намеры Крамля, выклікалі адмоўную рэакцыю нашага грамадзтва і вымусілі Маскву перайсьці да больш прыхаваных дзеяньняў на шляху да акупацыі нашай краіны. Але злачынная стратэгія імпэрскай палітыкі засталася тая самая. І менавіта беларускі народ павінен супрацьстаяць ёй у змаганьні за незалежнасьць і свабоду.

            Нажаль, значная частка беларускага грамадзтва не разумее неабходнасьці падтрымкі палітычнага змаганьня і палітычнага вырашэньня праблем, лёсавызначальных для нашай будучыні. Старшыня падкрэсьліў таксама, што спадзяваньні шэрагу людзей на тое, што адхіленьне ад улады Лукашэнкі зьяўляецца ключавым у справе незалежнасьці і дэмакратызацыі, ёсьць ілюзіяй. Корань зла знаходіцца ў Маскве, зьмена сатрапаў рукамі імпэрцаў прывядзе толькі да новых праблем. Павінен быць праведзены Народны трыбунал над сатрапам. Яго рашэньні будуць легітымнымі, паспрыяюць правядзеньню законных выбараў і сарвуць імпэрскія планы “бабічаў-вцюрыных”.

    З дакладам выступіў сп. Сяргей Папкоў, намесьнік старшыні Партыі і Фронту. Ён спыніўся на дэталях маскоўскага плану па захопу Беларусі і яго няўдачы на гэтым этапе. Нават рэжымная бюракратыя на месцах разумее пагрозу для свайго існаваньня ў выпадку расейскай акупацыі. Мясцовыя чыноўнікі баяцца, што імпэрскія гаспадары знойдуць на іхнае месца бюракратаў з Расеі, а іх выкінуць з пасадаў. Цяпер Масква мяняе свае мэтады і пасьля няўдачнай дэманстрацыі салдафона Бабіча пераходзіць да гібрыдных формаў экспансіі. Курс імпэрыі па захопу Беларусі і выкарыстаньню нашай тэрыторыі для агрэсіі супраць суседніх дэмакратычных краін застаецца тым жа.

    Эканамічная сітуацыя драматычная. На вачах у грамадзтва зачыняюцца прадпрыемствы, працоўныя губляюць працу або не атрымліваць заробкі. Многія ратуюцца, едуць на заробкі ў Польшчу. Людзі не бачаць пэрспэктывы існаваньня ў рэжымным бязладдзі і шукаюць шляхі паратунку. Гэта ёсьць вынік разбуральнай палітыкі рэжыму, кіруемага Масквой.

    Выступілі таксама сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Крызіс ударыў па буйных прадпрыемствах Беларусі. Напрыклад, Гомсельмаш стаў нерэнтабэльным і набліжаецца да калапса. Разбураецца вытворчая інфраструктура на прадпрыемствах Жодзіна. Людзі не хаваюць сваёй нянавісьці да рэжыму, многія публічна выказваюць раскайваньне ў тым, што ў 1994 годзе спрычыніліся да ўсталяваньня ўлады Лукашэнкі, а не галасавалі за Зянона Пазьняка – “жыцьцё было б іншым, жылі б, як нармальная краіна”.

    Аднак, замест таго, каб салідарызавацца ў палітычным змаганьні за свае інтарэсы і за вызваленьне краіны, шмат хто з нашых суайчыньнікаў масава “зарываюцца ў зямлю” – працуцюь на сваіх участках, каб выратавацца ад голаду. Многім проста не стае грошай да наступнага заробку.

    Задача патрыётаў растлумачыць грамадзтву, што ніхто, акрамя нас самых, не дасягне кардынальнага вырашэньня праблемаў і не вызваліць краіну. Неабходна супрацьпаставіць гібрыднай прапагандзе Масквы нашу беларускую праўду.

    Выступоўцы зьвярнулі ўвагу на брутальныя дзеяньні рэжыму па забароне публічнай грамадзкай дзейнасьці, што зьяўляецца грубым парушэньнем Канстытуцыі і міжнародных законаў. Патрабаваньне аплаты (прытым велізарнай і нерэальнай) пры правядзеньні шэсьцяў, мітынгаў, сходаў зьяўляецца рэжымным рэкэтам, сьведчыць яшчэ раз аб крымінальнай сутнасьці рэжыму. Былі, фактычна, забаронены нашыя партыйныя фронтаўскія мерапрыемствы, прызначаныя на 26 красавіка і 7 траўня. Агентура з асяроддзя псэўдаапазыцыі пачала вяшчаць, што “Чарнобыльскі шлях зжыў сябе як грамадзкае мерапрыемства”. Пасьпяшаліся імітатары, сьпяшаецца і рэжым, якому здаецца, што цяпер усё пад кантролем, і ніхто не выйдзе на вуліцы і плошчы. Але энэргія народнага пратэсту накопліваецца і калі-небудзь выбухне без рэжымных дазволаў.

    Сёлета афіцыёзныя сьвяткаваньні “дня перамогі” прадэманстравалі абыякавасьць грамадзтва да траскучай дэмагогіі і раздражненьне фальшывымі дзеяньнямі рэжыму. На парады ў гарадах і мястэчках збольшага зьбіраліся мабілізаваныя ўладамі залежныя катэгорыі грамадзтва і «турысты» з маскоўшчыны. Людзям, прыдушаным сацыяльнымі праблемамі, не было настрою сьвяткаваць разам з рэжымам. Агульны настрой быў зусім не сьвяточны. Грамадзтва усё больш аддаляецца ад рэжымнай улады, успрымае яе як варожую сілу.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    12 траўня 2019 г.



    Posted May 15, 2019, 8:38 PM by Адміністратар Навін
  • Савецкія акупанты ў час вайны

    Вядома, што перад уцёкамі ад немцаў Менск спалілі расейцы. Гэтым займаліся атрады НКВД. Яны падпальвалі дамыі расстрэльвалі вязьняў у турмах. Калі б у іх было больш часу, то яны зьнішчылі б увесь горад. Але немцы наступалі імкліва і саветы бязладна ўцякалі, шкодзячы як маглі беларускаму насельніцтву.

    Ніжэй мы зьмяшчаем тэкст у перакладзе з расейскай аб тым, што акупанты вытваралі перад адступленьнем у Адэсе, дзе мелі шмат часу на разбурэньне.

    Невядомая гісторыя саветаў

    Адгрымелі сьвяточныя даты, зьвязаныя з вызваленьнем Адэсы і перамогай антыгітлерскай кааліцыі ў 2-й Сусьветнай вайне. Пытаньне, чаму людзі там дагэтуль засталіся ў сымвалічнай прасторы СССР, а некаторыя перанялі крамлёўскі навароб з “георгіеўскімі стужачкамі”, “несьмяротнымі палкамі” ды “Расея вызваліла Эўропу і рэспублікі СССР ад фашызма!”.

    Людзі не могуць жыць без уласнай карціны сьвету. Яны лёгка прымаюць любую зладжаную біпалярную тэорыю, у якой выразна размежаваны дабро і зло. Гэтая ж дыхатомія дазваляе ўладзе сыходзіць ад цяжкіх пытаньняў, якімі поўная рэальная гісторыя вайны. Таму ў Крамлі з 60-х гадоў мінулага стагоддзя ладзяць альтэрнатыўную гісторыю вайны. І многія ў гэта вераць.

    Перад тым, як Адэсу вызваліць, яе спачатку здалі румынам у кастрычніку 1941 года. Праз месяц выйшаў Загад Стаўкі галоўнага камандваньня №428 “Аб стварэньні адмысловых каманд па разбурэньню і спальваньню населеных пунктаў у тыле нямецка-фашыстоўскіх войскаў”. Пры здачы Адэсы гэтыя практыкі ўжо прымяняліся ў адносінах да 300 тыс. цывільных жыхароў, што засталіся ў горадзе.

    На падрыхтоўку Адэсы да здачы адводзілася 15 дзён. 2500 аўтамабіляў і 180 трактароў былі скінуты ў мора. Уключна з санітарнымі машынамі разам з параненымі чырвонаармейцамі. 90 паравозаў былі зьнішчаны. 9000 коней супрацоўнікі НКВД расстралялі з ППШ, павозкі спалілі. Вуліца Прымрорская была завалена трупамі коней. Сыходзячы, чэкісты расстралялі ваеннапалоных, што заставаліся.

    У ноч з 15 на 16-га кастрычніка 1941 года пакінутыя ў горадзе падрыўныя групы зьнішчылі ўсё, што ўяўляла якую-кольвеч каштоўнасьць. Была ўзарвана плаціна і затоплена Пярэсып. Насельніцтва не папярэдзілі. У вадзе плавалі савецкія ўлёткі “Одессе быть!”. Гэтай жа ноччу НКВД падарваў гарадзкую электрастанцыю і ўсе хлебзаводы. Быў падарваны Варанцоўскі маяк.

    Да раніцы згарэлі практычна ўсе гарадзкія школы. Раніцай зьявіліся чырвоназорныя самалёты і адбамбаваліся па Новым рынку і цяперашняму Музэю марскога флёту. Падчас абароны там быў наладжаны склад канфіскаваных у насельніцтва радыёпрыёмнікаў. Загінула каля сотні цывільных жыхароў. Увечары 16-га кастрычніка ў горад зайшлі румыны. Гэта была адна зь іхніх самых вялікіх перамог.

    На абарончых пазыцыях было пакінута некалькі тысячаў жаўнераў і маракоў. Прычым многія сядзелі ў акопах і даведаліся, што горад ужо некалькі дзён пад румынамі, ад жыхароў, якія адмыслова прышлі ім гэта паведаміць. Некаму ўдалося зьмяніць форму на цывільную вопратку і прыкінуцца мясцовым жыхаром, а нехта быў адлоўлены і зьмешчаны ў адзін са спэцлягяроў.

    Юры Хрыстэнзэн

    Крыніца: Фэйсбук.

    Пераклад з расейскай.


    Posted May 15, 2019, 8:34 PM by Адміністратар Навін
  • Характэрная карцінка пра заходніх тупых

    Вельмі складана растлумачыць замежнікам сітуацыю ў Расеі. Не разумеюць!

    Распавёў пра катастрофу Супэрджэта знаёмаму непалітызаванаму немцу: “Самалёт, створаны кампаніяй саслужыўца Пуціна па КГБ, загарэўся ў аэрапорце ягонага партнёра па дзюдо”. Прыяцель шчыра зьдзівіўся: “Якое супадзеньне, трэба ж”. Зь вялікай цяжкасьцю я здолеў патлумачыць яму, што гэта ёсьць звычайная ў Расеі практыка: саслужыўцу прэзыдэнт падарыў дзяржзамову на вытворчасьць самалётаў, а дзюдаісту – аэрапорт. Ну, а потым недапрацаваны самалёт не вытрымаў удару маланкі, а аэрапорт праваліў апэрацыю па выратаваньню пасажыраў.

    Немец, здаецца, пачаў нешта разумець: “А ёсьць у Расеі нешта, што Пуцін яшчэ не падарыў сваім сябрам?”. “Ёсьць, -- тлумачу, -- усё, што не належыць сябрам Пуціна, захапілі сябры сяброў Пуціна, такіх, як Медведев, Патрушаў, Сечын і г.д., а таксама іхнія сямейнікі, сваякі і абслуга”. Прыяцель пачаў далей цікавіцца: “І як яны ўсім гэтым кіруюць?”. “Як, як, -- адказваю, -- дрэнна да гнюснасьці: самалёты ў іх падаюць, банкі ляскаюцца, лясы зьнікаюць, звалкі атручваюць навакольнае асяроддзе. Нават нафту яны дадумваюцца нейкай агіднасьцю бадзяжыць, так што ад яе замежныя пакупнікі адмаўляюцца. Кампаніі іхнія даўно б спаліліся, калі пры кожным шухеры не атрымлівалі тэрміновую дапамогу з дзяржбюджэта”. Нямецкі сябра зьлёгку прыбалдзеў: “І колькі гэта ўсё будзе, па-твойму, працягвацца?”. “Да тае пары, пакуль мільярдэрам не стане апошні кіроўца масажыста ахоўніка сябра Пуціна” – адказваю.

    У нейкі момант мне падалося, што немец урэшце зразумеў сітуацыю. Але тут ён забіў мяне канчаткова. “Як вы гэта ўсё церпіце, чаму не адмовіце Пуціну ў даверы на выбарах?”. Што я яму адказаў, тут стрымаюся. Але цяпер ён ведае, як гучыць адборны расейскі мат.

    Ігар Эйдман

    Крыніца: Фэйсбук.

    Posted May 15, 2019, 8:28 PM by Адміністратар Навін
  • Перамогашаленства як праклён Расеі

    Перамогай, прыпісанай Сталіну, апраўдваюць усе ягоныя злачынствы. Ваенны крах улетку 1941-га года – гэта наступства злачынстваў Сталіна перад сваім народам – рэпрэсіі цалкам дэзарганізавалі камандваньне РККА і сарвалі вытворчыя планы 3-й перадваеннай пяцігодкі. Але большасьць лічыць, што “мала расстрэльвалі, трэба было больш”. І гатовыя расстрэльваць цяпер.

    Перамогай прыкрываюць той факт, што да бітвы пад Масквой РККА проста не было чым ваяваць, і СССР тады літаральна выратавалі ангельскія танкі і самалёты. Але чамусьці большасьць лічыць, што гэта зьявілася не з-за Лэнд-ліза, а з-за “пераносу прамысловасьці за Урал”.

    Хлусьнёй “Сталін правёў індустрыялізацыю” хаваецца той факт, што большую частку заводаў спраектаваў геніяльны амэрыканец Альбэрт Кан. Але большасьць лічыць, што не было б яго, то “купілі б” іншага, а індустрыялізацыю правёў бы “геній” непісьменнага бандыта Сталіна, які расстраляў нават тых, хто ўласна Кана знайшоў і ўгаварыў прыехаць у СССР.

    Што адпаведна прыводзіць да высноваў, што зараз непісьменныя гуманітарыі і бюракраты Пуціна могуць “паўтарыць індустрыялізацыю” або “купіць” геніяў, якія за іх гэта правядуць. У галовы прапагандай убіваецца, што каштоўнасьці ведаў і досьведу ніякай няма (у выглядзе “незаменных у нас няма” ў адносінах да навукоўцаў і інжынэраў), і мы ўсё можам зрабіць самы пад кіраўніцтвам непісьменных “журналістаў рагозіных”, якія сарвалі ГВП-2020 і зараз дабіваюць расейскі космас. І няма нічога страшнага ў рэпрэсіях – “мы ж перамаглі”, а новых навукоўцаў і інжынэраў “бабы народзяць” на фоне сістэмнай дэградацыі нацыянальнай адукацыі.

    А па факце, калі быць шчырымі перад самымі сабой, то ні правесьці індустрыялізацыю, ні перамагчы ў вайне мы без дапамогі амэрыканцаў не здолелі.

    Дзімітры Іхлоў (Расея)

    Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5CD9030CB54C7

    Posted May 15, 2019, 8:24 PM by Адміністратар Навін
  • Сьпіс членаў кіраўніцтва РФ, што маюць другое грамадзянства

    Адцягні ўвагу ад каларадзкай стужачкі, шалёна-памешаны “паўтаральшчык”. Глядзі, хто вучыць цябе патрыятызму! Менавіта за іх ты будзеш у акопе пад бамбардоўкай “варожага НАТО”, “калі радзіма загадае”. А яна загадае, нават не сумнявайся. Запомні гэтыя імёны, будучы “дзьвюхсоты”!

    Сьпіс членаў ураду РФ, што маюць другое грамадзянства, нерухомасьць замяжой.

    Члены ўраду:

    Вице-премьер Дмитрий Козак имеет ВНЖ Швейцарии

    Вице-премьер Ольга Голодец имеет ВНЖ Италии

    Министр промышл. Д. Мантуров имеет ПМЖ Испании

    Министр труда М. Топилин имеет ВНЖ Болгарии

    Зам.министра торговли Каламанов Великобритании

    Зам министра развития Талыбов имеет ВНЖ Франции

    Зам министра финансов А. Лавров имеет ПМЖ Италии

    Зам министра экологии Керимов имеет ПМЖ Франции

    Зам министра культуры Овсиенко ВНЖ Болгарии


    Губэрнатары:

    А Воробьёв губернатор Моск.обл. ВНЖ Испании

    А. Усс губернатор Красноярск края Германии

    С.Воскресенский губернатор Ивановской обл. США

    Б.Дубровский экс-губ. Челябинс обл Швейцарии

    Ликсутов вице-мэр Москвы- гр-во Кипра


    Члены Савета Фэдэрацыі:

    В.Пономарёв имеет гражданство Великобритании

    Борис Невзоров имеет гражданство Кипра

    Андрей Клишас имеет ПМЖ Швейцарии

    Арсен Каноков имеет ВНЖ Великобритании

    Елена Мизулина имеет ВНЖ Бельгии

    Александр Бабаков имеет гражданство Великобритании

    Сулейман Керимов имеет ПМЖ Франции


    Депутаты Дзяржаўнай Думы:

    Александр Жуков — ВНЖ Великобритании

    Андрей Голушко — ВНЖ Франции

    Григорий Аникеев — гражданство Испании

    Александр Прокопьев — ПМЖ Кипра

    Айрат Хайруллин — ПМЖ Испании

    Леонид Симановский — гражданство Израиля

    Ризван Курбанов — ПМЖ Турции

    Михаил Щапов — ВНЖ Испании

    Александр Кравец — ПМЖ Черногории

    Григорий Балыхин — ПМЖ Черногории

    Елена Бондаренко — ВНЖ Италии

    Игорь Лебедев — грин-карта США

    Вячеслав Никонов — гражданство США

    Александр Ремезков — грин-карта США

    Николай Борцов — гражданство Великобритании

    Отари Аршба — гражданство Грузии.


    Саша Сотнік

    Крыніца: Фэйсбук.

    Posted May 15, 2019, 8:22 PM by Адміністратар Навін
  • Рэжым рыхтуе чарговы этап зьнішчэньня крыжоў на магілах у Курапатах
                14 траўня нам стала вядома, што рэжым пачаў падрыхтоўку да наступнага этапа зьнішчэньня крыжоў на магілах пакутнікаў у Курапатах. На тэрыторыі Народнага мэмарыялу ўжо некалькі дзён працуюць работнікі Бараўлянскага лясгасу. Яны пакасілі траву каля Крыжовай алеі і каля агароджы, а таксама засыпалі ямкі, якія яшчэ з мінулага года былі падрыхтаваны грамадзтвам для ўстаноўкі новых крыжоў каля Крыжовай алеі. Зразумела, што пад выглядам “добраўпарадкаваньня тэрыторыі” праводзяцца дзеяньні з мэтай не дапусьціць устаноўкі новых крыжоў у Курапатах.

    У той жа час мы атрымалі зьвесткі аб тым, што 16 траўня рэжым зьбіраецца правесьці “ачыстку тэрыторыі ад старых крыжоў” на магілах пакутнікаў. Зразумела, што самы работнікі або кіраўніцтва Бараўлянскага лясгасу не маглі прыняць такое рашэньне. Задача па зьнішчэньню крыжоў атрымана імі з самых вярхоў рэжыма, а рэжыму загадала пайсьці на гэтыя варварскія дзеяньні Масква.

    Мы ўжо заявілі прысутным работнікам лясгасу, што такія дзеяньні недапушчальныя і злачынныя. Паводле хрысьціянскай традыцыі, пакуль крыж стаіць на магіле, ніхто ня мае права зьнішчаць яго, каб не дапусьціцца блюзьнерства. Сапраўдная мэта рэжыму зразумелая – паэтапнае зьнішчэньне крыжоў, пасьля чаго рэжымныя вандалы пачнуць зьнішчэньне магіл пакутнікаў.

    Мы заклікаем грамадзтва далучыцца да абароны крыжоў і магіл у Курапатах, недапусьціць ліквідацыі Народнага мэмарыяла. Ня выключана, што рэжымная “ачыстка ад крыжоў” пачнецца не 16 траўня, а на дзень раней або пазьней. У сувязі з гэтым ужо з 15 траўня і ў наступныя дні на тэрыторыі Народнага мэмарыяла павінны знаходзіцца людзі, якія будуць сачыць за сітуацыяй і змогуць даць сігнал аб тым, што вандальскія дзеяньні пачаліся. Пасьля такога сігналу неабходна будзе падымаць грамадзтва на абарону крыжоў. Дзяжурствы дабраахвотнікаў павінны быць арганізаваны на працягу ўсяго дня. Збор у Курапатах.

    Рэжым, які пабудаваў у ахоўнай зоне забаўляльны рэстаран і арганізоўвае там скокі на касьцях, які перасьледуе людзей, што ставяць крыжы на магілах пакутнікаў, які ламае крыжы ў Курапатах -- такі рэжым ня мае права вызначаць “стары” крыж або “не стары”, ня мае права зьнішчаць хрысьціянскія сымвалы на магілах пакутнікаў Беларусі.

    Усе на абарону Народнага Мэмарыяла ў Курапаты!


    Управа Сойму Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ,
    Намеснік старшыні Партыі Сяргей Папкоў
    Грамадзкае аб’яднаньне Хрысьціянская злучнасьць Курапаты,
    Намесьнік старшыні ГА Алесь Чахольскі

    15 траўня 2019 г.

    г. Менск


    Posted May 15, 2019, 9:34 AM by Адміністратар Навін
  • МЭМАРАНДУМ ДА ЎРАДАЎ ЗАХОДНІХ КРАІН І ГРАМАДЗТВА

        Кіраўніцтва Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі -- БНФ па даручэньні Сойму КХП -- БНФ упаўнаважанае заявіць наступнае:

    У Беларусі таемнымі расейскімі спэцслужбамі поўным ходам ідзе падрыхтоўка інкарпарацыі краіны ў Расею. Пра гэта сьведчыць стварэньне спэцыяльнай пастаяннай групы "па інтэграцыі" ў Маскве, агрэсіўныя заявы кіраўніцтва Расеі (Мядзьведзеў) і дзеяньні залежнага ад Масквы рэжыму Лукашэнкі па канчатковым зьнішчэньні грамадзянскай супольнасьці. Пачаўся інтэнсіўны перасьлед журналістаў і недзяржаўных СМІ, перасьледуюць і зьнішчаюць незалежныя прафсаюзы, мэтадычна арыштоўваюць грамадзкіх актывістаў. З 1-га красавіка рэжым Лукашэнкі пачаў зьнішчэньня нацыянальнага некропаля -- Народны Мэмарыял Курапаты -- помніка першай катэгорыі пэрыяду расейска-бальшавіцкага генацыду 1937-1941 гадоў, дзе расейскія бальшавікі расстралялі чвэрць мільёна нявінных людзей.

    У канцы мінулага года Масква запатрабавала прысутнасьці ў Беларусі спэцыяльнага прадстаўніка прэзыдэнта Расейскай Фэдэрацыі ў якасьці амбасадара. Ім быў прызначаны функцыянер КГБ-ФСБ Міхаіл Бабіч. Спэцпрадстаўнік, у парушэньне дыпляматычных нормаў, займаецца прапагандай "русского міра", гуртуе рускую шпіёнскую рэзідэнтуру ў Беларусі, наладжвае прыёмы рускім рэзідэнтам у амбасадзе Расейскай Фэдэрацыі, езьдзіць па Беларусі з мэтай арганізацыі ў Беларусі паралельных прарускіх ворганаў улады, якія (па прыкладу акупацыі Данбаса) мусяць праявіцца ў час "ікс" -- з пачаткам расейскай акупацыі Беларусі.

    Функцыя "спэцпрадстаўніка" ўводзіцца Расеяй заўсёды дзеля падрыхтоўкі акупацыі памежнай краіны. Так былі акупаваныя Прыбалтыйскія краіны ў 1940-м годзе (спэцпрадстаўнік у Эстоніі -- А. Жданаў; у Латвіі -- А. Вышынскі; у Летуве -- Ул. Дэканозаў). Па гэтай жа схеме Расея разбурала Рэч Паспалітую ў XVIII стагоддзі.

    На пасады кіраўнікоў сілавых ведамстваў (КГБ, Міністэрства ўнутраных спраў, войска і г. д.) Лукашэнка, які зьяўляецца марыянэткай Масквы, прызначыў расейскіх функцыянераў КГБ-ФСБ. Міністэрствы асьветы і адукацыі таксама ўзначальваюць функцыянеры, якія адраджаюць культ Сталіна, камсамола і камунізму. КГБ рэжыму Лукашэнкі і ФСБ Расеі праводзяць сумесныя калегіі і дэейнічаюць у інтарэсах Расеі. Руская рэзідэнтура ва ўладзе сьпешна перафарбоўвае наглядную агітацыю Беларусі пад колеры Расеі. Гэта прыкмета, што зь ведама здрадніцкага рэжыму Лукашэнкі задумана інкарпарацыя беларускай тэрыторыі і падпарадкаваньне Беларусі пуцінскай Расеі.

    Наша задача папярэдзіць краіны-суседзі і краіны ўсяго заходняга сьвету аб тым, што калі будзе дапушчана інкарпарацыя і захоп Беларусі Масквой і рэстаўрацыя рускага сацыялізму ў акупаванай Беларусі, то гэта ня толькі стане пагрозай для ўсёй Эўропы, але, магчыма, пачаткам новай расейскай вайны супраць заходняга сьвету. Народ Беларусі будзе супраціўляцца расейскаму гібрыднаму захопу ўсімі спосабамі

    Мы лічым, што заходняя палітыка і палітыка нашых суседзяў павінна сур'ёзным чынам улічваць імкненьні Масквы інкарпараваць Беларусь, зьмяніць баланс дачыненьняў у Эўропе і пагражаць вайной заходняй цывілізацыі. Мы хацелі б бачыць пазыцыю заходніх краін, якая б спыніла агрэсіўныя намеры пуцінскай Расеі і намеры падпарадкаваньня Беларусі.

    Кіраўніцтва Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі -- БНФ:

    Зянон ПАЗЬНЯК -- старшыня;

    Юры БЕЛЕНЬКІ -- намесьнік старшыні;

    Сяргей ПАПКОЎ -- намесьнік старшыні

    19 красавіка 2019 г. 

    Posted May 3, 2019, 5:40 AM by Адміністратар Навін
  • МEMORANDUM TO THE GOVERNMENTS AND SOCIETIES OF THE WESTERN COUNTRIES

                The leadership of the Conservative Christian Party – Belarusian People’s Front on behalf of the Soim of the Party is authorized to declare the following:

    The Russian secret special services are making preparations of the incorporation of Belarus into Russia. There are several witnesses of this activity: a special constant group of “the integration” has been founded in Moscow, the leadership of Russia (Mr. Medvedev) has made some aggressive statements as well as the Lukashenka pro-Moscow regime is acting in order to liquidate definitively the Belarusian civil society. The Lukashenka regime has started the intensive repressions against the journalists and non-governmental media. The regime is persecuting and liquidating the independent trade-unions and arresting the civil activists. Since April 4, 2019 the Lukashenka regime has started the destruction of the national Belarusian necropolis – the National Memorial in Kurapaty near Minsk which is the heritage monument of the first category. The Russian communists have shot 250 000 innocent persons in Kurapaty during the Russian communist genocide of the Belarusian nation in 1937-1941.

    At the end of 2018 Moscow required the special representative of the president of the Russian Federation to be appointed in Belarus as the ambassador of Russia. The KGB-FSB functionary Mr. Mikhail Babich has been appointed to this post. The special representative Mr. M. Babich is violating the norms of diplomacy, is promoting the propaganda of “the Russian world”, coordinating the Russian secret residents in Belarus, arranging receptions of the Russian residents in the Embassy of the Russian Federation in Minsk as well as travelling regularly in Belarus for the purpose of founding of the parallel pro-Russian structures of power which will come to light at hour X (like in Ukrainian Donbass occupied by Russia) with the beginning of the occupation of Belarus by Russia.

    Russia institutes the function of “the special representative” always in order to prepare the occupation of the neighbouring country. The Baltic states have been occupied by Russia in this way in 1940 (the Moscow’s special representative in Estonia was Mr. A. Zhdanov; in Latvia was Mr. A. Vyshinskiy; in Lithuania was Mr. V. Dekanozov). Russia has destroyed the Commonwealth of the Kingdom of Poland and the Grand Duchy of Lithuania in 18th century in the same way.

    Mr. A Lukashenka is the puppet of Moscow. He has appointed the Russian KGB-FSB functionaries to the posts of chiefs of the security sector (the KGB, the Ministry of Internal Affairs, the Army etc.). The Ministry of Education and the Department of Education are headed also by the functionaries. They are restoring the cult of Stalin, the Young Communists Organization and the communist ideology. The Lukashenka regime’s KGB and the Russian FSB are holding regularly the common meetings and acting in the interests of Russia. The Russian residents in the Belarusian authorities are changing hurriedly the colours of the official billboards into the symbolic colours of Russia. This is a powerful signal of the fact that Putin’s Russia has elaborated plans of the incorporation of the Belarusian territory as well as of the subordination of Belarus acting with the consent of the traitorous Lukashenka regime.

    We have a task to warn the neighbouring countries as well as all the countries of the Western world, that if the incorporation and occupation of Belarus by Moscow and the restoration of the Russian socialism in occupied Belarus will be allowed it would signify the danger for whole Europe and possibly would provoke the new Russian war against the Western world. The people of Belarus will resist the Russian hybrid aggression with all methods.

    We consider that the politics of Western countries as well as politics of our neighbouring countries must take into account the Moscow’s efforts to incorporate Belarus, to change the balance of relations in Europe and to threat with war to the Western civilization very seriously. We would like to see the position of the Western countries which will stop the aggressive intentions of Putin’s Russia and its intentions to subordinate Belarus.

    The leadership of the Conservative Christian PartyBelarusian Peoples Front

    Zianon PAZNIAK – the Chairman;

    Yuri Belenki – Vice Chairman;

    Siarhey Papkou – Vice Chairman

    April 19, 2019  

    Posted May 3, 2019, 5:34 AM by Адміністратар Навін
  • ЛУЎР У НЕБЯСЬПЕЦЫ

    Гісторыя рухаецца хутчэй, чым робяцца прагнозы. У лібэральнай краіне Францыі згарэла частка сабора Парыжскай Маці Божай -- знакамітай сакральнай пабудовы гатычнага сярэднявечча. З гледзішча архітэктурнага вобразу ёсьць нямала велізарных касьцёлаў у Эўропе нашмат прыгажэйшых за Нотр-Дам, але гістарычная ўнікальнасьць гэтай пабудовы, асабліва ў дэталях аздобы, будаўнічых тэхналёгій і напоўненасьці сакральнымі рэліквіямі атуляе яго пабожнай містыкай і ўзьвелічэньнем.

    Найбольш папулярнасьці сабору надаў ня менш папулярны ў свой час раман Віктора Юго "Сабор Парыжскай Маці Божай". Найперш дзякуючы гэтаму рамантычнаму твору, натоўпы турыстаў штодня цягнуцца да легенды французкай хрысьціянскай архітэктуры. Менавіта так гэты сабор і ўспрымаецца -- як зьява культуры і архітэктуры.

    Тым часам раней ён быў сымвалам хрысьціянства ўсёй Францыі, самым сакральным збудаваньнем. У гэтым саборы, у яго рэліквіях і напоўненасьці, адлюстраваная гісторыя Францыі. Гэта галоўны будынак Парыжа, сымвал горада і французкай гісторыі.

    15 красавіка загарэлася абстаўленая мэталічнымі арміраванымі рыштаваньнямі сігнатурная вежа-шпіль. Усё загарэлася вельмі хутка і гарэла, як склад пораху. Адбылася жахлівая нацыянальная страта, бяда ўсёй Францыі, удар па ўсёй нацыі і ўдар па Эўропе, па ўсім Хрысьціянстве.

    Пытаньне ў тым, якія высновы зробіць з гэтага Францыя, і ці зробіць наогул. Ці зразумее заканамернасьць як сымволіку зьявы -- ці наадварот -- успрыме ўсё як трагічную выпадковасьць?

    Па маіх меркаваньнях, якія, зразумела, я не выказваў, гэты сабор павінен быў ужо згарэць гадоў 15 таму, адразу пасьля разбурэньня Сусьветнага Гандлёвага Цэнтру ў Нью-Ёрку 11 верасьня 2001 года. Але гэта здарылася значна пазьней, праз некалькі гадоў пасьля піку новага нашэсьця варвараў на Эўропу і пераносу актыўнасьці гэтага нашэсьця ў ЗША, пасьля таго, як былі зроблены рыштаваньні і адкрыўся доступ да канструкцыі сабору.

    І цяпер -- аб прозе сьвецкага жыцьця і аб нікчэмнай палітыцы.

    У Францыі 65 мільёнаў насельніцтва. Зь іх палова называе сябе католікамі. З гэтай паловы толькі адна цэлая і восем дзясятых адсоткаў (1,8 %) два разы на год (Вялікдзень і Раство) наведваюць касьцёл і бяруць у касьцёле шлюб. Як правіла, яны маюць вельмі туманныя ўяўленьні пра каталіцтва, Бога і Хрысьціянства.

    З гэтых 1,8 адсоткаў толькі нязначная доля людзей (парадку 60-80 тысячаў) зьяўляюцца практыкуючымі вернікамі, якія наведваюць імшу кожную нядзелю ў сьвяты і буднія дні.

    У Францыі засталося больш 40 тысячаў касьцёлаў. Амаль усе яны стаяць пустыя, бо няма вернікаў. Касьцельныя будынкі альбо зносяць, альбо прыстасоўваюць пад гатэлі, залі, гаражы і т. п. У апошнія гады (і гэта пашыраецца) будынкі касьцёлаў гараць у пажарах. За паўгода перад пажарам Нотр-Дам было спалена 13 касьцёлаў. Гараць таксама іншыя дамы, зьвязаныя з французкай культурай, гандлем і бізнэсам (асабліва ў Парыжы). Усё гэта перамешана з тэрактамі, згвалтаваньнямі і т. п., колькасьць якіх павялічваецца.

    Самай вялікай рэлігійнай (практыкуючай кожны дзень) групай у Францыі зьяўляюцца мусульмане -- амаль 6 мільёнаў (9%) супраць 60 тысячаў (0,000092%) практыкуючых католікаў.

    Вось вынік усяго лявацкага французкага богаборства, пачынаючы ад якабінцаў і 1789 года. Францыя -- асноўная бязбожная і, фактычна, антыхрысьціянская краіна ў Эўропе.

    Пасьля вайны, і асабліва пасьля ўтварэньня і пашырэньня Эўразьвязу, лаізацыя краіны пашла хуткімі тэмпамі. Дзяржавай стала кіраваць лявацкая праслойка з сацыялістычнай псіхалогіяй. Гэта яны ўпусьцілі ў Эўропу варвараў, зь якімі хрысьціянская Эўропа змагалася ўсю гісторыю. Толькі тады ворагі хрысьціянства былі за межамі краінаў і за сьценамі гарадоў. Цяпер яны ўнутры Эўропы, хутка размнажаюцца, займаюць пустыя касьцёлы, перарабляюць іх на мячэці альбо спальваюць і карыстаюцца прывеліяваным статусам у краіне. Выгнаць іх ужо немагчыма, а для змаганьня французы, немцы, гішпанцы і т. п. ужо ня здатныя. Яны пераходзяць у іслам, і колькасьць такіх павялічваецца.

    Спачатку варвары, пры падтрымцы левых камэдыянтаў ва ўладзе, вынішчаць хрысьціянскую культуру, а потым ужо возьмуцца за самых камэдыянтаў. Унутраную вайну выйграюць варвары, бо эўрапейскія мужчыны, апрацаваныя зь дзяцінства збочанай і бязвольнай лібэральна-сацыялістычнай прапагандай, ўжо ня здольныя да барацьбы.

    Гістарычнае злачынства левай нечысьці перад цывілізацыяй -- велізарнае (не кажу ўжо пра нямецкі нацыянал-сацыялізм і рускі камуна-бальшавізм). Гэта левыя дэмагогі ва ўладзе, як некалі іхны папярэднік люмпэн у Рыме, адчынілі брамы варварам -- ворагам эўрапейскай цывілізацыі і цяпер дураць людзям галаву сваімі псэўдатэорыямі пра мультыкультуралізм, "правы чалавека", гомасэксуалізм і ўсялякую ерась.

    Глядзець, як вандалы ламаюць крыжы ў Курапатах, як гарыць хрысьціянскі храм у бязбожным Парыжы нам, беларусам, у якіх рускія акупанты і бальшавіцкія дзікуны спалілі, узарвалі тысячы старажытных храмаў, забілі мільёны людзей, -- нам на тое глядзець балесна і цяжка.

    Але было адно відовішча, адзін факт, які мяне зьдзівіў і падтрымаў надзею на адраджэньне сьвятла. Гэта дзясяткі вернікаў на каленях у малітве перад палаючым Нотр Дам. Адкуль яны? Яны яшчэ ёсьць? Яны яшчэ жывыя? Сьпяваюць псальмы. Іх мала. Як гэта нам знаёма. Толькі кроў -- не вада. І над расстрэльнымі ямамі мы пераможам.

    Згарэў знакавы храм Францыі. Бяда аб'яднала французаў. Можа, адродзіцца хрысьціянская Францыя? Але -- не адродзіцца. Тады -- па чарзе. Наступным можа стаць Луўр.

    17 красавіка 2019 г.                  Зянон ПАЗЬНЯК   

    Posted Apr 22, 2019, 9:32 AM by Адміністратар Навін
  • ВЯЛІКДЗЕНЬ. АБАРАНЯЙМА СЬВЯТЫ КРЫЖ.

    Віншую Белпрусаў-каталікоў зь Вялікаднем, зь вялікім сьвятам Зьмёртвыхустаньня Хрыстовага!

    Гэта сьветлае сьвята ўсіх хрысьціян, якое сьведчыць пра Боскую прыроду Хрыста і магчымасьці дасканалага чалавека, якому празь веру яго і добрыя ўчынкі абяцаная вечнасьць побач з Хрыстом.

    Мы бачым, што, як напісана, сьвет перапоўніўся злом, забіваюць хрысьціян, спальваюць хрысьціянскія храмы, нашчадкі бандытаў выдзіраюць крыжы на магільніку генацыду ў Курапатах, а галоўны бес прамаскоўскай хунты голасна нізкімі словамі абгаджвае памяць расстраляных за часы сталінізму людзей. Ён будзе пакараны Госпадам. Але мы – абараняйма нашыя ідэалы, хрысьціянскую веру, крыжы ў Курапатах, ходзім туды, дбаем пра справядлівасьць і будучыню, не дазваляйма рэжымным бесам зьдзеквацца над магіламі расстраляных. Абараняйма сьвяты Крыж, які стаў для людзей Беларусі сімвалам памяці і Адраджэньня. Слава Ісусу Хрысту!

    21-22 красавіка 2019 г.              Зянон Пазьняк

    Posted Apr 22, 2019, 9:30 AM by Адміністратар Навін
  • ЛУЎР У НЕБЯСЬПЕЦЫ

    Гісторыя рухаецца хутчэй, чым робяцца прагнозы. У лібэральнай краіне Францыі згарэла частка сабора Парыжскай Маці Божай -- знакамітай сакральнай пабудовы гатычнага сярэднявечча. З гледзішча архітэктурнага вобразу ёсьць нямала велізарных касьцёлаў у Эўропе нашмат прыгажэйшых за Нотр-Дам, але гістарычная ўнікальнасьць гэтай пабудовы, асабліва ў дэталях аздобы, будаўнічых тэхналёгій і напоўненасьці сакральнымі рэліквіямі атуляе яго пабожнай містыкай і ўзьвелічэньнем.

    Найбольш папулярнасьці сабору надаў ня менш папулярны ў свой час раман Віктора Юго "Сабор Парыжскай Маці Божай". Найперш дзякуючы гэтаму рамантычнаму твору, натоўпы турыстаў штодня цягнуцца да легенды французкай хрысьціянскай архітэктуры. Менавіта так гэты сабор і ўспрымаецца -- як зьява культуры і архітэктуры.

    Тым часам раней ён быў сымвалам хрысьціянства ўсёй Францыі, самым сакральным збудаваньнем. У гэтым саборы, у яго рэліквіях і напоўненасьці, адлюстраваная гісторыя Францыі. Гэта галоўны будынак Парыжа, сымвал горада і французкай гісторыі.

    15 красавіка загарэлася абстаўленая мэталічнымі арміраванымі рыштаваньнямі сігнатурная вежа-шпіль. Усё загарэлася вельмі хутка і гарэла, як склад пораху. Адбылася жахлівая нацыянальная страта, бяда ўсёй Францыі, удар па ўсёй нацыі і ўдар па Эўропе, па ўсім Хрысьціянстве.

    Пытаньне ў тым, якія высновы зробіць з гэтага Францыя, і ці зробіць наогул. Ці зразумее заканамернасьць як сымволіку зьявы -- ці наадварот -- успрыме ўсё як трагічную выпадковасьць?

    Па маіх меркаваньнях, якія, зразумела, я не выказваў, гэты сабор павінен быў ужо згарэць гадоў 15 таму, адразу пасьля разбурэньня Сусьветнага Гандлёвага Цэнтру ў Нью-Ёрку 11 верасьня 2001 года. Але гэта здарылася значна пазьней, праз некалькі гадоў пасьля піку новага нашэсьця варвараў на Эўропу і пераносу актыўнасьці гэтага нашэсьця ў ЗША, пасьля таго, як былі зроблены рыштаваньні і адкрыўся доступ да канструкцыі сабору.

    І цяпер -- аб прозе сьвецкага жыцьця і аб нікчэмнай палітыцы.

    У Францыі 65 мільёнаў насельніцтва. Зь іх палова называе сябе католікамі. З гэтай паловы толькі адна цэлая і восем дзясятых адсоткаў (1,8 %) два разы на год (Вялікдзень і Раство) наведваюць касьцёл і бяруць у касьцёле шлюб. Як правіла, яны маюць вельмі туманныя ўяўленьні пра каталіцтва, Бога і Хрысьціянства.

    З гэтых 1,8 адсоткаў толькі нязначная доля людзей (парадку 60-80 тысячаў) зьяўляюцца практыкуючымі вернікамі, якія наведваюць імшу кожную нядзелю ў сьвяты і буднія дні.

    У Францыі засталося больш 40 тысячаў касьцёлаў. Амаль усе яны стаяць пустыя, бо няма вернікаў. Касьцельныя будынкі альбо зносяць, альбо прыстасоўваюць пад гатэлі, залі, гаражы і т. п. У апошнія гады (і гэта пашыраецца) будынкі касьцёлаў гараць у пажарах. За паўгода перад пажарам Нотр-Дам было спалена 13 касьцёлаў. Гараць таксама іншыя дамы, зьвязаныя з французкай культурай, гандлем і бізнэсам (асабліва ў Парыжы). Усё гэта перамешана з тэрактамі, згвалтаваньнямі і т. п., колькасьць якіх павялічваецца.

    Самай вялікай рэлігійнай (практыкуючай кожны дзень) групай у Францыі зьяўляюцца мусульмане -- амаль 6 мільёнаў (9%) супраць 60 тысячаў (0,000092%) практыкуючых католікаў.

    Вось вынік усяго лявацкага французкага богаборства, пачынаючы ад якабінцаў і 1789 года. Францыя -- асноўная бязбожная і, фактычна, антыхрысьціянская краіна ў Эўропе.

    Пасьля вайны, і асабліва пасьля ўтварэньня і пашырэньня Эўразьвязу, лаізацыя краіны пашла хуткімі тэмпамі. Дзяржавай стала кіраваць лявацкая праслойка з сацыялістычнай псіхалогіяй. Гэта яны ўпусьцілі ў Эўропу варвараў, зь якімі хрысьціянская Эўропа змагалася ўсю гісторыю. Толькі тады ворагі хрысьціянства былі за межамі краінаў і за сьценамі гарадоў. Цяпер яны ўнутры Эўропы, хутка размнажаюцца, займаюць пустыя касьцёлы, перарабляюць іх на мячэці альбо спальваюць і карыстаюцца прывеліяваным статусам у краіне. Выгнаць іх ужо немагчыма, а для змаганьня французы, немцы, гішпанцы і т. п. ужо ня здатныя. Яны пераходзяць у іслам, і колькасьць такіх павялічваецца.

    Спачатку варвары, пры падтрымцы левых камэдыянтаў ва ўладзе, вынішчаць хрысьціянскую культуру, а потым ужо возьмуцца за самых камэдыянтаў. Унутраную вайну выйграюць варвары, бо эўрапейскія мужчыны, апрацаваныя зь дзяцінства збочанай і бязвольнай лібэральна-сацыялістычнай прапагандай, ўжо ня здольныя да барацьбы.

    Гістарычнае злачынства левай нечысьці перад цывілізацыяй -- велізарнае (не кажу ўжо пра нямецкі нацыянал-сацыялізм і рускі камуна-бальшавізм). Гэта левыя дэмагогі ва ўладзе, як некалі іхны папярэднік люмпэн у Рыме, адчынілі брамы варварам -- ворагам эўрапейскай цывілізацыі і цяпер дураць людзям галаву сваімі псэўдатэорыямі пра мультыкультуралізм, "правы чалавека", гомасэксуалізм і ўсялякую ерась.

    Глядзець, як вандалы ламаюць крыжы ў Курапатах, як гарыць хрысьціянскі храм у бязбожным Парыжы нам, беларусам, у якіх рускія акупанты і бальшавіцкія дзікуны спалілі, узарвалі тысячы старажытных храмаў, забілі мільёны людзей, -- нам на тое глядзець балесна і цяжка.

    Але было адно відовішча, адзін факт, які мяне зьдзівіў і падтрымаў надзею на адраджэньне сьвятла. Гэта дзясяткі вернікаў на каленях у малітве перад палаючым Нотр Дам. Адкуль яны? Яны яшчэ ёсьць? Яны яшчэ жывыя? Сьпяваюць псальмы. Іх мала. Як гэта нам знаёма. Толькі кроў -- не вада. І над расстрэльнымі ямамі мы пераможам.

    Згарэў знакавы храм Францыі. Бяда на хвіліну аб'яднала французаў. Можа, адродзіцца хрысьціянская Францыя? Але -- не адродзіцца. Тады -- па чарзе. Наступным можа стаць Луўр.

    17 красавіка 2019 г.                              Зянон ПАЗЬНЯК   

    Posted Apr 21, 2019, 8:27 PM by Адміністратар Навін
  • БЕЛАРУСЬ Ў НЕБЯСЬПЕЦЫ. ТРЭБА АБАРАНЯЦЬ НЕЗАЛЕЖНАСЬЦЬ


            Мы жывем у цяжкі час, калі для вырашэньня вялікіх задач перад Радзімай ёсьць замала людзей. Бо ня кожны ахвяруецца дзеля Радзімы. Аднак вялікія задачы заўсёды вырашаюцца мяншынёй. Гісторыя стоадсоткава тое пацьвярджае. Перш за ўсё дзеля вырашэньня – мяншыня павінна быць, мусіць стаць у патрэбным месцы і ўдарыць у пэўны час. Таму хай нас не бянтэжыць пасіўнае грамадзтва, але хай клапоціць слабасьць альтэрнатыўнай мяншыні. Адно з другім узаемазьвязана. Мы гэта разумеем і спрыяем разьвіцьцю беларускага Адраджэньня ў асабліва цяжкіх умовах антыбеларускага рэжыму.

    Вось гэтыя акупацыйныя ўмовы рэжыму ёсьць тое, што мы вымушаны ўлічваць і што вызначае фармальнасьці нашых паводзінаў. Ворагі Беларусі, агентура і дурні заўсёды робяць выгляд, што рэжымных умоў не існуе і ўдавана разважаюць пра нашу беларускую працу, задаюць нават пытаньні пра планы дзейнасьці. Але тут, як у песьні пяецца: “мы знаем, што трэба рабіць”.

    І цяпер аб тэме, на якой я хацеў бы засяродзіць увагу: аб небясьпецы.

    Небясьпека для Беларусі існавала даўно. Зь ліпеня 1994 года яна стала пастаянным палітычным працэсам. Сутнасьць гэтага працэсу – зьнішчэньне беларускай нацыі і захоп тэрыторыі Беларусі Масквой. Гэты працэс у рэальнасьці павольны. Павольны, але неадступны. Запаволенасьць яго зьвязана з супрацівам Беларусі, які выяўляецца ў розных формах, у тым ліку і ў форме канфлікту паміж сатрапіяй і Масквой за маштабы ўлады сатрапіі. Гэты сатрапскі супраціў не зьвязаны з нацыянальным змаганьнем.

    Яно агульнавядомае. Тым часам, тое, што адбываецца за апошнія паўгады, сьведчыць аб інтэнсіфікацыі акупацыйнай палітыкі Масквы і аб рэальным этапе інкарпарацыі Беларусі ў гэбісцкую Расею. Працэс адбываецца па тыповай маскоўскай схеме гібрыднай вайны, выпрабаванай яшчэ ў XVIII стагоддзі ў час падрыву і акупацыі Вялікага Княства Літоўскага. Маскоўская схема гібрыднай акупацыі ўключае ў сабе некалькі абавязковых палажэньняў: 1). Магчымасьць часовай ці пастаяннай прысутнасьці маскоўскага войска на тэрыторыі зьнішчаемай дзяржавы; 2). Асобы статус амбасадара Масквы з правам умешвацца ва ўнутраныя справы зьнішчаемай краіны; 3). Змушэньне да дамоваў з Расеяй, выгадных Расеі, якія прадугледжваюць магчымасьць удзелу Масквы ва ўнутранай палітыцы знішчаемай дзяржавы і магчымасьць уводу войска пад гаслам брацкай дапамогі ўраду ці народу зьнішчаемай краіны; 4). Стварэньне штучнай эканамічнай і рэсурснай залежнасьці зьнішчаемай дзяржавы ад Масквы, прыўлашчваньне і захоп маёмасьці зьнішчаемай краіны; 5). У ХХ стагоддзі яшчэ дадалося разбэшчваньне грамадзтва, разбурэньне культуры зьнішчаемай краіны і русіфікацыя (якая, праўда, рабілася ад пачатку).

    Па гэтай схеме была разбурана Рэч Паспалітая і захоплена Вялікае Княства.

    Аслабленьне краіны (ВКЛ) прывяло да таго, што маскоўскаму войску было дазволена таптацца на Беларусі яшчэ за часы Пятра Шалёнага і Паўночнай вайны. Была нанесена вялікая шкода краіне.

    Наступным важным этапам гібрыднай акупацыі ВКЛ было прызначэньне Расеяй абасадара (Мікалая Рэпніна) з асобымі паўнамоцтвамі. Гэты Рэпнін адкрыта ўмешваўся ў дзяржаўныя справы ВКЛ, спрыяў вяртаньню “лібэрум вэта”, падкупляў дэпутатаў Сэйму, арганізоўваў закалаты і нават арышты праціўнікаў ягонай расейскай палітыкі. Фактычна Рэпнін быў у Рэчы Паспалітай дырыжорам правакацый, арганізатарам акупацыі і развалу.

    Гэтакая ж схема была ўжыта пры акупацыі Прыбалтыкі – аднолькавая для ўсіх трох краінаў. Калі ў верасьні 1939 года пачалася Другая Сусьветная вайна, то саветы па чарзе прымусілі Эстонію, Латвію і Летуву падпісаць зь імі пакт аб узаемадапамозе. Бакі абавязваліся дапамагаць адзін аднаму ў тым ліку і ваенным чынам, у выпадку нападу на адзін з бакоў (гучыць не камічна, але злавесна). Прыбалтыйцам была навязана рэсурсная сыравіна з СССР (што прымацавала іх да саветаў), а ўзамен саветы разьмяшчалі на тэрыторыі гэтых краін свае войскі і вайсковыя базы. Праз паўгода саветы абвінавацілі іх усіх у быццам бы невыкананьні дамоўленасьцяў «пакту аб узаемадапамозе» (дзеля гэтага, каб такое сказаць, пакт і заключылі) і запатрабавалі ўсім сфармаваць новыя ўрады і ўпусьціць яшчэ больш савецкага войска. Прыбалты пагадзіліся. Тады саветы зноў увялі войскі і сказалі, што ў фармаваньні новых урадаў прымуць удзел савецкія прадстаўнікі. Прыбалты пагадзіліся. Тады Масква прызначыла ў гэтыя краіны сваіх “дыпламатаў” тыпу Мікалая Рэпніна з асобым статусам. Яны, фактычна, павінны былі назіраць і кіраваць акупацыйным працэсам. Дарэчы, прызначаныя на ролю Рэпніна былі бандыты “яшчэ тыя”, як кажуць у народзе. У Эстоніі быў Андрэй Жданаў (вядомы генэрал-чэкіст і цемрашал, сакратар ЦК ВКПБ(б), падпісваў расстрэльныя сьпісы). У Латвіі атабарыўся бес расейскага тэрору вядомы цемрашал пракурор Андрэй Вышынскі, у Летуве – бандыт вышэйшай маркі спраўца вялікага тэрору, лепшы сябрук Берыі генэрал НКВД Уладзімір Дэканозаў.

    Гэтыя “дыпляматы” забясьпечылі стварэньне савецкіх урадаў у Прыбалтыцы, якія прызначылі нечарговыя “выбары”. На выбары быў дапушчаны толькі блок камуністаў і “трудового народа”. Выбраныя квазі-парляманты аб’явілі аб стварэньні “савецкіх рэспублік” і “дабраахвотна” папрасіліся ў склад СССР. Гэтак адбылася гібрыдная акупацыя Прыбалтыкі.

    Іншыя варыянты расейскіх гібрыдных войнаў (краіны ўсходняй Эўропы, Тува, Аўганістан, Чылі і т.п.) не разглядаем. Схема аднолькавая і прыкладаў дастаткова, каб зразумець, што рэальна пачала рыхтаваць цяпер Масква у Беларусі.

    На ролю Рэпніна («беса сьмерці») прызначаны па дамоўленасьці Пуціна і Лукашэнкі такі Міхаіл Бабіч, асоба малавядомая, але, як высьветлілася, гэбіст-эфэсбіст зь вельмі адмоўнай характарыстыкай на Украіне і на Каўказе, дзе кіраваў шпіёнскай дзейнасьцю. Прызначэнец і «спэцыяльны прадстаўнік» прэзыдэнта Пуціна ў Беларусі. (Дарэчы, у «Венскай Канвенцыі аб дыпляматычных адносінах» такой пазыцыі «спэцпрадстаўніка» не адзначана)

    Тут усё паўтараецца, як у XVIII стагоддзі, -- да дробязяў. Шпіён Бабіч, які лічыцца фармальна расейскім амбасадарам, атрымаў поўную свабоду падрыўной дзейнасьці. Езьдзіць па Беларусі, займаецца прапагандай, інспэктуе рэзідэнтуру, дае крамлёўскія ацэнкі беларускім падзеям, арганізуе прарасейскае чынавенства на выкананьне маскоўскіх планаў гібрыднай вайны.

    Стала вядома таксама, што «спэцпрадстаўнік» Бабіч езьдзіць па раёнах Беларусі з мэтай арганізацыі паралельных прарасейскіх мясцовых ворганаў улады (так, як гэта рабіла руская разьведка ў Данбасе перад нападам Расеі на Ўкраіну). Гэтыя «ворганы ўлады» павінны выявіцца ў час «ікс» (гэта значыць калі «зялёныя прышэльцы» зьявяцца на нашай тэрыторыі).

    Нахабства дайшло да такой ступені, што рэзідэнтура ФСБ сама стала адкрыта хадзіць да Бабіча на прыём. Першымі пайшлі прафэсіяналы з падстаўной апазыцыі. А потым пацягнуліся ўрадавыя міністры. Напрыклад, расейскі эфэсбовец Шуневіч, які займае пасаду міністра ўнутраных справаў і апранае форму сталінскага НКВД (прывезены ў Беларусь з Луганска), ідзе на прыём да расейскага пасла Бабіча. Гэты візіт адкрыта дэманструе рэжымны друк. (Дарэчы, мінстр МУС ня мае права такое рабіць. У нармальных абставінах – яму б пагражала звальненьне з пасады).

    Праз пару дзён пасьля візіту Шуневіча адбываецца напад на офіс Белсата, ператрус; забралі ўсю электронную апаратуру, перавярнулі дэманстрацыйна ўсё ўверх дном і завялі беспадстаўна крымінальную справу. Яшчэ праз пару дзён вярнулі апаратуру Белсату, зачынілі крымінальную справу і папрасілі прабачэньня.

    Тут якраз і ўспамінаецца XVIII стагоддзе – адзін у адзін. Толькі кароль Станіслаў Панятоўскі ўжо ня мог адмяняць авантуры Рэпніна. Цяперашні сатрап яшчэ спрабуе трапятацца. Тым ня менш абставіны паказваюць, што рэальную палітыку ў Беларусі ўжо робіць не калгасны сатрап, а расейская эфэсбоўская рэзыдэнтура. Яна цалкам кантралюе ўсе сілавыя міністэрствы і войска, ЦВК, асабістую ахову сатрапа, Міністэрства адукацыі, шматлікія ведамствы і камітэты, прамысловыя прадпрыемствы і бізнэсы.

    Усё, што яны вытвараюць, не выклікае ніякай рэакцыі ў сатрапа (бо паводзіны яго тут кантралюецца Масквой, якой прадаўся). Шпіёна Бабіча, які ў статусе амбасадара займаецца антыбеларускай дзейнасьцю, пры нармальных умовах ужо сто разоў трэба было выслаць з Беларусі як пэрсону “нон грата”.

    Трэба ведаць, што краіна, якая купляе кіраўніка іншай краіны, схільна, як правіла, патрабаваць ад здрадніка прызначэньня сваіх людзей ва ўрад гэтай краіны, у міністэрствы, бізнэс, банкі і т.п. Тут ідзе гандаль, гучаць пагрозы і заявы, пакуль не дамовяцца. Аднак афіцыйнае ўцяленьне ў краіну асобы з функцыямі Рэпніна зьяўляецца знакавай падзеяй і сьведчыць, што інкарпарацыя ўжо рэальна рыхтуецца па зробленым плане.

    Разбуральныя падзеі, якія апошнім часам пачаліся ў Беларусі, зьяўляюцца часткай гэтага плана. Тут перш за ўсё атака на Курапаты, рэжымны вандалізм па зьнішчэньні крыжоў (унікальнае цемрашальства, між іншым, адкрыты сатанізм), разбурэньне нерэжымных прафсаюзаў, сістэмны перасьлед журналістаў, пратэстоўцаў супраць нішчэньня экалогіі і інш.

    Праглядаецца імкненьне зьнішчыць рэшткі грамадзянскай супольнасьці перад інкарпарацыйнымі падзеямі, ліквідаваць сакральныя месцы, усялякія магчымасьці духоўнай і нацыянальнай кансалідацыі людзей.

    Інкарпарацыйны акупацыйны план (як відаць) маскоўцы хочуць рэалізаваць шляхам фармальнай легалізацыі незаконнай дамовы аб стварэньні незаконнага так званага беларуска-расейскага “государства”. Законных магчымасьцяў тут няма. Гэтыя пытаньні не вырашаюцца ні праз рэфэрэндум, ні праз парлямант (якога таксама няма), ні тым больш праз нелегітымнае рашэньне сатрапа (які таксама нелегітымны). Законы нікому не дазваляюць распараджацца сувэрэнітэтам краіны. Гэта непадзельны нацыянальны маярат.

    Аднак мы бачым, што ў акупацыйнай палітыцы, у якой дзейнічаюць чужыя сілы, на закон і на законнасьць не зьвяртаюць увагі. Вырашальным ёсьць палітычныя рашэньні і дзеяньні, якія імкнуцца фармалізаваць пад бачнасьць легітымнасьці.

    Па схеме тут хочуць рэалізаваць мадыфікацыю захопу Прыбалтыкі ў 1940 годзе. Цяпер пасьля запуску “функцыі Рэпніна” палітыка набывае практычны кшталт, супраць якога трэба прымаць захады аб ліквідацыі такой функцыі. Адной з формаў можа стаць грамадзянскае прызнаньне пэрсонай “нон-грата” асобы рускага шпіёна, які дзейнічае пад выглядам амбасадара. Ён падлягае выдаленьню з краіны.

    Трэба мець на ўвазе, што там, дзе дзейнічае ўлада беззаконьня, законы бяссільныя. Спыніць здраду і цемрашальства можа толькі сіла супраціву, дэманстрацыі, маніфэстацыі, забастоўкі, у крайнім выпадку партызанскі рух і збройны супраціў акупацыйнай палітыцы. Да гэтага павінны рыхтавацца і быць гатовыя беларускія патрыёты. Паўтаруся, што гэта ні рыторыка. Рыхтавацца трэба рэальна, зьбіраць, купляць, запасаць усё, што трэба для народнай вайны за Айчыну. Беларускія жаўнеры і афіцэры, не выпускайце зброю з рук. Яна патрэбная ўжо цяпер. Нельга дапусьціць, каб вас засталі ў расплох і захапілі без супраціву, як украінцаў у Крыме. Гэта ганебна. Маскоўскі агрэсар, калі ён уварвецца ў Беларусь, павінен знайсьці тут сваю магілу.

    * * * 

    Наступная тэма – Курапаты. Меркаваньні для прыстойных людзей. У пачатку красавіка рэжым пачаў фізічнае зьнішчэньне Народнага Мэмарыялу. Здавалася малаверагодным, што антынародная ўлада стане ламаць крыжы. Акрамя рускіх бальшавікоў, ніхто ў гісторыі такім варварскім вандалізмам не займаўся. Аказваецца, крыжы ў Курапатах сталі выдзіраць па асабістым загадзе Лукашэнкі. Тут усё незаконна. Падзея ўразіла людзей. На гэта і быў разьлік. Дэманстрацыя крымінальных магчымасьцяў крымінальнай улады. Маўляў, хай баяцца. Масква ацэніць. Толькі каб не прышлося яшчэ за тое пашкадаваць і Маскве, і халуям.

    У гэтай дзікасьці рэжымнай улады мірныя магчымасьці змаганьня зь ёй яшчэ не зачыненыя. Мы ўжо апублікавалі нашу пазыцыю супраціву. Найперш, кожны дзень у Курапатах павінны быць людзі. Але працаўнікам Мэмарыялу трэба будзе кантраляваць сітуацыю.

    Мусіць быць патрабаваньне і захады, каб вандалы вярнулі і паставілі на месца крыжы. У тым ліку вырваны з зямлі летувіскі крыж. Неабходна зьвяртацца ў пракуратуру. Трэба выканаць ўсе фармальнасьці па закону і ў дадзеным выпадку не зьвяртаць увагі на зададзенасьць рашэньняў рэжымнай улады. Як паступіць – гэта хай будуць іхныя праблемы.

    На Радаўніцу арганізаваць крыжовае шэсьце ў Курапаты з новым падыходам да мэмарыяльнай справы. Далей праводзіць крыжовыя шэсьці ў шырокім вобразным афармленьні два разы на год – на Радаўніцу і на Дзяды. Усталяваць грамадзкую апеку над Народным Мэмарыялам з боку Грамадзкай дырэкцыі Мэмарыялу і “Хрысьціянскай Злучнасьці Курапаты”. Арганізатар Алесь Чахольскі.

    Працягваць удзел у пікетаваньні рэстараннага аб’екту ў ахоўнай зоне Народнага Мэмарыялу.

    Беларусам трэба быць гатовымі да абвастрэньня становішча ў Беларусі. Гэтаму паспрыяе электаральная катастрофа ва Украіне, якая паказала ўражлівую палітычную непадрыхтаванасьць украінскага грамадзтва. Поўная палітычная перамога Пуціна і ганьбаваньне украінцаў (прытым яны таго не разумеюць). Ёсьць вялікая верагоднасьць, што падзеі там будуць разьвівацца па чорным расейскім сцэнары. Але канчаткова справа вызначыцца ўвосень пасьля выбараў у парлямант Украіны.

    14 красавіка 2019 г.                                              Зянон ПАЗЬНЯК

    Posted Apr 19, 2019, 10:10 AM by Адміністратар Навін
  • Разбураюць Народны Мэмарыял Курапаты. Узмацнела шалёная, татальная русіфікацыі сістэмы адукацыі і саветызацыя Беларусі

    (Красавіцкі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ                                                                         і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

        14 красавіка ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне” («Небясьпека для Беларусі»). Старшыня ахарактарызаваў цяперашні этап узмацненьня ўнутранай акупацыі Беларусі расейскай імпэрыяй, параўнаў сёньняшнія падзеі і тэндэнцыі з дзейнасьцю Расеі па аслабленьню і паступовай ліквідацыі Рэчы Паспалітай і Вялікага Княства Літоўскага ў XVIII стагоддзі, а таксама з працэсам паглынаньня краін Прыбалтыкі Масквой у 1939-40 гг. Як і тады, цяпер назіраецца актывізацыя расейскай псэўдадыпламатыі (а на самой справе, маскоўскай рэзідэнтуры) на нашай тэрыторыі і антыбеларускія дзеяньні па падрыву нашай дзяржавы. Як і раней, дзеля разбуральнай працы выкарыстоўваецца фігура «спэцыяльнага расейскага парадстаўніка» пад выглядам амбасадара РФ у Беларусі.

            Наступ рэжыму на Курапацкую сьвятыню і паэтапнае разбурэньне Народнага Мэмарыялу зьяўляюцца важнейшай часткай маскоўскага праекту па ліквідацыі Беларусі. На жаль, бальшыня грамадзтва не разумее, што адбываецца і што пагражае ўсім нам у выпадку рэалізацыі гэтага злачыннага праекта. Задача патрыятычных сілаў палягае ў тым, каб кансалідаваць грамадзтва, аказаць супраціў і сарваць падступныя планы маскоўскіх агрэсараў.

    З дакладам выступіў сп. Сяргей Папкоў, нам. старшыні Партыі і Фронту. Ён паведаміў пра дзеяньні рэжыму на тэрыторыі Народнага Мэмарыялу ў Курапатах і пра небясьпеку наступных разбуральных дзеяньняў. Каб не дапусьціць трагедыі, неабходна мабілізаваць усіх людзей добрай волі на абарону нацыянальнай сьвятыні, не дазволіць, каб разам з рэжымам там рабілі сваю цёмную справу імітатары і прафанатары. Патрабаваньне грамадзтва да рэжыму павінна быць адназначным – вярнуць тэрыторыю Народнага Мэмарыялу ў Курапатах народу, спыніць разбурэньне крыжоў, не дапусьціць знішчэньня магіл пакутнікаў.

    Выступілі таксама сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Яны паведамілі пра рэзкае ўзмацненьне на працягу апошніх некалькіх месяцаў мілітарысцкай апрацоўкі моладзі і грамадзтва ў цэлым. Паўсюль па нашай краіне рэжым ставіць помнікі, прысьвечаныя не ахвярам ІІ Сусьветнай вайны, а менавіта падзеям савецкага пэрыяду і іх удзельнікам: бронетранспарцёры, баявыя самалёты і гарматы на пастамэнтах у гонар былых савецкіх гарнізонаў, – тое, што мае дачыненьне да савецкай акупацыі Беларусі.. Такія аб’екты суправаджаюцца выявамі “георгіеўскай стужкі” і расейскімі лёзунгамі. Білборды ў гарадах і мястэчках (асабліва на Гомельшчыне) выконваюцца спрэс з выкарыстаньнем колераў сьцяга РФ. Арганізоўваюцца і функцыянуюць на бюджэтныя сродкі “музэі баявой славы”, дзе ўсё накіравана на ўсхваленьне савецкай мінуўшчыны. Працягваецца шалёная, татальная русіфікацыі сістэмы адукацыі. Многіх беларусаў трывожаць гэтыя звыраднелыя зьявы, людзі пытаюцца :”Што гэта, нас да вайны рыхтуюць?” Сябры Сойму выказалі думку аб тым, што неабходна зьвярнуцца з заявай пра становішча ў Беларусі і дзеяньні Расеі на нашай тэрыторыі, якую адрасаваць парлямантам і грамадзтвам дэмакратычных краін сьвету. А перш за ўсё неабходна зьвярнуцца да суседніх Беларусі краін, бо ў выпадку канчатковай акупацыі нашай дзяржавы, яны становяцца прыфрантавымі краінамі, што будуць мець на сваіх межах расейскага агрэсара.

                Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

            Пасьля заканчэньня паседжаньня сябры Сойму накіраваліся ў Курапаты, дзе ўзялі ўдзел у маленьні каля крыжоў на Галгофе.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ                                                              і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    14 красавіка 2019 г.



    Posted Apr 15, 2019, 1:59 PM by Адміністратар Навін
  • ПРЭЗЭНТАЦЫЯ БЕЛАРУСКА-АМЭРЫКАНСКАЙ ФАТАГРАФІІ

    У нядзелю, 14-га красавіка ў залі сабора сьвятога Кірылы Тураўскага ў Нью-Ёрку адбылася прэзэнтацыя 1-га нумара першага беларускага пэрыядычнага выданьня па фатаграфіі Зянона Пазьняка. Зборнік-альманах называецца "Беларуска-амэрыканская фатаграфія".

    Акрамя сваіх фота, зьнятых у Амэрыцы, аўтар мяркуе друкаваць фатаграфіі беларускіх фатографаў, у творчасьці якіх адлюстравана жыцьцё беларускага народа, яго быт, праца, культура і штодзённае існаваньне.

    У першым нумары прадстаўлены два аўтары: Зянон Пазьняк і Джон Кунстадтэр. З. Пазьняк распавёў пра пэўныя цяжкасьці для ягонага творчага падыходу ў Амэрыцы. Сама краіна вельмі сацыяльна фотагенічная, але беларускі аўтар не знаходзіць тут ідэалаў. Таму падыход ягоны апісальны, уніклівы ў разнастайнасьць людзкіх тыпажоў вялікай краіны, часам іранічны, з гумарам, з поглядам як бы трохі збоку і зьверху на чалавечыя арыгінальнасьці.

    Зянон Пазьняк паведаміў пра разнастайнасьць сваіх тэм у падыходзе да новай рэчаіснасьці. У першым нумары прадстаўлена тэма "Тыпажы Нью-Ёрка" (62 фота).

    Ён сказаў, што найбольшы ягоны творчы фотанабытак (справа паловы жыцьця) застаўся ў Беларусі і, на жаль, будзе зьнішчаны (як заўсёды, што гіне ў бяспамяцтве і вайне).

    Аўтар падрабязна спыніўся на творчасьці Джона Кунстадтэра (64 фота), якога лічыць беларускім нацыянальным фатографам. У альманаху Кунстадтэр прадстаўлены тэмай "Звычайныя людзі Беларусі". У першым нумары даволі парадаксальны зьмест: беларус здымае Амэрыку, а амэрыканец здымае Беларусь. Пазьняк фатаграфуе скрытай камэрай у гушчы людзей. Тым часам Кунстадтэр здымае выключна адкрыта, ягоныя людзі шчыра глядзяць у камэру, "фатаграфуюцца", прыхільна ўспрымаюць фатографа. Усё вельмі проста: прыгожыя людзі, натуральнае захаваньне, адкрытасьць -- усё гэта пакідае часам незабыўнае ўражаньне.

    У зборніку ёсьць тэкст пра творчасьць Джона Кунстадтэра і ягоны партрэт, зроблены З. Пазьняком у 2014 годзе. Альманах на беларускай і ангельскай мовах.

    Фатаграфіі былі прадэманстраваныя на вялікім экране. Працу і ідэю выданьня прыхільна ўспрынялі прысутныя. Адбыўся абмен думкамі.

    14. 04. 2019 г.                                                                                                                                 Марыля Якушэвіч


    П.С. У дадатку фота з альманаха: тры фота З. Пазьняка («Музыка Кантры», «Жыхар Амэрыкі», «Свабода спаць на вуліцы») і тры здымкі Д. Кунстадтэра («Бацька зь дзецьмі, Любавічы», «Хрышчэньне вадой», Альшаны, «Пётра і Валянціна, Аздамічы»). На тытульнай старонцы вокладкі фота Д. Кунстадтэра, на тыльнай – З. Пазьняка.


    Posted Apr 15, 2019, 1:53 PM by Адміністратар Навін
  • ВІДЭА
    Зянон Пазьняк. Аб небясьпецы для незалежнасьці Беларусі.
    https://www.youtube.com/watch?v=6VOphWg5Pks&feature=youtu.be

    --------------------------------------------------------------------

    Зянон Пазьняк. Прэзэнтацыя фотаальманаха "Беларуска-Амэрыканская Фатаграфія" №1
    https://www.youtube.com/watch?v=TB-YXMLC3Dw&feature=youtu.be
    Posted Apr 15, 2019, 1:39 PM by Адміністратар Навін
  • АБ'ЯВА

    У НЯДЗЕЛЮ 14-ГА КРАСАВІКА ў залі Беларускага Сабора сьв. КірылыТураўскага (Атлантык эвэню, 401, Бруклін) адбудзецца прэзэнтацыя першага нумара першага ў гісторыі Беларускай фатаграфіі пэрыядычнага выданьня па фатаграфіі -- "БЕЛАРУСКА-АМЭРЫКАНСКАЯ ФАТАГРАФІЯ" Зянона Пазьняка.

    Пачатак а 12-й гадзіне. Даезд цягнікамі мэтро Q, N, R. Прыпынак "Атлантык эвэню".

    Posted Apr 9, 2019, 10:35 AM by Адміністратар Навін
  • УКРАІНА ПЕРАД УСІМ!

    Зь міжнародных падзеяў, якія зараз адбываюцца, найбольшае значэньне для Беларусі маюць прэзыдэнцкія выбары ва Ўкраіне. Пазбаўляючыся рэштак савецкай акупацыі, некаторыя ўкраінцы, якія разьбіраюцца ў беларускім становішчы, гатовыя былі пасьміхацца: як гэта, маўляў, беларусы выбралі такога хлуса і здрайцу ў прэзыдэнты (як быццам не было на Ўкраіне Януковіча). Зразумела, аднак, як спрацавала Масква (прапаганда і Лубянка) у той час у Беларусі. Сыгралі на эканамічным правале і на прагматызме беларусаў, для большасьці якіх дабрабыт -- гэта, на жаль, -- найбольшая каштоўнасьць. У выніку -- беларусы ўжо 25 гадоў расплочваюцца несвабодай, зьнявагай і страчаным пакаленьнем.

    Але тое, што адбываецца цяпер з электаратам ва Ўкраіне, не параўнаеш ні з чым. Такое ўражаньне, што грамадзтва асьлепла ці наелася блёкату -- галасуюць за асобу (коміка Зяленскага), якая па прыродзе не надаецца да дзяржаўнай дзейнасьці. І гэта відавочна зь першага погляду.

    Беларусы, зь якімі мне прыходзілася пра тое гаварыць, знаходзяцца ў стане трывогі і зьдзіўленьня. Трывожыцца ёсьць за што. Ужо пяць гадоў тлее расейска-украінская вайна. Гінуць людзі. Чалавек, за якога галасуюць украінцы і якога рэклямуе руская прапаганда, ня мае адказнасьці за лёс Украіны, не разумее сур'ёзнасьці місіі чалавека ў палітыцы.

    Няўжо людзі не ўсьведамляюць, што 10 тысячаў ахвяр і кроў загінулых за Ўкраіну можа пайсьці, як вада, -- у пясок, надарэмна?! Адкуль узялося лёгкадумства ў моцнага, змагарнага народа? Розныя аглядальнікі пішуць, што за коміка Зяленскага галасуе моладзь і дзеля жарту. Цяжка паверыць. Няўжо за такі кароткі час на Ўкраіне, як і на Захадзе, ужо пранікла левая атрута і вырасла тупое пакаленьне?

    Зразумела, што ўкраінцы ў цяжкім стане, расейская агентура маніпулюе непадзельна, расейская прапаганда коціць валам. Але мусіць жа быць імунітэт. Выбар цяжкі, бо здаровага выбару няма. Прыходзіцца выбіраць паміж дрэнным і горшым. Пачуцьці настроеныя супраць Парашэнкі, але нацыянальныя інтарэсы ў гэтых абставінах рацыянальна вымагаюць галасаваць за Парашэнку. Ні для кожнага пад'ёмна гэта асэнсаваць. Ці здолеюць украінцы тое зразумець і пераскочыць цераз сябе -- невядома. Мала часу.

    Хацелася б толькі заклікаць украінцаў -- беражыце Ўкраіну, думайце пра яе будучыню і свой народ!

    9 красавіка 2019 г.                      Зянон ПАЗЬНЯК

    Posted Apr 9, 2019, 6:05 AM by Адміністратар Навін
  • Беларуская Народная Рэспубліка і Беларуская Нацыянальная ідэя

    У мінулым годзе беларусы адсьвяткавалі стогоддзе аб’яўленьня незалежнасьці БНР. Быў шэраг публікацый, адбыліся лекцыі і канфэрэнцыі, на якіх прагучэлі каштоўныя ацэнкі гісторыі і новыя ідэі.

    Бадай што найбольш важным заключэньнем было асэнсаваньне таго, што стварэньне БНР і аб’яўленьне незалежнасьці БНР абазначала палітычнае зьяўленьне новай Беларускай нацыі на месцы Вялікага Княства Літоўскага. Новая беларуская нацыя – найвялікшая наша грамадзкая і палітычная каштоўнасьць.

    Дзеля таго каб нацыя ўтварылася і засьведчыла пра сябе, павінны ўзьнікнуць нацыянальная ідэя і рух за яе рэалізацыю.

    Сутнасьць нацыянальнай ідэі вызначаецца дакладна і пацьверджана гісторыяй. Гэта ёсьць усьведамленьне людзьмі свайго моўнага, культурнага, тэрытарыяльнага, эканамічнага адзінства і імкненьне да рэалізацыі яго ў незалежнай дзяржаве. Стварэньне незалежнай нацыянальнай дзяржавы абазначае перамогу Нацыянальнай ідэі.

    З гэтага вынікае таксама, што калі няма імкненьня і руху за стварэньне нацыянальнай дзяржавы, то няма і нацыянальнай ідэі і няма нацыі. Прыклады ёсьць, і адзін зь іх карэніцца ў нашай гісторыі.

    Узьнікненьне нацыянальнай ідэалёгіі ў Эўропе пачынаецца ў другой палове XVIII стагоддзя. Але якраз у гэты час адбылася наша гістарычная народная катастрофа – было разбурана наша Вялікае Княства Літоўскае, страчана дзяржава і незалежнасьць, народ і тэрыторыя трапілі пад маскоўскі забор. Пачалося небывалае вынішчэньне культуры, рэлігіі і соцыюма ВКЛ. Супадзеньне гэтых дзьвюх зьяў (цывілізацыйнай і акупацыйнай) стала фатальным для лёсу народу Вялікага Княства.

    І тым ня менш у гэты час, ва ўмовах паўстаньняў і супраціву, нацыянальная ідэя ўзьнікла, і ў канцы ХІХ стагоддзя пачаўся рух за яе рэалізацыю ў клясычным варыянце – стварэньне нацыянальных партый, нацыянальнай літаратуры і нацыянальнай ідэалёгіі. Гэта ўжо быў рух у нацыянальным выяўленьні і ў новай форме. Нацыянальная ідэя Вялікага Княства стала разьвівацца пад здаўна вядомай назвай – Беларусь. Сілы, якія дзейнічалі пад родавай назвай ВКЛ, нацыянальнай ідэі ня вылучылі.

    Ідэі адрадзіць Вялікае Княства былі. Асабліва ў пэрыяд французка-маскоўскай вайны, паходу Напалеона і пазьней. Але гэтыя ідэі ня сталі нацыянальным рухам па той прычыне, што не выдзеліліся з супраціву усёй Рэчы Паспалітай, які вымагаў адзінства ў барацьбе з Масквой. Тым часам асобны рух ВКЛ не падтрымліваўся палякамі. Палякі вельмі хваравіта адносіліся да посьпехаў вялікакняскага супраціву Маскве, парашкаджалі разгарнуцца і Якубу Ясіснаму, і Кастусю Каліноўскаму. Аб'ектыўна становішча вымагала ад самаісных нашчадкаў ВКЛ альбо здамінаваць змаганьне ў Рэчы Паспалітай, альбо аддзяліцца.

    Натуральным чынам дбылося аддзяленьне. Ці, дакладней, вылучэньне ў асобны рух. Гэты рух быў нацыянальны. Вылучылася і пайшла асобным шляхам тая частка шляхты, якая ставіла нацыянальныя задачы. Гэта значыць гуртаваньне і разьвіцьцё народа на аснове нацыянальнай культуры, на грунце народнай (беларускай) мовы і гаспадаркі на нацыянальнай тэрытопыі; у пэрспэктыве дасягненьне свабоды і дзяржаўнай незалежнасьці.

    Тым часам іншая рэшта шляхты ВКЛ засталася ў палоне ўяўленьняў аб Рэчы Паспалітай, змагалася і марыла аб яе аднаўленьні, падтрымлівала і карысталася польскай мовай, ня мела перакананьняў аб незалежнасьці былога ВКЛ асобна ад Польшчы. Гэты супраціў ня быў карэнным нацыянальным рухам. Ня меў асобнай (сэпаратнай) нацыянальнай ідэі. Пазьней выліўся ў ідэалёгію «краёўцаў», і растварыўся ў польскім нацыянальна-вызваленчым руху.

    Нацыянальныя «вялікакнясцы» абаперліся на «народ», гэта значыць на сялян, якіх было каля 90 адсоткаў на забранай тэрыторыі. Адпаведна яны арыентаваліся і на «народную» (беларускую) мову, культуру і інтарэсы. Нацыянальная плынь Вялікага княства дыстансавалася ад паланафілаў і «рэчпаспалітчыкаў».

    Найбольш выразна і нават жорстка акрэсьліў такую пазыцыю Кастусь Каліноўскі. які у час паўстаньня нават заклікаў сялян распраўляцца з той запрадажнай шляхтай, што адвярнуліся ад народа. Ягоны знакаміты паўстанцкі пароль («Каго любіш? Люблю Беларусь. Так. Узаемна.») – гэта дакладнае выяўленьне палітычнай пазыцыі і ідэалогіі нацыянальнага руху на тэрыторыі былога Вялікага Княства. Каліноўскі падсумаваў нацыянальна культурныя тэндэнцыі, якія разьвіваліся пад значэньнем і гаслам Беларусі і абазначыў іх у палітычную дэклярацыю нацыянальна-вызвольнага руху беларускага народа. І што важна, Беларускую ідэю і стаўку на сялянства Каліноўскі засьведчыў і замацаваў сваёй крывёй і апошнім лістом з-пад шыбеніцы. Гэта навечна.

    Пасьля Каліноўскага ідэя Беларусі разьвівалася як палітычная нацыянальна-вызвольная ідэя, якая, у асобах яе прыхільнікаў, змагалася за сваю рэалізацыю ў нацыянальнай дзяржаве, супраціўлялася маскоўскаму імпэрыялізму і польскаму шавінізму. Адбылося разьдзяленьне і з Расеяй, і з Польшчай. Беларусь пайшла сваёй нацыянальнай дарогай. Калі б таго не адбылося, то сталася б адно з двух: альбо Польшча была б за Смаленскам, альбо Масква за Беластокам.

    Беларуская нацыянальная ідэя “Беларусь” -- гэта ідэя, якая паўстала супраць маскоўскага забору, і адначасна вызваліла народ ВКЛ з пасткі Рэчы Паспалітай, у якую ён трапіў у 1569 годзе.

    Ніякага незалежнага Вялікага Княства Літоўскага ў старой Рэчы Паспалітай, якую хацелі адрадзіць, ліцьвінскія шляхецкія змагары за «Рэч» ужо не было б, бо ў іх не было нацыянальнай ідэі незалежнасьці ВКЛ, ня ўзьнікла нацыянальнай моўнай пазыцыі, не існавала і нацыянальна-культурнай канцэпцыі, акрамя краёвага тэрытарыяльнага месьніцтва.

    Пазыцыя фэдэралізму ВКЛ з Польшчай вылілася пазьней (з узмацненьнем польскага нацыяналізму) у ідэалёгію «краёўцаў» – зьяву ў той час станоўчую, але абсалютна беспэрспэктыўную для народу былога ВКЛ.

    Ніхто з пазьнейшых культурнікаў-краёўцаў, якія спрыялі адраджэньню культуры ВКЛ: ні Фэрдынанд Рушчыц, ні Ян Булгак, ні Тадэвуш Урублеўскі, ні Люцыян Жалігоўскі, ні нават Язэп Пілсудзкі, які ў маладосьці называў сябе беларусам, -- увогуле ніхто ня стаў на пазыцыі беларускага Адраджэньня. Усе яны палітычна засьведчылі сябе на баку Польшчы.

    Нацыянальная ідэя гэтак жа, як талент, альбо яна ёсьць – альбо яе няма.

    Беларусь стала Боскім выратаваньнем для будучыні краіны. Яно каштавала, аднак, вялікіх ахвяр і цяжкіх пакут.

    Разарваўшы Рэч Паспалітую, царызм паставіў задачу зьнішчыць дазваньня Вялікае Княства Літоўскае, так, каб нічога не засталося, нічога не адрадзілася і нішто ніколі нікому не нагадвала пра ягонае існаваньне. Гэта была асаблівая палітыка забіваньня народа. Забраныя тэрыторыі сталі афіцыйна называць «беларускімі», укладаючы ў гэты ўсходне-краёвы тэрмін геаграфічны сэнс, спадзеючыся на падмену паняцьцяў і набліжэньне да Расеі. Праз сорак гадоў, зьнішчыўшы Вунію і адчуўшы кансалідацыйныя беларускія культурніцкія тэндэнцыі, забаранілі і гэтую назву. Аднак было ўжо позна. Пачаў фармавацца беларускі нацыянальны рух.

    Далейшыя падзеі ішлі ў разьвіцьці. Праз пяцьдзесят гадоў пасьля Каліноўскага народ ужо стварыў Беларускую нацыянальную літаратуру, Беларускі нацыянальны тэатр, Беларускія палітычныя партыі, Беларускі пэрыядычны друк і што важна – моцную і прыцягальную нацыянальную ідэалёгію “Адраджэньне”. Сутнасьць гэтай нацыянальнай ідэалёгіі заключаецца ў адраджэньні велічы і культуры Вялікага Княства Літоўскага ў нацыянальнай дзяржаве Беларусі.

    У пачатку 1990-х, калі мы рыхтавалі Канстытуцыю Рэспублікі Беларусь, нам, дэпутатам Апазыцыі Беларускага Народнага Фронту «Адраджэньне», найбольш працяглую і ўпартую барацьбу прышлося вытрымаць за прэамбулу Канстытуцыі, дзе па нашай прапанове павінна было быць названа Вялікае Княства Літоўскае, яго дзяржаўнасьць і законы як грунт Рэспублікі Беларусь, якая ёсьць працягам ВКЛ. Камуністы завалілі гэтыя палажэньні.

    У 2005 годзе ў брашуры «Прамаскоўскі Рэжым» я спэцыяльна спыняўся на тэме гістарызму нашай дзяржавы. Канстытуцыя павінна засьведчываць гісторыю нацыі і дзяржавы ў намінальных (назыўных) тэрмінах. Сама назва дзяржавы павінна адлюстроўваць гістарычны аспэкт суверэнітэту і самастойнага існаваньня. Так прынята ў шмат якіх краінах з добрай гісторыяй дзяржаўнасьці. Назва ВКЛ можа прысутнічаць ў разгорнутым назове Рэспублікі Беларусь. Існуе мэтадалогія, якая не пярэчыць правілам. Гэта магло быць ажыцьцёўлена ўжо ў 1994 годзе, калі б не адбылася трагедыя пераняцьця ўлады прамаскоўскімі сіламі і ўсталяваньня рэжыму ўнутраннай акупацыі.

    Нацыянальнае афармленьне Беларусі прысьпешылі Сусьветная вайна і лявацкі пераварот у Расеі. 9-га сакавіка 1918 года аб’яўлена аб стварэньні Беларускай Народнай Рэспублікі. 25-га Сакавіка аб’яўлена аб Незалежнасьці БНР.

    Адбылося! Сталася насуперак немцам, Антанце і Расеі. Беларуская нацыянальная ідэя засьведчыла сваю моц і пэрспэктыву. Поўнай перамогі, аднак, яшчэ не дасягнулі, бо ва ўмовах акупацыі не ўдалося стварыць паўнавартасную дзяржаўную ўладу і, галоўнае на той час, -- не пасьпелі стварыць моцную беларускую армію. Вынік – расейска-бальшавіцкая акупацыя і наступны падзел тэрыторыі Беларусі паміж Масквой і Польшчай. Але нішто, ніякія ахвяры, расстрэлы, гулагі, Курапаты, ніякая ахвярная кроў, ніякія пагрозы не змаглі ўжо спыніць Беларусі. Нацыянальная ідэя палітычна моцна засьведчыла пра сябе. Далейшы шлях мусіў быць толькі да перамогі.

    Расейская акупацыйная палітыка па вынарадавеньні і русіфікацыі Вялікага Княства пацярпела каласальную і нечаканую паразу там, дзе імпэрцы не спадзяваліся. У рускай фразеалогіі гэта называецца «за что боролись – на то и напоролись».

    Пасьля антыцарскай рэвалюцыі 1905 года руская жандармэрыя і ахоўка пачынае ўжываць у барацьбе супраць беларусаў тэхналягічныя мэтады. Адзін зь іх – стварэньне царскай агентурай квазі-беларускіх аоганізацыяў з мэтай заблытаць беларускі рух і накіраваць яго асобныя плыні ў прарасейскае рэчышча. Тыповы прыклад «Белорусское общество» ў Вільні і ягоны ворган (контра «Наша ніва») – «Белорусская жизнь». Агентура паўтарала многія нацыянальныя палажэньні беларускага руху, але базавала сваю псэўдаідэалёгію на рускай мове. Лапідарна тое гучэла так: «Мы за Белоруссию, но против белорусского языка».

    Праз сем гадоў авантура абанкроцілася. Імпэрцы зразумелі, што лепш ім пра «белоруссию» ўвогуле памаўчаць. Газэта стала назаыацца «Северо-Западная жизнь», расейская антыбеларуская палітыка перайшла на пазыцыі «заходнерусізму».

    Назіраючы ўвесь час і па сёньняшні дзень падрыўную дзейнасьць расейскай лубянскай агентуры і рускай шавіністычнай прапаганды супраць Украіны і Беларусі, бачым стандартныя прыёмы іхнай інфармацыйнай вайны: ілгаць і ахайваць нацыю, незалежнасьць, мову, гісторыю.

    Лубянка прафэсійна выкарыстоўвае асаблівсьці маргінальнай мэнтальнасьці ў некаторых людзей – фантомную падмену рэчаіснасьці гістарычнымі паняцьцямі тыпу крывічоў, арыяў, яцьвягаў, ліцьвінаў, паганцаў і т. п. Мэтадалогія нікчэмная, але мэта лубянскай дзейнасьці тут канкрэтная – засьмечваньне ўяўленьняў грамадзтва і ськіраваньня ўсяго гэтага «тролінгу» супраць Беларусі і Беларускай нацыі.

    У дакладзе на стагоддзе БНР я асабліва адзначыў абставіны, у якіх адбываўся Першы Усебеларускі Кангрэс у сьнежні 1917 года і наступнае аб’яўленеьне незалежнасьці краіны ва ўмовах нямецкай акупацыі. Абставіны сьведчылі, што Беларуская ідэя захапіла шырокія масы насельніцтва, інтэлігенцыі, моладзі і жаўнераў на фронце. Падтрымка была моцная. Ідэалы дасягнулі грунту.

    Далейшая катастрофа – расейская акупацыя, падзел краіны і генацыд насельніцтва была зьвязана найперш з агрэсіяй рускага бальшавізму і з геапалітычнымі абставінамі ў гэтай частцы Эўропы.

    Тым часам беларускі рух быў бы на той час больш моцны і, магчыма, удалося б не дапусьціць бальшавіцкай акупацыі, калі б палітычныя сілы, якія яго апанавалі, не былі б левага сацыялістычнага кшталту. Праўда, на той час выбар быў невялікі. Вастрыё палітычнай барацьбы супраць маскоўскага царызму палягала тады ў сфэры фальшывых сацыялістычных ідэй. Яны былі дыямэтральнай альтэрнатывай імпэрскаму “самадзяржаўю, праваслаўю і народнасьці” (чытай – шавінізму).

    Тым часам Расея бальшавіцкая аказалася для Беларусі яшчэ больш небясьпечнай і вынішчальнай, чым Расея царская. Гістарычны вопыт даказаў і працягвае даказваць, што любая Расея ці то царская, ці то бальшавіцкая, ці крымінальна-гэбісцкая ёсьць небясьпечнай для чалавецтва. Гэта абсалютнае рэліктавае зло, якое не павінна існаваць.

    Супрацьвага гэтаму злу існуе моцная і надзейная. Для нас, беларусаў, -- тут ёсьць якраз ідэалы 25 Сакавіка 1918-га і перамога 25-га Жніўня 1991-га: Беларуская нацыянальная ідэя, Беларуская нацыянальная незалежная дзяржава, Беларуская мова, Беларуская салідарнасьць і Беларуская свабода.

    Гэтыя ідэалы ў 1988 годзе ўзьняў Беларускі Народны Фронт, які рэальна дамогся перамогі Беларускай нацыянальнай ідэі. 25 Жніўня 1991 года Беларусь стала незалежнай дзяржавай, якую прызнаў увесь сьвет.

    Нявырашана было, аднак, пытаньне ўлады. Гэта прывяло да фатальных вынікаў – да ўмяшаньня Расеі ва ўнутраную палітыку Беларусі, прывядзеньне да ўлады прарасейскіх стаўленікаў, ажыцьцяўленьне празь іх антыбеларускай палітыкі, накіраванай на разбурэньне Беларускай нацыі.

    Мы, беларусы, ужо чвэрць стагоддзя перажываем гэты цяжкі час і той стан, на які аказалася здольнай Расея ў змаганьні супраць нашага нацыянальнага існаваньня. Але мы церпім гэты час у становішчы нацыі і сувэрэннай дзяржавы. Галоўным пытаньнем для нас ёсьць пытаньне зьмены ўлады і абароны незалежнасьці краіны. Гэта ўзровень, які даў нам 25 Жнівень. Гэты ўзровень непараўнальны з нікчэмнымі магчымасьцямі БССР. Але рэалізаваць нашыя нацыянальныя магчымасьці мы зможам толькі абапіраючыся на Беларускую ідэю, на ідэалы 25 Сакавіка, на дасягненьне незалежнага Жніўня.

    Слава Айчыне!


    23 сакавіка 2019 г.                              Зянон ПАЗЬНЯК







    Posted Apr 8, 2019, 12:10 PM by Адміністратар Навін
  • ПАПЯРЭДЖАНЬНЕ АБ ПРАВАКАЦЫІ

    Зьвяртаю ўвагу на дзеяньні агентуры і правакатараў у сувязі з абаронай Курапатаў. Яны пачалі клікаць людзей (якіх зьбіраецца яшчэ няшмат) на плошчу Свабоды, каб маліцца там, бо там, як яны кажуць, "будзе больш людзей і Бог лепш пачуе, чым тут, у Курапатах". Гэта блюзьнерства. Пільнаваць Курапаты трэба ў Курапатах, а не ў цэнтры Менску, дзе рэжым будзе мець падставы разагнаць і арыштаваць людзей. Нельга паддавацца на правакацыі запісных "гапонаў".

    Тут праглядаецца, паўтораная шматкроць, мэтадалёгія зьнішчэньня грамадзкага руху ў самым пачатку. Задача правакатараў вывесьці людзей з тэматычнай зоны – Курапатаў (дзе маральная сітуацыя на баку грамадзкасьці) у іншае тэрытарыяльна не зьвязанае з курапацкай тэматыкай месца і падставіць пад рэпрэсіі рэжыму, дзе пазыцыі улады мацнейшыя. Так было ўжо ня раз. Не паддавайцеся на гапонаўшчыну.

    Зьбіраймася ў Курапатах. Будзьма салідарныя. Нас шмат. Гуртуйма сілы сьвятла. Д'ябал мусіць быць пакананы. Будучыня -- для Беларусі.

    5 красавіка 2019 г.                  Зянон Пазьняк

    Posted Apr 5, 2019, 7:24 PM by Адміністратар Навін
  • АБАРОНІМ КУРАПАТЫ -- АБАРОНІМ БЕЛАРУСЬ

    Загад на зьнішчэньне крыжоў у Курапатах у час Вялікага посту аддаў асабіста Лукашэнка. Як звычайна -- загад у абход закону. Гэта акт сатанізму. Пяройдзена мяжа. Парушана непарушнае.

    Народны Мэмарыял Курапаты -- гэта ёсьць сімвал народнай трагедыі Беларусі. Варвар замахнуўся на яго зьнішчэньне. Таймер уключаны. Кожная секунда адлічвае ягоны час. Пяройдзены рубікон.

    Цяпер кожны дзень людзям трэба быць у Курапатах. Кожны дзень пасьля працы можна прыехаць на 19.00 да Крыжа Пакуты, абмяняцца інфармацыяй, сказаць малітву паўтарыць патрабаваньні. Яны такія:

    1. Вярнуць і паставіць на месца крыжы, выламаныя 4-га красавіка.

    2. Не перашкаджаць вольнаму доступу людзей у Курапаты і ўстаноўцы крыжоў памяці.

    3. Ліквідаваць незаконна збудаваны забаўляльны рэстаран "Поедем-поедим" у ахоўнай зоне Народнага Мэмарыялу Курапаты.

    Кожную нядзелю а 14-й гадзіне трэба зьбірацца на "Галгофе" Народнага Мэмарыялу Курапаты на вялікае маленьне, абмен думкамі і Крыжовы шлях. Несьці з сабой крыжыкі і крыжы дзеля сьведчаньня памяці аб генацыдзе продкаў.

    У Курапатах мусіць быць пастаянная прысутнасьць людзей, каб сьвятое месца не апанавалі бесы.

    Зьвяртаю ўвагу таксама на падкопы агентуры і правакатараў. Яны пачалі клікаць людзей на плошчу Свабоды, каб маліцца там, бо там, як яны кажуць, "будзе больш людзей і Бог лепш пачуе, чым тут, у Курапатах". Гэта блюзьнерства. Пільнаваць Курапаты трэба ў Курапатах, а не ў цэнтры Менску, дзе рэжым будзе мець падставы разагнаць і арыштаваць людзей. Нельга паддавацца на правакацыі запісных "гапонаў".

    Зьбіраймася ў Курапатах. Будзьма салідарныя. Нас шмат. Гуртуйма сілы сьвятла. Д'ябал мусіць быць пакананы. Будучыня -- для Беларусі.

    5 красавіка 2019 г.                             Зянон Пазьняк 

    Posted Apr 6, 2019, 7:20 AM by Адміністратар Навін
  • ПАДОНКІ

    (Замалёўкі з відэараду)

    На "Юцюбе" зьмешчана відэа пра падонкаў у Курапатах. (https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=chwEYvnDK1w ). На трактары пад выглядам трактарыста сядзіць "нагленькі" гэбісьцік у чорных аклярах. Ля руйнавальшчыкаў крыжоў стаіць Ніна Багінская зь Беларускім сьцягам і дыскутуе са спраўцамі, сароміць іх. Да трактара падыходзіць палкоўнік нібыта міліцыі і дае знак гэбісьціку рукой. Трактарыст-гэбіст "понял" і тут жа ўключае гучную вясёленькую музычку ды запальвае цыгарэтку. Журналісты абураюцца кашчунствам. Гэбісьцік -- нуль увагі. Багінская праходзіць міма трактара, спыняецца перад камэрай і пачынае даваць у косьці падонкам з музыкай на могілках. Палкоўнік ацэньвае сітуацыю і незаўважна дае знак рукой трактарысту-гэбісту. Музыка спыняецца.

    Вось што робіцца цяпар у Курапатах -- скокі гэбоўскіх бесаў на касьцях забітых. Іх нават у робы рабочыя апранулі.

    Дарэчы добра б ведаць прозьвішча падонка-палкоўніка. Ато схаваецца потым.

    Пятніца, 5-04-2019.                  Зянон Пазьняк

    Posted Apr 5, 2019, 10:43 AM by Адміністратар Навін
  • Беларусь у небясьпецы

    Людзі Беларусі.

    Акупацыйны рэжым па загаду Лукашэнкі і патрабаваньні Масквы пачаў зьнішчаць Народны Мэмарыял Курапаты. Расейскія нашчадкі бальшавіцкіх бандытаў, якія забілі сотні тысячаў мірных грамадзянаў Беларусі, хочуць цяпер схаваць злачынствы, зьнішчыць народную памяць пра генацыд і магілы расстраляных людзей. Сёньня яны прыехалі ў Курапаты з тэхнікай, на машынах са схаванымі нумарамі, ачапілі Мэмарыял міліцыяй і пачалі ламаць крыжы над магіламі і па пэрымэтру магільніка ды вывозіць іх у невядомым кірунку. На раніцы яны ўжо пасьпелі выламаць 70 з тысячы мэмарыяльных крыжоў. Разбуралі ноччу. Гэта адкрытая вайна супраць памяці беларускага народа.

    Зьвяртаюся да ўсіх, у каго жывыя душы, ідзіце ў Курапаты на абарону Народнага Мэмарыялу. Зьбірайцеся там. Хай будзе вас шмат. Зьвяртаюся да каталіцкіх вернікаў Касьцёла і праваслаўных беларусаў, да евангельскіх хрысьціянаў і габрэяў, чый помнік варвары рэжыму апаганілі ў Курапатах. Баронячы Курапаты мы баронім Бацькаўшчыну Беларусь.

    Ворагі чалавецтва распачалі адкрытую вайну супраць народнай памяці пра генацыд. Пачалася гэтая адкрытая вайна пад непасрэдным наглядам здрадніка Народа пракладкай дарогі праз Курапаты, пабудовай ўвесяляльнага рэстарана ў ахоўнай зоне Народнага Мэмарыяла, і цяпер -- зьнішчэньнем памятных крыжоў. Наступны этап вайны варвараў -- агараджэньне сеткай тэрыторыі магільніка, забарона доступу людзям на тэрыторыю Мэмарыяла і поўнае зьнішчэньне ўсіх памятных крыжоў над магіламі расстраляных. Чарговы этап -- зьнішчэньне ўсіх масавых магіл і фалсіфікацыя гісторыі.

    Зьвяртаюся таксама да маладых, што нарадзіліся ў задушлівай атмасфэры антынароднага рэжыму, да тых -- у каго жывыя душы. Ідзіце на абарону Крапатаў. Будзьце там. Запамінайце і фатаграфуйце абліччы злачынцаў і выканаўцаў злачынства, запісвайце іхныя прозьвішчы, пасады і нумары машын, фіксуйце злачынства, не давайце яго рабіць. Усе яны, што апаганьвалі і зьнішчалі Курапаты будуць пакараныя. Бог не пакіне Беларусь, калі мы адгукнемся і пастаім за сябе. Тыя, што паднялі руку на магілы расстралянага народа, тыя, як некалі камуністы, знойдуць свой канец.

    Слава Айчыне! Жыве Беларусь!

    4 красавіка 2019 г.                                 Зянон Пазьняк

    Posted Apr 4, 2019, 7:44 AM by Адміністратар Навін
  • Зянон Пазьняк: Нацыянальная заканамернасьць утварэньня Беларусі на месцы ВКЛ. Прамова на сьвяткаваньні 101-й гадавіны стварэньня БНР.
    Зянон Пазьняк: Нацыянальная заканамернасьць утварэньня Беларусі на месцы ВКЛ. Прамова на сьвяткаваньні 101-й гадавіны стварэньня БНР.
    https://www.youtube.com/watch?time_continue=4&v=RHIjzQnLdLA&fbclid=IwAR04HiUOKjDpw30Bzg6bp9PJLNbUfNvotN039KQVKIOrWxp1AogFCQ_YDM4 

    Posted Mar 26, 2019, 5:47 PM by Адміністратар Навін
  • Час, калі насарогі добра пахнуць

    Ужо ў 70-х гадах мінулага стагоддзя Масква была пераканана, што зь Беларусяй яна расправілася, і беларуская нацыя больш не падымецца. Тады перасьледвалі беларускую інтэлігенцыю, пазбаўлялі працы, цягалі на допыты ў КГБ, каб прышыць справу. Мне на тых допытах адкрыта казалі, што Беларусі ўжо няма і ня будзе. Яны сьвяткавалі (як яны меркавалі) нашу сьмерць.

    Стварэньне Беларускага Народнага Фронту, адкрыцьцё Курапатаў і незалежнасьць Беларусі стала для лубянскіх стратэгаў Масквы поўнай нечаканасьцю.

    З паразы ў 80-90-х Масква зрабіла высновы. Задачай яе стала ўсё вярнуць, як было: ліквідаваць Беларускі Народны Фронт, палітычна зьнішчыць, скампрамэтаваць, зганьбіць носьбітаў “Адраджэньня” і саму ідэалёгію нацыянальнага Адраджэньня.

    На працягу апошніх 25 гадоў такая расправа часткова адбылася. У 1995 годзе сп. Шэйманам быў створаны “эскадрон сьмерці” на чале з Паўлічэнкам, дзеля фізычнага зьнішчэньня палітычных праціўнікаў рэжыму. Першым мусілі забіць кіраўніка БНФ. Пра гэта я быў папярэджаны прыхільнай асобай з дзяржаўных структур. Забойства не адбылося. Тым часам былі забітыя іншыя (В. Ганчар, Ю. Захаранка і інш.).

    Усе Дэпутаты Незалежнасьці (дэпутаты Апазыцыі БНФ у Вярхоўным Савеце 12-га скліканьня) былі пазбаўлены працы і магчымасьці дзяржаўнага сацыяльнага забясьпячэньня. Пастаянна вялася прапаганда па іх дыскрэдытацыі і маральным прыніжэньні.

    Улічваючы такое становішча, мы, Дэпутаты Незалежнасьці, на сваім сходзе за мяжой прынялі рашэньне ўстрымлівацца ад крытыкі адзін аднаго, што б ні здарылася, каб не даваць нагоды рэжыму для ахайваньня справы Незалежнасьці.

    У 1999 годзе пры ўдзеле КГБ і нямецкай выведкі (Ганс Вік) быў расколаты Беларускі Народны Фронт і створана “дэмакратычная” апазыцыя, фінансаваная з Захаду. Прытым паступленьне заходніх фінансаў кантралявалася КГБ. На гэтыя ж грошы, дзякуючы кантролю, фінансавалася гэбоўская агентура ў “дэмапазыцыі”. Галоўная задача, якая ставілася немцамі і «схавана») Лубянкай перад “дэмапазыцыяй”, -- садзеяньне інтэграцыі Беларусі з Расеяй.

    У 2010 годзе “дэмапазыцыя” была практычна ліквідаваная “за ненадобностью” (спынена заходняе фінансаваньне).

    Была створана новая “апазыцыя” з кадравых функцыянэраў пад назвай “говори правду”. На падстаўнога “лідэра” новага гэбоўскага фантома быў запрошаны вядомы паэт-патрыёт Ул. Някляеў (які пагадзіўся). Фінансаваньне ішло з Захаду, але зразумела, што гэта былі грошы Масквы. Афёра скончылася ў 2010 годзе пагромам усіх апазыцыйных сілаў у Беларусі і фактычнай ліквідацыяй грамадзянскай супольнасьці.

    Наша партыя КХП-БНФ і я асабіста імкнуліся прадухіліць катастрофу і паўплываць на Някляева, на ягоныя дзеяньні ў выбарчай кампаніі. Але ён нічога не зразумеў.

    На сёньняшні дзень з удзелам узурпатара ўлады і КГБ фармуецца ўжо трэцяя падстаўная “апазыцыя” з людзей, раней вядомых і патрыятычна настроеных. Галоўная мэта рэжыму ў стварэньні гэтай чарговай “апазыцыі” – кампрамэтацыя беларускай ідэі і беларускага Адраджэньня. Таму прадугледжана, што гэтая апазыцыйная публіка будзе кантактаваць з рэжымам, казаць яму пра сувэрэнітэт, культуру і незалежнасьць. Рэжым будзе ківаць галавой, абяцаць, спасылацца і т.п. У выніку Масква быццам бы будзе нэрвавацца, што ўзурпатар і “апазыцыя” “аб’ядноўваюцца” дзеля абароны сувэрэнітэту. Захад будзе бачыць, што нарэшце, узурпатар і “апазыцыя” ўступілі ў стан перамоваў (наперадзе яшчэ прыдумаюць “круглы стол”). А беларусы павінны ўбачыць, што людзі, якія пазыцыянуюць сябе як беларускія патрыёты, за мову ды за культуру, людзі гэтыя гатовыя абдымацца з суб’ектам, які зьнішчыў, скалечыў маладосьць беларускай незалежнасьці, апаганіў беларускую нацыю, зьняважыў беларускі народ, гандлюе сувэрэнітэтам, расстралянай памяцьцю народа, прадаў нацыянальныя інтарэсы Маскве і круціцца перад ёй, хлусячы ўсім.

    Маніпуляцыя тут класічная – люді павінны ўбачыць, што гэтыя беларускія “змагары” такія ж фальшывыя, як і рэжым. І, маўляў, ўсё, што стаіць за іхняй фразэалогіяй – таксама фальшывае, бо яны такія ж бяспрынцыпныя, як і ўлада.

    Гэта той выпадак, калі нельга набліжацца да цмока, які сьмярдзіць і цягне ў абдымкі. Але тут, відаць, ужо, як у Іянэску, – насарогі пачынаюць добра пахнуць.

    Некаторыя прыдворныя нэаапазыцыянэры ўжо заявілі, што ідуць на выбары “прэзыдэнта” і будуць дамагацца “рэальнага” дзьвюхмоўя ў краіне. Вопыт у беларусаў тут такі вялікі, што нават вожыку вядома, што дзьвюхмоўе – гэта мэтад русіфікацыі і ліквідацыі беларускай мовы, накінуты Масквой. Прыдворная “апазыцыя” хоча тое дзьвюхмоўе “штурхаць”.

    Колькасьць нэаапазыцыянэраў вакол адміністрацыі ня больш за 7-8 асобаў. Ня буду называць іхных прозьвішчаў. Яны на віду. Астатнія праявяцца самы. Увогуле я б не парушаў пакуль што гэтай тэмы, калі б не экстраардынарная падзея, якая зьбянтэжыла многіх.

    Пэрыядычна (асабліва пасьля чарговых саступак Маскве) узурпатар наладжвае сямігадзінныя адказы на пытаньні падабранай грамадзкасьці. Гэтыя адказы, размовы, выказваньні ніколі нічога ня значаць (ня значылі) і ня маюць значэньня. Тут словаблудства, перамешанае з кашчунствам і хлусьнёй, з мэтай надурыць людзей, якія вераць словам (а не справам).

    Згодна з задачай стварэньня “прыдворнай” апазыцыі, адміністрацыя ўзурпатара запрасіла на слуханьне некалькі Дэпутатаў Незалежнасьці. Два зь іх прышлі. Узурпатар пастаянна спасылаўся на іх прысутнасьць. Але самае дрэннае здарылася потым. Яны з захапленьнем пракамэнтавалі ўбачаную пашляціну. Вось што сказаў адзін зь іх:

    Я ўпершыню на такім паседжаньні і, канешне, не чакаў, што Аляксандр Рыгоравіч столькі ўвагі зьверне на мяне. Я вельмі ўражаны сустрэчай. Мне было вельмі цікава”.

    Вось што сказаў іншы: “Я быў проста ў захапленьні ад таго, што чуў і бачыў. Я магу параўнаць хіба з тым, як было, калі я (?) абвяшчаў нашу незалежнасьць, і цяпер, праз 25 гадоў паўтарылася тое, што было”.

    Гэта жахліва. Можна было б зразумець такую лісьлівасьць, калі б яны ўступілі ў калабарацыйныя дачыненьні з рэжымам, калі б ім надалі пасады міністраў, ці хаця б паабяцалі. І тады б яны, магчыма, спадзяваліся б рэалізаваць свае магчымасьці. Тут жа яны пачулі толькі пустыя словы ад суб’екта, які паталагічна ілжэ, і якому ні ў чым ня можна давяраць. І яны тое цудоўна ведаюць.

    Выказваньне аб “захапленьні”, як тады, калі абвяшчалася незалежнасьць, і што «цяпер, праз 25 гадоў, паўтарылася тое, што было», (?) -- увогуле неадэкватнае. Aле чаму яно прагучэла?

    Ужо стала мэмам шчымлівае выказваньне Пётры Садоўскага аб тых днях, калі дасягнулі незалежнасьці, і калі “мы былі гістарычна шчасьлівымі”. Моцна сказана і дакладна.

    Неадэкватная фармулёўка са сходу ўзурпатара аб “захапленьні”, як тады, калі абвяшчалі незалежнасьць, і што цяпер, у час гаварэньня ўзурпатара, “праз 25 гадоў паўтарылася тое, што было”, мае ўскоснае тлумачэньне.

    Ня трэба ламаць галаву над зьместам гэтай незразумелай фразы, бо тут тэхналёгія зьнішчэньня і дэвальвацыі крылатага выразу аб тым, калі людзі былі “гістарычна шчасьлівымі”.

    На жаль, яно такое ёсьць. Я ня першы год у палітыцы і ведаю, як тое робіцца. Чаму такое гучыць, калі можна было хоць бы проста памаўчаць?! Зрэшты, магчыма, фраза прагучэла міжвольна, так склалася ад жаданьня арыгінальна выказацца, але зьмест не мяняецца.

    Хацеў бы папярэдзіць заежджаны фальшывы штамп, які часам гучыць, што, маўляў, дзеля шчасьця Беларусі нехта гатовы супрацоўнічаць нават з д’яблам. Д’ябал ня будзе супрацоўнічаць. Яму дастаткова лісьлівых слоў ад былых апанэнтаў, каб зганьбіць іх перад людзтвам і выплюнуць, сьмяючыся.

    У палітыцы ёсьць існасьці, важнейшыя за выгаду і прагматыку. А ў міжчасьсі трэба чытаць вялікага Быкава, каб не прышлося, крый Божа, пад шыбеніцай выбіваць табурэтку з-пад ног свайго ашуканага народа. А было. Было ў гісторыі. На жаль, было.

    23 сакавіка 2019 г.                                             Зянон ПАЗЬНЯК











    Posted Mar 26, 2019, 5:02 PM by Адміністратар Навін
  • ВОРАГІ ЧАЛАВЕЦТВА РЫХТУЮЦЦА ДА ВАЙНЫ СУПРАЦЬ НАС

    (Сакавіцкі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

    23 сакавіка ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”, -- “Час, калі насарогі добра пахнуць”.

    Выступілі сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Усе адзначылі, што Расея накіроўвае вялізныя рэсурсы на падрыхтоўку да паўнамаштабнай вайны супраць народаў і незалежных дзяржаваў. Самы крамлёўцы не хаваюць сваіх намераў бамбаваць, забіваць і захопліваць. Самай верагоднай першай мэтай маскоўскай агрэсіі зьяўляецца Украіна. Ня выключана, што Масква паспрабуе выкарыстаць тэрыторыю Беларусі ў якасьці плацдарма для агрэсіі, а магчыма, што захоча пакарыстацца і нашай арміяй. У сувязі з гэтым неабходна разгарнуць па ўсёй краіне кампанію салідарнасьці з народам Украіны, які ваюе за сваю свабоду супраць маскоўскай імпэрыі.

    Трэба вярнуцца да нашай палітычнай практыкі, якая апраўдала сябе ўвесну 2014 года, калі Расея распачала вайну супраць Украіны. Зноў неабходна зьвярнуцца з заклікам да беларускіх вайскоўцаў не выконваць злачынныя загады і не ваяваць супраць братняй Украіны на баку агрэсара. Як і ў 2014-м, трэба тлумачыць нашым мужчынам, што нават калі іх прымусам або падманам прывязуць на фронт, то няхай яны дзейнічаюць хутка і рашуча: бяруць сваю зброю, бягуць да ўкраінскіх пазыцый з крыкам “Слава Украіне!” і пераходзяць на бок украінскіх змагароў. Нельга дапусьціць, каб Беларусь была выкарыстана Масквой у яе жудасных ваенных авантурах.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    23 сакавіка 2019 г.



    Posted Mar 26, 2019, 4:59 PM by Адміністратар Навін
  • Атракцыён «Бабіч»

    У дыпламатычнай практыцы дзейнічае шэраг правілаў, вызначаных традыцыяй, дыппратаколам і актуальным кодэксам паводзінаў. Усе ведаюць, што дыпламатыя – адна з формаў разьведкі, кожная дыпламатычная пляцоўка ў чужой краіне служыць для зьбіраньня інфармацыі, яе аналізу і перадачы ў цэнтр – сталіцу дзяржавы, пад сьцягам якой гэтая пляцоўка функцыянуе за мяжой. Ніхто, аднак, публічна не заяўляе пра гэта. А калі любому дыпламату задаць пытаньне “пра разьведку”, то ён усьміхнецца, махне рукой і скажа, што ягонай задачай ёсьць выключна наладжваньне ўсебаковых і ўзаемавыгодных адносінаў паміж дзяржавамі і народамі, умацаваньне дружбы і ўзаемаразуменьня – і ня больш таго.

    Прыгожыя прамовы, прыязныя жэсты і, як кажуць італьянцы, “complimenti, complimenti!” – вось як выглядае класічная дыпламатыя, якая зьяўляецца, можна сказаць, адным з жанраў творчай дзейнасьці. Гісторыя дыпламатыі дае шэраг проста анэкдатычных прыкладаў, калі дзеючыя асобы да канца выконвалі свае дыпламатычныя абавязкі, не баючыся падацца сьмешнымі. Калі ў чэрвені 1940 года фашыстоўская Італія аб’явіла вайну Францыі, амбасадар Італіі перадаў ноту аб гэтым французкаму прэм’еру са словамі: “Спадзяюся, што гэта будзе спрыяць наладжваньню адэкватных адносінаў паміж нашымі краінамі!” А раніцай 22 чэрвеня 1941 года ў кабінэце Молатава германскі амбасадар фон Шуленбург пасьля ўручэньня Крамлю ноты аб пачатку вайны завершыў свой кароткі спіч асабістым прызнаньнем: “Я ўпэўнены, што гэта ёсьць сур’ёзная памылка майго ўраду. Спадзяюся, што ўсё ўрэшце рэшт наладзіцца”.

    Паводзіны расейцаў, якія дзейнічаюць пад дыпламатычным прыкрыцьцём у незалежнай Беларусі, таксама засьвяціліся ў шэрагу анэкдотаў, толькі афарбоўка гэтых сюжэтаў мае надта змрочны характар. Накіраваныя ў Беларусь лубянскія дыптаварышы настолькі расслабляліся і гублялі кантроль над сабой, што часам рабілі перад прыездам у Менск такія публічныя заявы, у якіх адмаўлялася дзяржаўнасьць нашай краіны, яе культура і нават існаваньне нашай нацыі. Нават Масква не магла перакрочыць праз такі скандал, і некаторыя з прызначэнцаў у сувязі з гэтым так і не даехалі да Менску, пераведзеныя на іншыя месцы лубянскай дзейнасьці.

    Звыклай традыцыяй сталі паханскія паводзіны пры ўручэньні вярыцельных грамат галоўнаму начальніку мясцовага рэжыму. Паводле пратаколу, прынята рабіць глыбокі паклон перад першай асобай дзяржавы, а потым ветліва працягваць яму тэчку з афіцыйнымі дакумантамі. Маскоўскія дыпначальнікі ўмела нагадвалі свайму васалу, дзе ягонае месца. Яны цырыманіяльна падыходзілі да яго і бесцырымонна, без паклонаў і кніксэнаў з размаху тыцкалі яму тэчкай у жывот. Пры гэтым глядзелі на яго халоднымі вачыма, як удаў на труса. Рэжымнае тэлебачаньне не рэтушыравала гэтыя ганебныя для рэжыма сцэны. Яны сталіся нормай міжрэжымных адносінаў.

    Рознага мы наслухаліся за дзесяцігоддзі прамаскоўскага рэжыму ад расейскіх амбасадараў. У любой іншай краіне іхнія выбрыкі і агрэсіўныя паводзіны прывялі б да рэзкіх дэмаршаў існуючай улады і выдаленьня расперазаных асобаў. Тут дэмаршы былі, але ўсё штучныя, распрацаваныя агульным сцэнаром у Маскве для падману і дэзарыентацыі беларускага і міжнароднага грамадзтва. Дастаткова ўспомніць малочныя і мясныя “войны”, “адкліканьне амбасадараў для кансультацый” і г.д. У выніку расейская імпэрыя рабіла чарговыя крокі па гібрыднай акупацыі нашай краіны.

    Але такога мовэтону, які дазваляе сябе цяперашні амбасадар РФ у Менску М. Бабіч, здаецца, мы яшчэ не назіралі. Ад самага пачатку свайго прызначэньня ў Беларусь і асабліва апошнім часам ён выказваецца наўпрост, з зухаватай шчырасьцю нахабніка з маскоўскай півярні. Перш за ўсё трэба падкрэсьліць, што кожнае слова амбасадара Бабіча і агульны кантэкст ягоных заяваў груба парушаюць дыпламатычны пратакол. Калі дыпламат не трымае ў руках “царскую грамату” (афіцыйны дакумант ад свайго ўраду) і не чытае зь яе, то ён проста ня мае права рабіць “самастойныя заявы” на шэраг важнейшых тэмаў: міру і вайны, тэрытарыяльнай цэласнасьці і дзяржаўнага ладу, палітыкі і палітычных арыентацый дзяржавы, у якой ён акрэдытаваны. Проста ня можа, гэта забаронена. А генэрал Бабіч, вядомы сваёй папярэдняй біяграфіяй арганізатара палітычных і ваенных правакацый на постсавецкай прасторы (за гэта яго адмовіліся прымаць амбасадарам ва Украіне) амаль штодня падкідвае ў інфармацыйную прастору заявы пра тое, як Расея будзе бараніць Беларусь у будучай вайне, як яны будуць стаяць на варце нашага сувэрэнітэту. Пра ўсё гэта спачатку, прынамсі, павінны былі б афіцыйна папрасіць Маскву беларускі народ і беларускі ўрад (калі б такі быў у наяўнасьці). Але нават тады Бабіч мог бы агучваць толькі крамлёўскія заявы. Усё гэта выклікала адэкватныя, здавалася б, рэакцыі ў прэсе наконт таго, што “мы яму не рэгіён Расейскай Фэдэрацыі, што ён сабе дазваляе!”. А потым дайшло да таго, што бальшыня рэжымных і так званых незалежных СМІ адмовіліся прыслаць сваіх рэпарцёраў на прэс-канфэрэнцыю, якую М. Бабіч даваў з нагоды 5-годдзя расейскай акупацыі Крыма. Гэта быў іхні “пратэст” супраць заяваў М. Бабіча і палітыкі Расеі.

    У той жа час рэжым рэгулярна падкрэсьлівае на фоне Бабічавых выступаў сваю ролю абаронцы беларускага народа і сувэрэнітэту нашай дзяржавы. Фальшывы патэрналізм лукашыстоўскай каманды набывае часам кур’ёзныя формы. Падчас візыту ў Польшчу вышэйшыя прадстаўнікі каманды наведалі магілы ахвяраў антыбеларускага тэрору 1940-х гадоў на Беласточчыне, вянкі ўскладалі і заявы рабілі. Ніколі раней яны гэтымі ахвярамі не цікавіліся ды й цяпер выкарысталі іх як палітычную кан’юнктуру. Няма веры ў шчырасьць тых, хто арганізоўвае цяперашні працэс зьнішчэньня беларускай нацыі і нашай дзяржавы. Пару разоў яны фыркалі і адрасна на М. Бабіча. І выглядала гэта настолькі ж абсурдна.

    Зьбіраючы гэтыя дэталі ў адну карціну, можна зрабіць выснову, што перад намі разгортваецца “deception operation” – падманная апэрацыя гібрыднай вайны. Кінуўшы перад нашым грамадзтвам інфармацыйную прыманку, маскоўскія арганізатары антыбеларускай вайны у той самы час праводзяць чарговую спэцапэрацыю супраць Беларусі за кулісамі, без якіх-кольвечы заяваў, эфэктных прыёмаў і інфармацыйнай траскатні. Што канкрэтна робіць Масква, стане бачным і зразумелым у бліжэйшы час. Абы ня надта позна. Але можна быць упэўненымі, што адбываюцца агрэсіўныя дзеяньні, якія супярэчаць міжнароднаму праву і накіраваныя на ўмацаваньне гібрыднай акупацыі Беларусі. У рэчышчы падрыхтоўкі Масквой вялікай вайны супраць суседняй нам Украіны і ўсяго цывілізаванага сьвету спэцапэрацыя Крамля павінна напаўняць душы людзей трывогай і прымушаць рыхтавацца да абароны Айчыны.

    Аркадзь Ляхаў

    26-03-2019






    Posted Mar 26, 2019, 4:58 PM by Адміністратар Навін
  • Канфэрэнцыя ў гонар Дня Волі

    У суботу, 23 сакавіка, аб 11.30 распачнецца канфэрэнцыя, прысьвечаная Дню Волі – найвялікшаму сьвяту беларускага народа. Канфэрэнцыю арганізоўвае Кансэрватыўна-Хрысьціянская Партыя – БНФ.

    На канфэрэнцыі выступяць гісторыкі і паэты, удзельнікі нацыянальна-вызвольнага руху, сьведкі гістарычных падзей сучаснай Беларусі.

    Канфэрэнцыя адбудзецца па адрасе: Менск, Міжнародны адукацыйны цэнтр, вул. Газэты “Праўда”, 11. Ст. мэтро “Пятроўшчына”.

    Запрашаем усіх патрыётаў Бацькаўшчыны да ўдзелу ў канфэрэнцыі.


    Інфармацыйная камісія 

    Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    20 сакавіка 2019 г.



    Posted Mar 21, 2019, 10:08 PM by Адміністратар Навін
  • АБАРОНІМ НАШУ ПАМЯЦЬ І НАШУ КРАІНУ

    У чарговы раз маскоўская ўлада лезе ў Беларусь. Масква вырашыла, што пасаджаны і выкармлены ёю мясцовы рэжым падрыхтаваў глебу для канчатковай акупацыі Беларусі: крамлёўскія лічаць, што нацыянальная дэградацыя і замбаваньне беларусаў “пасьпяхова завершана”, што нашы людзі хочуць братацца з расейскім імпэрыялізмам, а значыць можна без вялікіх перашкодаў захопліваць прадпрыемствы, зямлю, маёмасьць, тэрыторыю – усё, што належыць беларускаму народу. Мэта расейскіх імпэрыялістаў палягае ў тым, каб даруйнаваць, дадушыць нашу родную мову, нашу гісторыю і нашу памяць і зрабіць з нас разгублены і пакорлівы натоўп, які будзе лёгка эксплуатаваць.

    Менавіта таму рэжымныя сілы вядуць такую шалёную атаку на Народны Мэмарыял Курапаты. Накіроўваюць вандалаў, якія нішчаць сьвятыя крыжы, наладжваюць блюзьнерскія скокі на зямлі, палітай крывёй нашых сьвятых пакутнікаў. Рэжым прыняў пастановы і законы, якія забараняюць усталяваньне крыжоў у Курапатах і рыхтуюць планы зьнішчэньня Народнага Мэмарыяла. Масква хоча ліквідаваць сьведчаньні свайго злачынства.

    Ужо больш за 30 гадоў беларусы ствараюць гэты ЖЫВЫ КРЫЖОВЫ НАРОДНЫ ПОМНІК. Людзі з усёй Беларусі і зь іншых краін нясуць і ставяць крыжы ў памяць сотняў тысяч бязьвінна забітых родных і блізкіх, у памяць больш за мільён беларусаў, вывезеных і зьнішчаных на рабскіх працах на Поўначы, у Сібіры, на Урале і ў рускіх ГУЛАГах. Курапацкія Крыжы -- гэта напамін беларусам, што галоўны наш вораг – гэта ёсьць маскоўскі імпэрац.

    Мы заклікаем далучацца да абароны нашай сьвятыні – ЖЫВОГА КРЫЖОВАГА НАРОДНАГА МЭМАРЫЯЛА КУРАПАТЫ. Трэба, каб штодня Курапаты наведвалі людзі, арганізоўвалі дзяжурствы, баранілі і даглядалі магілы і крыжы. Гэта наш народны помнік. Гэта будзе наш знак ворагу, што яму ня ўдасца паняволіць беларусаў, што беларусы будуць бараніць сваю дзяржаву, яе суверэнітэт і незалежнасьць.

    Кантакты: тэлефон +375 29 9502078 , e-mail: gdKurapaty@gmail.com 

    Ініцыятыўная група

    Posted Feb 23, 2019, 4:33 PM by Адміністратар Навін
  • КАНСТЫТУЦЫІ НЕЗАЛЕЖНАЙ БЕЛАРУСІ 25 ГОД!

                                                                            ЗВАРОТ

                    групы дэпутатаў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га і 13-га скліканьняў

                                                                  да Беларускага народа

    Шаноўныя суайчыньнікі, грамадзяне Рэспублікі Беларусь!

    15 сакавіка 1994 года Вярхоўны Савет Беларусі 12-га скліканьня пасьля вялікіх і надзвычай напружаных спрэчак, якія адбываліся на працягу амаль чатырох гадоў, прыняў першую Канстытуцыю незалежнай Рэспублікі Беларусь. Паводле зацверджанага 15 сакавіка 1994 года Асноўнага закона нашай дзяржавы былі выбраныя першы яе Прэзыдэнт, легітымны склад парляманту – Вярхоўнага Савета 13-га скліканьня, сфармаваныя новыя ворганы выканаўчай улады і Канстытуцыйны суд Рэспублікі Беларусь.

    У самым першым артыкуле нашага Асноўнага Закона зафіксаваны палажэньні, стратэгічна важныя для існаваньня ўсёй нашай нацыі цяпер і ў будучыні:

    «Рэспубліка Беларусь — унітарная дэмакратычная сацыяльная прававая дзяржава.

    Рэспубліка Беларусь валодае вяршэнствам і паўнатой улады на сваёй тэрыторыі, самастойна ажыцьцяўляе ўнутраную і зьнешнюю палітыку.

    Рэспубліка Беларусь абараняе сваю незалежнасьць і тэрытарыяльную цэласнасьць, канстытуцыйны лад, забясьпечвае законнасць і правапарадак».

    У артыкуле 18 Канстытуцыі недвухсэнсоўна вызначана:

    «Рэспубліка Беларусь у сваёй зьнешняй палітыцы зыходзіць з прынцыпаў роўнасьці дзяржаў, непрымяненьня сілы або пагрозы сілай, непарушнасьці межаў, мірнага ўрэгуляваньня спрэчак, неўмяшаньня ва ўнутраныя справы і іншых агульнапрызнаных прынцыпаў і нормаў міжнароднага права.

    Рэспубліка Беларусь ставіць за мэту зрабіць сваю тэрыторыю бязьядзернай зонай, а дзяржаву — нэўтральнай».

    Такім чынам, асэнсоўваючы сябе паўнавартасным суб’ектам супольнасьці народаў сьвету, пацьвярджаючы сваю прыхільнасьць да агульначалавечых каштоўнасьцяў, грунтуючыся на сваім неад’емным праве на самавызначэньне, абапіраючыся на шматвяковую гісторыю развіцьця беларускай дзяржаўнасьці, Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь у прынятай Канстытуцыі сцьвердзіў суверэнітэт і незалежнасьць нашай дзяржавы як найвялікшую каштоўнасьць для кожнага грамадзяніна Беларусі.

    Незалежнасьць Беларусі – гэта набытак ня толькі сёньняшняга пакаленьня, але і нашых продкаў; яна таксама належыць нашым нашчадкам. Суверэнітэт краіны ня можа быць абмежаваны або скасаваны праз рашэньні любых дзяржаўных асоб і ворганаў, нават праз рэферэндум.

    Незалежнасьць і дзяржаўны суверэнітэт адкрываюць шлях да росквіту Айчыны, спрыяюць умацаваньню стасункаў нашай краіны з міжнароднай дэмакратычнай супольнасьцю народаў.

    Мы, дэпутаты Вярхоўнага Савета 12-га і 13-га скліканьняў, якія прынялі першую Канстытуцыю незалежнай Рэспублікі Беларусь і былі выбраныя паводле яе, заклікаем усіх грамадзян краіны і ўсіх суайчыннікаў за мяжой згуртавацца вакол дасягнутай Незалежнасьці нашай Бацькаўшчыны і зрабіць усё магчымае, каб на вякі захаваць і замацаваць суверэнітэт нашай дзяржавы!

    Згодна з арт. 3 нашай Канстытуцыі, «адзінай крыніцай дзяржаўнай улады і носьбітам суверэнітэту ў Рэспубліцы Беларусь зьяўляецца народ». У сувязі з гэтым мы таксама зьвяртаемся да ўсяго нашага народа з заклікам любымі канстытуцыйнымі сродкамі бараніць і адстойваць суверэнітэт, незалежнасць і дэмакратычны лад Рэспублікі Беларусь.


    Прынята сходам групы дэпутатаў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га і 13-га скліканняў.

    9 лютага 2019 г.,

     горад Менск


    УВАГА! Паводле рашэння сходу, тыя дэпутаты Вярхоўнага Савета 12-га і 13-га скліканняў, якія з розных прычын не маглі прыняць у ім удзел, могуць далучыцца да гэтага Звароту, даслаўшы да 15 сакавіка г.г. пісьмовае паведамленне пра гэта на адрас электроннай пошты: volbiel@gmail.com  



    Posted Feb 23, 2019, 4:18 PM by Адміністратар Навін
  • Дысідэнцтва ў засені імпэрыі

    У сьнежні мінулага года памерла “старэйшая праваабаронца Расеі” Л. М. Аляксеева. На пахаваньне прыехаў Пуцін. Праваабаронства ў Расеі гэта частка імпэрскай сістэмы. Пры Пуціне яно было ўключана ў сістэму спэцслужбаў. Л. Аляксеева засядала ў т. зв. Савеце па правах чалавека пры прэзыдэнце Расейскай Фэдэрацыі, шэраг удзельнікаў жалобнай цырымоніі засядаюць там дагэтуль.

    Л. Аляксеева і шэраг іншых “сымвалаў перабудовы” «фундамэнтальна» запісаны ў згаданы Савет. Яны ня выйшлі адтуль пасьля самых жудасных злачынстваў супраць чалавечнасьці, пасьля самых цынічных парушэньняў правоў чалавека, зьдзейсьненых пуцінскім рэжымам і пад кіраўніцтвам начальніка рэжыма. Пяты год ідзе ваенная агрэсія супраць Украіны, расейская авіяцыя нішчыць сірыйскія гарады і цывільнае насельніцтва, а яны ўсё засядаюць. І калі згадаць пра вынікі гэтага супрацоўніцтва з крамлёўскімі злачынцамі, то вынікаў – нуль. Яны за гады ня вызвалілі з турмы ніводнага незаконна арыштаванага, захопленага рэжымам у закладнікі, растаптанага відушчай лубянскай Фэмідай чалавека. Ніводнага! Падобна, што гэтыя людзі даўно зрабіліся “класава блізкімі” сістэме ў якой існуюць.

    Многіх зь іх мы бачылі і слухалі на канфэрэнцыях у Менску і ў іншых краінах. Яны добра валодаюць расейскай лексікай, мысьляць мэтафарычна, дзеляцца сваім жыцьцёвым досьведам. Для многіх беларусаў было цікава паглядзець на гэтыя «легенды савецкага дысідэнцтва», пра якіх праз глушылкі ў эфіры “Голаса Амэрыкі” і “Радыё Свабода” нам распавядалі ў змрочныя часы таталітарызма. Паглядзелі і паслухалі… Ніхто зь іх, ні разу ня выказаўся ў падтрымку незалежнасьці Беларусі, за нашу культуру, мову, са спагадай да нашага народа. Ніхто і ніколі. Былі толькі агульныя тэарэтызаваньні “пра дэмакратыю і правы чалавека”. Добра, што ў іх спрацоўвалі тармазы, і яны не заяўлялі таго, пра што думалі – “нет украінской націі, нет такой націі – белоруссов”. Але стрымлівацца ім было цяжка, гэта адчувалася.

    Час ад часу і вельмі пасьлядоўна “людзі-легенды” шчыра раскрывалі і раскрываюць сваю імпэрскую душу. А. Салжаніцын напісаў цэлы трактат пра тое, што Беларусь і Украіна – неад’ёмныя часткі Расеі. А. Сахараў прадставіў быў грамадзтву свой вялікі праект “Канстытуцыі Саюза рэспублік Эўропы і Азіі” (СРЭіА!). Зрабіў гэта пры раньнім Гарбачове, калі нават крамлёўцы напоўніцу рыхтаваліся да грунтоўнай рэканструкцыі імпэрыі. На канфэрэнцыі ў Львове пару гадоў таму мы сталі сьведкамі пасіянарнага сьпіча знакамітага дысідэнта С. Кавалёва, які паўтараў рэфрэнам: “И что вы так напираеце со своим украинским языком? Вот у нас в России 100 государственных языков! Учитесь!..” На канфэрэнцыі ў Кракаве беларускія ўдзельнікі падыйшлі (па наіўнасьці) пазнаёміцца зь яшчэ адным “чалавекам-легендай” А. Падрабінэкам. Масквіч прыязна ўсьміхнуўся і адразу ж выдаў рытарычнае пытаньне: “А почему это у вас в Белоруссии так угнетается русский язык в области борьбы за демократию?!..” Многія зь беларусаў дагэтуль вераць у рамантычна-рэвалюцыйны арэол вакол постаці знанага Ул. Букоўскага. Ён толькі раз выказаўся пра Беларусь. Адказаў на пытаньне беларускага журналіста пра агрэсіўныя дзеяньні Расеі, якая хоча паглынуць Беларусь у “саюзнай дзяржаве”: “Ну и что такого? -- сказаў класик, -- Вон вся Западная Европа объединяется в Евросоюз и ничего…” Прыклады можна працягваць.

    За дзесяцігоддзі Беларускага вызвольнага змаганьня расейскія праваабаронцы ні разу не падтрымалі патрыётаў, ні разу не паставілі свае подпісы пад зваротамі да міжнароднай супольнасьці дзеля вызваленьня нашых увязьненых фронтаўцаў. Ніхто і ніколі. Беларускія патрыёты даўно ўжо да іх ні з чым не зьвяртаюцца. Польскія сябры Беларусі зьвярнуліся аднойчы (па наіўнасьці) да вядомых расейскіх “людзей-легендаў” у падтрымку фронтаўца Сяргея Каваленкі, жыцьцё якога ў вязьніцы было пад пагрозай у выніку галадоўкі пратэсту. Тэмпэр амэнтны адлуп ім дала з парыжскай эміграцыі вядомая савецкая праваабаронца Н. Гарбанеўская. Яна гукнула ім рэзка: “Я не буду подписываться в пользу человека, который выступает против моей России!..” (дарэчы, тое ж самае сказала «праваабаронца-пуціністка» і Л. Аляксеева). Цяпер і польскія калегі ведаюць, што ня трэба хадзіць у гэты глухі кут.

    Зусім не выпадкова, што ў 1988-91 гг., на этапе актыўнага змаганьня за незалежнасьць падсавецкіх народаў, на міжнародныя палітычныя канфэрэнцыі зьбіраліся ўсе – ад эстонцаў да крымскіх татараў. Расейцаў не запрашалі, зь імі не было пра што гаварыць. Нават цяпер, калі ў постсавецкіх краінах зьбіраюцца міжнародныя сустрэчы вэтэранаў дысідэнцкага руху і нацыянальна-вызвольнага змаганьня, расейцаў там няма. Хаця вэтэраны сядзелі ў турмах і лягярах разам зь імі, і здавалася б, агульныя тэмы ёсьць. Але не, тэмаў няма.

    Усе даўно зразумелі самае сутнаснае і грунтоўнае. Расеец можа сто гадоў праседзець у ГУЛАГу, можа ярка і шматслоўна агулам выказвацца пра дэмакратыю, але самае галоўнае для яго – існаваньне Маскоўскай імпэрыі любым коштам, трыюмф “русского мира” і захаваньне ардынскага статус-кво на чужых захопленых тэрыторыях.

    Валеры Буйвал


    Posted Feb 23, 2019, 3:17 PM by Адміністратар Навін
  • РЭЖЫМ ЗАБАРАНІЎ НАРОДНЫ МЭМАРЫЯЛ КУРАПАТЫ. БЕЛАРУСЫ, АБАРАНЯЙЦЕ КУРАПАТЫ!

    (Выступ на лютаўскім 2019 г. Сойме КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”)

    Паважаныя сябры Сойму, вітаю Вас у Бацькаўшчыне, зычу здароўя і моцнасьці духу ў гэтым цяжкім і подлым часе.

    Наконт “подлага часу” мне ўспамінаюцца 50-я гады, калі было забаронена людзям трымаць жыўнасьць і былі забраныя ўсе пашы, далы і кудры, каб людзі ня мелі, дзе пасьвіць жывёлу і касіць. Акупанцкае цывільнае начальства хадзіла тады ўбраўшыся ў цёмнасінія галіфэ і такога ж колеру рускую “гімнасьцёрку”, падперазаную скураной шырокай дзяжкай з латуннай спражкай з пяціканцовай зоркай, а на галаве ў начальства -- цёмнасіняя ваенная шапка-грыб (цікава, недзе ж ім шылі такую форму) Зь людзьмі яны не віталіся. Але й людзі прапускалі іх міма вачэй. Паскудны быў час. Аднак, нават тады народ супраціўляўся разбурэньню цэркваў і касьцёлаў, клаліся пад тэхніку, кідаліся на міліцыю і часта адбівалі храмы і крыжы. Нават тады быў жывы дух народа і была салідарнасьць.

    Гэтыя рэфлексіі ў мяне ўзьніклі ў сувязі з пачаткам разбурэньня Народнага Мэмарыялу Курапаты і ў сувязі з сёньняшнім днём. Тады подлае начальства было ў асноўным рускае прысланае. Іхняя варожасьць не зьдзіўляла.

    Цяперашняе чынавенства – гэта асобіны беларускага паходжаньня, якія па жорсткасьці і подласьці ў дачыненьні да народа не саступяць расейцам. Здавалася б, усё зь імі зразумела, але не перастаеш зьдзіўляцца, як дробязна гадзенька і ўпарта гатовыя яны перасьледваць сваіх людзей, да роспачы, да адчаю, да ўцёкаў з краіны, да пятлі і пелькі.

    Тое ж і з Курапатамі. Дэградацыя маральнасьці і духа ў чынавенства носіць масавы характар з прычыны адмовы ад сябе, ад самаідэнтыфікацыі, ад мовы і паходжаньня. Гэта той прадукт, які быў заплянаваны сістэмай русіфікацыі. Вынік яе перад намі. Яны выканаюць усё, заб’юць сваіх дзяцей і бацькоў, калі тое загадае прамаскоўскае начальства.

    Плян разбурэньня Народнага Мэмарыяла Курапаты распрацаваны некалькі гадоў таму ў Маскве. У Беларусі праводзіцца непасрэдна праз Лукашэнку і канкрэтна – праз Савет бясьпекі, які кантралюе разбурэньне праз вертыкаль, мясцовыя ворганы ўлады, Міністэрства культуры і Таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры. Кожнае ведамства ўжо адзначылася і зрабіла сваю шкоду.

    Пачынаючы з 60-х гадоў да пачатку 90-х, я увесь час займаўся аховай помнікаў гісторыі і культуры, асабліва старога Менска. Назіраў дзейнасьць Міністрэства культуры БССР зблізу і здалёку. Я ня ведаю ніводнага факту, каб гэтае міністэрства зрабіла што-небудзь добрае для беларускай культуры. Задача яго была псаваць, разбураць і не пускаць. Такім яно засталося і цяпер, толькі бадай што яшчэ горшым. Зрэшты, уся сістэма рэжымнай улады працуе на зьнішчэньне культуры. Адны распараджаюцца – іншыя выконваюць, ды так, што гатовыя са скуры выскачыць.

    З устаноўкай так званага “памятнага знака” рэжыму (у народзе празвалі “гаргарай”) унікальны помнік генацыду ў сьвеце – Народны Мэмарыял Курапаты – забаронены. Забарона адбылася ціха, але выяўляецца ў дзікіх варварскіх учынках выканаўцаў. Напрыклад, у сьнежні быў устаноўлены памятны крыж усім загіблым у Курапатах ад народа Летувы. Праз дзьве гадзіны пасьля ўстаноўкі перад асьвячэньнем крыж быў па-варварску вырваны з зямлі (пры дапамозе тэхнікі) і адвезены ў выканаўчую арганізацыю вынішчэньня. За натуральнае дзеяньне жывога Мэмарыяла – устаноўку крыжа – узбуджана судовая справа (“не имеете права”).

    Дарэчы, нагадаю для замежнікаў пра акупацыйную сістэму штрафаў зь беларускага насельніцтва. У мінулым годзе штрафам была абкладзена амаль палова жыхароў Беларусі. Зь іх тры мільёны беларусаў змушаны былі заплаціць штраф (гэта амаль траціна насельніцтва). Штрафы, звычайна, надуманыя (гэтак жа, як і пасадкі ў турму), каб адабраць грошы. Прытым сумы непамерна вялікія. Увогуле паборы тут – звычайнае рабаўніцтва. Народ церпіць. Але нянавісьць накопліваецца.

    Прытым ўсе рабаўнічыя і ўлікова-кантрольныя дзеяньні рэжыму («дармаедзкія» камісіі, перапісы насельніцтва, штрафы і г. д.) адбываюцца ў хамскай прыніжальнай для асобы манеры, бо звышзадача такой палітыкі (гэта вось якраз тое, што распрацавана ў Лубянцы) накіравана на тое, каб зламаць волю, упэўненасьць у сабе, дух беларуса, абнізіць ягоную самаацэнку, каб ён стаў няздольны супраціўляцца, адчуў сябе няпоўнавартасным, прыніжаным і недалэнгам. Раней гэтым, звычайна, займалася руская імпэрская літаратура, выдумваючы карыкатурныя вобразы прадстаўнікоў іншых народаў. Цяпер тое стала унутраннай палітыкай русіфікаванай адміністрацыі ў Беларусі.

    Непасрэдны ўдзел у варварскай забароне Народнага Мэмарыяла прымаюць функцыянэры КГБ. Яны выконваюць розныя задачы – ад відэаздымкі людзей, якія ўстанаўліваюць крыжы, да актаў непасрэднага разбурэньня помнікаў.

    Перад Новым годам абаронцамі Курапатаў была спынена спроба невядомай асобы разбурыць лаву Клінтана. Вандал уцёк, кінуўшы кувалду. Заявілі ў міліцыю. Але міліцыя і вухам не павяла (разумеючы, што тут справа КГБ). 1-га лютага яны лаву разьбілі на кавалкі. Рэжым зрабіў выгляд, што вядзе сьледства і забараніў забіраць кавалкі лавы на рэстаўрацыю (маўляў, так трэба для сьледства). Глупства відавочнае. Але неўзабаве стаў зразумелы яго сэнс. У пачатку лютага лаву разьбілі яшчэ раз ужо на дробныя кавалкі. Тут жа ў СМІ зьявілася амаль радаснае паведамленьне, што лаву Клінтана “разбурылі канчаткова”. Выказваюцца нібыта “па-Фрэйду”.

    Але лава была і будзе. Рэшткі яе сабралі адказныя людзі нашай партыі КХП-БНФ на захаваньне і рэстаўрацыю. Мы цэнім Амэрыку і памятаем прэзыдэнта Клінтана за добрыя адносіны да Беларусі.

    Цяпер па сутнасьці зьяў. Народны Мэмарыял Курапаты – гэта жывы помнік вечнай памяці. Ён працягвае традыцыі такога беларускага помніка як Грабарка на Беласточчыне. Сутнасьць яго існаваньня ў тым, што ў адпаведныя памятныя дні (напрыклад, на Радаўніцу і на Дзяды і ў любы час) людзі нясуць і ставяць крыжы ў памяць загіблых, забітых, замардаваных продкаў. Гэта могуць быць канкрэтныя знакі аб канкрэтных нябожчыках, альбо аб агульных забітых людзях. Такім чынам, помнікам зьяўляецца сама традыцыя, якая перадаецца з пакаленьня ў пакаленьне, і памяць жыве вечна, і выяўляецца ў крыжапрынашэньні і ў крыжастаўленьні.

    У канцы 2018 г. рэжым забараніў гэтую традыцыю, устанавіўшы “гаргару” на сьвятым месцы. Адначасна праз свае нізавыя разбуральныя арганізацыі (тыпу Таварыства аховы помнікаў) і агентуру прапагандуе інвэнтарызацыю крыжоў у Курапатах, быццам бы не разумеючы, што крыжы ў гэтым Мэмарыяле зьяўляюцца рухомымі сімваламі памяці і памятнай традыцыі і не зьвязаныя з канкрэтнай асобай (сьпісы расстраляных у КГБ за сямю замкамі). Гэта тое самае, калі б інвэнтарызаваць кветкі на лузе, каб караць уласьніка за тое, што кожны дзень колькасьць кветак зьмяняецца. Але тут бюракратычная асаблівасьць мазгоў. Яны падобнае рабілі. Згаданае Міністэрства гатовае было рабіць “мартышкін труд” (нават выканаўцаў абазначыла) толькі дзеля таго, каб забараніць крыжастаўленьне, спыніць традыцыю і ўгробіць Мэмарыял.

    Урэшце, вырашылі ўвогуле не цырымоніцца, разбураць дык разбураць. 30-га студзеня гэтага года рэжымны Саўмін прыняў пастанову № 69, згодна якой забаронена ня толькі традыцыя Мэмарыялу як вечна жывога помніка, але прадугледжана яго канчатковае матэрыяльнае зьнішчэньне цягам адмеранага часу. Усё гэта сфармулявана подленька, схавана, закамуфлявана па лекалах этнацыду, прыдуманых на Лубянцы. Задача такой палітыкі – устанавіць адміністрацыйна-міліцэскі кантроль над Курапатамі, каб не пускаць туды людзей ставіць крыжы і даглядаць могілкі. Адначасна – вынішчаць Мэмарыял подлымі адміністрацыйнымі захадамі і пры дапамозе гэбісцкага крымінальнага зброду (пачалі зь летувісцкага крыжа і разбурэньня лавы Клінтана).

    Першае, што трэба зрабіць – гэта выканаць некалькі неабходных фармальных чыньнікаў. Менавіта: зьвярнуцца ў рэжымны Саўмін з прапановай зьмяніць пастанову № 69 і ўзяць пад ахову працэс народнага крыжастаўленьня Народнага Мэмарыяла Курапаты, пацьвердзіць такім чынам неад’емнае права людзей вольна ўшаноўваць знакамі, сімваламі, звычаямі і абрадамі памяць продкаў. Пастанова № 69 у цяперашнім выглядзе парушае гэтае неад’емнае права.

    Патрабаваньні, прапановы і звароты ў рэжымныя ўстановы ўлады пра парушэньні правоў, парадку, традыцыяў і законаў фармальна патрэбныя і абавязкавыя, нягледзячы на тое, што антыбеларускі рэжым нічаму ня будзе спрыяць і нічога ня стане рабіць. Тут мусіць быць сьведчаньне злачныстваў рэжыму.

    Ёсьць, аднак, магутная сіла, якая можа вырашыць шмат якія пытаньні. Гэтая сіла яшчэ не абудзілася. Але ў любы час можа абудзіцца, бо па маіх назіраньнях пастаянна адбываецца накапленьне нянавісьці. Рэжым гэтаму спрыяе ўсім, у тым ліку і пастановай № 69. Чыноўнікі ня спыняцца, такая ў іх антылюдзкая прырода.

    Ужо зафіксаваныя выпадкі, калі яны атрымлівалі кулю ў лоб ад спакойных простых працавітых людзей, бо ня ўсё можна вытрымаць. Толькі высноваў з гэтага ня робяць. Шкада, вядома. Ёсьць схаваныя жыцьцёвыя законы, паводле якіх кара немінучая. Разбурэньне Курапатаў, рэстараны, танцы на касьцях, ёрніцтва над памяцьцю, антынародныя пастановы, вандалізм – усё гэта можа выбухнуць няшчасьцем для тых, што нічога не баяцца. Чаму так адбываецца ў жыцьці, -- гэта таямніца. Але так ёсьць.

    10 лютага 2019 г.              Зянон ПАЗЬНЯК




    Posted Feb 12, 2019, 8:03 AM by Адміністратар Навін
  • Мы не дапусьцім, каб вораг зьнішчаў нашу Беларусь

    (Лютаўскі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ 

     і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

    10 лютага ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”, -- “Народны Мэмарыял Курапаты забаронены”. Старшыня прааналізаваў драматычныя падзеі вакол нацыянальнай сьвятыні беларусаў – Народнага Мэмарыялу Курапаты. Акупацыйны рэжым і ягоныя структуры, фармальна адказныя за захаваньне культурнай спадчыны і разьвіцьцё нацыянальнай культуры, на загад Масквы зьдзяйсьняюць зьнішчэньне Курапатаў. Тое, што многім здавалася немагчымым па ступені абсурда і варварства, рэалізуецца рэжымнымі асобамі розных узроўняў з вырабленым цынізмам. Улады прыкладаюць намаганьні для спыненьня і забароны народнага рушэньня – стварэньня вечнага помніка на месцы беларускай нацыянальнай трагедыі. Рэжым душыць сьветлую і гуманную нацыянальную традыцыю крыжастаўляньня, якая сама па сабе ўжо зьяўляецца культурнай каштоўнасьцю. Беларускія патрыёты ніколі не пагодзяцца з панаваньнем рэжымных у Курапацкай сьвятыні. Змаганьне за яе дапаможа скансалідаваць наш народ у барацьбе за сваю памяць, культуру, за свабоду і незалежнасьць.

    З дакладам выступіў сп. Сяргей Папкоў, намесьнік старшыні Партыі і Фронту. Ён (а таксама сябра КХП-БНФ, дэпутат Незалежнасьці сп. Сяргей Антончык) распавялі пра падрыхтоўку, правядзеньне і вынікі Сходу дэпутатаў Вярхоўнага Савета Беларусі 12-га і 13-га скліканьняў, які адбыўся 9 лютага 2019 г. Практычна ўсе дэпутаты Незалежнасьці выступілі ў абарону дзяржаўнага сувэрэнітэту і незалежнасьці Беларусі, заклікалі да згрутаваньня беларускага народа ў працы і змаганьні на карысьць нашай незалежнай і дэмакратычнай Бацькаўшчыны. Адбылася важная падзея ў працэсе кансалідацыі нашага грамадзтва ва ўмовах пагрозы з боку расейскага імпэрыялізма і здрадніцкай палітыкі існуючага рэжыма.

    Выступілі сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. У сувязі з апошнімі падзеямі ў Курапатах – дзеяньнямі вандалаў і правакацыямі з боку ўладаў – сябры запрапанавалі зьвярнуць асноўную ўвагу партыйцаў і ўсяго грамадзтва на асноўную тэрыторыю Народнага Мэмарыяла, дзе неабходна ахоўваць і бараніць магілы пакутнікаў і крыжы памяці.

    Было паведамлена, што паглыбляецца крызіс у раённых гарадах, дзе адно за адным зачыняюцца прадпрыемствы, дзясяткі тысячаў людзей застаюцца на вуліцы, а іхнія сем’і бяз сродкаў на існаваньне. Такія ж зьявы назіраюцца ў Гомелі, другім па велічыні горадзе краіны. Апошнім часам там ідзе працэс банкруцтва вялікіх прадпрыемстваў: тлушчавага камбіната і фанэрна-запалкавага камбіната (створаных яшчэ да 1917 года). Людзі праклінаюць мясцовы рэжым і яго галоўнага начальніка, многія перажываюць стрэс і крызіс безвыходнасьці. Людзей раздражняе і зьневажае кампанія супраць “дармаедаў”, выклікаюць нянавісьць новыя паборы і акупанцкія па стылю і сутнасьці дзеяньні ўладаў. Патрыётам неабходна працаваць з людзьмі, каб яны пазбавіліся ад адчаю. Грамадзтва павінна бачыць пэрспэктыву разьвіцьця і нармалізацыі менавіта праз нацыянальную салідарнасьць у супрацьстаяньні з акупанцкімі структурамі. Трэба давесьці ўсім, што беларусы ёсьць гаспадарамі на сваёй зямлі, і мы не дапусьцім, каб вораг зьнішчаў нас і нашу Беларусь.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ 

     і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    10 лютага 2019 г.



    Posted Feb 12, 2019, 7:21 AM by Адміністратар Навін
  • БЕЛАРУСКІ НАРОД ЯШЧЭ СКАЖА СВАЁ СЛОВА

    Паважаныя дэпутаты, паважаныя госьці і запрошаныя.

    Паважаныя спадарыні і спадары.

    Вітаю вас у слаўным горадзе Менску на нашай дэпутатскай асамблеі, пасьвечанай пытаньням нацыянальнага існаваньня.

    Усе праблемы беларускага грамадзтва – і культурныя, і сацыяльныя, і эканамічныя, і ўсе іншыя вынікаюць з пазыцыі кіруючай верхавіны ўлады, якая ў дачыненьні да народа і нацыі праводзіць тыповую акупацыйную палітыку. Гэтая ўлада ўспрымае народ не як вольнага творцу жыцьця ў дзяржаве, але як прадмет эксплуатацыі ў эканоміцы і аб’ект маніпуляцыі ў выбарах і палітыцы.

    Народ, практычна, цалкам адлучаны ад уплыву на ўладу. У такіх умовах патрабаваць вырашэньня народных праблем ад антынароднай улады ёсьць марны занятак. Улада ня чуе і робіць насуперак. І тым ня менш народны ціск мусіць быць і асновы для гэтага ёсьць.

    Вельмі небясьпечна тое, што ў Беларусі ўжо, практычна, вынішчана грамадзянская супольнасьць. Гэта абніжае магчымасьць супраціўленьня антынацыянальнай палітыцы і прыводзіць да дэградацыі грамадзтва. Па меры аслабленьня грамадзтва ціск рэжыму на народ павялічваецца і дасягае пачварных маштабаў. Ён не спыняецца. Пры адсутнасьці супраціўленьня ў пэрспэктыве такой сістэмы ўціску стаіць рабства і вынішчэньне людзей. У гісторыі і ў сучаснасьці мы маем такія прыклады.

    Але мы бачым таксама іншыя прыклады, калі ва ўмовах бяспраўя і дыктатуры народ уздымаўся, зьмятаў антынародную ўладу і зьмяняў свой стан да лепшага. Прыклад Румыніі, Аргентыны, цяперашняй Венесуэлы сьведчаць аб такіх магчымасьцях.

    Народ пазбаўлены правоў чужароднай уладай, заўсёды мае сваё канстытуцыйнае права на паўстаньне і зьвяржэньне рэжыму. Падкрэсьліваю, што гэтае права і дзеяньні народа законныя.

    Разуменьне такой магчымасьці надае сэнс грамадзкім пратэстам і патрабаваньням да рэжыму, каб выконваў закон і паважаў правы людзей.

    Найбольшай небясьпекай для нашага нацыянальнага існаваньня ёсьць пагроза беларускай незалежнасьці з боку пуцінскай Расеі. Вострую сітуацыю ад пачатку тут стварыў рэжым Лукашэнкі, які стаў правадніком маскоўскай вялікадзяржаўнай палітыкі. Але трэба не забывацца, што тэрытарыяльная і нацыянальна-культурная пагроза Беларусі з боку Масквы была ўвесь час (ужо амаль 500 гадоў) і будзе працягвацца пакуль існуе несвабодная Расея і яе імпэрская палітыка.

    Расейская агрэсія супраць Украіны паказала (тым, хто не разумеў), што нельга няўважліва адносіцца да расейскіх агрэсіўных тэрытарыяльных пагроз. Расея жыве ў сваім спыненым сьвеце, у “рускім міры”. Міжнародныя правілы для яе ня маюць значэньня. Яна нацэлена на экстэнсіўнае разьвіцьцё і, як у сярэднявеччы, імкнецца разьвівацца за кошт захопу новых чужых тэрыторый. У той час калі ўвесь сьвет даўно перамяніўся. Краіны разьвіваюцца за кошт інтэнсіфікацыі ўнутраннага разьвіцьця.

    Грубае, зьняважлівае для беларусаў выказваньне расейскага прэм’ера Мядзведзева ў Берасьці аб фальш-фантоме “саюзнай дзяржаве”, аб рэанімацыі гэтай авантуры, аб увядзеньні расейскіх грошай у Беларусі, агульнага суду ды мытніцы, нягледзячы на крытычную рыторыку калгаснага рэжыму ў адказ, мае ўжо адмоўныя вынікі, што пагражаюць суверэнітэту нашай краіны. Створана рэжымна-маскоўская група, якая таемна працуе ў Маскве, і выпрацоўвае новую мэтодыку так званай “інтэграцыі”. Чытай – акупацыі Беларусі.

    Пагроза для незалежнасьці Рэспублікі Беларусь рэальная і небясьпечная для беларусаў. Пачынаючы з 2014 года, ад часу нападу маскоўцаў на Украіну, я пастаянна заклікаю беларусаў рыхтавацца да абароны краіны. Агрэсія Масквы ў любой форме не павінна засьпець беларусаў зьнянацку. Ня трэба слухаць, што маскоўцы кажуць, але глядзем, што яны задумалі.

    Нягледзячы на нязгодную, зьбіўчывую рыторыку, рэжым у асобе яго начальніка ня будзе абараняць Беларусь. Сваю нянавісьць да незалежнасьці Беларусі ён выказаў у першы ж год свайго кіраваньня. Ягоныя блытаныя пасажы супраць агрэсіўных планаў Масквы абумоўленыя страхам страціць сваю незаконную ўладу, але ня клопатам пра суверэнітэт, які ён ужо часткова прадаў.

    Маючы на ўвазе канстытуцыйнае права народа да зьвяржэньня рэжыму, неабходна патрабаваць ад яго дзеля бясьпекі краіны вярнуць поўнавартасную мяжу Беларусі з Расеяй на ўсходзе краіны і ўвесьці памежны кантроль.

    Другое, што трэба патрабаваць ад рэжыму, гэта спыніць усе дзеяньні паводле незаконнай дамовы аб стварэньні так званай “саюзнай дзяржавы” Расеі і Беларусі. Незаконная дамова аб “саюзнай дзяржаве” (якая не прызнаная сьветам і дэмакратычнымі сіламі Беларусі) мусіць быць скасаваная тым, хто яе падпісаў, ня маючы на тое права і поўнамоцтваў. Беларусь павінна выйсьці з АДКБ і праводзіць нэўтральную палітыку згодна з палажэньнем Канстытуцыі.

    Ня трэба думаць і казаць, што калі рэжым прамаскоўскі, то нічога патрабаваць ня трэба, бо яго палітыка антынародная. Гэта так, палітыка антынародная. Але казаць трэба, каб ведаў, за што панясе адказнасьць, бо ў рэшце рэшт народ мацнейшы, права яго натуральнае і законнае.

    Цяпер перад пагрозай акупацыі з усходу, калі грамадзтва расцярушанае антынароднай палітыкай, зьнясіленае беззаконьнем, паборамі і непамернымі штрафамі за ўсе справы жыцьця, беспрацоўем і зьдзекамі над асобай з боку касты чыноўнікаў, міліцыі, КГБ і іншых абдзіралаў людзей, цяпер – вельмі патрэбна, каб адраджалася грамадзянская супольнасьць, мацнела народная салідарнасьць і адзінства грамадзтва.

    Лічу добрай ініцыятывай збор нашай дэпутацкай прысутнасьці, людзей, якія чуюць адказнасьць за лёс Бацькаўшчыны. Прапаную зрабіць нашу дэпутацкую асамблею пастаянным сходам і з ініцыятывы Аргкамітэта зьбірацца рэгулярна па меры неабходнасьці дзеля асэнсаваньня праблемаў і спраў нашага грамадзтва, дзяржавы, Айчыны і краіны.

    Наступнай ініцыятывай павінна стаць скліканьне народнага сходу. Настае час, калі свой лёс можа вырашыць толькі сам народ і дзеля гэтага яму неабходна арганізаваць сваю сілу. Вайна, якая пагражае нам з усходу, у цяперашніх абставінах (калі камандны склад арміі захоплены маскоўцымі) можа стаць для нас, беларусаў, толькі народнай вайной (гэта значыць партызанскай). І тады, тут, у Беларусі адвечны вораг нашага жыцьця і свабоды знойдзе вечную сваю магілу.

    Жыве Беларусь!

    Слава Айчыне!

    9.02.2019.                          Зянон Пазьняк.





    Posted Feb 12, 2019, 7:13 AM by Адміністратар Навін
  • Minsko režimas pašalino Kryžių skirto stalinistiniam lietuvių tautos genocidos aukų atminti Kurapatoje, Minsko priemiesčiuose

    Кансэрватыўна-Хрысьціянская Партыя – Беларускі Народны Фронт

    Conservative Christian Party – Belarusian Popular Front

    Minsk (Belarus)

    narodnaja-partyja.org; bielarus.net


    Minsko režimas pašalino Kryžių skirto stalinistiniam lietuvių tautos genocidos aukų atminti Kurapatoje, Minsko priemiesčiuose

    Gruodžio 27, 2018 metais baltkrievių patriotai grupuotę pastatė ąžuolų Kryžių skirto stalinistiniam lietuvių tautos genocidos aukų atminti Minsko priemiesčiuose Kurapatoje. Nuo 1937 m. iki birželio 23, 1941 m. NKVD nušovė Kurapatoje daugiau nei 250 000 žmonių, tarp jų buvo lietuviai. Nuo 1988 m. Baltarusijos žmonės sukūrė didingas Tautos Memorialas – daugiau nes 500 kryžių ant aukų kapų. Visus tuos metus režimas bandė sunaikinti kapus ir kryžius. Patriotai apsaugodavo šventovė Kurapatoje.

    2018 m. mūsų prašymą lietuvių meistras raižytojas sukūrė Kryžių skirto stalinistiniam lietuvių tautos genocidos aukų atminti su užrašu lietuviškai ir baltarusiškai -- “Nužuditiems lietuviams atminti. 1937-1941”. Šis Kryžius įrengimas gruodžio 27, 2018 metais buvo lietuvių tautos genocidos aukų atminti įamžinimo aktas. Po dviejų valandų vyriausybės pašalino Kryžių nuo kapų. Sausio 18, 2019 m. Minsko regioninį vykdomąjį komitetą ideologijos komisija pradėjo administracinį procesą prieš du asmenis, kurios gruodžio 27, 2018 metais buvo Kurapatoje, -- Yuri Belenki ir Valery Buival. Kaltinimai yra absurdiški -- “kultūros paminklo sugadinimas”. Procesas tęsiasi.

    Mes esame valstybinės vandalizmo liudininkai. Mes raginame Lietuvos visuomenę padėti mums atkūrti Lietuvos Kryžių Kurapatoje ir protestuoti prieš represijas.

    Amžina atmintis Baltarusijos ir Lietuvos tautos aukoms!

    Konservativu-Krikščionių Partija – Baltarusių Tautos Frontas, Informacijos komisija

    2019 m. sausio 19 d. Minskas

    Nuotraukos: Patriotai pastatė Kryžių, užrašas, Lietuvos Kryžius.

    Leidinius:

    https://novychas.by/hramadstva/pastavili-kryz-nanesli-szkodu-kulturnaj-kasztou?fbclid=IwAR2fW57_UaDgA7i2m2yi1wLK7Fqkns9WotoYyb_r1zf3QRwqm5GB1eUi0QE


    https://www.racyja.com/hramadstva/rezhym-perasledue-patryyotau-za-ustalya/


    https://www.svaboda.org/a/29718952.html?fbclid=IwAR1oOgJuEO_btu3Gg2YM9y3lhY9f3JEFW1kYBrWYEZgE9U10EVNteCjsUxM


    Yuri Belenki, Konservativu-Krikščionių Partijos – BTF pirmininko pavaduotojas

    Valery Buival, Konservativu-Krikščionių Partijos – BTF sekretorius

    Tel.: +375 17 281 95 81; +375 296 190 462 (Velcom)

    Tel.: +375 17 282 36 74; +375 296 332 409 (Velcom)









    Posted Jan 27, 2019, 6:02 PM by Адміністратар Навін
  • Разважаньні расейскага эмігранта

    Банда і Гундзяеў

    Перш за ўсё, трэба разумець, што Расея – гэта краіна з абсалютна бяспраўным народам, які ня мае ніякіх рычагоў ціску на сваю ўладу, ня мае дэмакратычных выбараў. І гэты народ напампоўваецца прапагандай праз тэлебачаньне. А людзі, якія больш-менш думаюць, могуць паддавацца рэпрэсіям.

    А вось што тычыцца пуцінскай вярхушкі, Крамля, банды, куды ўваходзіць нехта Гундзяеў, што называе сябе патрыярхам, то гэтая банда, зразумела, не пагодзіцца. У іх абсалютна бандыцкая псіхалогія. Яны змагаюцца за тэрыторыю, якую ў іх “адціснулі”.

    Уявіце сабе банду ў Нью-Ёрку, якая кантралюе Бруклін. І тут у яе адціснулі Бронкс. Зразумела, яны ніколі з гэтым не пагодзяцца і будуць ўсяляк спрабаваць вярнуць кантроль над тэрыторыяй.

    Таму я мяркую, што гэтая банда з Гундзяевым будзе ісьці на розныя меры і правакацыі, можа, нават гвалтоўныя дзеяньні. Пакуль што яны чакаюць. Але калі ў іх пачнуць забіраць храмы і царкоўную маёмасьць, яны пяройдуць да сур’ёзных дзеяньняў.

    Расейскія ўлады і чэкісцкая карумпаваная вярхушка РПЦ будуць спрабаваць не дапусьціць пераходу вернікаў Маскоўскага патрыярхата ў Праваслаўную царкву Украіны. Яны ўсяляк будуць перашкаджаць гэтаму: чапляцца, наладжваць правакацыі і г.д. Дарэчы, пакуль што няма адчуваньня, што гэты працэс пераходу прыходаў будзе лёгкім. Бо пакуль што абсалютная большасьць вернікаў ва Украіне фармальна застаецца прыпісанай да Маскоўскага патрыярхату. Бо гэтую бітву за сваю ўласную царкву Україна яшчэ ня выйграла. Напрыклад, у Эстоніі побач з асобнай Эстонскай праваслаўнай царквой таксама ёсьць і Эстонская праваслаўная царква Маскоўскага патрыярхату. А ва Украіне ільвіная доля вернікаў – у царкве Маскоўскага патрыярхату, а не ў незалежнай ад Масквы царкве. Так што ва ўкраінцаў яшчэ наперадзе вялікая праца, каб цалкам рэалізаваць ідэю незалежнай і самастойнай праваслаўнай царквы.

    Такім чныам, ідэю “русского міра” яшчэ нельга лічыць пахаванай. “Русскій мір” – гэта ж таксама піяраўскій і паліттэхнічналагічны брэнд, патрэбны як элемэнт “гібрыднай вайны”, у тым ліку і супраць Украіны. Вайна працягваецца, і гэты брэнд працягвае раскручвацца. Адпаведна, расейскамоўнымі ўкраінцамі яшчэ будуць працягваць маніпуляваць. Мы яшчэ ўбачым як імі будуць маніпуляваць на прэзыдэнцкіх выбарах ва Украіне.

    Скупленыя немцы

    Перш за ўсё я падзяліў бы людзей, што сімпатызуюць Расеі, і людзей, што сімпатызуюць пуцінскаму рэжыму і часта ангажаваныя ім. У Нямеччыне шмат людзей, што сімпатызуюць Расеі, але пры гэтым ненявідзяць або рэзка крытычна настроены ў адносінах да гэтага бандыцкага рэжыму, які захапіў уладу ў Расеі. Аднак ёсьць і людзі, ангажаваныя Крамлём, буйнымі расейскімі карпарацыямі і алігархамі. Асабліва шмат іх у палітычнай і бізнэсовай эліце Нямеччыны. Людзей у германскай эліце проста купляюць. Усе ведаюць гісторыю былога канцлера Шродэра, які спачатку быў куплены “Газпромам”, а цяпер яшчэ і “Роснефтью”. І такіх “шродэраў” даволі шмат. Прычым шмат іх у розных сфэрах нямецкай палітыкі і частках палітычнага спэктру.

    Калі казаць пра крайнія “правыя” сілы – “Альтэрнатыву для Нямеччыны”, то гэта абсалютна прапуцінская партыя, члены якой езьдзяць у Крым, усяляк падтрымліваюць пуцінскую пазыцыю ў Эўропе па адмене санкцый і інш. Яны ангажаваны Крамлём, і ў нямецкіх СМІ пішуць, што ангажаваны не без карысьці.

    Таксама ёсьць вялікая група “разумельнікаў” Пуціна, таксама ангажаваных Крамём, нават у партыі Мэркэль – “Хрысьціянска-дэмакратычны саюз Нямеччыны”. Асабліва шмат іх у баварскім партнёры ХДС – “Хрысьціянскім сацыяльным саюзе”, дзе ёсьць шчыльныя сувязі з расейскім бізнэсам, і шмат людзей ангажаваныя ім.

    Сярод сацыял-дэмакратаў ёсьць вялікая група на чале з Шродэрам, да яе далучаецца і былы міністр замежных справаў Габрыэль, якія таксама ангажаваныя Крамлём. Калі рухацца яшчэ “лявей” – партыя “Die Linke”, калякамуністычная партыя. Яна захоўвае традыцыйныя сувязі з Крамлём. У ёй шмат людзей, якія былі яшчэ ў “Сацыялістычнай адзінай партыі Нямеччыны”, і яны былі зьвязаны са Штазі і КГБ. Таксама там ёсьць шмат новых і маладых людзей, якія арыентуюцца на Крэмль, зноў жа, як піша нямецкая прэса, не без выгоды.

    Як бачым, нямецкае палітычнае поле вельмі актыўна інфільтравана пуцінскімі агентамі. Пра гэта пішуць многія нямецкія аўтары, у тым ліку мой сябра Барыс Райтшустэр.

    Гэта ёсьць рэчаіснасьць. І, як мы бачым па гісторыі з”Паўночнай плыньню-2”, прапуцінскае лобі ў Нямеччыне вельмі ўплывовае, і яно можа ўплываць на прыняцьце рашэньняў.

    Але, на шчасьце, ёсьць і антыпуцінскія, антыкрамлёўскія сілы ў Нямеччыне. Яны таксама ўплываюць на палітычны курс. І Мэркэль, мабыць, больш сімпатызуем менавіта ім, хаця не заўсёды паводзіць сябе пасьлядоўўна. Таму санкцыі супраць Расеі пакуль не адмяняюцца і адменены ня будуць. Прынамсі, да спыненьня пуцінскай агрэсіі на Данбасе.

    Тое ж самае тычыцца і Эўропы ў цэлым. Эўрапейскія санкцыі, нягледзячы на ўсе намаганьні і вельмі магутнае эўрапейскае прапуцінскае лобі, усё ж захаваюцца – здаровы сэнс ім не дазволіць адмяніць санкцыі да спыненьня расейскай агрэсіі на ўсходзе Украіны. Бо эўрапейскія выбаршчыкі гэтага не зразумеюць. Усе цудоўна бачаць, які гвалт робяць пуцінскія агрэсары на Данбасе і ў Крыме. Выбаршчыкі не зразумеюць, калі зараз раптам будуць адменены антырасейскія санкцыі, бо Пуцін не зрабіў і кроку насустрач Эўропе ва ўкраінскім пытаньні.

    Нагнятаньне ўра-патрыятычнай гістэрыі

    Хаця многія ў Расеі і прагаласавалі за Пуціна, выбары ў цэлым былі несапраўднымі і жульніцкімі. Таму, колькі людзей аддалі свае галасы за Пуціна ў сапраўднасьці, ня ведае ніхто. Уладзе трэба было нарысаваць, што больш за 50% выбаршчыкаў (не ад тых, хто прышоў, а ў цэлым) прагаласавалі за Пуціна, і яны зь імпэтам гэтую суму нацягвалі.

    Зараз рэйтынг прэзыдэнта пачаў падаць. Тады, перад выбарамі, увалілі кучу грошай, падкуплялі выбаршчыкаў, прадпрымалі “папулярныя меры”. А выбары скончыліся – выбаршчыкі сталі нікому не патрэбнымі, і на іхнія галовы пасыпаліся “непапулярныя рашэньні” кшталту падвышэньня пэнсійнага ўзросту, падвышэньня падаткаў і г.д. у выніку нават тыя, хто прагаласаваў за Пуціна, ачомаліся і зразумелі, што іх чарговым разам падманулі. Таму і пачаў падаць рэйтынг.

    Да якіх мэтадаў можа прыбегнуць Пуцін, каб выправіць сітуацыю? Ён ведае толькі адзін мэтад – нагнятаньне ўра-патрыятычнай гістэрыі праз тэлебачаньне і піяр. Але для гэтага будзе неабходная нейкая інфармацыйная нагода. Так, у свой час ён стварыў інфармацыйную нагоду з Крымам, потым – з раскруткай вобраза ворага ў асобе Украіны (была цэлая плынь фэйк-ньюз, усялякія “укрыжаваныя хлопчыкі” і іншае). Усё гэта ўжо не працуе, бо цяпер трэба нешта новае. Напрыклад, Беларусь…

    Ігар Эйдман

    (Ляйпцыг)

    Крыніца:https://glavred.info/chat/872-igor-eydman.html?fbclid=IwAR2maSq4baHSGo6XlK2VV6jk2qdhGO_TQSr0njmtNL2oxpeDXHWUj0Q3_ug 


    Posted Jan 27, 2019, 5:32 PM by Адміністратар Навін
  • Адміністрацыйны “працэс” за ўсталяваньне Крыжа памяці летувіскіх ахвяраў у Курапатах
            22 студзеня 2019 г. адбыўся адміністрацыйны працэс, арганізаваны камісіяй па ідэалогіі, культуры і моладзі Менскага раённага выканаўчага камітэта. На працягу працэса і пасьля яго на тэрыторыі перад будынкам Менскага райвыканкама знаходзілася некалькі групаў асобаў у цывільным, некаторыя зь іх вялі відэаздымкі, у тым ліку ў той час, калі запрошаныя журналісты вялі відэазапіс інтэрв’ю з людзьмі. Калі журналісты і грамадзяне запатрабавалі ў гэтых асобаў прад’явіць дакуманты, адразу ж прыбыў міліцэйскі патруль.
             Міліцыянты адмовіліся выконваць патрабаваньне грамадзян і правяраць дакуманты ў тых асобаў, што вялі відэаздымкі без дазволу грамадзян. Было зразумела, што тэма Курапатаў не пакінула абыякавымі ўлады, і яны забясьпечылі сябе спэцпадтрымкай і дадатковай аховай.

    Адміністрацыйная камісія праходзіла ў стылі абсурда, што выклікала сьмех прысутных у памяшканьні грамадзян, патрыётаў якія прышлі падтрымаць абвінавачаных. Усім кіравала не камісія, а сакратарка (!), якая не пісала пратакол, а заявіла, што “напіша яго потым”. Пасьля тэлефанаваньня старшыні адміністрацыйнай камісіі у памяшканьне ўвайшлі два міліцыянты і знаходзіліся там да канца працэсу. Таксама асоба, прадстаўленая як работнік райвыканкаму, праводзіла відэазапіс працэса. Супраць сп. Юрыя Беленькага, выканаўцы ў Беларусі абавязкаў старшыні КХП-БНФ, і сп. Валерыя Буйвала, сакратара Управы КХП-БНФ, былі высунуты абвінавачваньні ва ўстаноўцы “крестов”, а менавіта крыжа памяці летувісаў, расстраляных у Курапатах, без дазволу міністэрства культуры РБ.

    Сп. Беленькі, спасылаючыся на заканадаўства даказваў, што ўстаноўка крыжа на могільніку не зьяўляецца мастацкай дзейнасьцю, якая патрабуе нейкіх міністэрскіх дазволаў. Беларускі народ ставіць крыжы ў Курапатах ужо на працягу 30 гадоў, а па ўсёй нашай краіне за стагоддзі людзі паставілі і ставяць тысячы і тысячы крыжоў. Ён выказваў пратэсты супраць відавочных парушэньняў адміністрацыйна-працэсуальнага кодэксу, але камісія адхіляла іх і працягвала паседжаньне.

    Сп. Валеры Буйвал заявіў, што ня ўдзельнічаў ва ўсталяваньні “крестов”, а праходзіў у гэты час па дарозе ў Курапатах, што як сьведка пацьвердзіў сп. Ю. Беленькі. Камісія ў якасьці доказаў “адміністрацыйнага парушэньня” прадставіла пратаколы, складзеныя двума работнікамі “Лясгасу”, якія былі ў той час у Курапатах, і зробленыя імі відэаздымкі. Але абвінавачаныя заявілі, што на відэаздымках ёсьць толькі сюжэт аб тым, як людзі ідуць па дарозе ў Курапатах. Камісія не ўзяла пад увагу гэтыя заявы, адмовілася выклікаць на паседжаньне работнікаў “Лясгасу” і прыступіла да галасаваньня. Кожнаму з патрыётаў быў прызначаны штраф у 15 базавых заробкаў – 382 рублі. Было зразумела, што рашэньне аб пакараньні было прынята заранёў і не самой адміністрацыйнай камісіяй, а тымі, хто пакіраваў гэтай абсурднай дзеяй. Патрыёты заявілі, што будуць абскарджваць незаконны прысуд і зьвяртацца ў пракуратуру.

    Галоўныя высновы з гэтай падзеі наступныя. Рэжым уварваўся на тэрыторыю Народнага мэмарыялу ў Курапатах і абвясьціў тэрыторыю пахаваньняў “сваёй” не для таго, каб апекавацца магіламі і дапамагчы грамадзтву працягнуць справу ўвекавечваньня памяці бязьвінных ахвяраў расейскай акупацыі. Якраз наадварот, рэжым спрабуе зьнішчыць народную сьвятыню і разьлічвае зрабіць гэта ў некалькі этапаў. Зараз разгортваецца першы этап: перасьлед патрыётаў, якія даглядаюць магілы і ўсталёўваюць крыжы, – робіцца гэта, каб спыніць народнае рушэньне па стварэньні Народнага мэмарыялу. Таксама робіцца прэцэдэнтны выпадак: забарона ўсталяваньня крыжа ў Курапатах і выдаленьне (а, магчыма, што і зьнішчэньне) яго. Другім этапам рэжым плануе зьнішчэньне усіх крыжоў на магілах пакутнікаў (пад выглядам “належнага навядзеньня парадку”). Трэцім этапам рэжым мяркуе зьнішчэньне магіл і ператварэньне Курапатаў у парк або пабудову на гэтым месцы нейкіх будынкаў і іншых аб’ектаў.

    Беларусы не павінны дапусьціць рэалізацыі злачыннага плану Масквы, якая ўжо зьнішчыла безьліч масавых пахаваньняў ахвяраў сталінскага тэрору на тэрыторыі Расеі, а цяпер рукамі сваіх мясцовых паслугачоў распачынае зьнішчэньне Курапацкай сьвятыні. Людзі павінны ісьці ў Курапаты, каб ушаноўваць памяць пакутнікаў: ставіць крыжы на магілах, ускладаць кветкі, запальваць зьнічкі, бараніць Народны мэмарыял ад дзяржаўнага вандалізма. Імпэрыя Зла павінна пацярпець паразу ў гэтай, распаленай ёю гібрыднай бітве за нашу памяць, за нашых пакутнікаў, за сьвятыя крыжы.


    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ


    22 студзеня 2019 г.


    Posted Jan 22, 2019, 10:18 AM by Адміністратар Навін
  • Антыбеларускія ўлады распачалі адкрытую вайну супраць Народнага Мэмарыялу. Рэжым перасьледуе стваральнікаў Народнага Мэмарыялу, якія ўсталявалі тысячы крыжоў у Курапатах, за ўсталяваньне крыжа у Курапатах.

    18 студзеня ў Менскі раённы выканаўчы камітэт былі выкліканы на пасяджэньне камісіі аддзела ідэалагічнай працы, культуры і моладзі Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ, і Валеры Буйвал, сакратар Управы Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ. На іх былі складзены пратаколы ў тым, што яны “парушылі парадак і ўмовы выкананьня працаў на гісторыка-культурнай каштоўнасьці” ў Курапатах. А менавіта ў тым, што яны ўсталявалі на магілах пакутнікаў крыж у памяць расстраляных у Курапатах літоўцаў і тым самым “нанесьлі шкоду культурнай каштоўнасьці”.

    27 сьнежня 2018 г. група беларускіх патрыётаў, сярод іх Юры Беленькі, усталявалі ў Курапатах драўляны крыж на месцы даўняга крыжа памяці літоўскіх ахвяраў, які спарахнеў. Папярэдне патрыёты зьвязаліся з грамадзянамі Літвы, якія выканалі ў традыцыйным стылі літоўскага народнага мастацтва драўляны дубовы крыж і прымацавалі да яго шыльдачку з эпітафіяй “Памяці забітых літоўцаў. 1937-1941” на беларускай і літоўскай мовах. Устаноўка новага крыжа на месцы былога крыжа зьявілася актам ушанаваньня памяці пакутнікаў літоўскага народа, які разам з беларусамі пацярпеў ад генацыду падчас расейскай акупацыі. Падчас устаноўкі крыжа каля гэтага месца знаходзіліся два работнікі “Лясгасу”, яны не выказвалі ніякіх прэтэнзій да ўдзельнікаў устаноўкі крыжа і не задавалі ніякіх пытаньняў. У той самы час па цэнтральнай Крыжовай алеі Курапатаў праходзіў Валеры Буйвал, які на працягу 30 гадоў апякуецца курапацкімі магіламі і крыжамі. Ён не прымаў удзел ва ўстаноўцы новага крыжа. Аднак, на аснове фальшывых сьведчаньняў работнікаў “Лясгасу” яго таксама прыцягваюць да адказнасьці за ўдзел ва ўстаноўцы крыжа. Пасьля завяршэньня ўстаноўкі крыжа патрыёты пакінулі тэрыторыю Курапатаў. Ужо праз дзьве гадзіны ім паведамілі, што крыж у памяць літоўскіх ахвяраў зьнік. Удалося высьветліць, што гэты крыж быў выдалены з зямлі і вывезены работнікамі “Лясгасу”. Зараз ён знаходзіцца на часовых захаваньні на адміністрацыйнай тэрыторыі “Лясгасу”.

    28 сьнежня 2018 г. грамадзкі дырэктар Грамадзкай дырэкцыі Народнага мэмарыяла Курапаты Алесь Чахольскі сустрэўся з работнікамі “Лясгасу”, якія выдалілі і вывезьлі крыж, і запатрабаваў, каб яны вярнулі крыж на месца. Яны адмовіліся гэта зрабіць. І зьвярнуліся ў міліцыю па факце “нанясеньня шкоды культурнай каштоўнасьці”. Міліцыя перадала гэтую справу ў Менскі раённы выканаўчы камітэт. Пасьля сёньняшняга пасяджаньня прызначана наступнае пасяджэньне камісіі аддзела ідэалагічнай працы, культуры і моладзі для правядзеньня адміністрацыйнага працэсу.

    Такім чынам, у наяўнасьці акт сёньняшняга дзяржаўнага вандалізму на тэрыторыі пахаваньняў ахвяраў дзяржаўнага тэрору і генацыду 1930-40-х гадоў. Абсурдныя і фальшывыя абвінавачваньні высунуты супраць людзей, якія на працягу 30 гадоў стваралі Народны мэмарыял у Курапатах, ахоўвалі і баранілі яго ад спробаў зьнішчыць крыжы і магілы народных пакутнікаў. Акт дзяржаўнага вандалізма быў зьдзейсьнены прадстаўнікамі ўлады на магілах пакутнікаў і знайшоў свой працяг у незаконных дзеяньнях супрацоўнікаў міліцыі і Менскага раённага выканаўчага камітэту.

    Патрыёты будуць зьвяртацца ў пракуратуру з мэтай абскаржваньня незаконных дзеяньняў прадстаўнікоў уладаў, а таксама да міжнароднай грамадзкасьці з заклікам асудзіць вандальскія дзеяньні ўладаў на магілах пакутнікаў і незаконныя рэпрэсіі супраць патрыётаў, якія ўшаноўваюць памяць ахвяраў у Курапатах.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    18 студзеня 2019 г.

                                                                        * * *

    Што я назіраю тут і за людзьмі адтуль, гэта тое, што ў апошні час усё шырэй і шырэй нарастае нянавісьць да сатрапа і асабліва да рэжымнага халуйскага чынавенства. Я не зьдзіўлюся, калі праз нейкі час людзі ўзбунтуюцца і, так як тое было ў Слуцку ў 1967 годзе, спаляць антынародную навалач жыўём разам зь іхнымі выканкамамі. Баларусы на гэта здольныя, а халуі заслугоўваюць.

    Народны Мэмарыял Курапаты ствараўся народам пры арганізацыйнай падтрымцы КХП – БНФ амаль трыццаць гадоў. Гэта помнік жывой памяці, які вечна абнаўляецца, бо кожны беларус і кожны чалавек на Зямлі можа прынесьці сюды і паставіць крыж (альбо іншы знак) у памяць аб расстраляных. Цяпер рэжымныя чыноўнікі пачалі перасьлед людзей. І мамэнт выбралі далёкасяжны – зьнішчылі крыж ад народу суседняй дзяржавы, а арганізатараў пабудовы сусьветна вядомага Мэмарыялу на месцы камуна-расейскіх расстрэлаў сталі перасьледваць.

    Гэта зьвязана з агульнай карцінай падрыхтоўкі Расеі да захопу нашай краіны. Беларусы, хутчэй разумейце, што адбываецца. Нясіце Крыжы ў Курапаты, станавіцеся ў абарону Мэмарыяла. Рыхтуемся да барацьбы за Беларусь

    Зянон Пазьняк






    Posted Jan 18, 2019, 7:26 PM by Адміністратар Навін
  • КРАМЛЁЎСКІ ТЭАТР ГІБРЫДНЫХ ДЗЕЯНЬНЯЎ

    (Выступ на студзеньскім 2019 года Сойме КХП-БНФ і БНФАдраджэньне”)

    .            ...Пад канец 2018-га года крамлёўцы, як звычайна, ставяць спэктакль, альбо нават ладзяць відовішча на беларускую тэму. Задача прыдушыць сатрапа і адкусіць кавалачак Беларусі (эканомікі, выгады, сувэрэнітэту і г.д.). Гэта ёсьць тэставаньне Масквой яе антыбеларускай палітыкі. Крамлю трэба праверыць і пераканацца, якія вынікі, як ідуць справы, а заадно прыціснуць сатрапа, каб не распускаўся. Падрыхтоўка да захопу Беларусі вядзецца Масквой няспынна, таму тэставаньне ўваходзіць у руціну яе гібрыднай вайны. Маскве хацелася б удушыць нашу краіну так, каб можна яе было забраць голымі рукамі, без супраціву.

    Гэтак жа яны думалі правярнуць афёры і з Украінай. Усё было падрыхтавана: свой прамаскоўскі прэзыдэнт, свае перакупленыя алігархі і палітыкі, развалена армія, моцна панішчана ўкраінская мова і школа. Словам, настаў час браць Украіну голымі рукамі. Ну, і што з гэтага вышла?! Крамлёўскія стратэгі яўна не чакалі, што атрымаюць мокрай анучай па пысе ад украінскага народа. І гэта яшчэ ня ўсё. Іх чакае разьвітальны баль з гробам у Крамлі, на якім будзе напісана: “расейская імпэрыя”.

    Паратунак крамлёўцы шукаюць у падпарадкаваньні Беларусі. Яны інакш ня ўмеюць думаць. Вопыт Арды не дазваляе. Яны мяркуюць, што калі зацягнуць, захопяць Беларусь у Расейскую гэбоўскую імпэрыю, то ўдзячны рускі народ зноў стане насіць на руках Пуціна і яго камарыльлю.

    Цяпер яны ўспомнілі пра сваю даўнюю «ліпу» – «союзное государство», якое малявалі яшчэ пры Ельцыне. З сур'ёзным выглядам пачынаюць казаць пра стварэньне «дзяржаўных» ворганаў гэтага беларуска-расейскага «гасударства» – суду, мытніцы, увядзеньня рускага рубля і т. п. акупацыйных прыдумак.

    Калізія ў тым, што Крэмль па крымінальнай звычцы ня хоча плаціць свайму сатрапу за здраду беларускіх інтарэсаў. Яго страшаць заборам улады, калі той не перастане патрабаваць грошы. Крэмль хоча дармовай службы, разумеючы, што загналі кліента ў кут. Кліент пагражае пайсьці ў прымы да суседкі. Крэмль называе гэта «прэдацельствам».

    Бяда ў тым, што ўвесь гэты непрыстойны фарс тоіць у сабе рэальную небясьпеку для нашай дзяржавы, свабоды і незалежнасьці, ён ужо два дзесяцігоддзі разыгрываецца на вачах беларускага народа, а ў народа яшчэ няма сілы, каб зьмесьці гэтыя мафіёзныя фігуркі са стала ўлады. Праўда, час працуе не на агрэсараў.

    Перад Новым годам НКВД-ФСБ – злавесная партыя Пуціна – пацярпела сакрушальную паразу, страціла ўвесь свой “православный отдел” на Украіне. Мяркую, што цяпер з атрыманьнем томаса ад Канстантынопаля ўкраінцы пачысьцяць гэтую энкавэдзісцкую праваслаўную зграю, вытрасуць бандзюг у партупэях зь іхніх папоўскіх рас і падрасьнікаў.

    Словам, было шмат прычын, каб крамлёўцы распачалі сваю чарговую дэманстрацыю ў Беларусі.

    Пачалося, як звычайна, праверана і нібыта стыхійна. Раптам паўсюдна, па ўсіх вобласьцях агентура ў Сеціве арганізавала “апытаньні” наконт таго, ці хочуць беларусы далучыцца да Расеі. Сама па сабе гэтая зьява антыкастытуцыйная і антыдзяржаўная. Але хто там зьвяртае на гэта ўвагу ў Сеціве. Там могуць рабіць што хочуць, хто папала, і вынікі атрымаць, якія хто хоча. І з гледзішча законнасьці, і з гледзішча рацыянальнасьці – гэта авантура, фікцыя. У чым жа сутнасьць?

    Тут банальная антыбеларуская прапаганда, сутнасьць якой – увесьці пытаньне аб далучэньні да Расеі ў грамадзкую сьвядомасьць, зрабіць выгляд, нібы такое пытаньне існуе і (заўважце!) нібыта яно вырашаецца галасаваньнем. Гэта фокусы, якія вытварае агрэсіўны маскоўскі бок, там, дзе ён рыхтуе акупацыю. Так было здаўна. Нават у Фінляндыі ў 30-я гады агентура імкнулася зрабіць нешта падобнае. Толькі тады не было Інтэрнэта, і драньству не было свабоды.

    Людзі, якія псіхалагічна трапляюць пад уплыў прапаганды, часта забываюць элемэнтаныя веды, паводзяць сябе як зомбі чужой палітыкі.

    Пытаньні аб ліквідацыі дзяржавы, аб уваходжаньні ў іншую дзяржаву, аб існаваньні нацыянальнай мовы не выносяцца на рэфэрэндум. Гэта агульнапрынятая норма, якая адлюстравана таксама і ў беларускім заканадаўстве. Дзяржава і мова – гэта каштоўнасьці, якія не належаць толькі аднаму пакаленьню, але ўсёй нацыі і яе будучыні (будучым беларусам). Таму лёс іх не вырашаецца на рэфэрэндуме, тым больш што людзі могуць стаць аб’ектам маніпуляцый прапаганды іншай краіны.

    Чаго можна чакаць ад грамадзтва, якое ня мае свайго нацыянальнага тэлебачаньня і радыё, на тэрыторыі якога безразьдзельна пануе тэлебачаньне, радыё і электронныя СМІ чужой варожай краіны, прапаганда якой пастаянна кажа аб паглынаньні іншых тэрыторыяў. Такую сітуацыю стварыў здраднік народа Лукашэнка, і зроблена яна была даўно і з дальным прыцэлам. Гэты “прыцэл” – акупацыя і прапагандысцкае апраўданьне акупацыі.

    Мэтода расейскіх акупантаў усюды аднолькавая. Усю гісторыю свайго існаваньня яны не будавалі сваё жыцьцё, а займаліся агрэсіяй, рабаваньнем, нападам на іншыя краіны, і тое ня спыніцца, пакуль будзе існаваць гэтая сучасная арда. Захапіўшы чарговы кавалак, яны прывозілі туды сваіх стаўленьнікаў, нават акупацыйны “урад”, праводзілі сходы і рэфэрэндумы пад рулямі зброі, імітавалі выбары і т.п. У акупацыйных выбарах і рэфэрэндумах ніколі ня трэба ўдзельнічаць, бо гэта заўсёды прафанацыя для апраўданьня акупацыйнай палітыкі. Не кажам ужо, што яны антызаконныя.

    Пасьля прапагандысцкай атакі з апытаньнямі ў Сеціве адразу пачаўся чарговы націск на сатрапа, каб ён хутчэй здаваў Беларусь пад Маскву. Паўтараю, ужо 22 гады ідзе зацяжная гібрыдная вайна Масквы супраць Беларусі. Таму спрэс гучыць ваенная тэрміналогія і ўльтыматумы. Тут увогуле даўно ўжо не дыпламатыя і не нармальная міждзяржаўная тэрміналогія.

    Вось нядаўні ўзор такой лексікі. Віцэ-прэм’ер Расеі Д. Козак (вышэйшая афіцыйная асоба) заявіў, што не зьбіраецца абмяркоўваць эканамічныя тэмы з урадам Рэспублікі Беларусь без “прыняцьця прынцыповых рашэньняў аб руху ў кірунку далейшай інтэграцыі Расеі і Беларусі ў рамках Саюзнай Дзяржавы”. Ну як вам? Ну чым не арда?

    Пасьля новага года загучэў класічны рускі жанр, выпрабаваны на Украіне. У Сеціве зьявіліся фальшывая «сьведчаньні» нібыта ад «рускага турыста», які з сям'ёй прыехаў ў Беларусь. Проста на вакзале на іх напала група нацыяналістаў за тое, што яны не маглі гаварыць па-беларуску. Крычалі, каб вярталіся назад у Расею. Сьмелы расеяц тут жа параськідаў трусьлівых беларусаў, нацыяналісты ўцяклі, «но где это видано», каб расейцаў не пускалі за «русскій язык»!? (Ці не пара ўжо ўводзіць танкі?). А літаральна ўчора паведамілі пра новы «перасьлед» – З вагона мэтро ў Менску выгналі нейкага тыпа ў казацкай шапацы-кубанцы. Тут будзе вэрхал на ўсе расейскія СМІ. Маўляў, псэўда-казакаў ня любяць! Расея «в опасності» і г. д. Чакаем паведамленьні пра рускіх хлопчыкаў у трусіках, прыбітых цьвікамі да дошкі аб'яў беларускімі нацыяналістамі. Калі хто зь беларусаў яшчэ ня ведае лубянскай класікі, – гэта спэктаклі па стварэньні «образа врага» перад агрэсіяй на краіну.

    Я пастаянна нагадваю: беларусам трэба ціха, спакойна і цьвёрда рыхтавацца да адмысловай вайны, назапашваць, што трэба, каб даць адпор, якога ворагі не чакаюць, і які стане для іх канцом. Спадзяваньні не на цёмны рэжым, але на сябе, на сваю сілу, яна магутная, калі настане час.

    Людзі за 22 гады, відаць, ужо прывыклі жыць пад унутранай акупацыяй і паступова забываюцца пра элемэнтаныя рэчы. Лукашэнка юрыдычна ня ёсьць прэзыдэнтам краіны. Ён узурпатар, утрымлівае ўладу незаконна і зьяўляецца нелегітымнай асобай улады. Незаконныя выбары, якія ён праводзіў, сьвет не прызнаў за дэмакратычныя і справядлівыя. Усе пагадненьні, дамовы, саюзы, якія ён заключыў, маёмасьць, якую ён прадаў, -- усё гэта ня мае законнай юрыдычнай сілы. Гэта ўсё будзе намі, беларусамі, адменена ў першы ж дзень, калі ўзурпатар будзе ськінуты. Мы ня раз паведамлялі пра тое міжнароднай супольнасьці, у тым ліку і расейскай уладзе.

    Усе так званыя “дамовы”, падпісаныя Лукашэнкам з Масквой пра яднаньне Беларусі з Расеяй – гэта фікцыя, зробленая насуперак закону, гэта адлюстраваньне працэсу гібрыднай акупацыі нашай краіны. Не існуе ніякай “саюзнай дзяржавы”. Гэта фікцыя, зробленая на паперы авантурнікамі, каб мець падставу душыць Беларусь.

    Ва ўсіх гэтых выпадках яны (тыя, што рабілі такія “фікцыі”) не зьвярталі ўвагі ні на закон, ні на беларускі народ. І не зьвяртаюць цяпер, абзываючы яго дармаедам і абдзіраючы яго працу. Даўно пара пачаць распраўляцца з гэтым рэжымам. Але грамадзтва яшчэ не сабрала сілы. Гэты дзень, аднак, не за гарамі.

    У канцы 90-х – пачатку новага стагоддзя мы, наша партыя КХП – БНФ, ацанілі здрадніцкія дамовы рэжыму ў адпаведных дакумантах. Трэба вярнуцца і паказаць, чаго была вартая тая лукашыска-маскоўская авантура, якую цяпер яны дасталі з труны, каб зноў шантажаваць наш народ.

    У чым складанасьць гэтай іхнай дзікай палітыкі. Напачатку была задумана авантура, у якую ніхто ня мог бы паверыць. Былы калгасьнік з саўгаса “Гарадзец”, атрымаўшы ўладу ў Беларусі, прымерваў сябе на крамлёўскі пасад. Ён ужо заранёў прадаваў Маскве і наш сувэрэнітэт, і ўсю Беларусь, падпісваў авантурныя акты аб “единении”. Самае кур’ёзнае ў тым, што гэты план ледзь-ледзь ня ўдаўся. Але Ельцын раптам працьверазьвеў, і ўсё пайшло дагары нагамі.

    Цяперашняя пасьпешная атака Пуціна на Беларусь і ўльтыматум аб “единении” зьвязаныя з будучымі прэзыдэнцкімі выбарамі ў Расеі. Крамлёўцы хочуць фармальна стварыць “новую геапалітычную рэальнасьць”, каб потым Пуціна можна было б “выбіраць” яшчэ на 12 гадоў.

    Тым часам Лукашэнка, якому заўсёды начхаць на лёс беларускай нацыі, вымушаны бараніць сваю ўладу над краінай, бачачы, што Масква пагражае яго гэтай улады пазбавіць. Ён крычыць аб раўнапраўі і шмат разоў тое паўтарае. І калі б Пуцін яму тое “раўнапраўе” гарантаваў, то сатрап тут жа здаў бы нашу краіну разам з “народцем”, г. зн. пацьвердзіў бы план акупацыі.

    Але Пуціну “раўнапраўе” не падыходзіць. Рэйтынг яго ў Расеі апусьціўся, а рэйтынг Лукашэнкі там больш за 70 адстоткаў. Пуцін ня хоча мець такога канкурэнта пры “раўнапраўі”, нягледзячы, што ФСБ і фальсіфікацыйная машына выбараў у ягоных руках. Тут інтрыга двух бандзюганаў, якія пікіруюцца, пырскаючы тэрміналёгіяй пра нафту ды сувэрэнітэт.

    Пакуль што ні ў Расеі, ні ў Беларусі не нарасла сіла, якая б зьмяла з гісторыі ўсю гэтую нечысьць у Маскве і ў Менску. Але паволі і непрыкметна ў Беларусі сіла расьце. Маскалі адчулі тое і занепакоіліся. Непакойцеся і далей. Вашая магіла ў Беларусі чакае вас. Галоўнае для беларусаў добра сабрацца, мець усё неабходнае для вайны, якую рыхтуюць нам у Маскве. Хай кожны патрыёт падумае пра сябе, пра свой унёсак у перамогу.

                                                                                    * * *

    Да наступнага Сойму мы мусім падрыхтавацца да арганізацыі канфэрэнцыі па канкрэтных пытаньнях абароны спадчыны і маладога пакаленьня беларусаў ад разбуральнай некрафільскай палітыкі антыбеларускага рэжыму.

    Мяркую таксама, што кіраўніцтву варта падрыхтаваць рэтраспэкцыю дзеяньняў рэжыму, Народнага Фронту і нашай партыі, каб нагадаць грамадзтву пра здраду Лукашэнкі і пра яе працяг, працытаваць нашыя дакуманты.

    Я стаю на прынцыпах, што зло абявязкова мусіць быць пакаранае (інакш ня будзе справядлівасьці). Але каб дайсьці да гэтага, трэба шмат працаваць на будучыню. З гісторыі нашага існаваньня пад саветамі, ведаю, што гэта вельмі цяжкое заданьне – працаваць на будучыню. Прытым, ведаючы, што нашчадкі, якія асягнуць ці атрымаюць гэтую будучыню, ўсю вашу працу абплююць і абгадзяць; разуменьня не чакайце. Але трэба ведаць асаблівасьці беларускай палітыкі і адносіцца да гэтага спакойна, бо свабода патрэбная ўсім. У вольнай Беларусі людзі раскрыюць свае лепшыя якасьці. Будучыня Беларусі будзе харошай.

    13 студзеня 2019 г.                         Зянон Пазьняк





    Posted Jan 17, 2019, 10:15 AM by Адміністратар Навін
  • Беларусь у расейскай гібрыднай вайне

    У гібрыдных войнах насельніцтва акупаваных тэрыторый выкарыстоўваецца як гарматнае мяса для вядзеньня канвэнцыйных ваенных дзеяньняў, удзел у якіх дзяржава-агрэсар не прызнае. Гэта ёсьць танны спосаб весьці агрэсіўную вайну і пры гэтым сысьці ад адказанасьці.

    Для вядзеньня падобных войнаў патрабуецца толькі тры ўмовы:

    1). Перахоп інфармацыйнага і адміністрацыйнага кантролю над захопленай тэрыторыяй.

    2). Транспартны калідор для зьдзяйсьненьня ваеннай лагістыкі і паставак “іхтамнетаў”.

    3). Нізкі ўзровень жыцьця і адсутнасьць іншай працы для паніжэньня коштаў гарматнага мяса.

    У гэтым сэнсе Беларусь зьяўляецца ідэальным аб’ектам для распальваньня асімэтрычных войнаў супраць памежных зь ею дзяржаў. Умовы 1 і 2 там ужо выконваюцца, а ўмову 3 лёгка выканаць пасьля таго, як кіраваньне эканомікай краіны фактычна пяройдзе ў рукі Крамля. Гэта ёсьць рэальная пагроза, таму ўважліва назіраем за пунктам 3.

    Як толькі ў Беларусі пачнецца абвастрэньне спэцпрапаганды і рэзкае зьніжэньне жыцьцёвага ўзроўню насельніцтва, значыць, у Крамлі прынялі рашэньне распаліць новы фронт гібрыднай вайны супраць адной з памежных краін. Для гэтага Маскве трэба, акрамя інфармацыйнага, аформіць яшчэ і адміністрацыйны кантроль над Менскам. Гэтая частка падрыхтоўкі да вайны можа адбыцца ўжо ў наступным годзе.

    Юры Хрыстэнзэн

    Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5C29CAF8CB0B5 

    P.S. Народная Партыя: Вельмі дакладныя азначэньні рускай гібрыднай вайны і становішча ў Беларусі. Спроба масаванага захопу адміністрацыйнай ўлады расейцамі ў Беларусі адбудзецца на наступных выбарах у мясцовыя саветы і ў «палатку». Дзеля гэтага вырадак зрабіў магчымасьць для расейскай агентуры ўдзельнічаць у выбарах у Беларусі (Дзікая і фантастычная зьява ў «незалежнай» краіне). На мінулых выбарах у мясцовыя саветы быў абраны 21 расейскі агент.


    Posted Jan 17, 2019, 10:11 AM by Адміністратар Навін
  • Беларуская дзяржава і беларуская салідарнасьць – гарантыя вольнай будучыні для беларусаў

    (Студзеньскі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

            13 студзеня ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне” «Крамлёўскі тэатр гібрыдных дзеяньняў» (публікуецца). Старшыня прааналізаваў палітычныя і інфармацыйныя працэсы вакол чарговай “кампаніі інтэграцыі” Беларусі ў Расею, даў ацэнку гэтай зьяве. Прапаганда спрабуе стварыць фальшывы вобраз змаганьня паміж двума бакамі – Масквой і афіцыйным Менскам. Але зразумела, што гэта ёсьць паўтор мінулых тэатральных пастановак, якія цяпер ужо не пераконваюць людзей. Расейская імпэрыя, здольная толькі на экстэнсіўнае пашырэньне, шукае спосабаў захавацца пасярод глыбокага разбуральнага крызісу, які ахапіў яе. Толькі сам беларускі народ можа і павінен выратаваць сваю Дзяржаву ад акупацыі і паглынаньня маскоўскай ардой. Беларусы павінны рыхтавацца да абарончай вызвольнай барацьбы за сваю волю.

    З дакладам выступіў сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту. Выступоўца падвёў вынікі дзейнасьці Партыі за прамінулы 2018 год. Год быў напоўнены актыўнай палітычнай і арганізацыйнай працай. У Менску ў сакавіку і жніўні былі праведзены дзьве навукова-практычныя канфэрэнцыі, прысьвечаныя 100-м угодкам абвяшчэньня БНР і 30-м угодкам утварэньня Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”. На канфэрэнцыях выступілі навукоўцы, мастакі, палітычныя і грамадзкія дзеячы, быў абнародваны шэраг невядомых шырокай публіцы фактаў і матар’ялаў, сваімі ўспамінамі падзяліліся пачынальнікі фронтаўскага руху. Было падкрэсьлена, што менавіта БНФ “Адраджэньне” на чале з Зянонам Пазьняком былі той авангарднай сілай, якая павяла патрыётаў на змаганьне за вольную Беларусь і дамаглася перамогі ў 1991 годзе.

    Народны Фронт і яго Кансэрватыўна-Хрысьціянская Партыя – БНФ і цяпер працягваюць нацыянальна-вызвольнае змаганьне. За гады быў накоплены вялікі палітычны досьвед, вырасла пакаленьне патрыётаў, выхаванае на ідэалах Незалежнасьці. У лістападзе КХП-БНФ разам з Амбасадай Летувіскай Рэспублікі ў Менску правялі міжнародную канфэрэнцыю, прысьвечаную адкрыцьцю, абароне Курапацкай сьвятыні і стварэньню Народнага мэмарыяла Курапаты. На канфэрэнцыі выступілі летувіскія гісторыкі і грамадзкія актывісты, а таксама беларускія гісторыкі, археолагі і ўдзельнікі стварэньня і абароны Курапатаў.

    Сябры КХП-БНФ правялі 24 сакавіка сьвяточны мітынг-канцэрт у Менску і 25 сакавіка ўзялі ўдзел у вялікім народным сходзе ў гонар 100-дзя БНР у Менску. КХП-БНФ арганізавала шматлюдны юбілейны мітынг у Курапатах 3 чэрвеня, прысьвечаны 30-годдзю адкрыцьця Курапатаў. Былі выступы навукоўцаў, палітычных і грамадзкіх дзеячаў, мэмарыяльная праграма мела паэтычнае чытаньне і выступы музыкантаў.

    На Дзяды 28 кастрычніка КХП-БНФ арганізавала традыцыйныя мэмарыяльныя шэсьце і мітынг у Курапаты, а 4 лістапада ў Лошыцу. Сотні людзей ўшанавалі памяць сьвятых пакутнікаў нашага народа. 25 лістапада КХП-БНФ правяла штогадовыя мерапрыемствы на Случчыне, прысьвечаныя ўгодкам Слуцкага Збройнага Чыну 1920 года, у якіх ўзялі ўдзел патрыяёты з розных куткоў краіны. Адбыліся партыйныя мерапрыемствы ў розных рэгіёнах краіны, арганізаваныя мясцовымі актывістамі. Трэба зазначыць, што некаторыя з запланаваных мерапрыемстваў КХП-БНФ былі забаронены ўладамі пад надуманымі зачэпкамі і з парушэньнем заканадаўства.

    Выступоўца спыніўся на кампаніі ў інфармацыйнай прасторы, прысьвечанай чарговай кампаніі Масквы па прымушэньню Беларусі да “больш сьціслай інтэграцыі, яднаньня” і г.д. Важна, каб было разуменьне нашага грамадзтва, што існуючы ў Беларусі рэжым не зьяўляецца абаронцам незалежнасьці і дзяржавы. Гэтыя людзі пастаўлены ва ўладу Масквой, яны выконваюць і будуць выконваць загады Масквы. Бараніць сябе і сваю краіну будзе сам народ, арганізаваны патрыятычным авангардам. Ужо цяпер неабходна рыхтавацца да абароны – у адпаведнасьці з Канстытуцыяй. Трэба пераканаць людзей, што Пуцін і Расея нічым ня лепшыя за сваіх мясцовых стаўленікаў. Самае важнае, каб Беларусь здолела застацца па-за трагічнымі падзеямі крывавага развалу расейскай імпэрыі, які ўжо насоўваецца на суседнюю дзяржаву. Незалежнасьць Беларусі і беларуская салідарнасьць– гарантыя паратунку для ўсіх нас.

    Дыскусію працягнулі сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. За дзесяцігоддзі незалежнасьці бальшыня беларускага грамадзтва на ўласным досьведзе пераканалася ў перавагах незалежнай дзяржавы. Матывацыі бываюць розныя, але людзі ня хочуць жыць у складзе Расеі, іх не падманеш. Тым ня менш, паводле назіраньняў выступоўцаў, апошнім часам ўзмацняецца прапагандысцкая кампанія гібрыднага тыпу. Прапаганда ўжо не карыстаецца лабавымі і прымітыўнымі мэтадамі, як раней. Патрыётаў не называюць фашыстам, усё робіцца хітрэй. У некаторых СМІ, якія прэтэндуюць на званьне “апазыцыйных” публікуюцца заклікі: “Беларусы, не партызаньце!”, “Пытаньне незалежнасьці можна вырашыць толькі на рэфэрэндуме” і т.п. хлусьня. На рэфэрэндуме лёс дзяржавы не вырашаецца. Тут табу, адлюстраванае ў канстытуцыі. Трэба тлумачыць людзям, што гэта ёсьць мэтады гібрыднай вайны супраць нас.

    Сябры паведамілі таксама пра водгукі падзей рэлігійнага жыцьця ў суседняй Украіне. Многія вернікі задаюцца пытаньнем: як жа РПЦ можа служыць, калі гэтая арганізацыя ня мае Томасу (фактычна, зьяўляецца нелегальнай, самазванчай структурай)? Многія беларускія сьвятары вяртаюць беларускую мову ў храмы, вядуць літургію на роднай мове, і гэта выклікае падтрымку вернікаў. Кіраўніцтва РПЦ, напалоханае падзеямі ва Украіне, імкнецца брутальна і гэбоўскімі мэтадамі спыніць гэтыя працэсы. У храмах усталёўваюцца камэры сачэньня, інфармацыя зь якіх ідзе да начальства РПЦ. Стала вядома, што Масква мае намер выслаць беларускіх сьвятароў на прасторы Расеі: у Сібір, Запаляр’е, Далёкі Усход. А ў беларускія храмы прызначыць прысланых з Расеі папоў. Усё наша грамадзтва павінна ўстаць на пратэст супраць запаўненьня нашай краіны імпартаванымі расейскімі канторскімі спэцамі ў расах.

    Трэба разумець, што гэбоўская РПЦ ад пачатку ня мае кананічнага права прысутнічаць на беларускай тэрыторыі. Яна тут нелегальная царква. Томас Украінскай праваслаўнай царкве дае магчымасьць беларусам рацыянальна ўспомніць пра Вялікае Княства Літоўскае і адрадзіць нашу Літоўскую праваслаўную мітраполію, якая пазьней была перанесена ў Кіеў, які мае цяпер томас. А гэта значыць, што аўтакефалія беларускай праваслаўнай царквы будзе цяпер ляжаць праз Кіеў і не залежыць ад нелегальнай гэбоўскай секты РПЦ.

    Сьвятары і вернікі павінны гуртавацца вакол ідэі Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы, якую трэба адраджаць на нашай зямлі. Толькі трэба быць уважлівымі і не ісьці за фальшывымі дзеячамі, якія спрабуюць называць сябе прадстаўнікамі гэтай Царквы. Сваімі прафанацыйнымі акцыямі яны ўжо прадэманстравалі сваю сутнасьць.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    13 студзеня 2019 г.



    Posted Jan 16, 2019, 4:00 PM by Адміністратар Навін
  • Спачуваньне сябру

    Выказваем нашы шчырыя спачуваньні сп. Зьміцеру Патаповічу, сябру Управы КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”, ягонай сям’і і блізкім у сувязі з напаткаўшым яго горам – сьмерцю бацькі. Няхай будзе пухам родная зямля беларускаму патрыёту.

    Сябры і кіраўніцтва Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    і Беларускага Народнага Фронту “Аджаджэньне”

    14 студзеня 2019 г.


    Posted Jan 16, 2019, 7:12 AM by Адміністратар Навін
  • Агент “Міхаіл”

    Патрыярх Кірыла ўвесь час быў глыбака перакананы ў тым, што Украіне ніколі ня ўдасца стварыць сваю памесную аўтакефальную царкву. Такі пункт гледжаньня быў агучаны яшчэ на пачатку 2000-х гадоў, пра што ў інтэрв’ю журналістам “5 канала” распавёў экс-дэпутат Вярхоўнай Рады, генэрал-маёр Рыгор Амельчанка.

    Я зь імі сустракаўся, былі ветлівыя дыскусіі і з Алексіям ІІ, і з Крылай наконт незалежнасьці Украіны, царквы. Яны заяўлялі, што мы – “адзіны братэрскі народ”.

    Я кажу: “Мы яе абавязкава атрымаем”. Вы ведаеце, што яны мне сказалі? Ня столькі АлескіІІ, як Кірыла: “Гэтага ніколі ня будзе, палкоўнік”, -- прыгадаў Рыгор Амельчанка.

    Ён дадаў, што ў 1992 годзе ў яго быў доступ да архіваў КГБ, бо ён працаваў юрыстам-кансультантам у камісіі Вярхоўнага Савета Расейскай Фэдэрацыі. І там яму стала вядома, што Кірыла на самой справе зьяўляўся агентам КГБ, які дзейнічаў пад псэўданімам “Міхаіл”.

    Сутнасьць у яго не сьвятога чалвека. Гэта структура КГБісцкага накірунку, прасякнутая чалавечай нянавісьцю, злосьцю. Па вялікім рахунку, міжнародны аддзел зьнешнерэлігійных сувязяў, які ўзначальваў Кірыла, -- гэта была рэзідэнтура спэцслужбаў СССР, потым РФ”, -- падкрэсьліў ён.

    Кіраўніцтва Службы бясьпекі Украіны паведаміла, што структуры Маскоўскага патрыярхата дапамагалі расейскаму спэцназу рыхтаваць анэксію Крыма. Царкоўнікі забясьпечылі прыкрыцьцё першым групам расейскіх дывэрсантаў, а пасьля анэксіі заняліся мілітарызацыяй сьвядомасьці юнык крымчанаў.

    Расейскі дывэрсант і тэрарыст Ігар Гіркін (Стралкоў), выконваючы загад крамлёўскага камандваньня і Уладзіміра Пуціна, праводзіў у Крыме разьведку пад прыкрыцьцём маскоўскага духавенства. Пра гэта йдзецца ў інфармацыйным буклеце Службы бясьпекі Украіны.

    N.

    Крыніца: https://politeka.net/news/society/839783-v-ukraine-raskryli-pravdu-o-patriarhe-kirille-agent-rabotavshij-pod-psevdonimom/?fbclid=IwAR38JyPMfaD1TkJ_BtK1dq0y2imBukTvMcTBaxyIAyKvrD5-oD3o5RiXS3c 


    Posted Jan 7, 2019, 7:17 PM by Адміністратар Навін
  • Лідэры змагарных нацый: генэрал Шарль дэ Голь

    18 чэрвеня 1940 года, калі Францыю займалі нямецкія войскі, а маршал Пэтэн пасьпяшаўся падпісаць перамір’е, адзін французкі генэрал заклікаў працягваць змаганьне. На хвалях ВВС Шарль дэ Голь выступіў са зваротам, які пазначыў нараджэньне Супраціву нацыстоўскай Нямеччыне.

    Чэрвень 1940 г. Праз месяц вайны з Нямеччынай Францыя ўбачыла, што фронт прарваны на ўсіх участках, яе войскі поўнасьцю разгромлены, а па яе тэрыторыі імчаць нямецкія танкі. На дарогах Францыі разгарнуўся зыход, панічныя ўцёкі цывільных, што зьмяшаліся з разгромленымі вайсковымі.

    Французкі ўрад пераехаў у Бардо і аддаўся пад уладу маршала Пэтэна, старога пераможцы з-пад Вэрдэна (1916). 17 чэрвеня маршал заявіў у сваёй прамове, што неабходна спыняць змаганьне і прасіць перамір’я ў Нямеччыны, зь якой ён мае намер супрацоўнічаць.

    У той жа дзень генэрал дэ Голь пакідае Францыю і накіроўваецца ў Лёндан. Ён перакананы, што трэба працягваць змаганьне разам з брытанскімі хаўрусьнікамі. 18 чэрвеня 1940 г. ён выступае на хвалях ВВС (Radio Londres) з прамовай, у якой заклікае французкіх жаўнераў “уступіць у кантакт” зь ім.

    Полымя французкага супраціву не павінна згасьнуць”, -- завершыў ён свой выступ. Сапраўды, гэтая прамова, якую непасрэдна пачула мала людзей, лічыцца актам нараджэньня французкага супраціву, які будзе арганізоўвацца адначасова ў Лёндане і падпольна на французкай тэрыторыі.


    Зварот 18 чэрвеня 1940 г.

    Кіраўнікі, якія на працягу шэрагу гадоў ачольвалі французкія арміі, сфармавалі ўрад.

    Гэты ўрад, прымаючы паразу нашых армій, уступіў ў зносіны з ворагам, каб спыніць змаганьне.

    Зразумела, мы былі раздушаны мэханічнай, наземнай і паветранай сілай ворага.

    Значна больш, чым іхняя колькасьць, якраз танкі, самалёты, тактыка немцаў прымусілі нас адступаць. Менавіта танкі, самалёты, тактыка немцаў былі нечаканасьцю для нашых начальнікаў да такой ступені, што гэта прывяло іх туды, дзе яны сёньня апынуліся.

    Але ці сказана апошняе слова? Ці павінна зьнікнуць надзея? Ці канчатковая наша параза? Не!

    Паверце, я ведаю, што кажу, і я кажу вам: нішто не страчана для Францыі. Тыя ж сродкі, якія нас перамаглі, дапамогуць нам урэшце дасягнуць перамогу.

    Францыя не самотная! Яна не самотная! За ёю вялізная імпэрыя. Яна можа ўступіць у блок з Брытанскай імпэрыяй, якая валадарыць морам і працягвае змаганьне. Яна можа, як Англія, інтэнсіўна выкарыстоўваць бязьмежны індустрыяльны патэнцыял Злучаных Штатаў.

    Гэтая вайна не абмяжоўваецца няшчаснай тэрыторыяй нашай краіны. Гэтая вайна не абмяжоўваецца бітвай за Францыю. Гэтая вайна ёсьць сусьветнай вайной. Ніякія няўдачы, ніякія страты часу, ніякія пакуты не замінаюць таму, што ў сьвеце знойдуцца ўсе неабходныя сродкі для таго, каб урэшце разграміць нашых ворагаў. Раструшчаныя сёньня мэханічнай сілай, мы можам перамагчы ў будучыні яшчэ большай мэханічнай сілай. У гэтым ёсьць лёс сьвету.

    Я, генэрал дэ Голь, знаходжуся зараз у Лёндане, і заклікаю французкіх афіцэраў і жаўнераў, якія знаходзяцца на брытанскай тэрыторыі або прыбудуць сюды, са зброяй або без зброі, заклікаю інжынэраў і кваліфікаваных рабочых збройнай індустрыі, якія знаходзяцца на брытанскай тэрыторыі або прыбудуць сюды, уступіць са мной у кантакт.

    Што б там ні было, полымя французкага супраціву не павінна згаснуць, і яно ня згасьне.

    Заўтра, як і сёньня, я буду выступаць па Radio de Londres.

    Генэрал Шарль дэ Голь

    18 чэрвеня 1940 г.


    х х х

    Да ўсіх французаў

    Францыя прайграла бітву!

    Але Францыя не прайграла вайну!

    Выпадковыя ўрадавыя кіраўнікі могуць капітуляваць, паддацца паніцы, забывыўшыся пра гонар і аддаючы краіну ў рабства. Аднак нішто ня страчана!

    Нішто ня страчана, бо гэтая вайна ёсьць сусьветнай вайной. Вольны сьвет яшчэ ня ўжыў свае вялізныя сілы. Настане дзень, калі гэтыя сілы раздушаць ворага. Неабходна, каб Францыя ўжо з гэтага дня была гатовая да перамогі. Яна абавязкава верне сваю свабоду і сваю веліч. Гэта ёсьць мая мэта, мая адзіная мэта!

    Менавіта таму я заклікаю ўсіх французаў, дзе б яны ні знаходзіліся, далучацца да мяне ў змаганьні, у ахвярнасьці і надзеі.

    Наша айчына ў сьмяротнай небясьпецы.

    Усі на змаганьне, каб выратаваць яе!

    Жыве Францыя!

    Генэрал дэ Голь

    Генэральны штаб

    4, Карлтан Гардэнс, Лёндан, Паўд. Зах.

    2 жніўня 1940 г.

    Крыніца: http://www.charles-de-gaulle.org/dossier/18juin/analyses/delpla.htm


    Пераклаў з французкай В. Буйвал.





    Posted Jan 7, 2019, 7:14 PM by Адміністратар Навін
  • Фальшывы тэлевечар на БТ як мэтад антыбеларускай палітыкі

    Вядома, што для большасьці насельніцтва нашай краіны менавіта сустрэча Новага года зьяўляецца галоўным сьвятам. Савецкая традыцыя “семейного праздника”, мабыць, яшчэ доўга застанецца жыць у масавай сьвядомасьці, замяняючы сабой сапраўдную каштоўнасьць чалавека, сям’і і грамадзтва – сьвяткаваньне Нараджэньня Хрыста. Доўга яшчэ будуць курсаваць па нашай сацыяльнай арбіце п'яныя рускагалёкаючыя дзеды-марозы і сьнягуркі, у беларускім космасе будзе раўці дзікая і безгалосая расейская папса. За дзесяцігоддзі дзяржаўнай незалежнасьці і на гэтай дзялянцы культурнага жыцьця зроблена надта мала. А тое, што зроблена, ёсьць вынікам перш за ўсё асьветніцкай дзейнасьці народных талентаў самадзейнасьці і патрыятычных сьвятароў розных канфэсій – і ўсё гэта насуперак рэжымнай палітыцы татальнай русіфікацыі і вайны супраць беларускай культуры.

    У гэтым сэнсе суседнія народы зрабілі за гэты пэрыяд велічэзны прагрэс на аснове адэкватнай дзяржаўнай палітыкі. Ды ў палякаў, летувісаў або латышоў і пад саветамі справы з патрыманьнем нацыянальнай традыцыі былі непараўнальна лепшымі. У іх нават школа існавала ў роднай мове і дзейнічалі спэцыяльныя цэнтры, дзе дзяцей вучылі народнаму мастацтву, народным рамёствам, адным словам, вучылі любіць роднае.

    Любоў да народнага фальклёра, сьпеваў, шматжанравага народнага мастацтва павінна культывавацца з першых імгненьняў жыцьця – з матчынай калыханкі. І потым з кожным крокам па жыцьці дзіця спазнае сьвятыя каштоўнасьці нацыянальнай традыцыйнай культуры, яны становяцца ягоным духоўным багацьцем. У Беларусі за часы маскоўскага панаваньня брутальна парушана гэтая повязь беларусаў са сьвятым і вечным. У нацыянальную скарбонку чужымі рукамі ўціснуты тандэтны сурагат – чужынская мова, чужынскія сьпевы, чужынскае думаньне, чужая кніга. Перасяленьне мільёнаў беларусаў у гарады паспрыяла паглыбленьню русіфікатарскай ямы, якая аддзяляе беларусаў ад нацыянальных каштоўнасьцяў. Гармонія жыцьця на сваёй зямлі, у роднай культуры парушана і вядзе да дэзарыентацыі грамадзтва, да страты пачуцьця сябе ў гэтым сьвеце, да дэмаралізацыі моладзі, якая бачыць перад сабой чужыя арыенціры.

    “Дорогими россиянами” нашы людзі, аднак, так і не зрабіліся ды ніколі і ня зробяцца. Практычным вынікам гэтых рэгрэсійных працэсаў ёсьць зьдзек з нашых людзей на прасторах Расеі, іх там ня лічаць паўнавартаснымі людзьмі нароўні зь іншымі гастарбайтэрамі і мігрантамі. А людзі з суседніх цывілізаваных народаў глядзяць на беларусаў хто са спачуваньнем (як да тых, хто патрапіў у бяду або хварэе), хто зь усьмешкай кпіны. Бывае яшчэ горш, калі пачуўшы расейшчыну з беларускіх вуснаў людзі ў замежжы выліваюць на нашых грамадзян усю сваю нянавісьць да былых або цяперашніх расейскіх акупантаў, бо напоўніцу асацыююць беларусаў з маскоўцамі. А часам і самы беларусы (асабліва маладыя) на пытаньне замежнікаў пра нацыянальнасьць адказваюць: “русский”, ды потым зьдзіўляюцца падкрэсьлена адмоўным адносінам да сябе.

    Нядзіва, што ўсё дайшло-дакацілася да такога абсурднага стану. Як вядома, у акупаванай Беларусі сістэма дзяржаўнага выхаваньня і адукацыі ад яселяк да вышэйшай школы пабудавана на чужынскай расейшчыне. У садку і школе за цэлыя гады дзіця ні разу не пачуе беларускага слова, беларускага вершыка, беларускай песенькі. Дадатаковыя крыніцы сацыяльна-культурнага выхаваньня таксама запоўнены чужародным, сурагатным. Так, з 52 платных цэнтраў дзіцячага разьвіцьця ў нашай сталіцы няма ніводнага ў беларускай мове. У выніку вырастае “маладое пакаленьне незалежнасьці”, зь якога вельмі многія нават не разумеюць беларускую мову (ім нефармальна патлумачылі, што яна “деревенская”). Для вельмі многіх людзей родная традыцыя даўно стала чужой, сьвет стаў з ног на галаву. І жыць ім у перавернутым сьвеце пакуль што камфортна. Страшны кошт гэтага “камфорта” ў даволі хуткім часе будзе выразна акрэсьлены маскоўскімі імпэрцамі паводле ўнівэрсальнай формулы: “забралі мову – забяруць і маёмасьць”. На жаль, многія ў нашым грамадзтве трывожацца, адчуваюць набліжэньне бяды, але ніяк ня могуць ідэнтыфікаваць яе прычыны, крыніцу і пэрспэктыву. Ня могуць знайсьці альтэрнатыву, дарогу да паратунку сябе і сваёй сям’і.

    На гэтыя несьвяточныя па настроі разважаньні нас наштрухнулі карцінскі з афіцыёзных каналаў тэлебачаньня. Увесь пераднавагодні вечар і значную частку сьвяточнай начы на БТ круцілі лекцыі па беларускай народнай кухні і выступы самадзейных гуртоў. Апошняе, аднак, не заўсёды было беларускім, маляваныя маладзіцы раптам зьбіваліся на папсовыя расейскія сьпевы “фабричной окраины”, адным словам, на боб з гарохам. Адчувалася, што рэжымныя культуртрэгеры з крывой усьмешачкай падсунулі нам свой сцэнар – “вам хочется белорусскости, так вот нате вам по самое не хочу…” Зразумела, што ніхто не хацеў, сеўшы за сьвяточны стол, глядзець-слухаць лекцыі па традыцыйных кухонных справах. І танцаваць не хацелі пад фальклёр (для гэтага, паўтараем, патрэбная культурная адукацыя і выхаваньне – чаго няма). Зразумела, што людзі масава пераключаліся на расейскія навагоднія шоў. Вось на гэта і быў разьлічаны рэжымны тэлесцэнар. Традыцыйная беларушчына павінна была раздражняць людзей у сьвяточным настроі (“опять оні на БТ со своімі пріпевкамі!..”). У маскоўцаў тэлекарцінкі былі яркія і прывабныя: ніхто фальклёр не паказваў, а кіркоравы-пугачовы перамяжаліся з выдатнымі выступамі заходніх выканаўцаў, паказвалі вясёлыя мюзіклы. БТ давала адмоўны кантраст чужой відовішчнай падзеі. Беларускае павінна асацыявацца ў беларусаў з чымсьці неадэкватным, нудным, калгасным, аджылым, пэнсіянэрскім (эпітэты можна працягваць).

    Сапраўднае нацыянальнае тэлебачаньне мабілізавала б усе беларускія таленты (яны ёсьць, іх безьліч!) з розных жанраў відовішчных мастацтваў. Выступалі б выдатныя беларускія гурты і выканаўцы сучаснай музыкі, артысты падрыхтавалі б яркія забаўляльныя шоў – усё на роднай мове. Было б прадэманстравана, што наша культура шматгранная, сучасная на аснове нацыянальнай традыцыі і мовы, што яна жыве і разьвіваецца. Рэжымныя зрабілі ўсё з дакладнасьцю да наадварот.

    Ва ўмовах расейскай вайны супраць нашай культуры і мовы ў нашых людзей ёсьць, аднак, і фармальныя, і нефармальныя магчымасьці самаразьвіцьця і адэкватнага выхаваньня сваіх дзяцей. У шэрагу каталіцкіх касьцёлаў і літаратурных ды этнаграфічных музэяў у дні зімовых вакацый праводзяцца традыцыйныя народныя сьвяты і майстар-класы па народнай культуры ў беларускай мове. Там зьбіраюцца дзесяткі сем’яў з дзецьмі. А дзе астатнія – перад расейскім тэлевізарам? Самы сем’і павінны аб’ядноўвацца ў самадзейныя клюбы і вучыць дзяцей нашым сьпевам, гульням, абрадам – на роднай мове. Так, гэта ёсьць форма супраціву, нават форма нацыянальнага змаганьня супраць чужынскага тупога, ардынскага гвалту. Дык хіба ня трэба бараніць дзяцей ад чужынскага гвалту, хіба ня трэба ратаваць іхнія душы ад чужога атрутнага сурагату?

    Няхай 2019-ты год пакладзе пачатак шырокага нацыянальнага рушаньня на культурным фронце за сваё, за роднае, за сьвятое.

                            Валеры Буйвал



    Posted Jan 2, 2019, 7:46 AM by Адміністратар Навін
  • Голас вайны

    Мы понимаем, что такое государство, как Беларусь, среднее по размерам, не может выжить в настоящее время, особенно в эпоху финансово-экономических кризисов.

    Ул. Макей

    Сэнтэнцыя” міністра замежных справаў Рэспублікі Беларусь Ул. Макея, што гучыць як сьмяротны прысуд нашай Беларускай Дзяржаве, не выпадкова ўзята намі ў якасьці эпіграфа да гэтага тэкста. Гэта абсалютна ўнікальная заява. Трэба прызнаць, што тав. Макей праявіў тут неардынарную шчырасьць – гэта ёсьць дэфіцытны тавар на міжнародным інфармацыйным рынку. Дзякуй яму за гэта, такога сёньня не дачакаешся ні ад А. Лукашэнкі, ні ад Ул. Пуціна, ні ад С. Лаўрова, сапраўднага, маскоўскага начальніка тав. Макея па МЗС. На працягу сьнежня адбылася сэрыя афіцыйных сустрэч паміж вышэйшымі фігурамі Расеі і рэжыму РБ, зроблены шэраг публічных заяваў. Журналісты і аналітыкі спаборнічаюць паміж сабой у прагнозах самага шырокага спэктру – ад эсхаталагічных, блізкіх да гістэрыі, да выкананых у лёгкім жанры – “всё хорошо, прекрасная маркиза…” Але сапраўднай інфармацыі пра патрабаваньні Масквы, высунутыя рэжыму РБ, пра вынікі гэтых сустрэч як не было, так і няма. Пад калядныя і навагоднія сьвяты Крэмль спрабуе правярнуць чарговую апэрацыю “уцёмную”. Беларускае і міжнароднае грамадзтвы знаходзяцца ня проста ў інфармацыйным вакууме ў прасторы гэтай тэмы, а яшчэ ў больш складаным становішчы – прастора штучна запаўняецца фальшывымі шумамі, гулам і піскам.

    І вось 19 сьнежня Ул. Макей даў інтэрв’ю фармальна зусім нэўтральнай публіцы: японскай тэлерадыёгрупе канала NHK. Японцы аказаліся выдатнымі прафэсіяналамі і здолелі выклікаць рэжымнага міністра на шчырасьць. Зноў прызнаем, што і ён выказваўся даволі адназначна, хаця і схлусіў некалькі разоў. Так бы мовіць, “схлусіў шчыра”. Пачытаць увесь тэкст (на які мы будзем спасылацца) надзвычай пазнавальна. Ён зьмешчаны на старонцы МЗС РБ:


    http://mfa.gov.by/press/smi/de367645ecb2d418.html 


    Цяпер па парадку, пра самае галоўнае – лёс Беларусі. Вось першая цытата з тав. Макея:

    К сожалению, сегодня мы действительно вовлечены, скажем так, в ту конфронтацию и санкционное противостояние, которые существуют в отношениях между Россией и Западом в силу известных событий. Мы от этого страдаем. Поэтому мы, конечно же, хотели бы избежать дальнейшего обострения. Исходим из того, что это невыгодно ни одной из сторон. Мы в пределах возможного стремимся сделать все, чтобы конфронтационная риторика, санкционное противостояние было минимизировано, устранено, потому что для нашего государства, для ситуации в регионе, особенно в вопросах безопасности, это имеет огромное значение”.

    Паўстае пытаньне. Як гэта сталася, што наша дзяржава Беларусь – неўтральная па сваім канстытуцыйным статусе – аказалася “вовлечена” ў канфрантацыю і санкцыйнае супрацьстаяньне паміж Расеяй і Захадам? Міністр не згадвае аб тым, хто ўцягнуў нашу краіну ў гэтую канфрантацыю, але мы ведаем, што гэта зрабіў існуючы ў Беларусі палітычны рэжым на загад свайго гаспадара – імпэрскай Масквы. Міністр завярае, што яны (рэжым) імкнуцца рабіць усё, каб супрацьстаяньне мінімізаваць, выдаліць – асабліва ў пытаньнях бясьпекі. Гучыць прывабна і інтэлігентна нават. Але крыху дэкларатыўна. Пашукаем канкрэтыкі ў гладкай плыні міністэрскага інтэрв’ю. І канкрэтыка ёсьць! Спачатку Ул. Макей фармулюе, так бы мовіць, “філасофскую базу” рэжымнай палітыкі:

    Говоря о том, что мы действительно являемся тесными союзниками с Россией, я, тем не менее, хотел бы подчеркнуть, что Беларусь, как любое независимое государство, стремится проводить и проводит внешнюю политику, торгово-экономическую политику исходя из абсолютно собственных национальных интересов. Мы исходим в нашей политике из того, что необходимо нашей стране, что важно для нашего народа. Понятно, что мы тесно взаимосвязаны, но, тем не менее, Беларусь, как независимое, суверенное государство, всегда стремилось проводить и будет проводить абсолютно независимую внешнюю политику, которая направлена на благо народа”.

    Пасьля базавага абгрунтаваньня міністр некалькімі штрыхамі акрэсьлівае канкрэтныя дасягненьні палітыкі свайго рэжыма і свайго міністэрства:

    Ён згадвае пра “регулярное проведение Трехсторонней контактной группы ОБСЕ. Заседания этой группы проходят 2 раза в месяц в Минске. К нам нет никаких претензий в этом плане. (…) Мы стараемся внести свою посильную лепту в разрешение этого конфликта. (…) философия нашей внешней политики состоит в том, чтобы уходить от этой сегодняшней конфронтации”.

    Схлусіў міністр Макей, не стрымаўся. Перш за ўсё наконт “никаких претензий”. Україна пад ціскам Захаду вымушана была пагадзіцца на перамовы з расейскім агрэсарам у сталіцы краіны-сатэліта Масквы і патрапіла ў палітычную пастку, зь якой выбрацца цяпер няпроста. Масква абсалютна нахабна, адразу ж пасьля падпісаньня, груба парушае ўсе пагадненьні, дамоўленасьці аб спыненьні агню і абмену палоннымі. А тым часам афіцыйны Менск з лістапада 2016 года (два гады запар!) рэгулярна і пры любой нагодзе галасуе ў ААН і іншых міжнародных арганізацыях у падтрымку агрэсіўнай палітыкі Расеі разам з групай запісных сатэлітаў Масквы ад Зімбабвэ да Сэрбіі. Такім ёсьць лукашыстоўскі “сувэрэнітэт” і “нэўтралітэт”. Палітычныя і грамадзкія дзеячы, мільёны простых грамадзян Украіны ўжо ня раз выказвалі свой праклён гэтай подлай антыўкраінскай палітыцы афіцыйнага Менску ў цэлым і МЗС РБ у прыватнасьці.

    Але каштоўная матэрыя канкрэтыкі не пакідае сп. міністра. Ён заяўляе:

    Мы видим, что сейчас происходит в соседних с нами странах, входящих в блок НАТО. Размещаются новые военные базы, происходит расширение блока НАТО на Восток, эти базы размещаются непосредственно у наших границ. Мы видим, что в Польше, странах Балтии, других странах раздаются какие-то новые заявления о том, чтобы дополнительно разместить американский военный контингент, некоторые страны даже готовы заплатить за это. (…)

    Знаете, вся история говорит о том, что порох всегда нужно держать сухим. Мы извлекли уроки из этой истории, которая для нашего народа зачастую была трагической. Мы исходим здесь из разумной целесообразности – обеспечение надлежащей обороноспособности государства, надлежащего уровня подготовки наших вооруженных сил. В случае, если возникнет какая-то прямая угроза для безопасности нашей страны, мы должны быть готовы дать отпор агрессору, как это принято говорить”.

    Па стылю і тону – гэта проста савецкая архаіка ад А.А. Грамыкі, вядомага маскоўскага дыпламата з вёскі Старыя Грамыкі Гомельскага раёна. Толькі што цяперашні пасьлядоўнік не сказаў “агрессивный блок НАТО” (сочыць за лексікай!). А цяпер нагадаем аб тым, што ведаюць нават школьнікі, якія чытаюць папулярныя кніжкі па гісторыі. Калі дзяржава бярэ на сябе статус нэўтралітэта і заяўляе аб ім (як гэта рабілі ў Навейшай гісторыі Эўропы Швэцыя, Швайцарыя, Іспанія, Бэльгія і г.д.), то палітычнае кіраўніцтва робіць наступным чынам. Не заключае ніякіх вайсковых хаўрусаў і пагадненьняў ні зь якім з бакоў, не дапускае на сваю тэрыторыю чужыя войскі, не пасылае свае войскі за межы краіны, нават устрымліваецца на афіцыйным узроўні ад рэзкіх ацэнак палітыкі ўцягнутых у канфлікт дзяржаў. Нэўтральная дзяржава папярэджвае ўсіх, што ў выпадку парушэньня чужымі войскамі яе тэрытарыяльнай недатыкальнасьці, яе армія будзе аказваць узброены супраціў любому агрэсару (так, напрыклад, рабіла армія Швайцарыі ў чэрвені 1940 года, калі гітлерскі вэрмахт парушыў яе дзяржаўныя межы). Для нэўтральнай краіны ўсе дзяржавы роўныя. Яна не прымае нічый бок ва ўмовах пагрозы канфлікта або падчас канфлікта. Парушэньне дзяржаўнага сувэрэнітэту разглядаецца ў рамках міжнароднага права як вельмі сур’ёзнае міжнароднае злачынства.

    А пра што urbi et orbi заяўляе лукашыстоўскі міністр? Чытаем чорным па беламу:

    Да, сегодня нет таких прямых угроз, но мы не можем сказать, что застрахованы от этого в будущем с учетом развития конфронтационной ситуации, которую мы наблюдаем сегодня в нашем регионе. Взаимные претензии и геополитическое противостояние между Востоком и Западом, между Россией и США, приостановление участия США в Договоре о ликвидации ракет средней и малой дальности, тлеющие и новые конфликты, рост обвинительной риторики в адрес друг друга. Мы можем говорить сегодня об очередном витке «гонки вооружений», все стороны предпринимают соответствующие усилия в этом плане. Конечно же, мы не можем спокойно наблюдать за этими процессами в сфере безопасности, которые являются весьма чувствительными для нашего региона. (…)

    У нас в рамках нашего всестороннего взаимодействия с Российской Федерацией существуют соответствующие планы военного и военно-технического сотрудничества. У нас создана так называемая региональная группировка войск. В нашем регионе совместно с Россией они работают по соответствующим планам и программам. Здесь нет никакого противоречия. Мы очень плотно сотрудничаем и с Россией в военно-технической сфере”.

    Цікаўныя школьнікі ведаюць, а міністр МЗС РБ “ня ведае”, што існуючы ў Беларусі рэжым ад пачатку свайго існаваньня растаптаў нэўтральны статус Беларусі, не зрабіўшы, аднак, юрыдычнай і публічнай карэкцыі гэтага статусу. Такім чынам, усе рэжымныя заявы пра палітычны і вайсковы нэўтралітэт Беларусі зьяўляюцца дэмагогіяй і хлусьнёй. Краіна даўно і “усебакова” (паводле Ул. Макея) уцягнута ў сфэру агрэсіўнай ваеннай палітыкі Расеі. Беларуская армія дэ факта (а часткова нават дэ юрэ) зьяўляецца падраздзяленьнем узброеных сілаў РФ, прыкладна ў статусе вайсковай акругі. Гэтая сітуацыя супярэчыць Канстытуцыі Беларусі і жаданьню абсалютнай большасьці нашага народа, але гэта не цікавіць прамаскоўскі рэжым.

    Можна было б зразумець, калі б сапраўднае нацыянальнае кіраўніцтва Беларусі, не жадаючы дражніць Маскву, рабіла б супакойваючыя заявы, а само цішком супрацоўнічала з заходнімі дэмакратычнымі краінамі, шукаючы там абароны ад усходняй імпэрыі. Але існуючы рэжым зрабіў адваротны выбар, прадыктаваны той жа Масквой, -- вайсковы хаўрус, сумесная ваенная стратэгія і тактыка з краінай, якая ўжо вядзе захопніцкія войны, палохае сьвет ядзернай зброяй, забівае людзей і нішчыць гарады і паселішчы ў розных краінах. На самой справе наша тэрыторыя, наша армія і наш народ зьяўляюцца першым эшалёнам абароны Масквы. І робіцца гэта пад фальшывым сьцягам “нэўтралітэта”.

    Такую палітыку некаторыя з камэнтатараў называюць “самагубчай”. Але трэба зразумець, што рэжымнае начальства ў Менску не зьбіраецца паміраць у ваеннай канфрантацыі паміж Расеяй і дэмакратычнымі краінамі. Рэжымныя разьлічваюць, што пакутваць і паміраць, абараняючы Расею, будуць толькі армія і насельніцтва Беларусі. А для рэжымнай вярхушкі знойдуцца бункеры і камфортны прытулак у Маскве (або Растове). Такая антынародная палітыка ёсьць забойчай, а не замагубчай.

    Куды б не накіравала пуцінская Масква зьнішчальныя ўдары сваёй агрэсіі – на Украіну, Польшчу або краіны Балтыі – у любым выпадку тэрыторыя Беларусі будзе галоўным плацдармам агрэсіі. Сюды ж (гэта натуральна) будуць скіраваныя магутныя ўдары ў адказ ад дэмакратычных краін. Ніхто ня будзе слухаць абывацельскіх завярэньняў з нашай тэрыторыі, што “мы вайны не хацелі, ды мы ня думалі, што так атрымаецца”. Масква праз некаторы час можа спыніць баявыя дзеяньні і пайсьці на мірныя перамовы. Але для нас гэта ўжо ня будзе мець ніякага значэньня. Нас і нашую краіну ўжо “пусьцяць у расход” шырокім жэстам крамлёўска-лубянскага баярства. Так ужо было і ў 17-м і ў 18-м стагоддзях, калі Масковія не лічылася з сапраўдным статусам дзяржаўнага сувэрэнітэту ВКЛ, і ў 1812, 1914-18, 1939-44 гадах, калі Беларусь была ператворана ў зону чужога зьнішчальнага канфлікта ўжо на правах расейскай калоніі.

    Спэцапэрацыя ўцёмную”, разыграная Масквой на працягу сьнежня, азначае імклівае набліжэньне Беларусі да вайны.

    Сарваць жудасныя планы расейскага агрэсара і ягоных мясцовых васалаў можа толькі адзінадушны супраціў Беларускага народа. У 2019 годзе павінна разгарнуцца наша нацыянальнае змаганьне за мір, за вызваленьне ад каланіяльнай залежнасьці ад Імпэрыі Зла, за вяртаньне Беларусі ў эўрапейскую цывілізацыю. Альтэрнатывы народнаму супраціву няма.

                            Мікола Юніцкі



    Posted Jan 2, 2019, 7:43 AM by Адміністратар Навін
  • ВІНШАВАНЬНЕ З НОВЫМ ГОДАМ

    Дарагія землякі, дарагія Беларусы!

    Віншую ўсіх з Новым 2019 Годам!

    Зычу шчасьця ўсім нам і нашай дарагой Бацькаўшчыне Беларусі.

    Беражэм нашу Беларусь! Гэта наш сьветлы дом. Наша зямля. І нідзе няма лепш, як на радзіме ў роднай Беларусі. Той, хто паезьдзіў па сьвеце, пажыў за мяжой, той гэта ведае. Нам толькі трэба навесьці парадак у сваім доме, збавіцца ад вельмі нядобрых палітыкаў, што прадаюць краіну. Збавіцца і зьберагчы Беларусь.

    Апошнім часам мы чуем, што некаму ўсё зямлі мала. Сапсавалі, загадзілі ўвесь Сібір, нават тундру, а ім яшчэ Беларусі нехапае, каб і тут усё высмактаць і ператварыць у памыйку.

    І вось іхняя агентура робіць спэктаклі, быццам бы апытаньне ў Сеціве па нашых абласьцях, хто хоча далучыцца да Расеі.

    Найперш такім апытаньням нельга верыць, бо гэта прапаганда з чужой ініцыятывы. Другое -- робіцца гэта, каб любым спосабам падзяліць нашае грамадзтва і сутыкнуць людзей. І трэцяе -- усяліць ў галовы недасьведчаных людзей думку, што можна праз рэфэрэндум ліквідаваць свю дзяржаву, ці аддаць сваю зямлю акупантам, суседзям ці нейкім агрэсарам.

    Памятайма, што пытаньне аб існаваньні дзяржавы, суверэнітэту, анэксіі і іншых чыньнікаў, зьвязаных з існаваньнем краіны, забараняецца выносіць на рэфэрэндум ня толькі згодна законаў Беларусі, але і ва ўсім сьвеце.

    Мы бачылі, што бывае акупант захоплівае частку тэрыторыі краіны праводзіць там свой нібыта рэфэрэндум. На такія варожыя рэфэрэндумы акупаванаму насельніцтву, зразумела, ня трэба хадзіць. Такія рэфэрэндумы нічога ня значаць. Гэта акупацыйная тактыка агрэсараў, каб прыдумаць падтрымку агрэсіі. Вось такое мы бачылі на акупаваных частках Украіны.

    Беларусы -- разумны старажытны вялікі народ, які некалі стварыў магутную дзяржаву -- Вялікае Княства Літоўскае, культура якога ўплывала на ўсю усходнюю Эўропу, а мова беларуская была дзяржаўнай, выкарыстоўвалася ў дыпляматыі. Гэта ўсё жыве ў нашай мэнтальнасьці. І таму мы іншыя ад нашых суседзяў.

    У новым 2019 годзе мы мусім быць салідарныя між сабой. Ніхто за плячыма народу ня мае права і ня можа вырашаць лёс народа і яго краіны.

    Прэзідэнтаў з дваццаціпяцігадовым тэрмінам не бывае. Бываюць толькі узурпатары, што незаконна ўтрымліваюць уладу. Усе іхныя рашэньні і дэкрэты незаконныя, а дамрвы нікчэмныя.

    У Вольнай Беларусі адразу будуць адменены ўсе антылюдзкія дэкрэты ўзурпатара. Людзі атрымаюць зямлю, вольнае права прадпрыймальніцкай дзейнасьці. Будуць ліквідаваныя ідэолагі на месцах працы, перагледжана і адменена кнтрактная сістэма. Будзе вернута ўсходняя мяжа, беларускае радыё і тэлебачаньне, нацыянальная дзяржаўная сімволіка, пашана да беларускай мовы і культуры. Пачнуцца рэформы і вольныя парляманцкія выбары.

    У Новым 2019 годзе набліжайма Вольную Беларусь! Будзьма гатовыя яе абараняць ад любога агрэсара. Рыхтуймася да абароны Айчыны. Хай будучыня нашай краіны і нашых людзей будзе сьветлый і прыгожай!

    З новым Годам!

    Слава Айчыне!

    Жыве Беларусь!                                                                  Зянон Пазьняк


    31 сьнежня 2018 г.        

    Posted Dec 31, 2018, 11:33 AM by Адміністратар Навін
  • Подых катастрофы

    П р а д м о в а

    Перш чым прачытаць гэтую аголеную інфармацыю А. Ляшкевіча трэба настроіцца на тры неабходныя рашэньні. (Ня маючы іх у галаве, – ня трэба й чытаць):

    1. Усім насельнікам Рэспублікі Беларусь трэба рэальна рыхтавацца да збройнай абароны Айчыны супраць расейскага агрэсара.

    2. Усім насельнікам Рэспублікі Беларусь трэба рэальна рыхтавацца да ліквідацыі здрадніцкага рэжыму Лукашэнкі.

    3. Каб перамагчы трэба гуртавацца вакол Беларускай Нацыянальнай ідэі.

                                                                                                                                                Зянон Пазьняк


    Мізансцэна мела дэманстрацыйны характар і адмыслова была разыграна на правінцыйных падмостках у Берасьці. Фармальна яна называлася “сустрэчай двух прэм’ераў”. Маскве вельмі важна было прадэманстраваць галоўнаму начальніку свайго васальнага рэжыму, што ён адсунуты ў бок пры абмеркаваньні важнейшых стратэгічных установак, выстаўленых Крамлём Беларусі. Начальніку, да якога ў кабінэт вадзілі заштатных расейскіх «мэраў» і нават драбнейшых па статусу расейскіх гасьцей, павінна было стаць зразумелым, што зь ім ня лічацца і ў любы момант могуць замяніць яго на больш падпарадкаваную постаць. Ён гэта зразумеў і, як ужо бывала, у адказ на завочны ўльтыматум сваіх маскоўскіх гаспадароў махаў рукамі з экрана тэлевізара і кляўся ў “пасьлядоўнай прыхільнасьці да інтэграцыі”, бо паводле логікі лукашызма, менавіта гэта зьяўляецца формай “абароны сувэрэнітэта”, за які ён таксама кляўся. Беларускае грамадзтва, прызвычаянае да абсурдаў, амаль не заўважыла палітычную падзею. Выказваем упэўненасьць, што т. зв. “вярхі сістэмы” яе заўважылі, але яшчэ неабходна сабраць інфармацыю аб тым, як яны паставіліся да яе. Пра гэта ніжэй.

    Дык вось, калі сьцісла, Масква запатрабавала ад антыбеларускага рэжыму рыўка ў “інтэграцыйных прасцэсах”. 13 cьнежня ў Берасьці адбылася афіцыйная сустрэча прэм’ераў РФ і РБ Дз. Медведева і С. Румаса, на якой крамлёўскі прадстаўнік выставіў асноўныя тры пункты “далейшай інтэграцыі”: сумесная мытная служба, адзіны эмісійны цэнтр і адзіная судовая сістэма. Для Беларусі гэта азначае магутны ўдар па дзяржаўным сувэрэнітэце, у выніку якога наша краіна ператвараецца ў аналаг акупаваных Расеяй Абхазіі, Паўднёвай Асэціі, Прыднястроўя, “ДНР” і “ЛНР”. Пасьля такой апэрацыі (каі б яна адбылася) Беларусь траціць Незалежнасьць.

    Крэмль прыступае да фінальнай стадыі сваёй імпэрыялістычнай шматхадоўкі, курс на якую быў ўзяты крамлёўцамі пасьля правалу спробы брутальнага захопу Беларусі спосабам антыканстытуцыйнага путчу ў 1996 годзе, калі супраціў дзесяткаў тысячаў патрыётаў на вуліцах нашай сталіцы сарваў планы захопнікаў.

    Пуцінская групоўка прышла да высновы, што Беларуская дзяржава ўжо дастаткова расхістана і рызыкаваць рэзкімі дзеяньнямі ўжо можна. У Беларусі праведзена татальная русіфікацыя і здушэньне ўсяго беларускага, народная гаспадарка цалкам кантралюецца расейскай дзяржмафіяй, а яе лепшая прадукцыя вывозіцца ў Расею без аплаты. Беларуская армія афіцыйна падпарадкавана расейскім генэралам і мінабароны РФ, зьяўляецца банальным элемэнтам расейскай ваеннай дактрыны. Лукашыстоўская бюракратыя ўсіх узроўняў выдрэсіравана на вернасьць Расеі. Пра КГБ РБ мы ўжо маўчым, там усё зразумела – філіял ФСБ.

    Цяпер Масква агучыла сваё жаданьне зрабіць апошнія штрыхі ў гэтай сумнай карціне. Розначытаньняў у дэкларацыі, зробленай расейскім прэм’ерам, ня можа быць. Зразумела, што адзіным эмісійным цэнтрам будзе Масква і адзінай валютай будзе расейскі рубель. Рублёвыя ўклады грамадзян у банках будуць пераводзіцца ў расейскія рублі, і хто ўпэўнены, што курс абмену будзе адэкватны, а не рабаўнічы? А што будзе з даляравымі ўкладамі беларускіх грамадзян? Нехта спадзяецца, што іх не перавядуць у расейскія рублі, і ня скажуць потым, што “так лепш і надзейней?

    Мытняй на нашых дзяржаўных межах будуць камандваць расейскія службоўцы. Суд і суддзі будуць расейскімі. У выніку імпэрыя накладае сваю лапу на апошняе, што сымвалічна заставалася пад абрэвіятурай “РБ”. Як будзе ўніфікавацца заканадаўства, якім коштам уводзіцца расейскі рубель – гэта для Масквы ня мае важнасьці, усё аплоціць беларускае грамадзтва.

    Ёсьць над чым задумацца згаданым “вярхам”. Беларускае чынавенства розных узроўняў і жанраў павінна зразумець, што ў выніку “інтэграцыйнага рыўка” іх чакае адсоўваньне з пасадаў і новыя прыгоды ў асабістым жыцьці і кар’еры. Іх месца збольшага (як гэта было пры СССР) зоймуць расейскія чыноўнікі, прыроўненыя ў грамадзянскіх правах да грамадзян РБ. Вернападданства і “истинная русскость” у разьлік брацца ня будуць, гэта ёсьць звычайная каланіяльная палітыка любой імпэрыі, якая набывае новую тэрыторыю. У лепшым выпадку беларускім службоўцам у мундзірах і без мундзіраў запрапануюць рабіць кар’еру ў жудаснай расейскай глыбінцы (“вы же по-русски умеете? – вот и давайте…”).

    У цэлым беларускае грамадзтва ў выпадку рэалізацыі маскоўскага акупацыйнага плану чакае становішча, якое пануе ў расейскіх правінцыях – зьбядненьне, эканамічны і сацыяльны развал, дэмаралізацыя і хаос. Калі крамлёўцам не шкада свайго народанасельніцтва, то можа яны зьлітасьцівяцца з беларусаў? Наўрад ці.

    Зразумела, што рэалізацыя “рыўка” запланавана Масквой на 2019 год і разьлічана на выкарыстаньне псэўдавыбараў. У канструкцыі, зьляпанай каланіялістамі, няма самага галоўнага – легітымнасьці. Усё пабудавана на нелегітымным, антыканстытуцыйным грунце т. зв. “саюзнай дзяржавы” і таму ня мае пэрспэктывы міжнароднага прызнаньня. Маскве трэба запоўніць рэжымныя “палаты” сваімі людзьмі, даказаць дэмакратычнаму сьвету, што “выбары» ў лукашысцкі «парлямант» прайшлі празрыста і дэмакратычна, а потым галасаваньнем расейскай агентуры ў вышэйшай заканадаўчай структуры рэжыму забясьпечыць нібыта легальную падкладку свайго захопу Беларусі. Крамлю не хацелася б выкрыстаць тут рэфэрэндум, бо выкарыстаньне рэфэрэндума ў гэтым выпадку антыканстытуцыйнае. Таксама Масква не хацела б паўтараць брутальную мадэль крымскага галасаваньня, калі ў 2014 годзе ў Сімферопалі дэпутаты Крымскай аўтаноміі Украіны галасавалі пад люфамі аўтаматаў за далучэньне да РФ.

    Трэба было б хвалявацца, калі б нашу краіну хацела захапіць нейкая высокаразьвітая і стабільная дзяржава (такіх жадаючых няма на эўрапейскай палітычнай арэне). І тым больш грамадзтва павінна трывожыцца, калі захопам пагражае Расея – ізгой міжнароднай супольнасьці, аўтарытарная імпэрыя, дзе палітычнае кіраўніцтва ўсіх узроўняў раскрадае нацыянальныя багацьці, зьнішчае мовы і культуры паняволеных народаў і вядзе захопніцкія войны. Нас хоча захапіць краіна, дзе пануюць галеча і нянавісьць усіх да ўсіх, імпэрыя, якая стаіць на парозе свайго краху і жудасных падзей, якія будуць суправаджаць гэты крах. Калі беларусы дапусьцяць зьдзяйсьненьня маскоўскага плану, нас чакае удзел у расейскай катастрофе на роўных правах зь іншымі акупаванымі народамі.

    Беларускае грамадзтва мусіць дзейнічаць. Павінна распаўсюджвацца праўдзівая інфармацыя пра дзеяньні і планы Масквы на нашай тэрыторыі. Людзі, незалежна ад сацыяльнага статуса – ад беларускага чыноўніка, вайскоўца, рабочага да селяніна і студэнта – павінна гуртавацца на аснове нацыянальнай салідарнасьці, Беларускай нацыянальнай ідэі і агульнага нацыянальнага інтарэсу. Нашая агульная мэта – ацалець як нацыя і дзяржава, забясьпечыць сябе самастойнае разьвіцьцё па-за кашмарам расейскай катастрофы.

    На паратунак з боку лукашыстоўскага рэжыму разьлічваць не прыходзіцца, гэта ёсьць рэжым нацыянальнай здрады. Настае час неабходнай самаарганізацыі грамадзтва і салідарнага супраціву імпэрскай агрэсіі. Ня можа быць ніякай веры абяцанкам Масквы, рэкламе “сапраўднага лідэра Пуціна, які лепшы за Лукашэнку” і завярэньням афіцыёзнай прапаганды. Усё гэта фальш і хлусьня.

    Грамадзтва павінна дзейнічаць насуперак планам і заклікам фальшывых. Рэжым гоніць на электаральны фарс, а людзі застаюцца дома і пакідаюць рэжым з пустымі ўчасткамі для галасаваньня. Рэжым заклікае разам з Расеяй выступіць супраць Украіны, а беларусы ўсімі сіламі і сродкамі падтрымліваюць змаганьне братоў-украінцаў. Ніякай падтрымкі зьнішчальнікам Беларусі. А калі імпэрскі вораг паспрабуе ўварвацца на нашу зямлю і завершыць разгром нашай дзяржавы, то беларусы мусяць (абавязак зацьверджаны ў Канстытуцыі) бараніць Айчыну і ўсімі спосабамі зьнішчаць акупантаў. Няхай Масква не разьлічвае на “мірны аншлюс” нашай дзяржавы. Не атрымаецца, імпэрскія вурдалакі сваёй чорнай крывёй захлынуцца.

    Алег Ляшкевіч


    Posted Dec 26, 2018, 3:43 AM by Адміністратар Навін
  • Хрыстос нарадзіўся!

    Дарагія землякі, дарагія Беларусы!

    Настае Сьвята Божага Нараджэньня.

    Віншую са Сьвятам! Сьветлага Дня!

    Гэта быў пачатак новага чалавецтва, новай культуры,

    накіраванай на асэнсаваньне і падрыхтоўку да вечнага жыцьця ў Сусьвеце.

    Нічога больш важнага ў гісторыі людзей мы ня ведаем. На Зямлю прыйшоў Бог

    у якасьці Сына Божага і ў вобразе чалавека. З Хрыстом прышло Хрысьціянства,

    якое перамяніла чалавецтва. Яно прынесла людзям усьведамленьне вышэйшай справядлівасьці 

    і сэнс існаваньня. Жыцьцё напоўнілася аптымізмам

    і пэрспэктывай быцьця.

    Не губляйма яе ніколі. Цемра сканае, дзе б яна не ўзьнікала, у якім бы вобразе

    не зьяўлялася, якое б не набывала аблічча. Адкідайма яе!

    Хрыстос нарадзіўся. Славім Яго!


    24 сьнежня 2018 г.

    Зянон Пазьняк

    Posted Dec 24, 2018, 8:06 AM by Адміністратар Навін
  • У цывілізаванага грамадзтва яшчэ ёсьць шанец недапусьціць расейскі «атамны кранік» у Беларусі

    (Сьнежаньскі Сойм 2018 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

    9 сьнежня ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”. Выступоўца падсумаваў дзейнасьць Партыі за 2018 год, асабліва адзначыў становішча з наступам рэжыму на Народны Мэмарыял Курапаты, ставячы гэтае пытаньне як вельмі важнае ў беларускім змаганьні. Падкрэсьлена няроўнасьць сілаў грамадзкасьці і ўсёй варожай сістэмы. Вырашэньне канфлікту наперадззе. Старшыня адзначыў неабходнасьць усеабдымнай падтрымкі Украіны у адстойваньні яе суверэнітэту і свабоды перад расейскай агрэсіяй.

    З дакладам выступіў сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту. Выступоўца зрабіў агляд эканамічнага разьвіцьця нашай краіны. Рэчаіснасьць разьбівае “папулярны” стэрэатып інфармацыйнай прасторы аб тым, што “Расея корміць Беларусь”. Фактычнае абрабаваньне нашай народнай гаспадаркі расейскімі “партнёрамі” набыло такія маштабы, што дэбіторская запазычанасьць беларускіх прадпрыемстваў дасягнула сумы ў 200 мільёнаў даляраў. Нават пракуратура існуючага рэжыму вымушана ўпершыню адрэагаваць на крымінальныя дзеяньні некаторых расейскіх фірм, якія не аплочваюць набытую беларускую харчовую прадукцыю.

    Зразумела, што расейскія фірмы-банкруты і фальшывыя фірмы-аднадзёнкі ўвесь час маюць палітычную падтрымку сваім крымінальным дзеяньням. Беларускія прадпрыемствы таксама гвалтоўна вымушаны аддаваць сваю прадукцыю ў Расею, ведаючы, што яна ня будзе аплочана. Пры гэтым расейскія вытворцы заўсёды патрабуюць з беларускіх пакупнікоў перадаплаты. Нанесена каласальная шкода бюджэту Беларусі, цяжар гэтых эканамічных абсурдаў кладзецца на ўсё наша насельніцтва. Адсюль і рост цэнаў, у выніку чаго падманутыя беларусы аплочваюць сваёй працай і сваімі грашыма існаваньне мафійнай імпэрыі на Усходзе. І гэта толькі адзін з момантаў эканамічнага правалу, які арганізаваны бязглуздымі і злачыннымі дзеяньнямі Масквы і мясцовага прамаскоўскага рэжыму. Вырашэньне гэтай праблемы можа быць толькі палітычным шляхам.

    Ёсьць яшчэ адна трывожная тэндэнцыя нашага грамадзкага жыцьця. Бачна, што Масква рыхтуецца да выбараў у псэўдапарлямант Беларусі (“палату”), таму прысылае ўсё новых людзей з расейскімі пашпартамі, утварае новыя структуры расейскай “пятай калёны” на нашай тэрыторыі, якія павінны забясьпечыць як мага большую прысутнасьць у псэўдапарляманце падкантрольных Маскве грамадзян Расеі, якія маюць роўныя правы з грамадзянамі Беларусі ў выніку заканадаўчых маніпуляцый рэжыму. Такім чынам ствараецца непасрэдная пагроза існаваньню нашай дзяржавы. Практычна гэта мэтад акупацыі гібрыднай вайны.

    Выступілі сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Яны распавялі пра масавую незадаволенасьць людзей рэжымам і яго галоўным начальнікам. Людзі канчаткова ўсьведамілі, што зрабілі памылку, падтрымоўваючы доўгі час гэты рэжым і маючы спадзяваньні на яго. Патрыётам у размовах з людзьмі ўжо ня трэба доўга тлумачыць прычыны глыбокага крызісу ў краіне, людзі многае ўжо разумеюць самы. Аднак, неабходна данесьці да грамадзтва думку аб тым, што ў аснове нашай нацыянальнай бяды ляжыць чужынская ўлада імпэрскай Масквы, што нельга спадзявацца на Пуціна, якога агентура ўплыву Расеі на нашай тэрыторыі спрабуе навязаць як збаўцу і гаранта парадку і дабрабыту.

    Людзі распавялі пра самаўпэўненыя дзеяньні шэрагу прадстаўнікоў рэжымных структур у Беларусі, якія не хаваюць свае пагардлівыя адносіны нават да існуючага рэжыму і законаў Беларусі. Бачна, што за імі стаіць чужая палітычная сіла, якая ўкарэніла іх у наша грамадзтва для правядзеньня сваёй імпэрскай палітыкі – палітыкі аслабленьня і ліквідацыі Беларусі.

    Выступоўцы зьвярнулі ўвагу на небясьпечныя тэндэнцыі ў вайсковай сфэры. Масква прымушае Беларусь закупляць у Расеі наступальныя тыпы зброі. Рэжым зрабіў заяву аб тым, што распрацавана “новая вайсковая дактрына Беларусі”. Яе тэкст не апублікаваны. Ён не прайшоў нават фармальнага разгляду ў рэжымных “палатах”, як гэта мае быць паводле Закону. “Дактрына” падпісана толькі прэм’ер-мінстрам Беларусі, хаця паводле Закону яе павінен падпісаць дзейсны кіраўнік дзяржавы. Рэжымная прапаганда фарсіруе інфармацыю аб тым, што Беларускія ўзброеныя сілы ўвесь час праводзяць вучэньні з арміяй РФ, маюць сумеснае камандваньне, разам распрацоўваюць стратэгію і тактыку сваіх дзеяньняў. Расея рыхтуецца да вялікай вайны з цывілізаваным сьветам, і гэта павінна ўсхваляваць наша грамадзтва, бо ў выніку агрэсіўных дзеяньняў “маскоўскага хаўрусьніка” Беларусь будзе прызнана ў сьвеце саўдзельніцай ваенных злачынстваў на баку агрэсара і зробіцца закладніцай шалёнай палітыкі Крамля. Гэта можа абярнуцца катастрофай для нашага народу.

    Галоўная пагроза з боку агрэсіўнай Расеі, безумоўна, накіравана супраць Украіны. Масква канцэнтруе калі ўсходніх межаў Украіны вялікія колькасьці вайсковай тэхнікі і жывой сілы. Аднак, робіцца гэта настолькі дэманстрацыйна -- удзень, без мінімальнай маскіроўкі, на адкрытых чыгуначных платформах і перасоўваньнем тэхнікі калёнамі па дарогах. Ня выключана, што такім чынам праводзяцца дзеяньні па адцягненьню ўвагі ўкраінцаў або для нанясеньня другаснага ўдару. А асноўны ўдар расейская армія зьбіраецца наносіць на іншых напрпамках, ня выключана, што з тэрыторыі Беларусі. Патрыётам неабходна працягнуць працу па распаўсюджваньню інфармацыі аб недапушчальнасьці ўцягваньня нашай краіны і нашай арміі ў расейскую вайну.

    Ужо ў наступным годзе Масква зьбіраецца завозіць паліва для Астравецкай АЭС. Калі гэта здарыцца, то Расея будзе карыстацца гэтым атамным аб’ектам як спосабам застрашэньня і шантажу Эўропы (“у любы момант адкрыем атамны кранік, калі ня выканаеце нашы ўмовы”). Наша грамадзтва павінна не дапусьціць завяршэньня гэтай злачыннай апэрацыі Масквы на нашай тэрыторыі. Трэба заклікаць міжнародную супольнасьць да сумеснага выступу супраць стварэньня Масквой новага Чарнобылю ў Беларусі, які пагражае ўсяму нашаму рэгіёну.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    9 сьнежня 2018 г.



    Posted Dec 11, 2018, 8:38 AM by Адміністратар Навін
  • Беларусь перадусім!

    (Выступ на сьнежаньскім 2018 г. Сойме КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”)

    Новы 2019 год павінен быць лепшым для будучыні нашай Бацькаўшчыны Беларусі.

    Гэта наш апошні Сойм у 2018 годзе. Варта азірнуцца і падсумаваць наш шлях. Гэта быў год нацыянальных юбілеяў і нацыянальных выпрабаваньняў. Ва ўсім гэтым наша партыя прыняла дзейсны ўдзел. Мы правялі на патрэбным узроўні навукова-грамадзкую канфэрэнцыю да 100-годдзя аб’яўленьня Незалежнасьці Беларускай Народнай Рэспублікі, падрыхтавалі памятныя знакі да гэтай падзеі.

    Мы падрыхтавалі і правялі таксама канфэрэнцыі і мерапрыемствы, пасьвечаныя 30-гадоваму юбілею стварэньня Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне” і 30-годдзю адкрыцьця Курапатаў. Гэта вымагала асаблівага падыходу і асаблівай працы. Яна была падрыхтавана з годнасьцю і на добрым узроўні. Таксама адбыліся ўсе традыцыйныя мэмарыяльныя і культурныя мерапрыемствы. Апошнія падзеі – Дзяды і 98-я гадавіна Слуцкага збройнага чыну.

    Гэтыя ж падзеі былі адзначаны за мяжой, дзе прыхільнікі нашай Партыі і беларускага Адраджэньня прынялі актыўны ўдзел.

    Асноўнай палітычнай падзеяй гэтага году, аднак, сталі не юбілеі, а новы сістэмны наступ на Курапаты, назавем так – усіх цёмных сіл. Тут задзейнічаны ня толькі ўлады антыбеларускага рэжыму, але і інтарэсы чужой дзяржавы з усходу. Атака йдзе па двух лініях – па лініі зьнішчэньня ахоўнай зоны і дэманстрацыі зьнявагі памяці пра генацыд і другое – па ўварваньні ў Народны мэмарыял Курапаты і забіраньне могільніка пад юрысдыкцыю рэжымных установаў з мэтай далейшага разбурэньня.

    Барацьба працягваецца і будзе абвастрацца ў 2019 годзе. Нам удалося часткова зраўняць і аслабіць некаторыя аспэкты наступу ў цэнтры Мэмарыяла. Мэмарыял ёсьць, але пагроза зьнішчэньня застаецца, яна будзе праяўляцца ў розных выглядах. Усё гэта запатрабуе ад нас мабілізацыі і правільных паводзінаў, разумеючы нашу місію ў гэтай справе.

    Цяжкасьць у тым, што ў барацьбе з гэтым рэжымам і ягонай палітыкай супраць Курапатаў у абаронцаў ёсьць толькі мінімальныя магчымасьці, бо змагацца прыходзіцца са структурамі антыбеларускай улады, арганізаванымі на зьнішчэньне ў выніку адзінай антыбеларускай паліыткі.

    У пытаньні зносу рэстаран-бардэля, напрыклад, рэальна застаўся толькі фізычны пратэст, дэманстрацыя нязгоды і выкрыцьця злачынства, бо ўладныя структуры цалкам падтрымалі мафію і самы задзейнічаныя ў злачынстве. Гэтая адзіная (прытым, цяжкая) магчымасьць была скарыстаная грамадзкімі абаронцамі і пакуль што прыносіць інфармацыйную і маральную перавагу над ворагамі чалавецтва. Ужо паўгода перад брамай злачынага, незаконнага рэстарана ў ахоўнай зоне стаіць чалавечая варта і сьведчыць праўду.

    Гэта даволі ўнікальны выпадак, справа, на якую здольныя толькі асаблівыя людзі. Яны знайшліся і прыдаліся, як бы скэптычна нехта да іх ні ставіўся. Гэта іхні гераізм, які дае вынік. І тут я паўтару тое, пра што кажу ўвесь час: у нацыі не існуе лішніх людзей. Інтарэсы нацыі аб’ядноўваюць усіх, бо нацыя -- гэта вялікая сям’я людзей. Наша партыя ад пачатку пасылае сваіх прадстаўнікоў у курапацкую варту ля брамы незаконнага аб’екта. Перамога там будзе за намі, як бы цяжка яна ні давалася.

    Мы разумеем, што ёсьць вялікая сіла, якая за адзін дзень можа ўратаваць і Народны Мэмарыял, і зьмесьці са сьвятой зямлі рэстаран-бардэль з уісімі яго шчэпкамі. Але гэтая сіла пакуль што сьпіць. Трэба яе будзіць. Калі яна прачнецца, то ад гэтага рэжыма і ягоных шалёных сабак мокрага месца не застанецца. Пакуль што змагаемся і церпім; церпім і змагаемся.

    Міжнародныя падзеі важныя для нас, гэта перш за ўсё падзеі ва Украіне і Польшчы. Мы падтрымліваем і будзем падтрымліваць барацьбу Украіны супраць расейскай агрэсіі. Пра гэта я казаў украінцам нядаўна на мітынгу ў Нью-Ёрку, які праводзілі ўкраінцы супраць агрэсіі маскоўцаў у Азоўскім моры. Усімі сіламі, думкамі і сэрцам нам трэба патрымліваць барацьбу ўкраінцаў, бо тут вырашаецца і наша будучыня.

    Паважаныя сябры, нягледзячы на ўсе цяжкасьці і нахабныя маніфэстацыі ворагаў Беларусі, у мяне жыве перакананьне, што яны пацерпяць паразу ганебна і нікчэмна, а наша сьветлая Беларусь застанецца, адродзіцца, жыве і будзе жыць.

    Слава Айчыне!

    Беларусь перадусім!

    9 сьнежань 2018 г.                          Зянон ПАЗЬНЯК

    Posted Dec 11, 2018, 8:35 AM by Адміністратар Навін
  • Імпэрскі стыль

    Захопленыя ўкраінскія маракі ў вельмі небясьпечным становішчы. Справа ў тым, што Пуцін ужо нарысаваў карціну іхняга “злачынства”. Цяпер сьледства будзе намагацца ўсімі сродкамі (маральны ціск непазьбежны, але можа быць і фізычны) выцягнуць з маракоў прызнаньне, якія пацьвярджаюць словы гаспадара.

    Так жа сама паводзіў сябе Сталін. Ён спачатку агучваў уласную фантастычную вэрсію падзей (напрыклад, што ў гібелі Кірава вінаватыя зіноўеўцы або, што лекары-“атрутнікі” – агенты міжнароднага габрэйства). А потым чэкісты проста выбівалі з затрыманых неабходныя шэфу паказаньні.

    Вось і Пуцін ужо пасьпеў публічна фактычна паставіць задачу перад сьледствам: “Нам трэба пацьвердзіць правакацыйны характар дзеяньняў украінскай улады і зафіксаваць гэта ў юрыдычных дакумантах… Нам трэба аформіць адпаведным чынам, а там бачна будзе”. Цяпер чэкістам давядзецца гэтыя ўказаньні любым коштам выканаць.

    Пуцін заявіў таксама, што ўкраінскія маракі спрабавалі прарвацца ў Керч і казалі, што зьбіраюцца падарваць Керчанскі мост. Гэта трызьнёвае абвінавачваньне, якое прышло нібыта са сталінскіх часоў, таксама можа “нечакана” ўсплыць на сьледстве. Наогул, міжнароднай супольнасьці трэба тэрмінова ратаваць украінскіх маракоў. Інакш супраць іх можа быць сфабрыкавана справа ў стылі 37-га года.

    Ігар Эйдман

    Крыніца: Фэйсбук.

    Posted Dec 11, 2018, 8:32 AM by Адміністратар Навін
  • Паведамленьне

    2 сьнежня ў грамадзкай залі Беларускага катэдральнага Сабору сьв. Кірылы Тураўскага (401 Атлантык эвэню, Бруклін) адбудзецца ўшанаваньне памяці герояў Слуцкага Збройнага Чыну ў сувязі з 98-й гадавінай гэтай гістарычнай падзеі.

    У працяг гэтай мэмарыяльнай і культурна-асьветніцкай імпрэзы адбудзецца прэзэнтацыя двух апошніх кніг Зянона Пазьняка, выдадзеных у кастрычніку-лістападзе гэтага года -- "Краявід перад нізінай" і "Цяжкі час, т.4".

    Запрашаем усіх беларусаў.

    Пачатак у 12.30. Даезд мэтро цягнікамі Q, B, D, N.

    Прыпынак "Атлантык эвэню" альбо "дэКалб".

    Інфармацыя БАЗА

    Posted Nov 28, 2018, 5:09 PM by Адміністратар Навін
  • СЛАВА СЛУЦКІМ ЗМАГАРАМ!

    Паважаныя спадарыні і спадары!

    Вітаю Вас на гераічнай Слуцкай зямлі, якой яна некалі была. Патрыятычныя дзеяньні продкаў няхай стануць нам прыкладам. І гэта не рыторыка. Над нашай дарагой Бацькаўшчынай даўно навісла небясьпека і навісае кожны дзень. Мы гэта бачым. Але іншыя думаюць, што нічога ня станецца, і шчасьліва выплыве наш карабель.

    Так думалі ва Ўкраіне, пакуль ні напала на іх навала з усходу. Але ўкраінцы мелі грунт. У іх была ўкраінская школа, са сьцен якой выходзілі адукаваныя ўкраінцы з пашанай да Ўкраіны, быў украінскі кінематограф, там не было татальнай здрады і лукашызма. Нам будзе цяжэй. Але мужаймася, і найперш шануем нашу Беларускую Мову, Незалежнасьць і Свабоду.

    Гэтак было тады. Тады тут, на Случчыне, Капыльшчыне, кругом і вакол жылі слаўныя людзі, якія шанавалі сваю Бацькаўшчыну Беларусь і сваю дзяржаву -- Беларускую Народную Рэспубліку.

    Як адбывалася тая барацьба на Случчыне, мы добра ведаем, да падрабязнасьцяў. Але заўсёды кожны год трэба нагадаць пра асноўнае, каб жыла памяць і праўда пра нашу гісторыю.

    12-га кастрычніка 1920 года паміж савецкай Расеяй і пілсудзкай Польшчай, якія ваявалі на нашай тэрыторыі, быў заключаны прэлімінарны (гэта значыць папярэдні) мір, у выніку якога яны бяз нашай прысутнасьці на перамовах і бяз нашай згоды вырашылі падзяліць між сабой нашу зямлю. Мяжа падзелу праходзіла праз Менскую вобласьць, перасякала Случчыну ды Капыльшчыну, а паміж падзельшчыкамі ўтварылася 30-кілямэтровая нэўтральная зона, якая павінна была быць занятая расейцамі.

    Падзел і палітыка акупантаў выклікалі рэзкае непрыняцьце сярод беларусаў. 14-15 лістапада ў Слуцку адбыўся зьезд Случчыны. На зьезьдзе была абрана Рада Случчыны, якой было даручана арганізацыя абароны і стварэньне Слуцкага войска супраціву агрэсіі. Рэзалюцыя заканчвалася словамі: "Няхай жыве Беларуская Народная Рэспубліка ў яе этнаграфічных межах!"

    І далей -- увага! За тры дні была сфармавана Першая Слуцкая брыгада стральцоў, якая складалася з двух палкоў і некалькіх батальёнаў. А гэта -- 4000 жаўнераў. Стварыць такое войска з нуля за такі кароткі час -- гэта проста фантастыка. І тым ня менш, беларусы яго стварылі.

    Гэта стала магчымым таму, што па ўсёй Случчыне ўзьнікла народнае рушэньне. Бацькі ішлі на вайну, а маткі самы пасылалі сваіх сыноў, бо ніхто не хацеў мець над сабой бальшавіцкага маскаля. Прытым прышло 10000 дабраахвотнікаў. Але большую палову вярнулі да хаты, бо не было ім ні зброі, ні рыштунку. Зрэшты, з гэтых чатырох тысячаў толькі 25 адсоткаў мелі вінтоўкі. У першых баях папоўнілі забясьпечанасьць зброяй да 50 адсоткаў за кошт трафеяў.

    Барацьба была вельмі цяжкай, бо супраць беларусаў ваявала цэлая ўкамплектованая 16-я расейская армія. І тым ня менш слуцкія змагары амаль месяц трымалі фронт на працягласьці ста кілёмэтраў. Прытым шмат расейскіх салдатаў-сялян, якія ненавідзелі бальшавікоў, пераходзілі на беларускі бок. Тады бальшавікі кінулі супраць беларусаў кітайцаў, якія складалі вялікую частку расейскага войска.

    Да сярэдзіны сьнежня стала зразумела, што фронт супраць вялікай бальшавіцкай арды ўтрымаць ня ўдасца, і случакі адышлі за раку Лань на тэрыторыю, акупаваную палякамі. Аднак адзін батальён у колькасьці 400 жаўнераў застаўся, каб весьці партызанскае змаганьне. Тады польскія і расейскія акупанты аб'ядналіся і выдзелілі з кожнага боку па батальёну войска з кулямётамі, каб зьнішчыць беларускі партызанскі атрад. Але ў іх нічога не атрымалася найперш таму, што беларускіх партызанаў масава падтрымлівала мясцовае насельніцтва, і другое, гэта тое, што слуцкія партызаны аказаліся добрымі ваеўнікамі і змагаліся аж да 18 сакавіка 1921 года -- часу заключэньня злачыннага Рыскага падзелу Беларусі паміж Масквой і Польшчай. Але й потым яшчэ доўга барацьба не сьціхала.

    Усё было, як бачым, далёка ня так, як часам напісана ў літаратуры. Ніхто самахоць у магілу ня клаўся і ямы сабе не капаў, але змагаліся, колькі было змогі і сілы, і паказалі прыклад усім пакаленьням наперад, што за Айчыну і за яе свабоду трэба змагацца, нягледзячы на сілу ворага.

    Вось жа гэта няхай стане нашым дэвізам: ЗЬ МЕЧАМ -- ДА ПЕРАМОГІ!

    Ці, як некалі, выпраўляючыся ў паход на немцаў, пісаў ім сьмелы Давыд Гарадзенскі: "Нас мала, літасьці не чакайце".

    І калі недзе там далёка сядзяць крамлёўскія гномы і бесперастанку рахуюць, як ім выгадна загарнуць Беларусь, то хай лепш пакінуць надзеі свае назаўсёды, бо якраз тут, у Беларусі, у чарговы раз яны знойдуць сваю магілу.

    Слава Слуцкім змагарам!

    Слава Айчыне!

    Жыве Беларусь!

    25 лістапада 2018 г.                     Зянон ПАЗЬНЯК


    Posted Nov 26, 2018, 8:48 AM by Адміністратар Навін
  • Ушанаваньне герояў Слуцкага Збройнага Чыну

    25 лістапада на заклік Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ беларускія адраджэнцы правялі традыцыйныя мэмарыяльныя мерапрыемствы на гераічнай Случчыне. Былі праведзены шэсьці і мітынгі на месцах баёў Слуцкага Збройнага Чыну: у Грозаве, Семежаве і Вызьне (цяпер Чырвоная Слабада). У Слуцку людзі таксама прайшлі шэсьцем пад нацыянальнымі Бел-Чырвона-Белымі Сьцягамі і правялі мітынг у мясцовым парку. У мерапрыемствах узялі ўдзел вялікая група менчукоў і патрыёты Беларусі з розных рэгіёнаў нашай краіны – вэтэраны фронтаўскага змаганьня, маладыя юнакі і дзяўчаты, некалькі сем’яў з дзецьмі.

    Быў заслуханы зварот сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і БНФ “Адраджэньне”, -- “Слава Слуцкім Змагарам” (публікуецца). Вёў мітынгі сп. Алесь Чахольскі, адказны сакратар КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. З прамовамі выступілі сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту, і шэраг удзельнікаў мерапрыемстваў. Выступоўцы распавялі пра гісторыю Слуцкага Збройнага Чыну і ахвярны подзьвіг Беларускай Народнай Арміі, якая пад Сьцягам БНР бараніла ў няроўным змаганьні нашу Айчыну ад дзікай маскоўска-бальшавіцкай арды. Гэта быў працяг тытанічнага змаганьня нашай нацыі супраць захопнікаў з маскоўскага усходу, якое беларусы вялі на працягу стагоддзяў, баронячы ўсю эўрапейскую цывілізацыю.

    Дагэтуль існуючы ў Беларусі рэжым адмаўляецца ўшанаваць нашых нацыянальных герояў помнікамі і адкрыцьцём гістарычнай праўды для нашага народу і ўсяго сьвету. Штогод акупанцкія паслугачы ставяць на беларускай зямлі помнікі чужынскім генэралам і казакам, якія нападалі на Беларусь і залівалі яе крывёй. Вечна так ня будзе. Ужо блізкі час, калі гістарычная справядлівасьць будзе адноўлена.

    Пагроза з Усходу застаецца актуальнай і для сёньняшняга пакаленьня нашага народу. Масква пагражае вялікай вайной усяму сьвету, абяцаючы сьмерць і зьнішчэньне мільёнам людзей. У той жа час насельніцтва Расеі пакутуе і вымірае абрабаванае і прыніжанае сваім крамлёўска-лубянскім кіраўніцтвам. Масква хоча, каб такі кашмар быў паўсюль – гэта і ёсьць “трыумф русского міра”. Не дапусьціць імпэрскага панаваньня на нашай зямлі зьяўляецца галоўнай задачай беларускага народу ў хаўрусе з усімі дэмакратычнымі краінамі. Калі расейскі акупант уварвецца ў Беларусь, то хай ведае – беларусы будуць бараніць сваю Бацькаўшчыну, як слуцкія героі.

    Выступоўцы зьвярнуліся да прысутных службоўцаў рэжыму. Тыя, хто цяпер служыць антыбеларускаму рэжыму і дзейнічае супраць патрыётаў, фактычна, выконваючы загад Масквы. Яны павінны ведаць наступнае: калі арда прыйдзе сюды, то іх не пакінуць на цяперашніх месцах. Іхныя пасады зоймуць расейскія службоўцы, а мясцовых халуёў, што не абаранялі сваё, пашлюць на службу ў Сібір, на Далёкі Усход, на Каўказ, у Сірыю. Пра гэта сьведчыць досьвед акупаваных Масквой тэрыторый Украіны. Чыноўнікаў і службістаў, якія здрадзілі Украіне, масава накіроўваюць з Данбаса і Крыма ў дзікую расейскую глыбінку. Туды ж накіроўваюць служыць у расейскую армію і крымскіх прызыўнікоў. У гэтых чыноўнікаў яшчэ ёсьць выбар: або падтрымаць маскоўскае ўварваньне і сваю пагібель, або стаць на бок народа і абараніць Беларусь.

    Грамада гукала “Жыве Беларусь!”, “Жыве вечна!” Да крыжоў, усталяваных фронтаўцамі ў мінулыя гады, былі ўскладзены кветкі і вянкі, людзі запалілі зьнічкі. На ўсіх месцах Слуцкага Збройнага Чыну беларусы сьпявалі свае ваярскія песьні і нацыянальны гімн “Магутны Божа”.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    25 лістапада 2018 г.

    Posted Nov 26, 2018, 8:46 AM by Адміністратар Навін
  • Маскоўскія імпэрскія фантазёры мосьцяць шлях Беларусам у “Великую Евразию”

     Дарагія беларусы, асабліва моладзь! Уважліва ўчытайцеся ў цытаваны тэкст з афіцыёзнай інфармацыйнай прасторы. За траскучым словаблуддзем і барочнымі завіткамі фраз (чаго вартая толькі “інтэграцыя інтэграцый”!) праступае дзікае мурло маскоўскай імпэрыі, якая мае намер паглынуць нашу краіну і нас з вамі. Нас настойліва запрашаюць у “Великую Евразию”. Ад такіх чынгісханаўскіх тэрмінаў дрыжыкі бягуць па скуры. Жылі-жылі сабе ў эўрапейскай цывілізацыі і вось “здрасьце”… Вядомы маскоўскі міністр Лаўроў паабяцаў нашай моладзі роўнасьці ў культурным і адукацыйным разьвіцьці з расейскімі равесьнікамі. (А навошта нам культурная роўнасьць зь імі, калі беларцсы культурна вышэйшыя?) Чым канчаецца гэтая “роўнасьць”, беларусы зьведалі ня раз і ня два за стагоддзі расейскай акупацыі нашай зямлі – суседствам на нарах ГУЛАГа, ў пяхотных ланцугах, што ідуць на кулямёты “За Родину!”, звальваньнем усіх разам у брацкую магілу, голадам і вайной. Трымацца падалей ад жудаснага крывавага вулкану расейскай імпэрыі – вось наша агульнанацыянальная задача. Паратунак – у нацыянальнай салідарнасьці і ўзаемнай падтрымцы, у вернасьці сваёй мове і культуры. У абароне сваёй дзяржавы.


    21 лістапада кіраўнік МЗС Расеі Сяргей Лаўроў наведаў Менск, дзе правёў перамовы з начальнікам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам і кіраўніком МЗС Беларусі Уладзімірам Макэям. Акрамя таго, у сталіцы Беларусі адбылося сумеснае паседжаньне калегій МЗС дзьвюх краін. Ключавымі тэмамі абмеркаваньня сталі пытаньні разьвіцьця двухбаковых адносін і эўразійскай інтэграцыі ў эканамічнай, гуманітарнай і інфармацыйнай сфэрах.

    Інтэграцыя: Вялікая Эўразія і Саюзная дзяржава.

    Кіраўнік МЗС Беларусі Уладзімір Макей падчас перамоваў з расейскім калегай засяродзіўся на аналізе пэрспэктыў “інтэграцыі інтэграцый” ЭАЭС і Эўразьвязу і падкрэсьліў адданасьць Беларусі “фармаваньню ўстойлівых мэханізмаў поўнафарматнага дыялогу паміж інтэграцыйнымі аб’яднаньнямі”. Акрамя таго, беларускія і расейскія дыпламаты абмеркавалі ўзаемадзеяньне ЭАЭС з кітайскай ініцыятывай “Адзін пояс, адзін шлях”, ШОС і АСЕАН. Таксама кіраўнік МЗС Беларусі запрапанаваў разгледзець ініцыатыву, паводле якой Эўразійская эканамічная камісія праводзіла б больш шчыльныя “інфармацыйныя абмены з калегамі ў сакратарыятах ініцыятывы “Адзін пояс і адзін шлях”, ШОС, АСЕАН”.

    “Практычным вынікам такіх абменаў магла б стаць падрыхтоўка спэцыяльнага аналітычнага дакладу на тэму спалучэньня інтэграцыйных працэсаў у Вялікай Эўразіі з выяўленьнем пэрспэктыўных вобласьцяў супрацоўніцтва”, -- заявіў Макей.

    Па словах кіраўніка МЗС РФ, ініцыятывы беларускага боку ўпісваюцца ў праект Вялікага Эўразійскага партнёрства, да якога могуць падключыцца і эўрапейскія краіны. (…)

    “Саюзная дзяржава павінна прадастаўляць маладому пакаленьню расейцаў і беларусаў максімальна шырокія пэрспэктывы прафэсійнага, адукацыйнага, культурнага разьвіцьця”, -- падкрэсьліў Лаўроў.

    Крыніца:http://eurasia.expert/lukashenko-nazval-glavnyy-vopros-kotoryy-dolzhny-reshit-belarus-i-rossiya/?fbclid=IwAR29qgGulV459VxKcfROAX7iiMmNJKK_TgZFP1f40huyfxoSGShfsXFxFxw

    Пераклад з расейскай.


    Posted Nov 26, 2018, 8:44 AM by Адміністратар Навін
  • Рэжым перасьледуе дырэктара Грамадзкай дырэкцыі Народнага мэмарыяла Курапаты Алеся Чахольскага

    13 лістапада ва УДАІ УУС Мінаблвыканкама адбыўся паўторны разгляд адміністратыўнай справы ў дачыненні Алеся Чахольскага — адказнага сакратара ўправы сойму Кансерватыўна-хрысціянскай партыі БНФ. Начальнік спецпадраздзялення па забеспячэнні бяспекі дарожнага руху УДАІ Мінаблвыканкама падпалкоўнік міліцыі Яраслаў Жук ухваліў пастанову пра спагнанне з Алеся Чахольскага штрафа паводле арт. 18.23 ч.3 КаАП РБ у памеры 3 базавых велічыняў (73,5 руб.).

    Яшчэ 17 чэрвеня супрацоўнікі УДАІ Мінскага аблвыканкама склалі на Алеся Чахольскага пратакол пра адміністратыўнае правапарушэнне — нібыта ён парушыў правілы дарожнага руху ля сумнавядомага рэстарацыйна-забаўляльнага комплексу «Поедем, поедим» побач з Народным мемарыялам Курапаты.

    З пратаколу вынікае, што Алесь Чахольскі нібыта 17.06.2018 г. а 16:45 рухаўся па праезнай частцы аўтадарогі ля азначанага забаўляльнага комплексу, сваімі дзеяннямі перашкаджаў руху аўтамабіля, змусіў кіроўцу экстрана гамаваць і змяняць напрамак руху, праз што стварыў аварыйную сітуацыю.

    14 жніўня пастанову пра спагнанне штрафу паводле арт. 18.23 ч.3 КаАП РБ у памеры 3 базавых велічыняў ухваліў намеснік начальніка УДАІ УУС Мінаблвыканкама Віктар Ротчанкаў.

    Рашэннем суда Фрунзенскага раёна Мінска ад 27 верасня пастанова была скасаваная і накіраваная на паўторны разгляд ва УДАІ УУС Мінаблвыканкама. Падчас судовага паседжання Алесь Чахольскі для падмацавання сваёй пазіцыі дадаў факталагічны матэрыял з фотаздымкамі і тлумачэннямі. Матэрыялы адназначна сведчаць: Алесь Чахольскі не мог парушыць правілы дарожнага руху, бо ў той час знаходзіўся ў памяшканні АЗС №75, што месціцца за 100 м ад рэстарацыі. Апроч гэтага копія пратаколу датавана няслушна: падчас складання дакумента выкарыстаны розныя шрыфты.

    У каментары пра судовае рашэнне Алесь Чахольскі зазначае, што ў выніку новага разгляду супрацоўнікі ДАІ меліся спыніць гэтую справу. Ён аргументуе сваю пазіцыю і рашэннем суда Фрунзенскага раёна што да накіравання справы на паўторны разгляд і пастановай начальніка Аддзела УДАІ Фрунзенскага раёна Мінска падпалкоўніка міліцыі Сяргея Дудчыка, які накіраваў справу ва УДАІ Мінскага аблывыканкама для выпраўлення ўсіх выяўленых недахопаў. З вынікам паўторнага разгляду справы Алесь Чахольскі катэгарычна не згодны, пастанову збіраецца абскарджваць. Апроч гэтага ён лічыць, што дзеянні службовых асоб могуць мець азнакі здзяйснення службовых злачынстваў.

     На актывістаў Варты абароны Курапатаў, якія ўжо больш за пяць месяцаў запар патрабуюць спыніць дзейнасць забаўляльна-рэстарацыйнага комплексу «Поедем, поедим», складзена безліч пратаколаў пра адміністратыўныя парушэнні. На гэты момант пакараныя ўжо звыш за 60 чалавек, агульная колькасць содняў адміністрацыйнага арышту, да якога былі асуджаныя абаронцы, складае 115 (!), сума штрафаў перавышае 20 000 рублёў.

    Гэтыя лічбы яскрава сведчаць пра стаўленне пануючага ў Беларусі рэжыму да грамадзянскай супольнасці Беларусі наогул і да грамадскай ініцыятывы Варты абароны ў прыватнасці. Грамадскі пратэст супраць рэстарану ў Курапатах ён ставіць у адзінае рэчышча з палітычнымі пратэстнымі акцыямі. Пазіцыя ўладаў спрычыняецца да працягу наўпроставай дыскрэдытацыі і дэсакралізацыі Народнага мемарыялу Курапаты.

    Дзяніс Івашын

    Крыніца:https://novychas.by/hramadstva/czaholskaha-asztrafavali-hoc-jon-ne-byu-na-mescy?fbclid=IwAR140A1We8IKcwSfkVpC1CMm_KRB6sWggrO4aDmUbI8Lu8Qj3LcSqFsjT4o  

    Posted Nov 26, 2018, 8:40 AM by Адміністратар Навін
  • Адбудуцца мэмарыяльныя мерапрыемствы на Случчыне

        25 лістапада Кансэрватыўна-Хрысьціянская Партыя – БНФ праводзіць традыцыйныя мэмарыяльныя мерапрыемствы ў памяць герояў Слуцкага Збройнага Чыну. Адбудуцца мітынгі на месцах гераічнага змаганьня случакоў супраць маскоўска-бальшавіцкай навалы ў лістападзе-сьнежні 1920 года Грозаве, Семежаве і Вызьне (цяпер Чырвоная Слабада). У Слуцку а 15.00 пачнецца мэмарыяльны мітынг у Парку культуры па вул. Віленскай, 10.

        Патрыёты ўшануюць памяць абаронцаў Беларусі і эўрапейскай цывілізацыі ад усходняй арды. Заклікаем далучацца да мерапрыемстваў.

        Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

        22 лістапада 2018 г.


    Posted Nov 24, 2018, 7:31 AM by Адміністратар Навін
  • ЦЯЖКІ ЧАС IV

    У лістападзе выйшла чарговая кніга Зянона Пазьняка. Пасьля сямігадовага перапынку зноў адноўлена выданьне сэрыі кніг «Цяжкі час». Выдадзены чацьверты том. Выданьне ажыцьцёўлена ў стандартным для гэтай сэрыі фармаце «Леттэр» (амэрыканскі аналаг А4), аб'ём 562 старонкі. (Электронны склад, макет, графіка і афармленьне зроблены самым аўтарам; друк коштам аўтара). Прэзэнтацыя адбудзецца ў пачатку сьнежня ў Нью-Ёрку; у студзені 2019 года – у Варшаве.

    У прадмове да выданьня аўтар напісаў, што ў чацьвертым томе сабраныя выбраныя артыкулы і матар'ялы, якія даюць праекцыю на падзеі і зьмест 2011-2015 гадоў. Гэты час акрэсьлены аўтарам як час актывізацыі акупацыйнай русіфікатарскай палітыкі рэжыму і разбурэньня беларускай грамадзянскай супольнасьці. Беларусь панесла грамадзкія і сацыяльна-культурныя страты.

    Гэты час характарызаваўся абвастрэньнем міжнароднага становішча і разбурэньнем ялцінскага парадку сьвету ў выніку ваеннай агрэсіі Расеі супраць Украіны ў 2014 годзе, захопам яе тэрыторый. Напад Расеі на Украіну быў нечаканы для Эўропы, але найбольш для беларускай, так званай, дэмакратычнай інтэлігенцыі, прывыклай жыць яшчэ савецкімі ілюзіямі. Гэтая гібрыдная вайна і фантастычная па сваім цынізме і лжы расейская прапаганда, накіраваная на Беларусь праз маскоўскае тэлебачаньне, раскалола беларускае грамадзтва. З ўсёй відавочнасьцю стала відаць расейская падрыхтоўка да захопу Беларусі па ўкраінскім сцэнары. Гэтая тэма стала галоўнай у нацыянальна-вызвольным сэктары грамадзтва, адлюстравана ў гэтым зборы.

    Чацьверты том выходзіць ў мяккай вокладцы на афсэтнай паперы, без ілюстрацый, абмежаваным накладам. Гэта вынік аб'ектыўных прычынаў.

    Аўтар лічыць, аднак, неабходным такое выданьне ў любой форме і паліграфічнай якасьці, бо яно паказвае зьмест гістарычнага часу -- часу разбурэньня беларускай нацыі і выяўляе ацэнкі падзеяў з пазыцыі нацыянальнага супрацьдзеяньня і змаганьня за Беларусь.

    22 лістапад 2018 г.                                         М. Якушэвіч





    Posted Nov 23, 2018, 5:51 PM by Адміністратар Навін
  • Л У Ч А Н О К

    (У вянок памяці)

    12 -га лістапада 2018 года адышоў у лепшы сьвет Ігар Міхайлавіч Лучанок. Вечны спакой яго творчай душы. Ягонае музычнае жыцьцё -- гэта той выпадак, адзначаны яшчэ Гётэ, калі лаяльнасьць да рэжымаў дазволіла творцу рэалізаваць талент, на карысьць Бацькаўшчыны.

    Адышоў Беларускі музычны геній. І таму жальба, жалоба і вялікая скруха. Жальба, бо ён адзін з апошніх геніяльных беларускіх творцаў ХХ-га стагоддзя, прызнаных народам. Яны, нібы метэоры, заляцелі ў ХХІ век, сьвецячы, як агонь у начы. І пасьля іх -- нічога. І хоць векавая мудрасьць прароча, што "сьвятыя былі да нас, будуць і пасьля нас", рэчаіснасьць паказвае на маразм запусьценьня. І ў гэтым ёсьць найвялікшы жаль.

    200 гадоў акупацыяў і вынішчэньня культуры вялікага народа і вялікай краіны, што сягала ад мора да мора, не праходзяць бяссьледна.

    Але за кожнай акупацыяй вырасталі ў змаганьні, выжываньні і барацьбе зноў і зноў геніі нацыі, якія сьведчылі пра яе несьмяротнасьць. За царатам Купала, Багдановіч, Колас, за палякамі -- Максім Танк, за немцамі -- Арсеньнева, за камуна-масквой -- Быкаў, Барадулін, Мулявін і цэлая пляяда геніяў будучыні Беларусі.

    Цяпер, пад унутраннай цемрай, нацыянальных самазабойцаў ды плебеяў Масквы -- пустата і стабільнасьць упадку. Анкалогія цемры і здрады струціла карэньні. І дрэва -- ссыхае, бо карэньні -- ўсё.

    Вось што абазначаў перад вялікай бядой сакральны купалаўскі гімн "мужыку" -- асновы асноў, абпляваны чужынцамі, неабаронены нашчадкамі.

    "Паўстань з народа нашага Прарок

    І ў буры гром удар пад звон кайдан!"

    Нішто ня мінае бяссьледна. Вялікае нараджае вялікае. Сьветлае -- сьвятло. Прыўкраснае -- хараство. Пакуль жыве народ.

    Слава Беларускім геніям і вечная памяць!

    13 лістапад 2018 г.                                     Зянон Пазьняк

    Posted Nov 14, 2018, 9:51 AM by Адміністратар Навін
  • Трэба сур’ёзна паставіцца да гібрыдных правакацыяў Масквы

    (Лістападаўскі Сойм 2018 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ                                                                   і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

    11 лістапада ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”, -- “Рэжым перапужаных ідыётаў” (публікуецца). Гаворка пра мэтадалогію маскоўскай гібрыднай вайны ў Беларусі і пра разьвіцьцё рэжымнага наступу на Народны Мэмарыял Курапаты. Адзначана спроба крыміналу падкупіць функцыянераў Таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры і ўцягнуць іх ў дзеяньні рэжыму ў Курапатах.

    З дакладам выступіў сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту. Выступоўца падвёў вынікі міжнароднай канфэрэнцыі на тэму Курапатаў, якую арганізавала Амбасада Летувы ў Менску і дзе выступілі з дакладамі і ў дыскусіях сябры КХП-БНФ -- абаронцы і стваральнікі Народнага мэмарыяла Курапаты.

    На канфэрэнцыю было запрошана шырокае кола прадстаўнікоў розных грамадзкіх арганізацый, якія таксама апякуюцца Курапатамі. Удзельнікі з цікаўнасьцю пазнаёміліся з выступамі летувіскіх гасьцей, якія распавялі пра грамадзкую працу ў Летуве у рамках тэмы ўшанаваньня памяці ахвяраў маскоўска-бальшавіцкай акупацыі і герояў народнага змаганьня. Асноўная розьніца ў нашым досьведзе палягае ў тым, што ў Летуве дзяржава напоўніцу падтрымлівае гэтую дзейнасьць, а ў нас існуючы рэжым стварае перашкоды і сістэматычна перасьледуе народных актывістаў. Такім чынам, упершыню за 30 гадоў пасьля адкрыцьця праўды пра Курапаты, за дзесяцігоддзі стварэньня і абароны Народнага мэмарыяла адбылася міжнародная канфэрэнцыя, прысьвечаная Курапацкай сьвятыні. Будзем спадзявацца, што яна стане важным этапам у міжнародным супрацоўніцтве ў справе захаваньня агульнай памяці народаў аб ахвярах і перажытым пад маскоўска-бальшавіцкай акупацыяй.

    Інфармацыя пра інцыдэнт з групай “жыванароджаных” правакатараў (які пракамэнтаваў у сваім выступе старшыня Партыі), што куражуцца перад рэжымным начальствам у розных афіцыйных установах РБ толькі пачынае распаўсюджвацца ў інфармацыйнай прасторы. Але ўжо першыя водгукі сьведчаць аб тым, што нягледзячы на зьнешне вадэвільную пастаноўку раэльных падзей беларусы адэкватна разумеюць, што ў наяўнасьці гнюсная правакацыйная дзейнасьць імпэрскай агентуры ў нашай краіне. Людзі не спачуваюць лукашэнкаўскім начальнікам, тыя выглядаюць сьмешна і паводзяць сябе не як дзяржаўныя дзеячы (нечакана яшчэ раз раскрылася іхняя сутнасьць наёмнікаў васальнага рэжыму Масквы). Але за гэтым выразна праглядаецца галоўная мэта маскоўскіх арганізатараў правакацыі: дэмаралізаваць наша грамадзтва, даказаць людзям, што яны ня маюць ніякага апірышча і ніякай дзяржаўнай абароны на сваёй тэрыторыі, што беларусы павінны пачувацца ненадзейна ў сваёй краіне, калі ўжо ў паводзінах чыноўнікаў няма надзейнасьці. Нам выразна намякаюць, што “толькі аднаўленьне СССР (чытай – уваходжаньне Беларусі ў РФ) можа гарантаваць стабільнасьць і сацыяльную абароненасьць для беларускіх грамадзян”. Вядзецца падступная гібрыдная гульня, першыя этапы якой мы назіраем у нашай рэчаіснасьці апошняга часу.

    Выступілі таксама сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Яны пагадзіліся, што грамадзтва павінна сур’ёзна паставіцца да гібрыдных правакацый Масквы, памятаючы, што з падобнага, на першы погляд абсурднага, пачыналася падрыхтоўка да інвазіі “зялёных чалавечкаў” ва Украіну. Рэжымнае ўварваньне ў Курапацкую сьвятыню зьяўляецца часткай гэтай гібрыднай дзейнасьці Масквы. Маскве важна зьнішчыць след, доказ свайго маштабнага злачынства на нашай зямлі, сьцерці памяць пра ахвяры і пакуты часоў расейскай акупацыі, прадставіць сябе носьбітам прагрэсу. Нельга пакідаць тэрыторыю Курапацкай сьвятыні без дагляду людзей. Патрыёты павінны прыязджаць з усяе Беларусі ў Курапаты і сачыць за тым, што адбываецца там. Каб паставіцца на супраціў, калі рэжым пачне зьнішчэньне крыжоў і магіл нашых пакутнікаў.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    11 лістапада 2018 г.



    Posted Nov 12, 2018, 2:13 PM by Адміністратар Навін
  • РЭЖЫМ ПЕРАПУЖАНЫХ ІДЫЁТАЎ

    Вялікі калгас працягваецца. Зьявіліся запісы відэа-спэктакляў "нон-фікшн". Вельмі цікава. Можна паглядзець на "Юцюбе". Гэта новы жанр у маскоўскай гібрыднай вайне. Як тэатразнавец скажу, што з гледзішча тэатра зроблена ўсё прафэсійна. З гледзішча палітычнага – прымітыўна. Але, тым ня менш, – прайшло. Асяроддзе рэжымнай ўлады вялікага калгасу настолькі адсталае, што чыноўнікі нават не зразумелі, што адбываецца. Каб зразумець, ім трэба было б быць грамадзянамі нацыі. Манкуртызм паталагічны. Дзяржава ня зможа ўтрымацца на такіх ідыётах.

    Значыцца, заходзіць група мужчын, тры-чатыры асобы, у дзяржаўную ўстанову да старшыні райвыканкама, намесьніка гарвыканкама, пракурора, загадчыка аддзела Міністэрства культуры, дэпутата квазіпарляманту "палата" і г. д., вітаюцца і просяць начальніка прад'явіць пасьведчаньне асобы: хто ён такі і па якому праву тут знаходзіцца. "А вы хто?" -- пытаецца, як правіла, агаломшаны начальнік. "А мы, -- кажуць, -- жыванароджаныя людзі, члены Сусьветнай міжнароднай экстэрытарыяльнай прасторы натуральнага права, чалавекі-суверэны земства Белай Русі. Грамадзянства Беларусі няма, -- кажуць візіцёры, -- беларускія пашпарты -- фікцыя, а Рэспублікі Беларусь не існуе. Мы, -- кажуць, -- рэальная ўлада, бо, згодна Канстытуцыі, народ ажыцьцяўляе яе непасрэдна. Дык вось, мы яе ажыцьцяўляем як грамадзяне СССР, бо Савецкі Саюз не разваліўся, ён існуе юрыдычна, але часова распушчаны яго ворганы ўлады і ўдзельнікі карпарацыі РФ і РБ ды гаўляйтар Аляксандар Рыгоравіч кіруе гэтай фірмай, якая зарэгістраваная ў ЗША."

    З жыцьцёвага вопыту скажу, што калі б у тых СССР і БССР да начальніка прышлі б такія экстраваганты, то пасьля апошняй фразы начальнік спакойна выклікаў бы па тэлефоне нарад міліцыі, сказаў бы затрымаць суб'ектаў, высьветліць, хто такія, адкуль і яму паведаміць. Тым больш, што прыхадні адмовіліся паказываць свае пашпарты.

    Тут жа, у выпадку, пра які я расказваю, лукашысцкія бюракраты-лапцюжнікі напалохаліся, пачалі лыпаць вачыма, пускаць бурбалкі, абурацца і адмаўляцца паказаць пасьведчаньне асобы незнаёмцам. Пачалі зь імі спрачацца, няведаючы, хто яны, ды слухаць, разьзявіўшы рот. (Дарэчы, у акупацыйным сцэнары патрабаваньне пасьведчаньня асобы ў начальства па тэхналёгіі момант вельмі важны.)

    Тады "жыванароджаныя людзі" выклікалі АМОН, каб даведацца, што за начальнік і па якому праву сядзіць у кабінеце. У кабінет завальваюцца два амонаўцы і пытаюць канкрэтна, напрыклад, былога міністра культуры Гуляку (цяпер кіраўніка аддзела), чаму ён не паказвае пасьведчаньне.

    "Вы што? Вы думайце, што гаворыце? -- залемантаваў Гуляка на амапаўцаў. -- Я ў сваім кабінеце. Шуневічу пазваню." (Шуневіч -- гэта міністар унутраных спраў, расеец, кагэбіст, прысланы з Данбасу.)

    Тады "амонаўцы" прапанавалі "жыванароджаным чалавекам" прыехаць у аддзяленьне, каб там аформіць заяву на Гуляку.

    А прыдурак з "палаткі" дык увогуле разгарнуў ім сваё пасьведчаньне і перад адыходам сказаў: "Рэбята, ізьвініця, есьлі што ня так."

    І гэтак паўсюдна: свой "сюр" і свой экстравагантны абсурд.

    З вобразнага, сцэнарнага і ігравога аспэкту спэстакль у жанры нон-фікшн сыграны пахвальна. Ёсьць ансамбль. Вызначана манера гульні кожнага актора -- нетаропкасьць, размова разважная, упэўненая, спакойным голасам, прынцып індактрынацыі, ніякіх эмоцый, упэўненасьць у сабе, сыпаньне цытатамі законаў (як Кручкоў у "Пінскай шляхце") і г. д.

    Адмыслова я адзначыў бы галоўнага актора, што вёў рэй. Для сябе ўмоўна назаву яго "палкоўнік", бо чымсьці мне вельмі нагадаў незабыўнага палкоўніка расейскага ГРУ Гіркіна -- арганізатара акупацыі Данбаса. Словам, прадумана сыграная роля. Праўда, мушу адзначыць і недахопы. "Палкоўнік" хваляваўся і хаваў свой нэрвовы стан у бязладных непатрэбных рухах, перакідваньнем папераў, зазіраньнем у партфель, счапляў рукі і г. д. Але ў цэлым ён добра валодаў сітуацыяй і сваім голасам. Было яшчэ пару прапушчаных хібаў, зь якіх мы дакладна даведваемся, што гэтыя людзі з Расеі (магчыма з групы «Спэцапэрацыя па адраджэньні СССР», якую скарыстоўвае Лубянка). У цэлым, шчыра кажучы, я нават не чакаў, што вядомая гастрольная кантора з-за Вязьмы мае такія здольнасьці ў сцэнічнай сфэры.

    Што датычыць лукашысцкай адміністрацыйнай вертыкалі, то гэта, вядома, фэнамэн сапраўднага калгаснага кшталту. Гэтая "вертыкаль" генетычна пайшла не ад нашай шляхты, не ад паноў-рады, не ад магнатаў і ваяроў, не ад рыцараў Вялікага Княства, не ад вучоных ды сьвятароў, ды вольных земляробаў сялян, ды вольных грамадзян нашых вольных магдэбургскіх гарадоў. Гэтая вертыкаль пайшла ад тых, што засталіся, ад якіх акупанты адабралі маёмасьць і зямлю, наплявалі ў душу, адабралі мову, ператварылі ў калгасьнікаў, навучылі ўсяго баяцца, горшых завербавалі ва ўладу і абавязалі служыць. Вось яны і служаць.

    Галоўны калгасьнік, як вядома, кіруе ўладай строга па калгаснай схеме і на калгасным узроўні. Ягоныя падначаленыя такія ж. Яны даўно ператварыліся ў шэрасьць бяз розуму, бяз гонару, без найменшых паняцьцяў пра дзяржаву, нацыю, Радзіму, культуру, законы ды права, нават пра свае абавязкі. Сэлекцыя мадэфікаваных асталопаў.

    Але шляхта, дзякуй Богу, у нашай прасторы яшчэ жыве. (Маю на ўвазе людзей патрыятычнай сьведамасьці і высокага духа).

    Перад вайной і захопам Данбаса расейская агентура ва Украіне вытварала аналагічныя спэктаклі. Выступы далі досьвед. Карціну акупацыі мы бачылі. Узброеныя вайсковыя групы расейцаў з аўтаматамі захоплівалі будынкі мясцовай улады, арыштоўвалі ўкраінскае кіраўніцтва, вывешвалі расейскі сьцяг і аб'яўлялі расейскую ўладу.

    Спэктаклі нон-фікшн, пасьпяхова праведзеныя ў Беларусі, паказалі, што тут дастатковым можа быць прасьцейшы варыянт. Трох суб'ектаў, магчыма нават бяз зброі, заходзяць у ворганы ўлады і кажуць, што аднаўляецца СССР, што яны ёсьць улада СССР і каб начальства йшло да хаты. Яно і пойдзе. А калі ня пойдзе -- паклічуць АМОН, каб адвялі. Потым суб'екты зьбіраюць натоўп і кажуць пра ўладу СССР. Натоўп пытае: "А как нашчот пенсіі?" "Усім дадзім", -- будзе адказ. Далейшы захоп краіны (такой краіны) -- справа руціны. Так ім будзе здавацца.

    Так што -- "ю вэлкам" у Беларусь. Толькі на гэтым спэктаклі скончацца. Тут кантора знойдзе сваю магілу разам з імпэрыяй. Дастаткова будзе аднаго слова -- "ПАРА!" І яно прагучыць!

    І цяпер па сутнасьці таго, што сталася. Зафіксаваны факт групавой антыдзяржаўнай прапаганды, замах на існаваньне і суверэнітэт Рэспублікі Беларусь. Гэтыя людзі павінны быць арыштаваныя, праведзна дазнаньне, узбуджана судовая справа, пачатае сьледзтва. Сумняваюся, што пракуратура выканае свой абавязак, бо відавочна, што ў спэктаклях акторам дапамагалі і АМОН, і Шуневіч, і ці ня ўся сістэма вертыкалі горада Менска. Таму зварот у пракуратуру мусіць быць ад грамадзкасьці. Сама пракуратура ня зрушыцца.

    Зьвяртаю ўвагу на спэцыфічны факт, які можа праліць дадатковае сьвятло на паходжаньне гэтых "жыванароджаных людзей" з грамадзянствам СССР. Ведаючы містыфікацыйныя звычкі маргіналаў, я павялічыў іхняе самадзейнае пасьведчаньне "жыванароджаных", каб убачыць характар тэкстуры фона. Выявілася ромбавідная кампазыцыя зь вязевай свастыкай у цэнтры ромба і з клясычнай свастыкай у цэнтры скрыжаваньня модуляў арнамэнту.

    Толькі ня трэба будзе слухаць "лапшу" пра "мирный знак Востока" і т. п. этнаграфію. Этнаграфія да адэптаў СССР не адносіцца. Там яшчэ ёсьць іншая, з дазволу сказаць, "сімволіка", якая паказвае на ўзровень людзей, што такое прыдумалі. Але хай бы гэта высьвятляла сьледзтва. Свастыка ў публічнай дэманстрацыі пасьведчаньня групы людзей ня можа быць выпадковай. Яе выява ня дружыць з заканадаўствам.

    Тут ніжэй зьмяшчаю агульную копію пасьведчаньня "жыванароджаных" і выкадроўку павялічанага фона.

    http://pazniak.info/page_rejyim_perapujanyih_idyitay 

    У заключэньне мушу яшчэ і яшчэ раз зьвярнуцца да беларусаў: "Рыхтуемся да абароны краіны, да збройнай барацьбы за яе свабоду і незалежнасьць. Што трэба рабіць -- сапраўдныя мужчыны ведаюць. Ды й я пра тое ня раз пісаў.

    Другі спэктакль нон-фікшн зацягнуўся ў сэрыял і зьвязаны з генеральнай атакай усіх цёмных сіл на Народны Мэмарыял Курапаты.

    Нагадаю, што дзеяньне пачалося з незаконнай пабудовы маскоўцамі ў ахоўнай зоне Курапатаў так званага рэстаран-бардэля "Поедем-поедим". Кантора падрыхтавала тут групу ўласьнікаў і саўдзельнікаў з адной этнічнай прыналежнасьцю. Індывідуальныя ролі дакладна расьпісаныя. Суб'ект па прозьвішчу Ізраілевіч стаў працаваць па часьці антысэмітызма. Гэта значыць, пераконваць грамадзкую думку, што ўсе пратэсты супраць парушэньня закона забудоўшчыкамі злачыннага аб'екта ёсьць антысэмітызм і нападкі на габрэяў, паколькі забудоўшчыкі -- габрэі. Першай ахвярай антысэмітызму сьмелы Ізраілевіч выбраў тое, што канторы і трэба было: Таварыства Беларускай Мовы і спадарыню Анісім. Але нешта пайшло ня так, і агрэсару прыйшлося жаласна прасіць прабачэньня.

    З другога заходу ён напаў на газэту і журналістаў, вызначыў нават суму маральнага "ушчэрба" за антысэмітызм. Але зноў -- перакасяк. Суд адкінуў прэтэнзіі як беспадстаўныя.

    З трэцяга заходу настырны Ізраілевіч сам трапіў пад сьледзтва і пад варту. Вось табе і на. І ўсё, здаецца, было зь ім для гэтай ролі ў парадку: поўная адсутнасьць сумленьня і па часьці подласьці -- усё ў норме, ды не хапіла розуму небараку. Такое там не даруюць. Чацьверты заход завершыцца для Ізраілевіча камэрай з кратамі на ваконцы. Ну, хіба што зжаляцца, калі падзеліцца ды ахвяруецца. А то забыўся, дзе жыве.

    Тут захваляваўся і спадар Зайдэс. Ні ён, ні кантора ніяк не чакалі такога зацятага супраціву ад абаронцаў памяці расстраляных і стаяльшчыкаў перад брамай паскуднага рэстарана. Усё пайшло на перакасяк у спадара Зайдэса і кнторскіх стратэгаў. Доўга ж цярпець такога "лузэра" ня будуць. І што рабіць? Спаліць? Здагадаюцца. Прадаць кітайцам? Крадзенае ня купяць. Ды й заказчыкі не дазволяць. І тады Зайдэс (а ён жа разумны) вырашыў не прадаць, а купіць. Таней будзе. Знайшоў і тавар падхадзяшчы. Гэта кліенты так званага Таварыства Аховы помнікаў гісторыі і культуры спадары Астаповіч і Меляшкевіч. За 20 тысяч рублёў купіліся (дакладней, прадаліся). Яны, праўда, ніколі Курапатамі не займаліся, але ж грошы ня пахнуць. І зоймуцца яны за гэта інвентарызацыяй крыжоў, пастаўленых людзьмі і сябрамі КХП -- БНФ, будуць складаць сьпісы для Міністэрства Культуры (гэта там, дзе сядзіць той Гуляка), якое ўсё апрыходуе, накладзе лапу і пакажа народу, як на могілкі хадзіць.

    Усе пры выгадзе. І спадар Зайдэс, і кліенты-інвентарызатары, і Мінкульт. Вось толькі "народзец" (на іхным жаргоне), які 80 гадоў таму тут пытаўся "за што?", вось толькі ён апыніцца ні пры чым, і ня з чым.

    Хабар з рук крымінала кліенты яшчэ не ўзялі. І хай потым не займаюцца дэмагогіяй, пра "справу" і добрыя намеры. Ў Беларусі ня дурні. Высновы будуць жорсткія і вынікі маркотныя.

    Прыйдзецца і спадару Зайдэсу пашыцца дарожкай вахлака Ізраілевіча. Хутка ён страціць сваю ўпэўненасьць, убачыўшы неба ў клетачку. І ня будзе ведаць, адкуль што бярэцца. Ня будзе, бо ня дадзена. І "антысемітызм" тут не дапаможа. Данбаская транспартная фірма, што дзяліла плот з рэстаранвм Зайдэса, змылася адразу. Панятлівыя. Застаўся адзін Зайдэс. Мы пачакаем. А варта курапацкай памяці будзе стаяць да перамогі. І яны яе ўбачаць, гэтую пермогу, пад гукі рэстараннага вальса "На сопках Маньчжурыі", што прагучыць ўсьлед небараку, які думаў абпляваць сьмерць.

    9 лістапад 2018 г.                                  Зянон Пазьняк

    Posted Nov 12, 2018, 1:22 PM by Адміністратар Навін
  • Канфэрэнцыя “Курапацкая трагедыя”

    7 лістапада на запрашэньне амбасады Летувы ў Менску адбылася канфэрэнцыя “Курапацкая трагедыя. Захаваньне мінулага для сучаснасьці”. У залі будынка амбасады сабраліся абаронцы Курапацкай сьвятыні -- людзі старэйшага ўзросту і моладзь.

    Амбасадар Летувы ў Беларусі сп. Андрус Пулокас павітаў удзельнікаў канфэрэнцыі і пажадаў ім плённай працы па захаваньні памяці аб народнай трагедыі. Беларускія ўдзельнікі выказалі падзяку амбасадзе Летувы і арганізатарам канфэрэнцыі за гэтую важную сустрэчу і праяў салідарнасьці.

    Быў зачытаны павітальны ліст удзельнікам канфэрэнцыі ад першаадкрывальніка Курапатаў сп. Зянона Пазьняка, Старшыні БНФ “Адраджэньне” і КХП-БНФ. З беларускага боку выступілі выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Фронту і Партыі сп. Юры Беленькі. археолаг, кандыдат гістарычных навук сп. Мікалай Крывальцэвіч, сакратар Управы Сойму Фронту і Партыі, мастацтвазнаўца сп. Валеры Буйвал. Яны распавялі пра археалагічныя раскопкі і знаходкі ў Курапацкім лесе, пра стварэньне і абарону Народнага мэмарыяла Курапаты.

    З летувіскага боку выступілі кіраўнік ініцыятывы “Місія Сібір” сп. Арнолдас Фокас і гісторык Норбэртас Чарняўскас. Яны распавялі пра захаваньне памяці аб пакутах народу і ахвярах маскоўска-бальшавіцкага тэрору, пра экспэдыцыі моладзі ў далёкія месцы ссылкі, дзе актывісты наведваюць могілкі палеглых летувісаў, аднаўляюць іх, усталёўваюць крыжы на магілах, зьбіраюць зьвесткі ў сьведкаў тых падзей. У Летуве дэмакратычныя ўлады падтрымліваюць гэтыя народныя ініцыятывы, гэта ёсьць там, у адрозьненьні ад рэжымнай Беларусі, дзяржаўнай палітыкай.

    Адбылася плённая дыскусія. Выступоўцы адказалі на пытаньні ўдзельнікаў.

    7 лістапада 2018 г.

    Інфармацыйная камісія

    Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі -- БНФ

    Posted Nov 12, 2018, 12:59 PM by Адміністратар Навін
  • ДЗЯДЫ Ў ЛОШЫЦЫ

    Паважаныя спадарыні і спадары.

    Працягваюцца нашы Дзяды. Лёс Беларусі трагічны і мы ўспамінаем найперш тых, хто загінуў бязьвінна ад рук маскоўскіх катаў у часы генацыду. Вось і цяпер мы традыцыйна зноў ў Лошыцы, дзе стаіць памятны крыж, пастаўлены Народным Фронтам дзеля памяці і пашаны да расстраляных тут людзей.

    Расстрэльвалі найбольш ў 1937 годзе. Прывозілі і забівалі кожны дзень. Па маіх падліках тут забілі каля 10 тысячаў асоб. Летам 1988 года, у той час, калі ўжо вяліся археалагічныя раскопкі і экскумацыя ў Курапатах, расстрэльны яр у Лошыцы быў сьпешна засыпаны грунтам пры выкарыстаньні магутнай тэхнікі. Тут кагэбісты спрацавалі на апераджэньне. І калі ў ліпені 1988-га псьля дасьледваньня Курапатаў я прышоў сюды, каб пачаць працу, яр ужо быў засыпаны.

    Пакуль будзе існавць КГБ, гэтая злачынная арганізацыя, датуль яны будуць замятаць сьляды і злачынствы сваіх папярэднікаў.

    Гэбісцкі фашызм цяпер аджыў у Расеі, і мы бачым паўсюдна яго імкненьні схаваць сьляды і зьнішчыць улікі генацыду. Найперш яны кінуліся шкодзіць у Курапаты. Гэта ім, цяперашнім, не даруецца.

    Будзьма ўважныя да Лошыцы, бо ёсьць зьвесткі, што тут, у Лошыцы, рэжым рыхтуе чарговую подласьць -- офіснае будаўніцтва. Ім хочацца зьнішчыць гэтае месца дазваньня. Нават засыпаныя магілы забітых не даюць ім спакою.

    Трэба наладзіць штодзённае назіраньне, за гэтай мясьцінай і помнікам. Камунізм ня вернецца. Фашызм ня пройдзе. Не папусьцімся і не даруем. Памятаем дзядоў. Ніколі не забудзем пра генацыд. Беражэм памяць. Будучыня будзе сьветлай.

    Слава Дзядам! Слава Айчыне!

    4 лістапад 2018 г.                          Зянон Пазьняк

    Posted Nov 6, 2018, 10:59 AM by Адміністратар Навін
  • Нападкі на добрыя справы
        На працягу ўсяго часу дзейнасьці КХП -- БНФ амаль што кожнае мерапрыемства, якое ўдавалася правесьці Партыі, суправаджалася чыноўнай атакай ўдагонку. Прытым, як правіла, надуманай і беспадстаўнай. Пастаянства гэтай руціннай прывычкі ўжо нават не зьдзіўляе. Відаць у чыноўнікаў праца такая. Звычайна ўсё патухае ў высьвятленьнях і судах. Ўражаньне, што нехта зацікаўлены марнаваць наш партыйны час і псаваць нэрвы людзям. Часам мы публікуем гэтыя паперы, каб было відаць, чым спадары ад улады займаюцца, часам друкуем свае адказы і лісты.

    Нядаўна нейкія арыгіналы з дарожнага ведамства заявілі, напрыклад, што зьнішчаць Крыжы ў Народным Мэмарыяле Курапаты, бо яны псуюць ім від з Заслаўскай дарогі. Часам здаецца, што ў людзей няма ні сумленьня ні клёку, каб такое заяўляць. Курапаты ёсьць пад аховай дзяржавы, а сама дарога (а гэта "дарога сьмерці", па ёй вазілі людзей на расстрэл) ўваходзіць ў ахоўную зону Курапатаў. Як расейцы кажуць, -- "срам, господа, срам". Ніжэй яшчэ публікуем наш ліст -- адказ начальству. Такая вось камунікацыя з уладай.

    Зянон Пазьняк.

    -----------------------------------------------------

                                                                                                Мінскі абласны выканаўчы камітэт

                                                                                                220030, г. Мінск, ул Энгельса,4


    Мінскі аблвыканкам накіраваў у адрас Кансерватыўна-Хрысціянскай Партыі—БНФ (далей “Партыя”) пісьмо ад 29.10.2018 г. за № 1696/77 “Папярэджанне аб парушэнні заканадаўства”.

    Звяртаем вашу увагу на тое, што дзеючым заканадаўствам Рэспублікі Беларусь (Закон Рэспублікі Беларусь ад 1994/10/05 N 3266-XII "Аб палітычных партыях") выканаўчыя, распарадчыя органы мясцовага самакіравання не надзеленыя кампетэнцыяй выносіць папярэджанні аб парушэнні заканадаўства палітычным партыям.

    Выкладзеныя ў пісьме меркаванні аб быццам бы меўшых месца парушэннх заканадаўства не адпавядаюць сапраўднасці.

    Кансерватыўна-Хрысціянская Партыя—БНФ у сваёй заяве на правядзенне мерапрыемства адзначыла, што бярэ на сябе ўсю адказнасьць за захаванне грамадскага парадку, бяспеку, захаванне чысціні тэрыторыі, медыцынскае абслугоўванне сіламі членаў партыі. Узятыя на сябе абавязкі Партыя выканала.

    Акрамя таго, 25.10.2018 г. Партыя накіравала ў адрас Мінскага раённага упраўлення ўнутраных спраў для ўзгаднення праект дагавора “Аб аказанні паслуг”, прапануючы бязвыплатную аснову, пры гэтым спасылаючыся на п.5.2. Кіруючых прынцыпаў па свабодзе мірных сходаў БДІПЧ АБСЕ; У адпаведнасці з Кіруючымі прынцыпамі па свабодзе мірных сходаў БДІПЧ АБСЕ (Выданне 2-е), пункт 5.2 вызначана: “Органам публічнай улады неабходна ўзяць на сябе выдаткі, звязаныя з забяспячэннем дастатковага ўзроўню бяспекі (уключаючы кіраванне транспартнымі патокамі і вялікай колькасцю людзей). Дзяржава не павінна спаганяць ніякіх дадатковых грашовых сродкаў за належнае забяспячэнне аховы парадку падчас сходу. Ад арганізатараў некамерцыйных грамадскіх сходаў ня трэба патрабаваць страхавання грамадзянскай адказнасці за іх мерапрыемства”.

    Ад Мінскага раённага упраўлення ўнутраных спраў на адрас Партыі не паступала ніякіх адказаў адносна ўзгаднення ўмоваў дагавора.

    Таксама, звяртаем увагу на тое, што Партыя не парушыла нормы Закона Рэспублікі Беларусь “Аб свабодзе сумлення і рэлігійных арганізацыях”, т.б. не праводзіла несанкцыянаванае набажэнства, як указана ў папярэджанні. У аднаведнасці з часткай 5 арт. 25 Закона рашэнне кіраўніка, яго намесніка, мясцовага распарадчага, выканаўчага органа неабходна ў выпадку правядзення мерапрыемства ”маючага сваёй галоўнай мэтай задавальненне рэлігійных патрэбаў”.Згодна вызначэння, дадзенага ў арт.3 названага Закона, набажэнства (богаслужэнне) - гэта сукупнасць культавых цырымонiй i дзеянняў, якiя ажыццяўляюцца па распрацаванаму рытуалу i вынiкаюць з патрабаванняў веравызнання. Пад час мітынга ва ўрочышчы Курапаты адбывалася толькі малітва як адзін з элементаў масавага мерапрыемства, і малітва не была яго “галоўнай мэтай”.

    Намеснік старшыні Кансерватыўна-

    Хрысьціянскай Партыі—БНФ Ю.А.Беленькі.


    Posted Nov 6, 2018, 10:27 AM by Адміністратар Навін
  • Дзяды. Шэсьце і мітынг у Лошыцы
        4 лістапада на заклік Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ беларускія патрыёты працягнулі мэмарыяльныя мерапрыемствы на Дзяды. Людзі сабраліся каля Менскага гарадзкога палаца культуры на вул. Маякоўскага, а потым рушылі шэсьцем пад нацыянальнымі Бел-Чырвона-Белымі Сьцягамі ў бок Лошыцы на ўскраіне Менска. Там узвышаецца вялікі Крыж, усталяваны фронтаўцамі на месцы масавых расстрэлаў і пахаваньня тысячаў беларусаў, забітых маскоўска-бальшавіцкімі акупантамі ў 1937 годзе.

    Каля Крыжа адбыўся мэмарыяльны мітынг. Людзі заслухалі зварот сп. Зянона Пазьняка, Старшыні БНФ “Адраджэньне” і КХП-БНФ, -- “Дзяды ў Лошыцы” (публікуецца).

    Потым выступілі сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Фронта і Партыі, сп. Алесь Чахольскі, адказны сакратар Управы Фронта і Партыі, дырэктар Грамадзкай Дырэкцыі Народнага мэмарыялу Курапаты, сп. Валеры Буйвал, сакратар Управы Фронта і Партыі, сп. Сяргей Папкоў, намесьнік старшыні Фронта і Партыі, сп. Уладзімер Раманцоў, сакратар Управы Фронта і Партыі. Выступоўцы распавялі пра Лошыцу, адно з месцаў у Менску, дзе расейскія акупанты тварылі генацыд беларускага народу. Яшчэ ў 1990-я гады, калі сюды прыходзілі людзі, непадалёк стаялі дзядкі і змрочна назіралі за тым, што адбываецца. Гэта былі пэнсіянэры “органов”, тыя самыя каты 1930-40-х, якія камфортна жылі пад савецкай і постсавецкай уладай. Яны пазьбегнулі суду і пакараньня, таму што ўлады ў нашай краіне былі і ёсьць палітычнымі спадчыньнікамі злачыннай бальшавіцкай сістэмы. Міністры гэтай улады зьяўляюцца на афіцыйных святах ва ўніформах НКВД, дэманструюць адданасьць сталінскім рэпрэсіям, падкрэсьліваюць сваю прыналежнасьць да “русского міра” і сваё грэблівае стаўленьне да ўсяго беларускага. Рэжымная ідэалогія і дэмагогія грунтуюцца на “ідэалогіі” сталіншчыны і савецкай сістэмы. І вось цяпер гэтыя ўлады заяўляюць, што яны будуць “мэмарыялізаваць” Курапаты, Лошыцу і іншыя месцы пакутніцтва нашага народа. Іхняя “мэмарыялізацыя” – гэта зло, гэта ўварваньне ў народную сьвятыню, мэтай якога ёсьць блюзьнерства і зьнішчэньне крыжоў і магіл. Народ павінен супраціўляцца гэтаму злу і не дапусьціць разбурэньня народных помнікаў і мэмарыялаў.

    Беларусаў забівалі паводле загадаў імпэрскай Масквы. І ня толькі ў гады сталіншчыны. Пакуль існавала расейская дзяржава – ці то ў выглядзе улуса Залатой арды, ці то ў выглядзе імпэрыі або рэспублікі і фэдэрацыі – не спынялася зьнішчальная вайна супраць нашага народу. Фізычнае зьнішчэньне мільёнаў беларусаў і варварская русіфікацыя – вось галоўныя мэтады агрэсараў і акупантаў з Усходу. У нашы дні зноў над Беларусьсю навісла пагроза адкрытай агрэсіі з боку імпэрскай Масквы, акупацыі і ліквідацыі нашай дзяржавы. Наш народ павінен абараніць сваю краіну і разграміць агрэсара. Бо, калі масква, крый Божа, захопіць Беларусь, то паўторацца жахі 1917-1956 гадоў: тэрор, высяленьне, выгнаньне, апанаваньне нашай зямлі дзікімі чужынцамі. Паўторацца Курапаты і Лошыца. Трагічны лёс акупаваных украінскіх тэрыторый на Данбасе выразна гэта дэманструе. Расейскі імпэрскі фашызм павінен быць спынены і разгромлены на нашай зямлі.

    Дзяды даюць нам запавет вернасьці роднаму і сьвятому – беларускаму: мове, культуры, нацыянальнаму адзінству, нашай прыўкраснай зямлі і народнай дзяржаве. Няўжо дарэмныя незьлічоныя ахвяры беларускіх пакаленьняў, змаганьне герояў, подзьвіг Народа? Няўжо цяпер – у ХХІ стагоддзі – мы аддамо сябе і сваіх нашчадкаў у рабства да маскоўскай арды, дзікай, дурной, пьянай, хлусьлівай, у палон крамлёўска-лубянскай алігархіі, якая сталася ганьбішчам на ўвесь сьвет? Ніколі гэтаму ня быць! Наш народ не дапусьціць перамогі зла.

    Вельмі цяжкімі ёсьць наступствы панаваньня антыбеларускага васальнага рэжыму, кіруемага Масквой, на нашай зямлі: разбурэньне эканомікі, чарнобыльскі экспэрымэнт над людзьмі, ліквідацыя беларускага школьніцтва і падрыў нацыянальнай культуры, шалёная русіфікацыя, прымусовы ўдзел у міжнароднай палітыцы на баку маскоўскай імпэрыі. Але калі беларусы адновяць нацыянальнае дзяржаўнае кіраўніцтва і дэмакратыю ў сваёй дзяржаве, усё гэта будзе пераадолена ў сумеснай працы, у нацыянальнай салідарнасьці і зь верай у свае сілы. Будучыня Беларусі прыўкрасная і сьветлая. Жыве Беларусь!

    Грамада адказвала поклічам “Жыве Беларусь! Жыве вечна!”

    Людзі запалілі ля Крыжа зьнічкі, усклалі кветкі. На прыканцы мэмарыяльнага мітынгу ўсе засьпявалі нацыянальны духоўны Гімн “Магутны Божа”.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    4 лістапада 2018 г.


    Posted Nov 6, 2018, 10:21 AM by Адміністратар Навін
  • Новая кніга Зянона Пазьняка

    У кастрычніку выйшла новая кніга Зянона Пазьняка «Краявід перад нізінай» (фармат 6х9 тузін (½ леттэр), 240 старонак. Назва сэнсоўная. Гэта выбраная публіцыстыка, падабраная тэматычна. У прадмове да выданьня аўтар піша:

    "Тэксты аб'яднаныя адным падыходам -- асьвятленьнем небясьпечных зьяваў і працэсаў для існаваньня нацыі, культуры і цывілізацыі. Таксама адлюстравныя тэмы аб станоўчых чыньніках разьвіцьця.

    Раздумляючы над некаторымі зьявамі ў цывілізацыйным краявідзе, пераконваешся ў арганізаванай зададзенасьці іх існаваньня і распаўсюду. Ёсьць безумоўная сувязь з ідэалёгіяй. Тут адчуваюцца падуплыўныя выразна кіруемыя працэсы, арыентаваныя на разбурэньне асобы чалавека хрысьціянскага тыпу і на зьмяненьне карціны сьвету. Звычайна гэта адбітак дзейнасьці лявацтва і маргінальных агрэсіўных груп. Таксама можа быць вынікам акупацыйнай палітыкі, накіраванай на вынішчэньне нацыі і культуры. Тэма вымагала б дасьледваньняў і фундамэнтальнай навуковай працы. Тут ужо шмат напісана раней (О. Шпэнглер, А. Тойнбі, С. Ханцінгтон і інш.). Яны кажуць аб схіле і ўпадку Эўропы, аб самаразбурэньні хрысьціянскіх каштоўнасьцяў, ці бо -- "атлянтычнай цывілізацыі". З таго часу сьвет моцна перамяніўся.

    На сёньняшні дзень тое, што яшчэ ў палове ХХ-га стагоддзя было несуцяшальным папярэджаньнем, цяпер стала рэальнасьцю, ідэалёгіяй дэградацыі асобы. Ужо склалася абумоўленая сістэма гэтай дэградацыі, якая закранула істотныя сфэры сацыяльнага і маральнага жыцьця грамадзтва. Існуюць даволі пэссымістычныя прагнозы будучыні, заснаваныя на статыстыцы і дасьледваньнях. Давер да такіх прагнозаў невялікі, бо ніхто ня можа прадбачыць зьменлівасьць супраціву зьменлівым абставінам. Але тэндэнцыя існуе і ўплывае на паніжэньне".

    Прэзэнтацыя кнігі адбудзецца ў Нью-Ёрку ў лістападзе і ў пачатку 2019 года – у Варшаве.

    4 лістапада 2018 г.              Марыля Якушэвіч

    Posted Nov 4, 2018, 10:34 AM by Адміністратар Навін
  • Дзяды 2018

         28 кастрычніка 2018 года Кансэрватыўна-Хрысьціянская Партыя—БНФ правяла ў Менску традыцыйны Крыжоваы Шлях і мітынг ва ўрочышчы Курапаты, прысьвечаныя Дню памяці продкаў “Дзяды”. Калёна ўдзельнікаў мерапрыемства рушыла ад гадзіньнікавага завода па вуліцах беларускай сталіцы. Дэманстранты несьлі нацыянальныя бела-чырвона-белыя сьцягі, драўляныя крыжы, сьвечкі, кветкі, зьнічкі, транспаранты. Транспаранты нагадвалі мінакам пра трыццацігадовую юбілейную дату масавага адзначэньня Дзядоў у Беларусі “1988—2018”, заклікалі не дапусьціць разбурэньня Народнага мэмарыяла Курапаты.

    Пасьля доўгіх гадоў адкрыта варожага стаўленьня да курапатскай сьвятыні кіруючы палітычны рэжым пачаў выкарыстоўваць гібрыдную тэхналёгію. Пад выглядам “мэмарыялізацыі” пачалося ўварваньне ва ўрочышча будаўнічай тэхнікі, загучалі ад чыноўнікаў злавесныя заявы пра “незаконнасьць усталяваньня крыжоў”. Прытым рэжым насуперак пазыцыі грамадзкасьці вырашыў «уклініць» у ансамбль Народнага Мэмарыялу свю чужародную канструкцыю, каб сапсаваць ансамбль і запусьціць туды адміністрацыйнае кіраваньне чыноўнікаў. Канструкцыю выкарыстоўваюць у выглядзе Траянскага каня для бюракратыі рэжыму

    Удзельнікі шэсьця – людзі розных узростаў. Маладыя ўдзельнікі засьведчылі ў размовах сваё разуменьне становішча ў краіне і пагрозу нашай дзяржаўнай незалежнасьці з усходу, сцьвярджалі гатовасьць абараняць Беларусь.

    Былі журналісты “Радыё Свабода”, “Белсату”, “Радыё рацыя”, “Тут-бай”, “Нашай нівы” ды інш. Свабода і Белсат вялі наўпроставы відэа рэпартаж.

    Пры падыходзе да Курапатаў, у галаве калёны, з моцнага партатыўнага дынаміка загучала “Авэ Марыя” на словы З. Пазьняка, багдановічская “Пагоня”, песняроўская “Малітва”. У самым ўрочышчы гучэў рэквіем.

    На мітынгу быў зачытаны выступ старшыні КХП-БНФ Зянона Пазьняка. Першаадкрывальнік праўды пра Курапаты выказаў вялікую трывогу ў сувязі з наступам на ўрочышча антыбеларускай улады і “ганстэраў ад улады”, супраць іхных намераў усталяваць на курапацкай “Галгофе” чужародную канструкцыю. Лідар Партыі прапанаваў запачаткаваць Аргкамітэт Усебеларускай Мэмарыяльнай канфэрэнцыі грамадзкасьці Рэспублікі Беларусь, падрыхтаваць дакуманты ў ЮНЭСКА, звароты да суседзяў і грамадзянскай супольнасьці памежных краінаў з мэтаю абараніць Народны Мэмарыял.

    Выступілі таксама сябры і кіраўнікі Партыі Сяргей Антончык, Сяргей Папкоў, Ян Дзяржаўцаў, Алесь Чахольскі, Юры Беленькі. Выступоўцы выказалі недавер рэжымнай “мэмаралізацыі”, заклікалі беларусаў бараніць народную сьвятыню ад разбурэньня. У выступах гучала думка, што галоўная небясьпека як для Курапатскага мэмарыялу, так і для Беларусі ў цэлым, зыходзіць ад агрэсіўнай палітыкі Расеі. Выступоўцы заклікалі прысутных штодзённа рабіць адраджэнскую беларускую працу, быць гатовымі, калі ўзьнікне неабходнасьць, да супраціву агрэсару. Неаднаразова над курапацкім лесам гучаў вокліч “Жыве Беларусь”.

    Напрыканцы мітынгу адбылася богаслужба, якую правялі сьвятары Беларускай Праваслаўнай Аўтакефальнай Царквы. Завяршыўся мітынг сьпяваньнем гімну “Магутны Божа”. Пасьля мітынгу людзі устадявалі крыжы, запалілі ля крыжоў сьвечкі, зьнічкі, усклалі кветкі.

    Інфармацыя КХП-БНФ


    Posted Oct 30, 2018, 6:21 AM by Адміністратар Навін
  • ДЗЯДЫ Ў КУРАПАТАХ. 2018г.

    Паважаныя спадарыні і спадары, дарагія землякі! Вітаю ўсіх у сьветлым сьвяце Дзядоў. Мы (і я з Вамі ў думках) сёлета зноў прайшлі наш традыцыйны Крыжовы Шлях. Гэта Шлях памяці. Ён вядзе ў будучыню, якая мусіць быць лепшай.

    Сёлета наш шлях адбываецца ў драматычны час. Пачалася чарговая атака ворагаў чалавецтва на Курапаты, інсьпіраваная з Масквы. Маскоўскія залежныя людзі, груба парушыўшы закон, захапілі зямлю ў ахоўнай зоне Курапатаў (больш за гектар) і пабудавалі там забаўляльны рэстаран пад назвай "Бульбаш-хол", па задуме -- з інтымнымі пакоямі, лазьняй і гулямі. Цяпер пад ціскам грамадзкасьці аб'ект перайменавалі ў "Поедем поедім". Пад аховай улады там ядуць, п'юць, танцуюць, ладзяць файервэркі, зьбіраюць кампанію беларусажэрцаў, якія галёкаюць, што, маўляў, правільна некалі зрабілі іхныя сталінскія забойцы, што расстралялі ў Курапатах наш народ.

    Мараль гэтага ўсяго вядомая. Плююць у твар тым, хто дазваляе пляваць. Тут правакацыя дрэнных людзей, дзе помста можа стаць неўнікнёнай.

    На пачатку пракуратура, якую, відаць, не папярэдзілі, запатрабавала выканаць закон, ліквідаваць у ахоўнай зоне незаконнае будаўніцтва і ва ўсім разабрацца. Але рэжымныя ўлады, замест таго, каб ліквідаваць незаконны аб'ект і аддаць пад суд захопнікаў тэрыторыі ў ахоўнай зоне, ліквідавалі якраз ахоўную зону, а крымінал пакінулі. Больш таго, падаравалі ім захопленую зямлю 1 га і 20 сотак у арэнду на 99 гадоў з сімвалічнай аплатай 117 даляраў у месяц. І цяпер яны там весяляцца ля магілаў нашых дзядоў, а мо і на касьцях, бо тое месца яшчэ не дасьледвана. Вось што такое антыбеларуская ўлада і гангстэры каля ўлады.

    Адначасна з рэстаран-атракцыяй пачаўся наступ на Народны Мэмарыял Курапаты. Антыбеларуская ўлада, якая ўвесь час гнобіла Курапаты, вырашыла ўсталяваць там пад выглядам помніка сваю канструкцыю. Гэтая чужародная канструкцыя, ушчэмленая ў цэнтры на "Галгофе", разбурыць і вобраз, і сакральны дух Народнага Мэмарыяла. Грамадзкасьць і людзі -- стваральнікі Мэмарыяла -- супраць такога злоснага ўчынку і прапанавалі ўладам іншую пляцоўку побач з Курапатамі. Урэшце, падыйшлі да кампрамісу, каб паставіць канструкцыю ў пачатку Курапатаў каля аб'язной дарогі. Нават аўтары гэтага знака пагаджаліся на такое рашэньне, і Грамадзкая Дырэкцыя Народнага Мэмарыялу была ня супраць. Але рогам уперлася міністэрства культуры. Ім трэба залезьці на "Галгофу", усё тут папсаваць і потым гэтую канструкцыю як памятны знак разам з тэрыторыяй Курапатаў перадаць на гаспадарчы баланс нейкай сваёй ведамаснай арганізацыі, якая стане тут гаспадарыць па інструкцыі і па ўказаньнях. Вось што гэта ўсё абазначае.

    Рэжымная бюракратыя хоча захапіць Народны Мэмарыял і пазбавіць народ яго волі. Чынавенства ў падрэжымнай Беларусі гэта ёсьць ворагі Беларускага народа. Гэта, як саранча, якую ня вытравіш ні дустам, ні карбафорсам. Там, куды дапнуць падрэжымныя чыноўнікі, там усё мярцьвее і абарочваецца супраць людзей.

    20 гадоў яны, на чале са сваім начальнікам, абплёўвалі, гадзілі і разбуралі Курапаты. Але народ сам, сваёй воляй стварыў тут Мэмарыял. Ён магутны. Ён ёсьць і будзе. І тады чыноўнікі вырашылі ўлезьці сюды самы пад выглядам дабрадзеяў, каб потым указваць чалавеку, дзе ён павінен маліцца, па якіх дарожках хадзіць, дазваляць ці не дазваляць ставіць крыж, ці пакласьці камень.

    Тым часам Народны Мэмарыял -- гэта помнік вечнасьці. Крыжовае шэсьце -- гэта частка Мэмарыялу Вечнасьці, калі людзі нясуць крыжы і ставяць іх на магілах расстраляных. І так з году ў год, з пакаленьня ў пакаленьне. Кожны можа прынесьці сюды знак сваёй памяці, пашаны і смутку. Помнік і памяць будуць існаваць вечна. Але гэта ўсё плянуе зьнішчыць тут антыбеларуская ўлада. Мы ведаем яе натуру, яе зьдзек над нацыяй і людзьмі. Мы супраць устаноўкі чужароднай канструкцыі на "Галгофе" Народнага Мэмарыялу.

    Я прасіў бы ўсіх падтрымаць гэтую пазыцыю, каб не пусьціць рэжымнае чынавенства ў сьвятое месца.

    Прапаную пасьля гэтага мітынгу Памяці і Жальбы сабрацца тут актыўным людзям, энтузіястам, абаронцам Беларусі і запачаткаваць Аргкамітэт Усебеларускай Мэмарыяльнай канфэрэнцыі грамадзкасьці Рэспублікі Беларусь. Трэба арганізаваць такую канфэрэнцыю па пытаньнях ушанаваньня народнай памяці і народных магіл, падрыхтаваць дакуманты ў ЮНЭСКА, звароты да суседзяў і грамадзянскай супольнасьці памежных краінаў.

    У заключэньне я, як чалавек, магчыма, найбольш абазнаны аб Курапатах, хачу нагадаць пра сэнс і зьмест Курапатаў. Гэта магільнік масавых расстрэлаў людзей расейскімі бальшавікамі ў часы сталінскага генацыду 1937-1941 гг. На працягу пяці гадоў, дзень і ноч, сюды вазілі машынамі на расстрэл людзей, якіх хапалі па маскоўскіх планах і сьпісах у гарадах і вёсках Беларусі. У большасьці людзей расстрэльвалі па рашэньнях пазасудовых ворганаў (так званых "троек"). Кожны дзень з НКВД БССР у Маскву ішла інфармацыя аб колькасьці і статусе расстраляных. Гэта быў канвеер, машына зьнішчэньня людзей.

    У 1988 годзе Курапацкія магілы былі дасьледваны мной археалагічным мэтадам у рэчышчы крымінальнай справы, распачатай пракуратурай БССР. Археалагічны мэтад даў магчымасьць выявіць і навукова абгрунтаваць, што ў канцы 40-х--пачатку 50-х гадоў адбылася выемка парэшткаў людзей з расстрэльных ямаў. Пахавальны пласт застаўся толькі на глыбіні каля двух мэтраў. Падлікі паказалі, што рэальная колькасьць расстраляных і закапаных у Курапатах сягае каля чвэрці мільёна чалавек. Гэта ёсьць навукова аргумэнгтаваны факт.

    Тым часам крыміналістыка апэруе толькі ўлікамі. Гэта значыць -- толькі канкрэтна адкапанымі парэшткамі людзей, тымі, што засталіся на дне магільных ям. Адсюль зьявілася лічба -- 32 тысячы забітых. Гэта важна для суда. Тым часам для гісторыі істотнымі зьяўляюцца якраз навуковыя дасьледваньні і аргумэнты. Вось чаму мы абяўляем пра 250 тысячаў забітых у Курапатах.

    Калі будуць адчынены архівы, то шмат што яшчэ дадасца да нашых дасьледваньняў і ведаў. Але шчыра скажу: гледзячы на гэты сьвет, я ня надта на тыя архівы спадзяюся. Людзі, якія ў аблачэньні япіскапаў РПЦ пагражаюць чалавецтву "адкрыць атамны чарнобыльскі кранік", а іншы, у каго кнопка вайны, вяшчае, што ў выніку атамнай вайны рускія пойдуць "у Рай", а астатнія "здохнуць", -- такія людзі маралі ня ймуць. Мы тут, у Курапатах, гэта добра разумеем. Гэта такія вось "кранікі" і крамлёўскія гномы пакінулі нам пасьля сябе Курапаты. Гэта іхняя подлая ўлада і акупацыя зрабілі зь Беларусі магілу. Вечна гарэць ім у пекле -- гангстэрам і забойцам, -- а ня быць у раі.

    Памятайма Купапаты! Аберагайма магілы нашых закатаваных продкаў, эліту і простых людзей! Дбайма пра нашу мову і свабоду! Любем Беларусь і наш народ! Слава дзядам! Слава Айчыне!

    28 кастрычніка 2018 г.                              Зянон ПАЗЬНЯК




    Posted Oct 28, 2018, 9:18 AM by Адміністратар Навін
  • Згуртаваньню Беларусаў Канады

    Згуртаваньню Беларусаў Канады з нагоды Юбілею.

    Зянон Пазьняк.

    27 кастрычніка 2018 г. Нью-Ёрк

    Паважаныя сябры Згуртаваньня Беларусаў Канады, віншую Вас з 70-гадовым юбілеем Вашай слаўнай арганізацыі, якая жыве, дзейнічае і працягвае традыцыі пачынальнікаў. Зычу Вам ісьці і надалей сьветлым шляхам сьветлай Беларусі, дзеля радасьці Вас самых і шчасьця дарагой Бацькаўшчыны.

    Кожны з нас, вымушана ці па абставінах жывучы за мяжой, адчувае, што ёсьць Бацькаўшчына, што ёсьць наша дзяржава, што Беларусь жыве. Як бы там ні складваліся абставіны, але дзяржава Беларусь сваім існаваньнем дае нам сілы і вольнае адчуваньне ў сьвеце. Гэта наш родны дом, ён ёсьць, мы яго маем.

    Ёсьць людзі, народы, што страцілі свой дзяржаўны дом пад бомбамі ці захопнікамі. Якое гэта вялікае няшчасьце! Якое цяжкае іхняе жыцьцё. У сьвеце засталася цяпер толькі адна краіна, якая займаецца вайной і захопам чужых тэрыторыяў. І гэтая краіна, кіраўнік якой валодае атамнай кнопкай вайны, заяўляе, што ад вайны ўвесь сьвет "здохне", а яны пойдуць ў рай. Гэтая краіна з шахідзкай псіхалогіяй і нянавісьцю да сьвету знаходіцца на ўсходзе Беларусі і рыхтуецца да агрэсіі.

    У гэты час наймацней адчуваецца каштоўнасьць роднага дому і існаваньне сваёй дзяржавы. Памятайма пра гэта, бо без Баларусі шчысьця на будзе мець ніхто.

    І таму ўмацоўваем наш дом, дзе б мы ні былі ва ўсім сьвеце. Шануйма тут нашу беларускую мову, культуру, гісторыю, традыцыі і звычаі, бо на гэтым трымаецца народны дом і яго абарона.

    Дваццаць сем гадоў таму мы, змагары Беларускага Народнага Фронту, пасьля 200 гадоў акупацыі краіны вярнулі незалежнасьць нашай дарагой Бацькаўшчыны Беларусі. Яна ёсьць.

    Але барацьба прадаўжаецца. Ворагі чалавецтва не пакінулі намераў знў захапіць нашу зямлю. Гібрыдная палітыка супраць нашай краіны пачалася ў 1994 годзе. Шмат каму з фронтаўцаў прышлося пакінуць Бацькаўшчыну і працягваць змаганьне за мяжой. Тут мы мелі падтрымку ўсёй беларускай эміграцыі Амэрыкі і Канады. Ідэёвымі фронтаўцамі, якія падтрымлівалі палітыку і справу БНФ "Адраджэньне", былі ў Канадзе найперш сябры ЗБК Барыс Рагуля, Кастусь Акула, Раіса Жук-Грышкевіч, спрыялі Мікола Ганько, Янка і Івонка Сурвілы. У Амэрыцы справе Народнага Фронту ахвяраваліся найперш Аляксандар Міцкевіч, Антон Шукелойць, падтрымлівалі Яніна Каханоўская, Юля Андрусышына і, практычна, ўся ваенная эміграцыя, якая і стварыла арганізаваную беларускую дыяспару ў Амэрыцы і Канадзе. Хвала і слава гэтым знакамітым беларусам і заслужаным перад Беларусяй людзям.

    Што б я пажадаў цяперашняму пакаленьню беларусаў, сябрам ЗБК, гэта каб яны з годнасьцю і гонарам несьлі Беларускі сьцяг, падняты папярэднікамі, іхнымі знакамітымі дзеячамі, каб Беларусь была ў іх перад усім, каб гучэла на вуснах, жыла ў сэрцы і квітнела ў справах. Віншую зь юбілеем! Слава Айчыне! Жыве Беларусь!

    27 кастрычніка 2018 г.             Зянон Пазьняк


    Posted Oct 27, 2018, 2:57 PM by Адміністратар Навін
  • “Гарантыі” ад гангстэраў

    Днямі афіцыйны прадстаўнік РФ у Беларусі зрабіў гучную публічную заяву наконт забесьпячэньня бясьпекі нашай краіны. Гучыць характарыстычна (цытуем):

    “У Маскве любы ваенны напад на Беларусь будуць разглядаць як агрэсію ў дачыненьні да Расеі «з усімі наступствамі, якія з гэтага вынікаюць». Пра гэта заявіў у эфіры тэлеканалу «Беларусь-1» расейскі амбасадар у Менску Міхаіл Бабіч.”.

    Крыніца: https://www.svaboda.org/a/29556725.html

    І хто гэта там рыхтуе на нас «напад»? Ужо ці ня той, хто «крышаваць» зьбіраецца? Але жарты ўбок. У розных краінах людзі заўважылі, што заява М. Бабіча прагучала непасрэдна пасьля ваяўніча-эсхаталагічнага гуканьня Пуціна наконт “мы патрапім у рай, а яны падохнуць”, прысьвечанага магчымай ядзернай вайне паміж Масквой і Захадам. Беларусаў “гарантыі Масквы” зусім не абрадвалі. Па-першае, беларусы (у адрозьненьні ад “дорогіх россіян”) ня хочуць ні ваяваць, ні нават назіраць за вайной па тэлевізару. Па-другое, наш народ усё ня можа ўцяміць: хто зьбіраецца нападаць на Беларусь. З усімі суседзямі мы жывем у міры, згодзе і ўзаемным рэспэкце, ні адкуль не назіраецца ні правакацый, ні агрэсіўных заяў. Адзінай краінай-агрэсарам у нашым рэгіёне зьяўляецца менавіта Расея, якая ўвесь час вядзе агрэсіўныя ваенныя дзеяньні, забірае чужыя тэрыторыі, забівае людзей і парушае міжнародныя законы. Агрэсіўная палітыка аднаўленьня СССР у былых межах і нават адраджэньня “зьнешняй імпэрыі” (або “сацыялістычнага лягеру”), як называлі суму краін-васалаў Масквы у Цэнтральнай і Паўднёвай Эўропе, агучана як афіцыйная дзяржаўная стратэгія Крамля. Дэмакратычны сьвет (і ня толькі) выразна вызначыў, што Расея зьяўляецца падпальшчыкам вайны, небясьпечным для ўсяго чалавецтва. Палітолагі называюць пуцінскую групу ва ўладзе “гангстэрамі”. Хаця з гэтым можна і паспрачацца, сапраўдныя бандыцкія гангі усё ж маюць пэўныя правілы паводзінаў і нават свой крымінальны “кодэкс гонару”. Крамлёўскім нельга давяраць ні ў чым, яны не выконваюць ніякіх дамоўленасьцяў, для іх любая дамова – пустая паперка.

    Далей амбасадар М. Бабіч у згаданым вышэй выступе нагаварыў яшчэ цікавей:

    “Расейскі амбасадар нагадаў, што Расея і Беларусь зьяўляюцца Саюзнай дзяржавай, у якой адзіная вайсковая палітыка. Беларусь у гэтым пляне “абсалютна абароненая і можа быць абсалютна спакойная”, дадаў ён”.

    Гангстэрскія “гарантыі” даюцца нам на аснове антыканстытуцыйнага пагадненьня (практычна – змовы) паміж Крамлём і ўзурпатарскім рэжымам, існуючым у Беларусі. Пытаньне міру і вайны (жыцьця і сьмерці) вырашаецца для нашага народу ў рэчышчы валюнтарысцкіх, крымінальных дзеяньняў на вышэйшым уладным узроўні. Рэжым унутранай акупацыі нашай краіны на загад Масквы робіць беларускі народ закладнікам расейскага імпэрскага мілітарызма.

    Пасьля заяваў Пуціна і Бабіча зьявіўся шэраг аналітычных тэкстаў і разважаньняў. Большасьць з аналітыкаў выказваюць упэўненасьць, што Беларусь будзе наступнай ахвярай маскоўскай агрэсіі. Яны выразна кажуць аб тым, што Расея ўварвецца на нашу тэрыторыю і, больш таго, анэксуе нашу краіну, ліквідуючы беларускую дзяржаўнасьць. Усё гэта гучыць лагічна. Аднак, зьнешнія назіральнікі пакідаюць па-за ўвагай важныя нюансы адносінаў па лініі Крэмль-Менск. Рэжым, існуючы ў Беларусі, цалкам падпарадкаваны Маскве. Ён ня будзе ні ў якой сітуацыі абараняць Беларусь ад расейскага ўварваньня. Лукашызм не для таго існуе. Сістэма ўнутранай акупацыі якраз і сканструявана Масквой на нашай тэрыторыі для аслабленьня нашай дзяржавы і дэзарыентацыі грамадзтва – для паступовай акупацыі. Згаданая “Саюзная дзяржава” – адзін з важнейшых крокаў на гэтым шляху.

    Паводле планаў і дзеяньняў Масквы, вайна павінна прыйсьці на нашу зямлю зусім зь іншага боку. Расея ўжо мае свае вайсковыя базы, войскі і тэхніку на нашай тэрыторыі. Колькасьці ўсяго гэтага могуць быць рэзка (або паступова) павышаны ў любы момант (таемна або дэманстрацыйна) – для гэтага і робяцца публічныя заявы аб “гарантыях”. Існаваньне фармальна сувэрэннай беларускай дзяржавы дае Маскве шэраг пераваг і магчымасьцяў. Яна можа выкарыстоўваць Беларусь як падпарадкаваны сабе афіцыйны канал міжнародных зносінаў і ўплываў (гэта чамусьці зусім ня згадваецца ў дыскурсе аналітыкаў). У выпадку абвастрэньня міжнароднай сітуацыі, у тым ліку ва ўмовах правакацыі з боку Масквы супраць дэмакратычнага сьвету або нейкай асобнай краіны, тэрыторыя Беларусі можа быць выкарыстана як плацдарм для маштабнай ваеннай правакацыі, накіраванай на замежжа, або нават для разгортваньня ваеннай агрэсіі супраць суседніх нам дзяржаваў.

    Паўстаюць рытарычныя пытаньні: калі з нашай тэрыторыі расейцы зробяць залп па чужой зямлі або распачнуць агрэсію, то куды прыляціць “адказ”? Хто будзе абвешчаны міжнароднай супольнасьцю краінай-агрэсарам і міжнародным злачынцам? Крэмль можа публічна “ўмыць рукі” і заявіць: “а мы тут ні пры чым”. Для беларусаў, якія апынуцца ў агні сучаснага ваеннага кафлікту ўсё гэта ўжо ня будзе мець значэньня.

    Дэмакратычныя грамадзтвы і іхнія палітычныя эліты дагэтуль так і не зразумелі да канца, што адбываецца ў нашай краіне, якая гібрыдная мадэль распрацавана Масквой у Беларусі. Засноўваючыся на поўным неразуменьні (або сьведамым, або інфантыльным) блізкія і больш далёкія краіны наладжваюць неадэкватную палітыку ў адносінах да існуючага рэжыму і апазыцыйных яму сілаў (што пад кантролем рэжыму). Рэжым на поўным сур’ёзе разглядаецца як нармальная зьява і альтэрнатыва імпэрскай Маскве. Каго з “дэмакратаў” падтрымліваюць у эўрапейскіх сталіцах і хто там зьяўляецца аўтарытэтам, мы бачым. Гэтая палітыка тупіковая і небясьпечная для самога дэмакратычнага сьвету.

    Беларусам трэба разьлічваць толькі на сябе. Сьвет падтрымае толькі тых, хто сам пачынае бараніцца ад ворага. І ў змаганьні за мір, і ў ваенным змаганьні за волю і незалежнасьць. Рыхтуймася да абароны.

    Вадзім Кавалюк

    Posted Oct 27, 2018, 9:42 AM by Адміністратар Навін
  • Віншуем Алеся Чахольскага!

    22 кастрычніка 2018 г. Алесю Чахольскаму споўнілася 60 гадоў! Віншуем зь юбілеем! Зычым Алесю здароўя і вольнай Беларусі, дзеля якой ён і мы ўсе жывём. У юбіляра шмат абавязкаў: ён адказны сакратар Управы КХП-БНФ, і БНФ“ Адраджэньне”, дырэктар Грамадзкай Дырэкцыі Народнага Мэмарыяла “Курапаты”, чалавек працы і дзейнасьці, загартаваны фронтавец, сапраўдны беларус, лідар з шматгадовым досьведам палітычнай і грамадзкай практыкі, ён заўсёды поўны энэргіі і творчых ідэй, якія найбольш укладае ў ахову і існаваньне Курапатаў. Менавіта на такіх людзях трымаецца наша народнае змаганьне за будучыню і свабоду Бацькаўшчыны.

    Шчыра зычым спадару Алесю быць заўсёды такім маладым і мэтанакіраваным, дзейсным і ахвярным дзеля ідэалаў вольнай Беларусі. Моцна абдымаем.

    Сябры і кіраўніцтва

    Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    і БНФ “Адраджэньне”

    Posted Oct 27, 2018, 9:33 AM by Адміністратар Навін
  • Шэсьце і мітынг на Дзяды

    28 кастрычніка (нядзеля) 2018 г. у Менску адбудуцца мэмарыяльныя шэсьце і мітынг, прысьвечаныя Дню памяці продкаў Дзяды.

    Збор удзельнікаў а 11.30 каля Гадзіньнікавага завода (ст. мэтро “Парк Чалюскінцаў”). Пачатак шэсьця а 12.00. Шэсьце пройдзе па пр. Незалежнасьці-вул. Каліноўскага-вул. Гамарніка-вул. Мірашнічэнкі. 15.00 – 17.00 – мэмарыяльны мітынг на тэрыторыі Народнага мэмарыялу ў Курапатах. Мерапрыемства арганізоўвае Кансэрватыўна-Хрысьціянская Партыя – БНФ.

    Атрыманы дазвол Менгарвыканкама і аблвыканкама.

    Заклікаем усіх далучыцца да мэмарыяльных мерапрыемстваў.

    Чаму мы ўшаноўваем нашых Дзядоў? І чаму трэба памятаць нашых Дзядоў?

    Таму што нашы Дзяды мудрыя. Наша цела і наш розум ад нашых Дзядоў.

    Яны нам кажуць: Трымайцеся свайго, яно для нас лепшае. Беражыце нашу зямлю, нашу мову, нашу культуру – тут наш розум і наша моц. Бараніце нашы  ідэалы і каштоўнасьці ад прышэльцаў як з усходу, так і з захаду. Нашы нацыянальныя каштоўнасьці належаць нам і нашым будучым пакаленьням. Курапаты – нацыянальны нэкропаль і мартыралог. Беларускі народ стварыў тут Народны Мэмарыял. Беражэм Народны Мэмарыял ад чыноўнікаў! Беражэм ад антынароднага рэжыму!

    Слава нашым Дзядам! Жыве Беларусь!

    22 кастрычніка 2018 г.

    Інфармацыйная камісія КХП–БНФ і БНФ “Адраджэньне”

    Posted Oct 25, 2018, 2:10 PM by Адміністратар Навін
  • ТРЫЦЦАЦЬ ГАДОЎ БЕЛАРУСКАМУ НАРОДНАМУ ФРОНТУ «АДРАДЖЭНЬНЕ»

    (Выступ на юбілейнай Канфэрэнцыі)

    Паважаныя спадарыні і спадары, вітаю Вас і віншую з трыццацігоддзем Беларускага Народнага Фронту «Адраджэньне» – знакамітай арганізацыі ў нацыянальнай беларускай гісторыі.

    У канцы 80-х гадоў мінулага стагоддзя народныя франты былі створаныя ва ўсіх эўрапейскіх акупаваных краінах былога СССР. Але самае глыбокае і самае рэвалюцыйнае значэньне мела стварэньне Фронту для Беларусі.

    За 70 гадоў савецкай акупацыі і антынацыянальнай палітыкі Беларуская нацыя была ўжо, практычна, паралізаваная. Беларуская школа ў гарадах зьнішчана, гістарычная памяць ліквідаваная, адміністрацыя зрусіфікаваная, рэальна, ня гледзячы на Канстытуцыю БССР, не існавала ніякага суверэнітэту, ніякіх нацыянальных правоў. Стаяла "жалезная заслона". Людзі ня ведалі, што ў сапраўднасьці адбываецца на сьвеце. Забароненая была прыватная ўласнасьць. Чалавек цалкам залежыў ад адміністрацыйнай сістэмы.

    Гаварыць у той час у беларускім грамадзтве пра свабоду, дэмакратыю, дзяржаўную незалежнасьць было ня тое што бессэнсоўна, але небясьпечна. Такіх людзей лічылі вар'ятамі, хворымі на галаву, якія гавораць пра незразумелыя нерэальныя рэчы. Альбо ўспрымалі іх як дыверсантаў Захаду, нястойкіх элемэнтаў, што падпалі пад уплыў буржуазнай прапаганды.

    Азіраючыся на той час, уражліва пераконваешся, якую змрочную сілу мае таталітарная прапаганда і індактрынацыя ў несвабодзе. Практычна, на працягу аднаго-двух пакаленьняў грамадзтва ператвараецца ў натоўп балваноў, які паўтарае ўбітае ў мазгі акупантамі і думае, што так уладкаваны ўвесь сьвет.

    Перад усімі франтамі стаяла тады, практычна, адна задача -- незалежнасьць краіны, выхад з СССР. Усё астатняе -- было ўсьлед.

    Але бадай што толькі перад Беларускім Народным Фронтам стаяла яшчэ першасная перадумова -- адраджэньне нацыі. "Ненацыі", натоўпу саўкоў -- незалежнасьць і свабода непатрэбныя. І вось над гэтымі дзьвума задачамі пачалася праца нешматлікіх вольных людзей. Беларускі Народны Фронт быў названы "Адраджэньне". Праз два гады пасьля яго ўтварэньня было пастаўлена пытаньне пра незалежнасьць Беларусі. Яшчэ праз год -- дасягнута незалежнасьць. Усё разьвівалася вельмі хутка. Так хутка, што грамадзтва не пасьпявала за авангардам. Патрэбны быў час на станаўленьне. А яго не было.

    Для грунтоўных пераменаў у грамадзтве мусіў бы быць палітычны клас, здольны тыя перамены ажыцьцяўляць. Гэта перш за ўсё людзі узростам 40-50 гадоў з вопытам жыцьця і грамадзкай дзейнасьці. На шчасьце, такія людзі былі.

    Аснова пад незалежнасьць і вольную дзяржаву была закладзена яшчэ ў 1960-х гадах, ці, як тады казалі, у час хрушчоўскай адлігі. Гэта быў даволі рамантычны час, калі прачнуліся маладыя нацыянальна жывыя сілы. Рэпрэсіі прыдушылі шасьцідзесятнікаў, але ня зьнішчылі іх. Праз 20 гадоў у 80-х яны ўзвалілі на свае плечы лёс незалежнасьці краіны. Гэта людзі, якія ў 80-х ужо былі ў сістэме гаспадаркі, навукі, войска, рабочых спэцыяльнасьцяў, адукацыі ды абслугі. Гэта ўжо былі асобы, улучаныя ў сацыяльныя структуры грамадзтва, на якіх трымалася жыцьцё. Сярэдні ўзрост Фронта напачатку 90-х быў 40-50 гадоў (зрэшты, як і паўсюдна ў фронтах таго часу). Сацыяльны ўзровень ёсьць важны аспэкт палітыкі, які спрыяў падтрымцы грамадзтва і адчыняў магчымасьці пераабраньня ўлады.

    У васьмідзесятыя гады, у часы перабудовы, гэтак жа, як і ў шасьцідзесятых гадах, зьявіўся маладзёвы беларускі рух, абаперты на гісторыю і культуру. Характэрна, што гэты рух, рэагуючы на ўладнае асяроддзе, быў таксама безаглядна антыкамуністычны і антысавецкі. Як і ў 60-х, тут закладвалася будучая аснова вольнай Беларусі. Палітычна здольныя прадстаўнікі моладзі ўключыліся ў Народны Фронт, некаторыя былі выбраныя ў Вярхоўны Савет.

    Авангард беларускага Адраджэньня сфармаваўся тады даволі моцны. Не было б невырашальных праблемаў з уладкаваньнем і функцыянаваньнем беларускай дэмакратычнай дзяржавы. Але адсутнасьць улады беларускага Адраджэньня, умяшаньне зьнешніх варожых расейскіх сілаў у справы Беларусі сыграла фатальную ролю ў палітычна неакрэпшым беларускім грамадзтве. Аднак незалежнасьць была ўжо дасягнута. Яна была.

    Тым часам абставіны былі такія, што Беларускі Народны Фронт, ставячы задачу незалежнасьці Беларусі, адначасна рыхтаваў адраджэньне нацыі, мовы, сьведамасьці, гістарычнай памяці, культуры і г. д. Гэта значыць -- рыхтаваў тое асяроддзе, якое павінна было падтрымаць барацьбу і змагацца за незалежнасьць Беларусі. Гэта была неабходнасьць часу. Мы бачылі, што пачынаецца агульны рух за незалежнасьць у акупаваных краінах СССР, і калі мы не скарыстаем той гістарычны момант і агульны ўздым за свабоду ад СССР, то ў адзіночку мы ўжо ня збавімся ад Масквы і свабоды не здабудзем.

    Нацыянальнае становішча ў беларусаў было найгоршае. Тут амаль усё жывое было выбіта і татальна вытраўлена акупантамі. Камунізмам гвазьдзілі, як молатам, нішчачы мову, школу, гісторыю. Зьнішчаючы Беларусь, рускія імпэрцы засланяліся камунізмам. Гэта яны, маўляў, камунізм будавалі.

    Як сьведчыць гістарычная практыка, на нацыянальную асьвету народа, як правіла, ішло дзясяткі гадоў. Тым часам Беларускі Народны Фронт мусіў тое зрабіць за год-два. Інакш магло б стацца, што пра незалежнасьць не было б каму казаць.

    Другі аспэкт складанасьці Адраджэньня быў у тым, што ў выніку татальных рэпрэсыяў, забойстваў і жорсткай антынацыянальнай палітыкі, камуністычная партыя ў Беларусі, асабліва яе верхавіна і намэнклятура, была яра антыбеларускай і праводзіла пасьлядоўную антынацыянальную дзейнасьць. Гэтым тлумачыцца тое, што Беларускі Народны Фронт стаў самым антыкамуністычным з усіх франтоў у Савецкім саюзе. У БССР не было нацыянал-камунізму і нацыянал-камуністаў (за выключэньнем, хіба, некалькіх асобаў).

    Такім чынам, калі пераходзіць да дэфініцыяў, то Беларускі Народны Фронт – гэта народны рух і палітычная арганізацыя адначасна, якая змагалася ў Беларусі з камунізмам за дэмакратыю і незалежнасьць краіны. Аргкамітэт Фронту быў утвораны 19 кастрычніка 1988 года. 23-24 чэрвеня 1989 года ў Вільні (у Менску ўлада не дазволіла) адбыўся Першы ўстаноўчы Зьезд БНФ. 25 жніўня 1991 года Народны Фронт дамогся рэальнай дзяржаўнай незалежнасьці Беларусі і спыніў дзейнасьць КПСС-КПБ. Упершыню за 200 гадоў расейскай акупацыі Беларусь рэальна стала незалежнай дзяржавай. Камунізм як палітычная сістэма і ідэалёгія быў ліквідаваны. Але ўся структура дзяржаўнай улады засталася ў руках старой камуністычнай, і што істотна – прамаскоўскай каланіяльнай адміністрацыі. Гэта прадвызначыла далейшы ход падзей. Сілы былі несувымерныя, а грамадзкі ўздым пасьля фармальнай ліквідацыі КПСС пайшоў на спад.

    Сітуацыя вымагае тлумачэньня для сучаснага малаінфармаванага чалавека, чаму ў 1991 годзе пасьля краху КПСС у Эстоніі, Латвіі і Летуве ўладу лёгка перанялі нацыянальныя сілы, а ў Беларусі і на Ўкраіне засталіся старыя каланіяльныя ўлады.

    Адказ просты: таму што ў Прыбалтыйскіх савецкіх рэспубліках нацыянальныя сілы былі ва ўладзе пры камунізме, а ў Беларусі і на Ўкраіне – не.

    У савецкай Беларусі нацыянальная адміністрацыя была вынішчана ў выніку рэпрэсіяў яшчэ ў 30-х гадах, усе беларускія школы ў гарадах зачыненыя, нацыянальная ідэя аб’яўлена буржуазнай і антысавецкай, а беларуская мова ў публічным ужываньні – праявай антысавецкага нацыяналізму.

    На месца забітых адміністратараў беларусаў прысылалі кадры з Расеі. Прытым абы каго, абы не беларус. Гэта балі так званыя партыйныя «выдвіжэнцы». Яны, плюс кіроўныя партызаны НКВД, якія вайной вынішчалі беларусаў, а пасьля вайны перанялі ўсю ўладу ў Беларусі, стварылі тут атмасфэру нянавісьці да ўсяго беларускага. Уся кіроўная камуністычна-савецкая адміністрацыя ў БССР была антынацыянальнай.

    Менавіта правячая камуністычная партыя БССР была першым і галоўным ворагам беларускай незалежнасьці, мовы і культуры. Менавіта зь мясцовай камуністычнай адміністрацыяй найперш змагаўся не на жыцьцё, а на сьмерць за незалежнасьць, дэмакратыю і суверэнітэт Беларусі Беларускі Народны Фронт.

    Кіруючыя камуністычныя партыі Прыбалтыйскіх савецкіх рэспублік не выступалі супраць суверэнітэту сваіх краінаў, далі магчымасьць вольна дзейнічаць Народным Франтам і шмат у чым нават спрыялі іхняе дзейнасьці. Незалежнасьць там не зьяўлялася унутраннай грамадзкай праблемай, а толькі пытаньнем часу.

    Для таго каб нацыя рэалізавалася цалкам як культурная і дзяржаўна-гістарычная агульнасьць людзей, патрэбны пэрыяд яе дзяржаўна-культурнага станаўленьня. Гэта ў сярэднім 20 гадоў – адно пакаленьне. Пэрыяд дзяржаўнага незалежнага станаўленьня мелі ўсе нацыі, якія стварыліся ў ХІХ-ХХ стагоддзях. 22 гады прыбалтыйскай нацыянальна-дзяржаўнай незалежнасьці зрабілі гэтыя нацыі незьнішчальнымі. Сталінскія рэпрэсіі не падрэзалі іхняе нацыянальнае выжываньне, бо сьведамым быў ужо ня толькі нацыянальны авангард, але ўвесь народ, усё пакаленьне. Нацыянальнае прарастала натуральна нават у камуністычнай форме.

    Беларусь ня мела пэрыяду незалежна-дзяржаўнага нацыянальнага станаўленьня. БНР была задушана ў зародку. Пад савецкай акупацыяй сярод тых, што засталіся жывымі, вырасла пакаленьне няпомнячых і няведаючых. І вось у такіх умовах нешматлікая нацыянальная эліта – Беларускі Народны Фронт – распачала барацьбу з камунізмам за волю і незалежнасьць краіны.

    (У ацэнках зазначу, чаму я лічу Лукашэнку самым вялікім палітычным злачынцам у Беларускай гісторыі. Ён сьведама скалечыў маладосьць нацыі, сьведама ня даў ёй нацыянальна-культурна рэалізавацца ў дзяржаве, вырасьці, стаць на ногі. Каб направіць калецтва, спатрэбіцца яшчэ мінімум адно пакаленьне ў вольнай нацыянальнай Беларусі, а ў рэчаіснасьці – два).

    Стварэньне і дзейнасьць Беларускага Народнага Фронту стала сапраўды ўнікальнай і адметнай старонкай у барацьбе за свабоду на ўсім абшары СССР.

    Нагадаю становішча. У 1980-х гадах Савецкі Саюз зайшоў у фінансавы і эканамічны тупік. Крах быў непазьбежны. Ратуючыся, камуністы аб’явілі пра перабудову сістэмы, зьмякчылі цэнзуру і абвясьцілі галоснасьць, магчымасьць людзям удзельнічаць у выбарах. Грамадзтва прышло ў рух. У 1988 годзе ў Эстоніі ў асяроддзі нацыянальнай камуністычнай і творчай інтэлігенцыі ўзьнікла ідэя стварэньня Народнага Фронту – руху за дэмакратыю, свабоду і суверэнітэт.

    Пасьля Эстоніі наступны Народны Фронт быў створаны ў Латвіі, потым у Летуве і, нарэшце, нечакана для Масквы і мясцовых камуністаў – у Беларусі.

    Усе сілы каланіяльна-камуністычнай сістэмы ў Беларусі былі кінутыя на недапушчэньне зьяўленьня Народнага Фронту. Кіраўнікі КПБ урачыста паабяцалі ў Маскве, што ў Беларусі Народнага Фронту ня будзе. Выношваліся нават планы стварыць свой “народны фронт” зь ліку камуністаў, каб забегчы наперад і скампрамэтаваць ідэю.

    Усё прышло ў рух пасьля адкрыцьця Курапатаў. Падзея перавярнула сьведамасьць грамадзтва, узьняла людзей да актыўнай пазыцыі. Беларускі народ засьведчыў, што ён духоўна жывы і яму не абыякавы лёс свайго мінулага і будучыні краіны.

    Адкрыцьцё Курапатаў паўздзейнічала на становішча ва ўсім СССР. У Курапатах упершыню былі выяўлены рэальныя ўлікі генацыду беларускага народа, улікі, якія маглі стаць доказам у судзе над камунізмам. Камуністы ўспалашыліся, мабілізавалі свае сілы і… ўпершыню прайгралі. Нічога ім не дапамагло. Вымушаны былі прызнаць факт расстрэлаў нявінных людзей ворганамі НКВД. Гэта быў удар, ад якога КПСС ужо не паднялася, і першы цьвік у труну расейскага камунізму.

    Вось чаму пакуль будзе існаваць КГБ, Лубянка, расейская імпэрыя, «русский мір» і халуі «русского мира» – усе яны любым спосабам будуць імкнуцца абылгаць і зьнішчыць Курапаты.

    Пасьля адкрыцьця Курапатаў ідэя Народнага Фронту вісела ў паветры. Але арганізаваць яго фармальна было вельмі цяжка. Кагэбісты і агентура, як кажуць, сядзелі ў кожнага на карку. Небясьпеку ўяўлялі таксама розныя актыўныя балбатуны, якія пачалі зьбірацца ў розныя клубы, кшталту “Современник” і выступаць па-руску пра дэмакратыю ды эканоміку, абмяркоўваючы прачытанае ды пачутае, ды шкадуючы, што няма ў Беларусі яшчэ народнага фронта. Калі б такая дэмакратычна-касмапалітычная тусоўка выскачыла б, раптам, з заявай пра стварэньне народнага фронту, то ідэя была б спрафанаваная, а грамадзтва дэзарыентаванае. А менавіта такія намеры тады і ўзьнікалі сярод маргіналаў.

    Народны Фронт (як паказалі таксама падзеі ў Прыбалтыцы) – гэта перш за ўсё нацыянальна-дэмакратычны рух за суверэнітэт і незалежнасьць краіны. Толькі на нацыянальнай ідэі можна было аб’яднаць нацыю на змаганьне за ідэалы свабоды і незалежнасьці. Любая прафанацыя (асабліва ў беларускіх умовах) магла б фатальна пашкодзіць справе.

    Усё гэта змусіла прысьпешваць працу. Летам 1988 года ў Менску пад уплывам адкрыцьця Курапатаў была створана арганізацыйная група “Камітэт 58”, якая пачала рыхтаваць дакуманты і канфэрэнцыю па стварэньні арганізацыі “Мартыралог Беларусі”. Тут рыхтаваўся той траянскі конь, на якім можна было ўехаць у Беларускі Народны Фронт. У “Камітэце 58”, аднак, пра гэта ня ведаў ніхто. Інакш ідэя магла б не ажыцьцявіцца.

    У кастрычніку мы (арганізацыйная група «Камітэту-58) рэзка прысьпешылі скліканьне ўстаноўчай канфэрэнцыі Мартыралога, бо была засьцярога, каб камуністы не скарысталі маргінальных дэмакратаў і не справакавалі прафанацыі ідэі Фронту.

    Камуністы былі супраць арганізацыі Мартыралога. Нас падтрымаў Саюз Кінематаграфістаў і дазволіў правесьці канфэрэнцыю ў Доме Кіно (будынак касьцёла сьвятых Сымона і Алены, так званы “Чырвоны Касьцёл”). На сход мы запрасілі прадстаўнікоў Менгарсавета, Пракуратуры БССР, Міністэрства Ўнутраных Справаў і іншыя ўлады. Усе яны прышлі, каб даць нам бой. І далі бой, але прайгралі, бо нас было больш. Людзі зьехаліся з усёй Беларусі і прагаласавалі за Мартыралог.

    І тут камуністычныя ўлады трапілі ў фатальную пастку, што выклікала потым паніку ў шэрагах іхняга начальства. Пасьля таго, як мяне абралі на старшыню Мартыралога, я паставіў пытаньне аб стварэньні Аргкамітэту Беларускага Народнага Фронту і аб ператварэньні дэлегатаў канфэрэнцыі ў арганізацыйны сход па стварэньні БНФ. Заля ўзарвалася ад воплескаў і грому энтузіязма. Прытым кожны меў права галасаваць (у тым ліку і запрошаныя камуністычныя начальнікі). Трэба было бачыць іхнія фізіяноміі. Яны ў большасьці не галасавалі, альбо галасавалі супраць і такім чынам супраць волі ўдзельнічалі ў стварэньні БНФ. Начальства і агентуры было больш за сто асобаў. Але гэта менш 1/3 дэлегатаў, і камуністы не маглі ўжо сарваць стварэньне БНФ, а іхны ўдзел засьведчыў унікальны дэмакратызм сходу, калі ў стварэньні Фронту вымушана прынялі ўдзел нават яго ворагі (паўтаруся, хоць і самы таго не жадаючы).

    Праз два тыдні, 30-га кастрычніка 1988 года, у час масавага сьвяткаваньня “Дзядоў”, камуністы вырашылі адпомсьціць Фронту за ганьбу і рагромнае паражэньне. Рыхтавалі крывавую лазьню кшталту Алма-Аты 1986 года з задумкай зваліць віну на Фронт і, абазваўшы ўсіх фронтаўцаў фашыстамі, расправіцца і разграміць народны рух. Тады ўпершыню ўлады выкарысталі сьлезацечны газ, зьбілі шмат людзей. Але мы разгадалі злавесную задумку камуністаў. Пра гэта намі было гучна аб’яўлена з просьбай не паддавацца на правакацыю (не аказваць фізічнага супраціву) . І ніхто не паддаўся. Творчая інтэлігенцыя пасьля гэтых падзей адвярнулася ад камуністаў. Правакацыя ганеба правалілася, а водгульле яе пракацілася па ўсім СССР і мела вырашальнае значэньне для далейшых падзей у Савецкім Саюзе.

    30-га кастрычніка 1988 года Беларускі Народны Фронт засьведчыў для ўсёй савецкай імпэрыі, што грубую камуністычную сілу можна перамагчы розумам і вытрымкай. Гэтая маральна-палітычная перамога БНФ была вызначальнай. Фронт стаў пашырацца па ўсёй Беларусі хуткімі крокамі.

    Калі б жа беларусы не зразумелі тады планаў правакатараў і ўвязаліся ў бойку (унутраным войскам, як потым высьветлілася, былі раздадзеныя баявыя патроны), то камуністы патапілі б Менск у крыві, і кроў палілася б па ўсёй савецкай імпэрыі.

    Характэрна, што ад самага пачатку Фронту, ад самай яго арганізацыі у немагчымых умовах – увесь час былі спрэс пасьпяховыя акцыі і Фронт імкліва пашыраўся, нягледзячы на жудасную камуністычную прапаганду і адміністрацыйнае супрацьдзеяньне.

    У студзені 1989 года ўзьнікла прынцыповае супрацьстаяньне з камуністамі. Фронт пачаў рыхтаваць усеагульны мітынг у Менску, нягледзячы на забарону ўлады. Урэшце, зразумеўшы, што БНФ не адступіцца і будуць завіхрэньні, улада здрыганулася і прапанавала стадыён Дынама (абы не на вуліцы). Сабралася 40 тысяч чалавек – поўны стадыён. Выступоўцы распляскалі камуністаў. Пасьля мітынгу маса вываліла на вуліцы і пад Бел-Чырвона-Белымі сьцагамі пайшлі па горадзе, гукаючы «Жыве Беларусь!» На той час гэта было ўпершыню, незвычайна і выглядала, як рэвалюцыя. Абывацель упаў у прастрацыю.

    У красавіку гэтага ж года у Дзень Чарнобыльскай катастрофы Фронт арганізаваў на плошчы Леніна ў Менску несанкцыянаванае мерапрыемства – «Гадзіна смутку і маўчаньня». Сабралася дзесяць тысячаў чалавек з чорнымі харугвамі і чарнобыльскімі лёзунгамі на чорным палатне. Усе стаялі моўчкі цэлую гадзіну, трымалі ў руках запаленыя сьвечкі і кожныя паўмінуты чуўся удар вялікага звана, які мы прынесьлі з сабой. Званіў звон, гарэлі сьвечкі, маўчалі тысячы лэдзей. Узьдзеяньне на асяроддзе было незвычайнае. У гарвыканкаме, у ГАЛОЎАПУ, у педінстытуце, ва ўсіх дамах на плошчы людзі глядзелі ў вокны ўражаныя. А пасьля заканчэньня мінакі падыходзілі і выказвалі сваё ўзрушэньне.

    У гэты ж час адбывалася проста фантастычная выбарчая кампанія ў Вярхоўны Савет СССР па хітрым гарбачоўскім выбарчым законе. Фронт зьбіраў дзясяткі тысячаў людзей, сістэма трашчэла, але адчайна трымалася за магчымасьці ўлады і адміністрацыйны рэсурс. Але нават тут удалося правесьці некалькі сваіх кандыдатаў (якіх не разглядзелі камуністы).

    Летам былі магутныя экалягічныя мітынгі і барацьба за праўду пра Чарнобыль, за пакараньне вінавайцаў радыяцыйнага абпраменьваньня людзей. У чэрвені трыюмфальны ўстаноўчы зьезд БНФ у Вільні.

    26 лютага 1990 года Беларускі Народны Фронт зноў паказаў прыклад змаганьня ўсяму Савецкаму Саюзу. На плошчы Незалежнасьці (тады – Леніна) БНФ сабраў масавы перадвыбарчы мітынг, больш за сто тысячаў людзей. На мітынгу было прынята рашэньне ісьці да будынка тэлебачаньня, браць тэлецэнтар у аблогу і выступіць у адкрытым эфіры з крытыкай камуністаў і са зваротам да народу падтрымліваць Народны Фронт. Усё так і было зроблена спакойна, без штурханьня і зьняваг. Тэлебачаньне і ахова проста капітулявалі перад народам. 15 хвілін мы казалі ў эфір тое, што лічылі патрэбным казаць.

    Дзьве гадзіны пасьля нашага эфіру вісела на экране нерухомая застаўка. Потым яна адчынілася і на экране ўсе ўбачылі членаў бюро ЦК КПБ, сакратароў ЦК, міністраў і т.п. – усіх 11 асобаў, якія сядзелі з разгубленымі тварамі і мямлілі свой камуністычны “адлуп”. Заўважу, нічога падобнага ў СССР не было. Беларускі Народны Фронт быў наперадзе антыкамуністычнага змаганьня.

    Вясной гэтага года частка фронтаўцаў прабілася на выбарах у Вярхоўны Савет. Была ўтворана легендарная цяпер дэпутацкая апазыцыя БНФ, якая здамінавала ўвесь камуністычны «парлямант». Ўвесь народ глядзеў па тэлебачаньні ў адкрытым эфіры паседжаньні Вярхоўнага Савета і прамовы фронтаўскіх дэпутатаў як яны «лупцавалі» ў выступах камуністычную намэнклятуру. У ліпені, дзякуючы найперш фронтаўскім дэпутатам, была прынятая Дэклярацыя аб дзяржаўным суверэнітэце БССР.

    У гэтым жа годзе 7-га лістапада на галоўнае камуністычнае сьвята Беларускі Народны Фронт арганізаваў і правёў першую ў СССР масавую антыкамуністычную дэманстрацыю. Трыццаць-сорак тысячаў дэманстрантаў ішлі па праспэкту і скандавалі “Далоў камунізм”, а на плошчы Леніна скінулі пад ногі помніка галоўнаму злачынцу атрыбуты ленінскага камунізма.

    У камуністаў БССР пасьля гэтага была зацяжная гістэрыка, а ў маскоўскіх уладаў ціхі стаўбун. Камунізм трашчэў. Беларускі Народны Фронт быў на вастрыі барацьбы з камунізмам ва ўсім СССР.

    У Прыбалтыцы ў гэты час адбываліся масавыя акцыі Народных Франтоў за сувэрэнітэт без канфліктаў і сутыкненьняў, а ў Беларусі – пік антыкамуністычнай барацьбы. Тут кожны з нас разумеў, што не ліквідаваўшы антыбеларускі прарасейскі камунізм, аб незалежнасьці Беларусі ня можа быць і гаворкі. Камунізм і правячыя тут камуністы, якія слухаліся Масквы, былі галоўнымі ворагамі незалежнасьці Беларусі. Масква дзейнічала празь іх.

    Беларускаму Народнаму Фронту ўдалося зрабіць у Беларусі амаль што немагчымае – ліквідаваць камунізм і дамагчыся незалежнасьці краіны. Таму я часта паўтараю, што палітыка – гэта ёсьць мастацтва немагчымага.

    Тыя надзвычаныя хвалюючыя дні змаганьня, асабліва, калі ў жніўні 1991-га мы дасягнулі Незалежнасьці, нібы сёньня стаяць у маіх вачах. І спадзяюся, у памяці маіх сяброў, якія яшчэ засталіся жыць. Кожны з нас тады адчуў і перажыў хвіліны незвычайнага шчасьця, якое ні з чым нельга параўнаць. І напэўна шмат хто з нас сабе падумаў, што дзеля гэтага, дзеля шчасьця дзяржаўнай Незалежнасьці Беларусі варта было жыць на сьвеце, якім бы цяжкім не сталася тое жыцьцё.

    Намэнклятурная рэакцыя ў першай палове 90-х, наступны “лукашызм”, пачатак гібрыднай вайны і ўнутраная акупацыя Беларусі – гэта ўжо пытаньні ўлады і працяг пэрманэнтнай барацьбы нашай дзяржавы з Масквой.

    Непрыхільнікі Беларусі, людзі з каланіяльнай сьведамасьцю, эгацэнтрысты і абывацелі, якія ня ўдзельнічаюць у грамадзкім жыцьці, і не прымалі ўдзелу ў змаганьні за незалежнасьць, выяўляюць сваю непрыхільнасьць складаньнем розных выдумак. Найбольш папулярны сярод іх узор творчасьці кшталту. «Незалежнасьць ўпала зь неба». Істотна, што для бальшыні гэтакіх людзей так яно і выглядала. Сядзеў з жонкай на дачы, акучвалі бульбу. Усё спакойна. Потым прыехалі ў Менск, а тут чорт це што – нейкія сьцягі іншыя. Аказваецца незалежнасьць ужо. Нейкі Пазьняк ваду муціць.

    Іншая катэгорыя – інтэлектуалы, маўляў. Разважаюць з толкам, гэтак спакойна. Які там Фронт, кажуць, ды кіньце вы. Усяроўна незалежнасьць былы б і бяз Фронта. Атрымаў жа Туркмэністан незалежнасьць і ўся Сярэдняя Азія бяз Фронту.

    У сапраўднасьці сітуацыя была такой, што калі б не існавала Беларускага Народнага Фронту, то сапраўды ўсе вакол мелі б незалежнасьць. І Туркменістан таксама. Толькі адна Беларусь яе ня мела б. Рэальна так было б. Такі быў стан. Цуду б ня сталася, зь неба не звалілася б.

    А з Туркменістанам лепш не раўняцца. Пастухі авечак на чале з дыктатарам стварылі нацыянальную дзяржаву, дзе школа, мова, начальства, сьведамасьць – ўсё туркменскае. У іх ёсьць нацыянальная будучыня. Дыктатары ня вечныя.

    Тым часам беларусы – насьледнікі вялікай, моцнай, гістарычнай культуры, геапалітычны народ, стваральнік дзяржавы Вялікага Княства Літоўскага ад мора да мора, гэтыя беларусы ня маюць цяпер ні беларускай школы, ні мовы, ні нацыянальнага начальства, ні сьведамасьці – ўсё не беларускае і дыктатар не Туркменбашы, не за свой народ, а халуй маскоўскі, здраднік і хам, лапаць каснаязычны, неадукаваны, ілжывы і прадажны, які нішчыць нацыю і гадзіць ўсім у душу, пазбаўляе нацыянальнай будучыні. Але ён для паловы беларусаў (як для туркменаў Туркменбашы і Гурбангулы) – «харошы прэзідзент».

    Гісторыя, якая ніколі не засвойваецца, і, на якой ніхто ня вучыцца, на гэтых прыкладах паказвае, што, дбаючы пра  краіну і народ, шляхам дыктатуры, ціску, індактрынацыі і прапаганды можна за адно пакаленьне з пастухоў стварыць нацыю і нацыянальную дзяржаву, і наадварот, культурны, моцны, гістарычны народ, які ганяў Маскву пад Воршай ды немцаў пад Грунвыльдам, ды кніжкі друкаваў, калі іншыя нават пісьмовасьці ня мелі, ды магдэбурыяй кіраваўся, тады, калі ў іншых яшчэ й гарадоў не існавала, гэты народ можна апусьціць ніжэй за пастухоў, які стане сам сябе грызьці і ганарыцца сваёй цемрай. Вось розьніца паміж аўтарытарызмам дыктатуры нацыянальнай і аўтарытарызмам дыктатуры антынацыянальнай, здрадніцкай, прадажнай і акупацыйнай. Правы чалавека парушаныя ўсюды. Але глядзім, што на выхадзе і ці складваецца будучыня нацыі.

    Дзякуючы Народнаму Фронту, маем незалежную дзяржаву, маем грунт, пункут апоры, дзеля будучыні. Але ў становішчы гібрыднай вайны і пагрозы нацыі, будучыня можа быць забясьпечана толькі тады, калі на чале змаганьня будзе арганізацыя і лідары, якія стаяць (як Беларускі народны Фронт) на Беларускай нацыянальнай ідэі. Ўсё астатняе – параза, марнае, беспэрспэктыўнае і бяссільнае.

    Перад Беларусяй вялікія выпрабаваньні, якія пачаліся даўно і кладуцца на ўсё пакаленьне. Перамогі і вопыт Беларускага Народнага Фронту хай стануць тут зарукай і дапамогай.

    У 80–90-я гады пры ўсёй пачварнай моцы гнілога Савецкага Саюза была адна акалічнасьць, якая станоўча спрыяла ў нашай барацьбе. Мы былі не адны. Змагаліся ўсе ад Каўказу да Фінскага заліву. І Гэтая салідарнасьць, гэтае бачаньне адзін аднаго аказваецца вельмі дапамагала, натхняла на перамогу над агульным ворагам. Цяпер жа мы, беларусы, апынуліся адны толькі самы з сабой. Салідарызавацца няма з кім, а ворагаў – легіён.

    Становішча пачало зьмяняцца тады (як гэта ні парадаксальна), калі Масква напала на Украіну і Украіна выстаяла. Салідарнасьць з Украінай ня толькі наш братэрскі абавязак, але і жыцьцёвая неабходнасьць. Бо зразумела, што наступная агрэсія Масквы будзе супраць нас. Перамога Украіны – гэта і нашая парамога. Той, хто можа трымаць зброю і гатовы да бою, павінен ехаць і дапамагаць украінцам ў барацьбе, памятаючы, што прыдзецца вярнуцца і ваяваць за свабоду Беларусі. Тут жа, у Беларусі – трэба рыхтавацца. Гэта справа сапраўдных мужчын. І кожны ўжо ведае, што трэба рабіць.

    Мінула 30 гадоў калі быў створаны Беларускі Народны Фронт і запаліўся агонь свабоды. Іскры гэтага агню гараць і сьвецяць па сёньняшні дзень. Гэта быў Фронт палітычны, Фронт мірных людзей. Але настае час, які запатрабуе фронту зброі і мужных змагароў. Яны ёсьць і справа запачаткаваная 30 гадоў таму не загіне. Хай нішто не палохае нас! Ніякія выпрабаваньні. Беларусь вечная. Тут на гэтай зямлі пачаўся канец царскай імпэрыі. Тут сканаў СССР. Тут у Менску, пачаўся канец РПЦ і тут, калі палезе да нас, сканае Расея – прычына войнаў і гвалту і скопішча зла. І «тады, народзе,-- як пісаў Каліноўскі, – зажывеш шчасьліва, калі маскаля над табой ня будзе». Працуйма, змагаймася і набліжайма гэты дзень.  Слава Айчыне!

    19 кастрычніка 2018 года.                         Зянон Пазьняк



    Posted Oct 21, 2018, 8:03 PM by Адміністратар Навін
  • У Менску адбылася канфэрэнцыя ў гонар 30-годдзя ўтварэньня Беларускага Народнага Фронту

    20 кастрычніка 2018 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянская Партыя – БНФ правяла юбілейную канфэрэнцыю, прысьвечаную 30-годдзю ўтварэньня Беларускага Народнага Фронту "Адраджэньне". Сабраліся фронтаўцы розных пакаленьняў, каб разам адсьвяткаваць падзею, якая стала важнейшай у жыцьці многіх зь іх і якая вызначыла шлях нашага народа і краіны ў сучаснай гісторыі. Залю ўпрыгожвалі нацыянальныя Бел-Чырвона-Белыя Сьцягі. Панаваў сьвяточны настрой, сустрэліся даўнія сябры і аднадумцы.

    Канфэрэнцыю вёў сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў старшыні Партыі і Фронту, дэпутат Незалежнасьці. Ён казаў пра гістарычнае значэньне нашага нацыянальнага змаганьня ў 1988-91 гг. Многія з фронтаўцаў, удзельнікі тых падзей ужо ў іншым сьвеце, але наша нацыянальная справа жыве, маладзейшыя працягваюць змаганьне, жыве наша дзяржава, беларускі народ мае гістарычную пэрспэктыву.

    Кінадакумэнталіст сп. Сяргей Чырык, летапісец Беларускай Рэвалюцыі, прадэманстраваў свае кінастужкі пра падзеі першага этапа фронтаўскага змаганьня. Прагучалі аўтэнтычныя запісы выступаў тых гадоў Васіля Быкава і Зянона Пазьняка.

    Быў заслуханы даклад сп. Зянона Пазьняка, Старшыні БНФ “Адраджэньне” і КХП-БНФ, -- “Трыццаць гадоў Беларускаму Народнаму Фронту “Адраджэньне” (апублікаваны). Зачытаў даклад сп. Алесь Чахольскі, адказны сакратар Управы Партыі і Фронту.