• Найвялікшыя падзеі ў гісторыі нацыі

        Паважаныя спадарыні і спадары вітаю Вас на юбілейнай канфэрэнцыі ў дзень 28 гадавіны дзяржаўнай незалежнасьці і віншую зь вялікім сьвятам Незалежнасьці Рэспублікі Беларусь!

    Гэта вялікае шчасьце мець сваю незалежную дзяжаву. Той, хто жыў пры савецкай акупацыі ў СССР, калі ў сваёй краіне беларусы ня мелі ні грамадзянства, ні нацыянальных правоў і калі ў вялікім сьвеце нас проста не існавала, той адчувае нашу дзяржаўнасьць і разумее яе кошт дзеля нашай цяпершчыны і будучыні.

    Сьвята Незалежнасьці набывае для нас асаблівае значэньне, бо вось ужо 25 гадоў як над намі вісіць пагроза нашай нацыянальнай свабодзе. Мы жывем у асаблівым, я б нават сказаў, ва ўнікальным становішчы. Маем незалежную нацыянальную дзяржаву зь вялікай слаўнай гісторыяй і адначасна маем цёмную адсталую і антынацыянальную ўладу, якая сьведама нішчыць беларускую мову, адукацыю, навуку, культуру і беларускаія каштоўнасьці. І тое працягваецца ўжо чвэрць стагоддзя.

    Вось чаму ўгодкі незалежнасьці нашай дзяржавы ёсьць для нас ня толькі днём радасьці, гонару і ўспамінаў, але і днём змаганьня за праўду, за нацыянальную годнасьць і нашу гісторыю.

    За чвэрць стагоддзя ўнутранай акупацыі цёмны рэжым моцна панішчыў нашу фундамэнтальную і гуманітарную навуку, расставіў вакол пад выглядам вучоных сваіх цёмных стаўленьнікаў, якія плодзяць цемру, ахайваючы нашу гісторыю, культуру і вялікіх людзей. Асабліва для цемры ненавісна тое, што зьвязана са змаганьнем за нашу беларускую свабоду і незалежнасьць краіны.

    Цемра бяссільная супраць праўды. Таму асноўная яе пазыцыя замоўчваньне, забарона сьведчаньня аб праўдзе. Прапаганда і фальсіфікацыя яе прымітыўныя. Але майма на ўвазе, што тупая і прымітыўная прапаганда мае ўплыў на нізы грамадзтва. Лухта хутка даходзіць. Таму ігнараваць яе ня трэба. Наша праўда павінна быць простая і зразумелая, як у Кастуся Каліноўскага.


    Незалежнасьць Беларусі, здабытая 25 Жніўня 1991 года, гэта, перш за ўсё, быў вынік дасканалай працы парляманцкай Апазыцыі БНФ у зьменных палітычных абставінах і ў зьбегу гістарычных падзей. Тут абсалютна ўнікальная зьява ў палітыцы, калі невялікая апазыцыйная мяншыня (8-10 адсоткаў) навязала сваю палітычную парадыгму дзейнасьці ўсяму савецкаму парляманту (Вярхоўнаму Савету), дзе бальшыню (86 адсоткаў) складалі прадстаўнікі камуністычнай партыі.

    Унікальнасьць была ў тым, што Фронт выйграў у парляманце ўсе галоўныя палітычныя бітвы з камуністычнай бальшынёй, выкарыстаўшы іхнія ж галасы, у тым ліку іхнымі ж галасамі спыніў дзейнасьць самой КПСС (КПБ) і камсамола ў Беларусі.

    У нацыянальнай адраджэнцкай палітыцы гэта быў працэс, расьцягнуты ў часе, -- вынік цьвёрдай стратэгіі і дасканалай тактыкі фракцыі Фронту.

    Калі б не існавала той унікальнай дэпутацкай фракцыі БНФ у Вярхоўным Савеце, то тут абсалютна дакладная выснова: Беларусь ня мела б незалежнасьці.

    Шушкевіч пасьля путчу і на Сэсіі Незалежнасьці 24-25 жніўня да апошняга ўпарта, фактычна, адстойваў "нова-агароўскі працэс" (а значыць Гарбачова). Нагадаю – "нова-агароўскі працэс" прадугледжваў па ініцыятыве Гарбачова заключэньне новага саюзнага дагавора аб СССР. Шушкевіч афіцыйна прапанаваў нават анэкдатычны парадак дня сэсіі на гэтую тэму. Два пункты ("Аб бягучым моманце" і "Аб саюзным дагаворы"). І гэта тады, калі на двары ўжо была іншая палітычная рэальнасьць.

    Дземянцей, Малафееў і камуністычная намэнклятура, якія падтрымалі путч і якія баяліся Ельцына і расплаты, пайшлі б па дарожцы Шушкевіча і ўскосна сталі б на бок падтрымкі Гарбачова, дзе мелі б саюзьнікаў Назарбаева і і іншых кіраўнікоў рэспублік Сярэдняй Азіі, якія, ня выступалі супраць Гарбачова.

    Без незалежнай Беларусі не было б Белавежскіх пагадненьняў. Немагчыма было б дэнансаваць дамову аб СССР 1922 года без незалежнай Беларусі, бо Беларусь разам з Украінай і Расеяй была фармальным заснавальнікам СССР. Савецкі Саюз застаўся б існаваць, а БССР сыграла б ролю камуністычнай Вандэі. (Тую ролю, якую ЦК КПБ меў у 1988-89 гадах і толькі Народны Фронт разбурыў тады гэтую "цэкоўскую" вандэйскую палітыку.)

    Пра далейшыя магчымыя падзеі ў гэтым варыянце -- ня буду казаць. Але яны былі б кепскія. Захад падтрымаў бы Гарбачова і захаваньне СССР.

    Увесь гэты антынезалежніцкі і прасавецкі сцэнар падзеяў на нечарговай 5-й сэсіі (які, зноў падкрэсьлю, быў прапанаваны Шушкевічам) перавярнула і разграміла дэпутацкая Апазыцыя БНФ у Вярхоўным Савеце. Слава ёй!

    Колькі яшчэ мастадонтаў на сьвеце, што не разумеюць гэтых відавочных рэчаў, пішуць рознае глупства пра незалежнасьць, якая, быццам ім звалілася "зь неба". (Маўляў: «Вернулся с дачі, а в Мінске незавісімость»)

    Гэта шчасьце, што ў паваротны момант гісторыі ў Беларусі ўзьнікла палітычная сіла нацыянальнага адраджэньня (БНФ) і ў парляманце стварылася фракцыя гэтага руху, здольная выканаць гістарычныя задачы нацыі.

    Не ўдалося, аднак, ажыцьцявіць важны чыньнік нацыянальнага будаўніцтва -- зьмяніць уладу каляніяльнай адміністрацыі. Такія дзеяньні (дэмакратычнага кшталту) не пад сілу толькі палітычнаму авангарду і мусілі б абапірацца на ўсё грамадзтва. Грамадзтва было яшчэ не гатовае да салідарных дзеяньняў у агульнанацыянальных інтарэсах, дрэнна ўсьведамляла прычыны эканамічнага пагаршэньня. За савецкай акупацыяй яно было, практычна, задушана. Не хапіла часу, каб яго адрадзіць. У выніку адбыўся маскоўскі рэванш у форме апанаваньня ўлады ў Беларусі прамаскоўскімі сіламі.

    Схема "авангард -- нацыя" ёсьць клясычная схема нацыянальнага адраджэньня для Ўсходняй Эўропы ХVIII-XIX-пачатку ХХ стагоддзяў. Для поўнай перамогі яна патрабуе часу, каб стварылася падтрымка грамадзтва і авангард стаў уладай. Гэтага часу беларусам тады не хапіла.


    Асобнае пытаньне: як гэта невялікай фракцыі Фронту ўдалося ажыцьцяўляць сваю палітыку ў камуністычным парляманце, змагаючыся супраць камунізму?

    Тут можа быць цэлае дасьледваньне, і шмат чаго можна расказаць, што іншым людзям невядома і незразумела.

    Ня ўзгадваючы ўсяго, адзначу толькі некалькі галоўных падыходаў.

    Першы -- гэта дакладнае ўсьведамленьне мэты і задачаў нашага змаганьня. Другі -- гэта рэальная ацэнка сітуацыі і сілы праціўніка. Трэці -- гэта вызначэньне тактыкі перамогі. Чацьвёрты -- пасьлядоўнасьць.

    Тут не павінна было быць памылак, бо які б ні быў узровень камуністычных дэпутатаў, перамагаць мы мусілі іхнымі галасамі, якіх было ў дзесяць разоў болей, чым у нас. Галасаваць камуністы ўмелі, але заканадаўча працаваць -- не. (І не хацелі.) Мы прымусілі іх працаваць над нашымі заканапраектамі і дыскутаваць па пытаньнях, у якіх яны дрэнна разьбіраліся. Мы падрыхтавалі дзясяткі законапраектаў па праграмных палажэньнях нацыянальнай палітыкі, культуры і эканомікі і прапанавалі Вярхоўнаму Савету. І шмат што ўдалося прыняць.

    Адным з важнейшых чыньнікаў у палітыцы ёсьць уменьне пабудаваць дачыненьні зь людзьмі. Мы жорстка крытыкавалі палітыку КПСС, дзеяньні ўраду і Вярхоўнага Савету, але выключалі ўсялякія прыніжэньні і непаважлівыя рэзкасьці да камуністычных дэпутатаў на асабістым узроўні. Нельга было мець ворагаў на асабістым узроўні. Гэта абсалютна страчаныя галасы. Нас мала, іх -- цьма. Вучэмся ў рымлянаў.

    Былі і памылкі, але яны тут жа выпраўляліся (прабачэньні, выбачэньні і т. п.).

    Праводзілася мэтанакіраваная кулуарная праца.

    У дачыненьнях з дэпутацкай камуністычнай бальшынёй (дэпутатамі намэнклятуры) нам, як мяншыні, важна было выбудаваць такія паводзіны, каб яны (што нас ненавідзелі) пры гэтым нас паважалі. Катэгарычна нельга было дапускаць нашага асьмяшэньня і казаць няўдаліцу. Я патрабаваў, каб усе выступы, якія прамаўляліся з трыбуны, былі напісаныя і прачытаныя з тэксту. Тут трэба было пазьбягаць вусных непрадуманых экспромтаў.


    Асаблівым клопатам (і гэта важна) было захаваньне адзінства, імпэту і дзеяздольнасьці дэпутацкай Апазыцыі БНФ. Лічу, што гэта ўдалося. У нас не ўзьнікала і не было сварак, падзелаў і закалатаў. Мы захавалі адзінства, павагу і салідарнае ідэйнае сяброўства да апошняга дня нашага дэпутацтва.

    Пазбаўленьне ад здраднікаў і агентуры адбывалася так ціха і інтэлігентна, што ніхто гэтага не заўважаў нават сярод журналістаў. Вымоўны прыклад -- адключэньне ад Апазыцыі "Евгения Новикава". Цяпер, відаць, мала хто ведае, што гэты адыёзны тып, які казаў па тэлебачаньні, што амэрыканцы з голаду пацукоў ядуць, што гэты тып у 1990-91 гадах уваходзіў у дэпутацкую Апазыцыю БНФ і быў такі "дэмакрат", такі "рэвалюцыянер". На нейкім этапе гэты "рэвалюцыянер" раптам надрукаваў у газэце "За перадавую навуку" ненавісны злосны артыкул супраць БНФ (а сам жа – быў у фракцыі БНФ). Як кажуць, правакацыя для наіўных. Разьлік на скандальчык. Правакатар у цэнтры ўвагі. Выхад з апазыцыі. Інтэрв'ю «Сов. Белоруссии». Заявы аб тым, як ён «убедился», што БНФ гэта «фашызм» і г.д.

    Мы абмеркавалі артыкул на паседжаньні Апазыцыі (без правакатара) і вырашылі, так як некалі раіў Аляксандар Уласаў у польскім Сэйме панам-сэнатарам, -- "Усё будзе добра, панове, толькі нічога ня трэба рабіць". Скарэктавалі дачыненьні з агентам: не давалі яму даручэньняў, слухалі, што ён кажа, але не камэнтавалі, не пыталі, не пярэчылі. І ўсё так ветліва і "гжэчна", усьміхаючыся, што правакатар павіс у безважкасьці і апаў, як асеньні ліст. Праз месяц-паўтара, зразумеўшы, ён і на паседжаньні Апазыцыі перастаў прыходзіць. Зьнік канчаткова.

    Між іншым, у Вярхоўны Савет прыйшлі фронтаўцы ў асноўным з другой, і нават трэцяй лініі Фронта (з кіраўніцтва -- толькі адзін чалавек). Ужо праз год парляманцкай барацьбы яны сталі палітычнай элітай БНФ, вырасьлі хутка і вынікова. Парлямант -- гэта вялікая школа для палітыкаў.


    25-га Жніўня 1991 года адбылося абвяшчэньне незалежнасьці Рэспублікі Беларусь, сталася зьяўленьне рэальнай незалежнай дзяржавы Беларусі на палітычнай мапе сьвету.

    Па сваім палітычна-праўным значэньні, 25 Жнівень 1991 года -- гэта ёсьць найважнейшая дата нацыянальнай дзяржаўнай гісторыі Беларусі. Створана рэальная нацыянальная дзяржава з усімі атрыбутамі суверэнітэту, прызнаная ўсім сьветам, інтэграваная ў міжнародную супольнасьць.

    Пытаньне характару ўлады ў дзяржаве -- гэта пытаньне палітыкі. Існаваньне самой дзяржавы -- гэта пытаньне нацыянальнага і міжнароднага права. Беларуская дзяржава Рэспубліка Беларусь ёсьць, прызнаная, існуе.

    Тым часам 25 Сакавік 1918 года -- гэта ёсьць найвялікшая дата гісторыі беларускай нацыі і беларускай нацыянальнай ідэі. Аб'яўленьне аб незалежнасьці БНР ёсьць, перш за ўсё, гістарычны факт, які палітычна засьведчыў існаваньне новай беларускай нацыі. Калі б у 1918 годзе гэтага ня здарылася, то ў тых умавах Беларусі б ужо не існавала. Беларусы ўскочылі, як кажуць, у апошні вагон.

    Вырашальным было ня тое, што БНР у тых умовах не адбылася як паўнавартасная дзяржава, што тэрыторыя яе была акупаваная і разарваная паміж іншымі дзяржавамі. Гістарычна істотнай тут была моцная маніфэстацыя новай Беларускай нацыянальнай ідэі і ўвасабленьне яе ў аб'яўленьні беларускай незалежнай дзяржавы. “Беларусьгэта новы нацыянальны тэрмін, які палітычна сфармаваўся ў ХІХ стагоддзі. Згодна з духам і зьместам нацыянальнай ідэалёгіі «Адраджэньне» 25 Сакавік 1918 года, фактычна, абазначаў аднаўленьне дзяржаўнасьці Вялікага Княства Літоўскага пад нацыянальным назовам «Беларусь». Беларусь нацыянальна нарадзілася ў гэты дзень, і засьведчыла пра сябе ў сьвеце. Сьцяг быў падняты. Ідэя сцьверджана, прынята народам і праз войны, акупацыі, генацыд, ахвяры, пакуты і вынішчэньні прывяла да 25 Жніўня 1991 года, калі незалежная дзяржава Беларусь стала рэальнасьцю.

    Гэтыя даты трэба сьвяткаваць як вялікія дзяржаўныя нацыянальныя сьвяты. Так яно і будзе ў вольнай Беларусі.

    25 Жнівень 2019 г.                                     Зянон Пазьняк

    Posted Aug 28, 2019, 4:44 AM by Адміністратар Навін
  • Дзень Незалежнасьці Рэспублікі Беларусь. Сьвяткаваньне ў Менску

    25 жніўня на заклік Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ вэтэраны нацыянальна-вызвольнага руху і патрыятычная моладзь сабраліся ў Міжнародным адукацыйным цэнтры ў Менску. Заля была ўпрыгожана кветкамі і нацыянальнымі Бел-Чырвона-Белымі Сьцягамі. Сярод сьцягоў быў таксама нацыянальна-дзяржаўны Сьцяг Украіны як сымвал нашай салідарнасьці са змаганьнем украінскага народа за волю і незалежнасьць супраць агрэсіі расейскай імпэрыі. На пачатку грамада засьпявала гімн БНР “Мы выйдзем шчыльнымі радамі”.

    Быў заслуханы даклад сп. Зянона Пазьняка, Старшыні КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. З прамовамі выступілі дэпутаты Незалежнасьці сп. Сяргей Папкоў, намесьнік старшыні Партыі і Фронту, і сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту. Яны прыгадалі незабыўныя дні змаганьня за вызваленьне Беларусі ад 200-гадовай расейскай акупацыі ў 1988-91 гг. і неверагоднай (як здавалася многім тады) народнай перамогі ў жніўні 1991 года. Дэпутаты Незалежнасьці распавялі пра напружаную парляманцкую працу Апазыцыі БНФ ў цяжкіх умовах камуністычна-намэнклатурнай большасьці ў Вярхоўным Савеце. Перамога ў сьценах парляманту была дасягнута дзякуючы кіраўніцтву палітычнымі працэсамі сп. Зянонам Пазьняком, які згуртаваў дэпутатаў, і яны набывалі палітычны досьвед падчас працы ў парляманце. Каманда таленавітых людзей, злучаных дысцыплінай, адзінай ідэяй, раз за разам зрывала ўсе спробы антыбеларускіх сіл спыніць і павярнуць назад разьвіцьцё падзей, распрацоўвала тэксты заканапраектаў, дасягала тактычныя перамогі на карысьць беларускага народа. А з падтрымкай народнага авангарда дэпутатам Незалежнасьці ўдалося дамагчыся абвяшчэньня незалежнасьці Рэспублікі Беларусь 25 жніўня 1991 года.

    Сп. Сяргей Папкоў прадставіў таксама свой навуковы даклад аб важнасьці выхаваньня дзяцей у роднай мове і культуры, што забясьпечвае засваеньне новымі пакаленьнямі ўсяго інтэлектуальнага багацьця, назапашанага нашым народам за тысячагоддзі яго існаваньня. Не выпадкова акупацыйныя рэжымы і ў мінулым і цяпер імкнуліся і імкнуцца асіміляваць наш народ, пазбавіць яго мовы і культуры, зрабіць з беларусаў паслухмяную і падпарадкаваную прымітыўную масу. Сумныя вынікі татальнай русіфікацыі мы назіраем ужо 25 гадоў нашай сучаснай гісторыі. Брутальна спыніўшы натуральнае разьвіцьцё беларусаў у роднай мове і культуры, васальны рэжым Масквы робіць усё для інтэлектуальнай прымітывізацыі і разбурэньня беларускай цывілізацыі, адукацыі і культуры. Неабходна ратаваць нашых дзяцей ад русіфікацыі і асіміляцыі, ад каланіяльных працэсаў ператварэньня нашых людзей у рабоў чужой імпэрыі. Маладыя сем’і самы павінны гуртавацца для выхаваньня і адукацыі дзяцей у беларушчыне. Нельга спадзявацца на ласку антыбеларускага рэжыму.

    Вядомы мастак-графік сп. Мікола Купава распавёў пра тое, як творчая эліта Беларусі падтрымала фронтаўскі рух і Апазыцыю БНФ у Вярхоўным Савеце. Людзі разумелі тады, што вырашаецца лёс нацыі і краіны, што настаў унікальны гістарычны момант, шанец вырвацца з расейскай імпэрыі.

    Ад патрыятычнай моладзі выступіў сп. Ігар Шчэмелеў, сябра Сойму КХП-БНФ. Ён казаў пра працяг змаганьня за Беларусь на новым этапе, пра неабходнасьць гутавацца вакол фронтаўскага авангарда ўсім пакаленьням патрыётаў.

    Сп. Алесь Чахольскі, выканаўчы сакратар Партыі і Фронту, нагадаў пра самую актуальную пагрозу для Беларусі – а менавіта пра пабудову на нашай тэрыторыі расейскай АЭС у Астраўцы. Масква рыхтуе другі Чарнобыль, атамную сьмерць ня толькі Беларусі, але і ўсёй Эўропе. Ад будаўнікоў атамнага аб’екта паступае інфармацыя пра дзікія парушэньні тэхналогій і правілаў будаўніцтва, раскраданьне матар’ялаў, нізкую, недапушчальную якасьць выкананьня ўсіх відаў будаўнічых і канструкцыйных работ. Усё гэта непазьбежна прывядзе да аварый і катастрофы – менавіта да гэтага імкнецца вораг чалавецтва – імпэрская Масква. Шалёныя валадары імпэрыі зла ў любы момант гатовыя “адкрыць ядзерны кранік”, як яны пра гэта адкрыта папярэджвалі. Неабходна падымаць міжнародны пратэст і дамагчыся закрыцьця і ліквідацыі гэтага антычалавечага атамнага аб’екта Масквы на нашай зямлі.

    Выступоўцы адказалі на пытаньні прысутных, адбылася жывая дыскусія, прагучалі ўспаміны гістарычных падзей Жніўня 91-га. Панавала аптымістычная, сьвяточная атмасфэра. Гучаў покліч “Жыве Беларусь!”

    З канцэртнай праграмай выступіла выдатная сьпявачка Тацяна Грыневіч. Яна сьпявала патрыятычныя і лірычныя песьні. На прыканцы імпрэзы грамада разам зь ёю засьпявала нацыянальны беларускі Гімн “Магутны Божа”.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    25 жніўня 2019 г.



    Posted Aug 28, 2019, 4:38 AM by Адміністратар Навін
  • Спачуваньне сябру

    Выказваем нашы шчырыя спачуваньні сябру Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Пратыі – БНФ сп. Леаніду Ачэпоўскаму ў сувязі з напаткаўшым яго горам – сьмерцю маці.

    Сябры і кіраўніцтва КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”

    20 жніўня 2019 г.


    Posted Aug 22, 2019, 4:03 PM by Адміністратар Навін
  • Плот ад Расеі

    Прэзыдэнт Латвіі Раймандс Вэяніс абвінаваціў Маскву ў спробе ўплываць на Прыбалтыку праз расейскае насельніцтва. Ён заклікаў не дапускаць недаацэнку “расейскага ўплыву” на Прыбалтыку. “Многія глядзяць расейскае тэлебачаньне, і расейскі ўрад спрабуе аказаць моцны ўплыў на расейскамоўныя СМІ ў нашай краіне, запусьціўшы там сваю прапаганду. Гэта пытаньне нашай будучыні”, -- выказаў упэўненасьць Вэёніс. Таксама ён абвінаваціў Маскву ў вядзеньні агрэсіўнай палітыкі ў цэлым.

    На латвійска-расейскай мяжы завершаны будаўнічыя працы па стварэньню 93-кілёмэтровага плоту з калючага дроту. Усяго плануецца ўмацаваць і мадэрнізаваць 282,6 км латвійска-расейскай мяжы. На ўчастках, дзе ўжо ўсталяваны новы плот з калючага дроту, сутнасна зьнізілася колькасьць парушэньняў. У сувязі з гэтым прынята рашэньне аб пабудове яшчэ 100 аналагічных загароджаў.

    Аркадзь Бабчанка

    Крыніца: Фэйсбук.


    Posted Aug 22, 2019, 3:36 PM by Адміністратар Навін
  • З мазгамі ў расейцаў творыцца нешта неверагоднае

    Любы аб’ектыўны дасьледчык павінен прызнаць, што Сталін зьяўляецца самым страшным катам расейскай гісторыі і нашага народа. Ніякі Гітлер ня зьнішчыў столькі суайчыньнікаў і замежнікаў, колькі зьнішчыў Сталін. Гэтая лічба настолькі пачварная, што яна дагэтуль не названа. І гэта зьяўляецца адным з самых вялікіх сакрэтаў існуючай расейскай улады, якая зьяўляецца правапераемніцай сталіншчыны.

    Не выпадкова гэтая тэма ўзьнікае ў тэлепраграмах, не выпадкова Сталін пахаваны на Чырвонай плошчы. Ён быў верным вучнем і насьлядоўнікам Леніна, які, можа, угробіў людзей яшчэ больш. Дакладныя лічбы адсутнічаюць. З аднаго боку, гэта нейкае пачварнае зло. У Расеі няма сям’і, якая не пацярпела б у гады вайны або ад ленінска-сталінскіх рэпрэсій. Гэта адзін складнік.

    Другі складнік – гэта тое, што можна казаць пра нейкае сацыяльнае шаленства, што з мазгамі ў расейцаў вырабляецца нешта неверагоднае. І людзі робяць гэта не па сваёй волі. Гэта робіць пачварная машына прапаганды, якая пераконвае ледзь ня кожнага другога, што нікога вышэй за Сталіна і прыўкрасьней за яго не было і быць ня можа. Розныя апытаньні, якія праводзяцца ў нашай краіне, паказваюць, што Сталін – адзін з самых вялікіх дзяржаўных дзеячаў.

    З гэтага можна зрабіць выснову, што краіна знаходзіцца ў пачварным ідэйным крызісе, што вялізная частка грамадзтва лічыць, што белае – гэта чорнае, а чорнае – гэта белае….

    Ігар Чубайс

    Крыніца: https://www.obozrevatel.com/russia/igor-chubajs-s-mozgami-u-rossiyan-vyitvoryaetsya-chto-to-neveroyatnoe.htm?fbclid=IwAR0jl_Xq-TxAqwvvxBzKAniS8AjmHCYDNU24ywiL_0jxQD7EKPt9Q1H4ZHI



    Posted Aug 22, 2019, 3:35 PM by Адміністратар Навін
  • Выратавалі Украіну

    На самым пачатку, у чатырнаццатым годзе, Украіну выратавалі дабраахвотнікі. Стан арміі быў такі, што… яе проста не было. А тая, што была, дзейнічала так, што выклікала толькі адзін рэфлекс: хочаш выжыць – трымайся падалей. Гэтыя людзі ўсе загінуць. І ты разам зь імі. Што вы робіце! Так нельга! Ніхто нічога не разумеў, ніхто ня ўмеў ваяваць, поўны развал, распад, расслаеньне, неразуменьне таго, што адбываецца, у галовах. Страшны быў час. Яго ўтрымалі толькі дабраахвотнікі. Яны таксама ня ўмелі ваяваць. Але менавіта яны далі краіне той неабходны час, каб яны разам з арміяй прышла ў сябе. І стала на ногі. Гэта не такая ўжо і вялікая колькасьць людзей, раскіданая па блок-пастарунках. Але не было б іх – не было б нічога.

    Дзякуй.

    Аркадзь Бабчанка

    Крыніца: Фэйсбук.


    Posted Aug 22, 2019, 3:33 PM by Адміністратар Навін
  • Калі Арда нападзе, вучэмся ў фінаў

    Параза Масквы ў бітве пры Суомусальмі (1939-1940). 7 сьнежня 1939 г. пачалася бітва пры Суомусальмі. Баі працягваліся месяц. Пазьней бітва разглядалася як сымвал Зімовай вайны.

    Калі 30 лістапада 1939 г. пачалася Зімовая вайна савецкае камандваньне планавала наступ на чатырох асноўных накірунках. Галоўны удар савецкага наступу быў накіраваны на Карэльскі перашыек і Ладажскую Карэлію. У цэнтральнай Фінляндыі савецкая 9-я армія мела заданьне напасьці і захапіць Улеаборг (Улеа). Наступ зьдзяйсьняўся дзьвюма стралковымі дывізіямі, адной танкавай брыгадай, пазьней таксама і іншыя злучэньні ўступілі ў бой. Сілы даходзілі да 45-55000 савецкіх жаўнераў і пары сотняў танкаў.

    Фінскія сілы ў зоне вакол Суомусальмі складаліся з асобнага батальёна, які меў каля 1500 жаўнераў. Матарызаваная савецкая 153-я дывізія перайшла мяжу з Фінляндыяй 30 лістапада. Злучэньне наступала на двух напрамках: па Юнтускай (на поўнач) і Ратэнскай (поўдзень) дарогах. Гэтыя дарогі былі адзінымі ў рэгіёне, яны злучаліся ў горадзе Суомусальмі ў некалькіх мілях ад расейскай мяжы.

    У першы тыдзень ішлі лютыя баі з абедзьвюма савецкімі калёнамі. Павольна, але ўвесь час колькасна меншыя фінскія сілы адступалі да Суомусальмі. У той жа час мясцовы камандуючы запатрабаваў падмацаваньняў ад фінскага галоўнага штаба. 3 сьнежня ў зону прыбыў яшчэ адзін дадатковы батальён. Праз пару дзён фіны распачалі контрнаступ супраць паўночнага савецкага авангарда. Праз пару дзён савецкі наступ быў спынены і іх прымусілі перайсьці да абароны.

    У паўднёвай зоне баёў савецкім йшлося лепш, сюды прыслалі яшчэ войскаў, і 7 сьнежня яны здолелі захапіць Суомусальмі, а фінскія войскі, адступаючы, спалілі горад.

    9 сьнежня палкоўнік Х’ялмар Сіласвуо прыбыў на чале пяхотнага палка, рэшта падначаленай Сіласвуо дывізіі таксама набліжалася да зоны. Пару дзён палкоўнік Сіласвуо зьбіраў інфармацыю і распрацоўваў планы, а потым перайшоў да справы. Баявая групоўка была падзелена на шмат меншых падразьдзяленьняў. Дзьве з гэтых баявых групаў зрабілі абыходны манеўр, каб зачыніць шляхі савецкага запесьпячэньня на двух дарогах. Адначасова шэраг меншых баявых групаў напаў на савецкую наступальную калёну на ўсім яе працягу.

    У хуткім часе ўся 163-я дывізія была аточана, рассечана на многія вялікія ачагі супраціву, так званыя “motti. Савецкія часткі пачалі акапвацца для абароны. Фінскія жанеры ўвесь час атакавалі расейскія ачагі супраціву. Ставілася мэта захапіць або зьнішчыць савецкае ўзбраеньне, нападалі збольшага ўначы.

    На Каляды 1939 г. прыбылі два дадатковыя палкі дывізіі Сіласвуо. Праз некалькі дзён пачаўся “канчатковы наступ” на горад Суомусальмі. З дадатковымі часткамі горад удалося ўзяць хутка. Нямногія савецкія часткі, якія яшчэ заставаліся, у дзікай паніцы пачалі ўцякаць на замерзлыя фінскія азёры.

    Адначасова савецкая 44-я дывізія пайшла ў наступ па Ратэнскай дарозе, каб прыйсьці на дапамогу абложанай дывізіі каля Суомусальмі. Невялікія фінскія сілы, што былі вакол Ратэнскай дарогі, здолелі прадухіліць савецкі прарыў і ўтрымаць ворага да падыходу падмацаваньняў з Суомусальмі.

    У першы тыдзень студзеня 1940 г. была таксама абкружана і разгромлена савецкая 44-я дывізія.

    Фінская ваенная здабыча была вялізнай. Былі захоплены 85 танкаў, 10 браневікоў, 92 гарматы, 437 грузавікоў, 1620 коней, 78 супрацьтанкавых гармат і тысячы ручной зброі і кулямётаў.

    Агульныя савецкія страты ў бітве склалі прыкладна 30000 забітых і прапаўшых бязь вестак. 2000 чалавек патрапілі ў палон. Камандзёр савецкай 44-й дывізіі, які кінуў сваіх жаўнераў падчас баёў, быў пакараны сьмерцю саветамі разам са сваім штабам.

    Адзін палонны савецкі афіцэр сказаў на допыце пасьля баёў: “Мы проста ня бачылі нідзе фінаў. Паверыце або не: першымі фінамі, якіх я пабачыў, былі тыя, што ўзялі мяне ў палон. Хаця вораг быў паўсюль, а хто з нас пакідаў лягер, той напэўна ішоў на сустрэчу са сьмерцю”.

    Бітва пры Суомусальмі была адной з найвялікшых фінскіх перамог у Зімовую вайну. Было прадэманстравана, што малая, але рашучая сіла можа перамагчы больш моцнага праціўніка. Бітва стала сымвалам Зімовай вайны.

    Крыніца: https://www.nordfront.se/slaget-vid-suomussalmi.smr

    Пераклаў са швэдскай В. Буйвал.


    Posted Aug 22, 2019, 3:22 PM by Адміністратар Навін
  • Пуцінюгенд па ўсёй Расеі

    Школьнікаў Екацерынбурга ўрачыста залічвалі ў шэрагі Юнарміі. Каб у іх не было сумневу, куды яны ўступаюць, для іх арганізавалі паказальныя выступы, падчас якіх вайсковая паліцыя прадэманстравала разгон мітынга апазыцыі. Для замацаваньня вучэбнага матар’ялу гераічную дзею паўтарылі двойчы. Другі раз эпізод здушэньня акцыі пратэста камэнтаваў афіцэр, які камандваў сілавікамі.

    Юнармія створана ў 2016 годзе па ініцыятыве Міністэрства абароны РФ, яе стварэньне падтрымаў Пуцін. Мэта арганізацыі, куды могуць уступаць дзеці, пачынаючы з 8 гадоў, ёсьць у тым, каб “выхоўваць патрыятызм і супрацьдзейнічаць ідэалогіі экстрэмізма”, а таксама “агітацыя за службу ў арміі”. Штабы Юнарміі створаны ва ўсіх 85 рэгіёнах Расеі. У шэрагах юнармейцаў, мяркуючы паводле сайта дадзенай арганізацыі, наліваецца 316 тысяч дзяцей і падлеткаў.

    На выхаваньне дзяцей у слушным, то бок мілітарысцкім духу пуцінскі рэжым кінуў немалыя сілы. Партнёрамі Юнарміі, акрамя Мінабароны РФ, зьяўляюцца Сбербанк, ВТБ, Ростех, а таксама СМІ: "Россия 24", ТАСС, "МК", "Звезда", "Версия". Настаўнікам юных армейцаў прызначаны Мікіта Міхалкоў, а рэгіянальныя штабы ачольваюць чыноўнікі і дэпутаты. Кіраваць Маскоўскім штабам Юнарміі, напрыклад, даручана кіраўніку камітэта Дзярждумы па абароне, былому камандуючаму ПДВ Расеі, генэрал-палкоўніку Уладзіміру Шаманаву.

    Але, нягледзячы на немалыя дзяржаўныя намаганьні, арганізацыя юных пуцінскіх мілітарыстаў нават блізка не дасягае той масавасьці, якая была, напрыклад, у Трэцім райху, дзе Гітлерюгенд да 1939 года налічваў у сваіх шэрагах 8,7 мільёнаў юных нацыстаў, альбо ў СССР, дзе акцябратамі і піянэрамі былі амаль усе школьнікі, а членаў ВЛКСМ у 1977 годзе было звыш за 36 мільёнаў чалавек. У пуцінскай Расеі, нягледзячы на ўсю мілітарысцкую гістэрыку, нягледзячы на ўсе пацешныя ўзяцьці Райхстага і ўсё гэтае “можем повторіть” у шэрагі Юнарміі ўступіў толькі адзін з чатырох дзясяткаў дзяцей і падлеткаў.

    Адна з прычын у тым, што сучасныя школьнікі не глядзяць "Россию 24", не чытаюць "МК" і "Версию", а інфармацыю чарпаюць не з ТАСС, а зь інтэрнэта. Дзе адначасова з паведамленьнем пра гераічны “разгон мітынга апазыцыі”, прадэманстраваным екацерынбургскім юнармейцам, зьявілася навіна аб тым, як бацькам Сьцяпана Цымбала ведамства Шайгу вярнула цела сына, у якога адсутнічала палова твару. "Интерфакс" са спасылкай на камандваньне часткі, дзе служыў Цымбал, паведаміў, што прыкметаў гвалтоўнай сьмерці ня знойдзена, а прычына сьмерці – сардэчная недастатковасьць. Чаму пры сардэчнай недастатковасьці зьнікае палова твару і патылічная частка чэрапа, камандзёр часткі "Интерфакс" не патлумачыў. У далейшым, праўда, высьветлілася, што цела вайскоўца Цымбала было знойдзена са сьвязанымі рукамі і поліэтыленавым пакетам на галаве. Бацькі Цымбала напісалі пэтыцыю, у якой запрапанавалі Шайгу застрэліцца…

    З прычыны таго, што падобнага кшталту паведамленьні зьяўляюцца дастаткова рэгулярна, яны служаць пераканаўчай супрацьвагой агітацыі за службу ў войску.

    Крытыкі Юнарміі параўноўваюць яе з Гітлерюгендам, што, на мой погляд, не зусім карэктна. Гітлерюгенд быў створаны нацыстамі ў 1926 годзе, калі Гітлер яшчэ толькі рваўся да ўлады, і арганізацыя юных нацыстаў сустракала на месцах супраціў чыноўнікаў, якія яе забаранялі, а вулічны гвалт, які быў асноўным заняткам членаў Гітлерюгенда да прыйсьця Гітлера да ўлады, быў для іх не заўсёды бясьпечным. Бывала, што іх білі, а часам і забівалі. Юнармія створана чыноўнікамі пуцінскага рэжыму ў пэрыяд застоя і раскладаньня і нясе ў сябе ўсе рысы гэтага фэйкавага, вымучанага, бюракратычнага фашызма. Паміраць за пуцінскі фашызм няшмат жадаючых. І гэта добрая навіна. Дрэнная навіна, што шалёная палітыка Пуціна цалкам можа прывесьці да таго, што паміраць усё адно прыйдзецца.

    Ігар Якавенка

    Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5C6FE2F3880E7




    Posted Aug 22, 2019, 3:19 PM by Адміністратар Навін
  • Сьвята Дня Незалежнасьці Рэспублікі Беларусь

    25 жніўня, у нядзелю, Кансэрватыўна-Хрысьціянская Партыя – БНФ арганізоўвае сьвяточныя мерапрыемствы ў гонар Дня Незалежнасьці Рэспублікі Беларусь. У гэты дзень у 1991 годзе наша краіна набыла статус незалежнай сувэрэннай дзяржавы ў выніку змаганьня нацыянальнага рэвалюцыйнага авангарда – Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”. Скончылася 200-гадовая расейская акупацыя Беларусі, пачаўся новы пэрыяд нашай гісторыі і новы этап нашага нацыянальнага змаганьня. У праграме мерапрыемстваў выступы ўдзельнікаў фронтаўскага руху і канцэрт з удзелам беларускіх талентаў.

    Сьвяточныя мерапрыемствы 25 жніўня адбудуцца па адрасе: Менск, Міжнародны адукацыйны цэнтр, пр. Газэты Праўда, 11. Ст. мэтро “Пятроўшчына”. Пачатак а 16.00

    Запрашаем усіх да ўдзелу ў сьвяточных мерапрыемствах.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    16 жніўня 2019 г.


    Posted Aug 19, 2019, 2:06 PM by Адміністратар Навін
  • РАЗВАЖАНЬНІ Ў ЦЯЖКІМ ЧАСЕ

    (На жнівеньскім 2019 г. Сойме КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”) 

    Сёньня я хачу абазначыць некалькі важных пытаньняў, па якіх нам трэба ўдакладніць і паўтарыць пазыцыі. Свае меркаваньні я выкладу тэзісна, каб потым іх можна было далей распрацоўваць, калі ў гэтым узьнікне патрэба і неабходнасьць.

    Надыходзяць чарговыя псэўдавыбары ў псэўдапарлямант рэжыму. Улада занепакоілася, бо разумее, што, як і раней, на псэўдавыбары ніхто ў Беларусі ня пойдзе (бальшыня людзей ня пойдзе). Як і раней, у прапаганду выбараў уключаныя правакатары і лукашысцкая псэўдаапазыцыя. Праўда, цяпер іхны голас і галас накшталт камарынага піску нікога не цікавіць. Але для рэжыму тое аргумэнт перад міжнароднай супольнасьцю. Маўляў, глядзіце, у нас дэмакратычныя выбары. Аргумэнт слабы, бо цана яму вядомая.

    Тым часам рэжым выступіў. Агучана меркаваньне, што, маўляў, добра было б зьмяніць выбарчы закон і перайсьці да выбараў па партыйных сьпісах. Гэта, маўляў, падвысіць ролю партыяў у палітыцы, удзел іх у “парляманце” і т.п. дэмагогія ўлады, якая панішчыла партыі, спыніла партыйнае разьіцьцё і загнала яго ў выміраньне. Адразу ж загаварыла агентура падтрымкі.

    Тым часам гэта тандэтны трук, каб паказаць, што нібыта адбываюцца дэмакратычныя зьмены ў заканадаўстве, і выбары стануць дэмакратычнымі. Фокус разьлічаны на ідыётаў. Застаецца ўся адміністрацыйна-фальсіфікацыйная машына галасаваньня, антыдэмакратычны інстытут папярэдняга галасаваньня з загонам, настаўніцка-халуйскі корпус абслугі і нават эфэсбоўка Ярмошына на пасадзе. Ня кажам ужо пра тое, што нібыта выбірацца будзе не парлямант, ні Вярхоўны Савет, а “палатка” – псэўдаструктура без парляманцкіх заканадаўчых паўнамоцтваў, якая можа быць ліквідавана па капрызу ўзурпатара прэзыдэнцкай улады.

    Выбараў тут не было, няма і ня будзе. Удзельнічаць у выбарчай прафанацыі нельга, бо гэта саўдзел у злачынстве фальсіфікацыі і падтрымка атнынароднага рэжыму.

    Канцэпцыя байкоту фальшывых выбараў рэжыму, фармаваньне альтэрнатыўнага апазыцыйнага да рэжыму грамадзтва выстаўлена нашай Партыяй больш пятнаццаці гадоў таму. Першы значны вынік быў у 2008 годзе, калі народ не апйшоў галасаваць на выбары ў “палатку”.

    На сёньняшні дзень грамадзтва набыло вопыт, бальшыня людзей перакананая, што сапраўды, нельга ўдзельнічаць у рэжымным выбарчым злачынстве. Таксама мы назіраем стыхійнае фармаваньне апазыцыйнага да рэжыму настрою. Ужо відавочна, што бальшыня людзей супраць узурпатара ўлады, расьце катэгорыя тых, што ненавідзяць яго як галоўнага вінавайцу ў разбурэньні нацыі. Такім чынам нашыя ідэі працуюць, бо вынікаюць з рэчаіснасьці. Тым часам трэба ўлічыць, што ў Беларусі ўсё робіцца павольна. Але вынік павінен быць, бо ўсё рухаецца да выніку.

    Апошнім часам журналісты і катэгорыя людзей, якіх у Беларусі называюць “русацяпы”, узбудзіліся, назіраючы за пратэстамі супраць несправядлівасьці выбарчай кампаніі ў Маскве. Прывычка глядзець на Маскву прымушае іх спадзявацца, што вось зараз там пачнецца ледзь што ні рэвалюцыя, і пуцінскі рэжым пахісьнецца. Ён, аднак, не пахісьнецца, бо самыя пратэстоўцы яго падтрымліваюць. Яны выступаюць яшчэ за так званыя “справядлівыя выбары”. Іх лупяць, а яны хочуць “справядлівых выбараў” там, дзе гэта немагчыма.

    Пачынаючы з 1988 года Масква заўсёды была і застаецца палітычнай правінцыяй у ідэйным пратэстным руху. У Беларусі за “справядлівыя выбары” змагаліся з рэжымнымі напарстачнікамі гадоў пятнаццаць таму. Потым зразумелі, што на рэжымныя выбары нельга хадзіць, бо тое патрэбна толькі крымінальнаму рэжыму, бо фальсіфікацыйная машына – гэта прынцып існаваньня антынароднай ўлады. Пачаліся працэсы паралельнага накапленьня альтэрнатывы.

    Масква знаходзіцца яшчэ на стадыі патрабаваньня справядлівасьці ад кіруючых крымінальнікаў. Тут таксама прысутнічае ўдзел пуцінскай агентуры. Але разьбірацца ў іхных маскоўскіх парахунках мы ня будзем. Гэта наш учарашні дзень.

    Зьвернем, аднак, увагу на зьяву, характэрную для расейскай улады, якую пераняў таксама прадажны рэжым у Беларусі. Гэтая характэрнасьць – стаўка на сілу. У маскоўцаў сіла і пагром сілай – гэта ўнівэрсальны сродак вырашэньня грамадзкіх і палітычных праблем. Так было пры царах (“крывавая нядзеля” і т.п.), пры Леніне, бальшавіках, пры Сталіне, Хрушчове, Брэжневе, Гарбачове (Алма-Ата, Тбілісі, Баку і г.д.), пры Ельцыне (Чачэнія), пры Пуціне і будзе ўвесь час, пакуль застанецца існаваць гэтая пачварная Расея.

    У 1988 годзе, калі пачалося новае Беларускае адраджэньне і быў створаны Беларускі Народны Фронт, і мы ўступілі ў змаганьне з савецкай Расеяй (СССР), мы тады зразумелі, што пераможам, калі не дадзім магчымасьці маскалям выкарыстаць сілу. Першае выпрабаваньне адбылося 30 кастрычніка 1988 года на першыя масавыя Дзяды. Саветы падрыхтавалі крывавую правакацыю, каб потым зьмясіць усё нашае Адраджэньне. Але мы зразумелі іхныя намеры і не паддаліся, зблыталі ім планы і тактыку (хоць і шмат пацярпелі). Маральна-палітычная перамога засталася за намі, і ў выніку творчая эліта адвярнулася ад КПСС і падтрымала Народны Фронт. Рэзананс быў на ўвесь СССР. Нам удалося пазьбегнуць сілавога канфлікту і перавесьці яго ў сфэру дыскусій, адміністрацыйных і інтэлектуальных разборак, гэта значыць у тую вобласьць, дзе камуністы былі слабыя і ня мелі аргумэнтаў. Аргумэнты і інтэлект быў у нас. У той час розныя апартуністы пачалі былі казаць пра мэтады Гандзі, каб адцягнуць Фронт ад рэальнай барацьбы і ўпіхнуць у сьляпы завулак. Гандзі тут ні пры чым. Тактыка палягала ў выбары зброі. І мы навязалі ім сваю. Гэта быў прыклад для ўсяго СССР і паўплывала на нацыянальна-вызвольную барацьбу з Масквой.

    Асабліва тое было відавочна ў Вярхоўным Савеце. Мы, невялікая фракцыя Фронту ў трыццаць дэпутатаў, навязалі камуністычным балванам (больш 300 дэпутатаў) сваю парадыгму дзейнасьці, падрыхтавалі дзясяткі дэмакратычных заканапраектаў і вымусілі іх абмяркоўваць і дыскутаваць з намі па пытаньнях, у якіх яны слаба разьбіраліся. Іхняя сістэма трашчэла па швах. У выніку каляніяльная намэнклятура прайграла ўсё, акрамя ўлады. Мы выйгралі і Незалежнасьць краіны, і спынілі партыйнае існаваньне КПСС у Беларусі. Тым часам, захаваўшы ўладу, намэнклятура кінулася па дапамогу ў Маскву. І гэта, у каторы раз у нашай гісторыі, стала фатальным для нашай будучыні.

    Тое, што мы вызвалімся ад гэтай цяперашняй калгаснай прамаскоўскай душагубкі, у якую загналі наш народ, справа часу. Але пакуль існуе Расея, няма гарантыі, што нам ня створаць іншую душагубку.

    І вось тут я хачу паўтарыць. Звышідэяй нашай будучай нацыянальнай геапалітычнай стратэгіі павінна стаць справа разбурэньня імпэрскай Расеі. Гэтая рэліктавая тыранія ёсьць пагроза ўсяму чалавецтву і перш за ўсё пагроза існаваньню беларускай і ўкраінскай нацыяў. Сама па сабе Маскоўшчына – гэта пустата, якая паразітуе на рэсурсах, захопленых чужых тэрыторый. Таму яна заўсёды будзе душыць і зьнішчаць народы і трымацца за звышдзяржаўнасьць усёй сваёй ўладай і ўсім сваім аббалваненым натоўпам. Неабходная новая халодная вайна, якая ўжо пачалася з боку Расеі, але да якой лібэральна паралізаваны Заходні сьвет ужо не гатовы.

    Выбарчыя забурэньні ў Маскве скончацца пагромам паборнікаў пуцінскай справядлівасьці, і рэжым пойдзе сваёй дарогай (калі спатрэбіцца, па касьцях).

    Наступная тэма, якая зноў загучэла апошнім часам – гэта войска. Шуміха ўзьнялася ў сувязі з новымі правіламі прызыву, згодна якіх адтэрміноўку па вучобе можна атрымаць толькі адзін раз. Гэта ўскладніць навучаньне моладзі. Падняўся чарговы журналісцкі вэрхал, дзе на беларускае войска ўжо па звычцы пакацілі ўсе бочкі. Тут і самагубствы, і дзедаўшчына, і адсутнасьць баявой падрыхтоўкі, і дрэннае харчаваньне, абмундзіраваньне, выкарыстаньне асабовага складу не па прызначэньні, непатрыятызм, расейскае камандваньне і г.д. словам, жах: ня войска, а зброд. І рэфрэнам на фоне ўсяго гучыць ідэя пераходу на кантрактную сістэму, на прафэсійнае войска і г.д.

    Я адмыслова (наколькі мне тут магчыма) цікавіўся цяперашнім станам беларускага войска і мушу сказаць, што становішча не выглядае такім фатальным, як тое гучыць на паверхні розных меркаваньняў і шуму, які носіць мэтанакіраваны характар.

    90 адсоткаў каманднага складу атрымалі вайсковую падрыхтоўку ў Беларусі, 10 адсоткаў – у Расеі. Узровень вайсковай падрыхтоўкі розны ў розных частках і структурах. Шмат залежыць ад камандзіраў структур. Роля афіцэраў высокая. Дзедаўшчына існуе, але ня ўсюды і не ў такіх маштабах, як некалі ў саветаў. Статыстыка паказвае, што колькасьць самагубстваў у войску меншая, чым у шмат якіх грамадзянскіх структурах, трэстах, навучальных установах, міліцыі і г.д. праблема з патрыятызмам ёсьць. Але гэта агульная беларуская праблема існаваньня пад антынародным русіфікатарскім рэжымам і яго акупацыйнай палітыкай.

    Мушу адзначыць, што для нас, беларусаў, войска ў цяперашніх абставінах, ёсьць ці не найважнейшым чыньнікам суверэнітэту, у разы больш важным, чым для якой-небудзь Бэльгіі ці Даніі, ці Аўстрыі, бо галоўнай небясьпекай для нашага суверэнітэту ёсьць Расея, якая побач. Расея (што прызнаюць самы расейцы) ні з кім ня лічыцца, ні зь якой краінай, ні зь якім народам, пакуль не натрапіць на вайсковы збройны супраціў. Тады яна пачынае ўлічваць. Такая ёсьць яе рэліктавая мэнтальнасьць. Цяпер яна змушана ўлічваць Чачэнію і даваць мільярды на яе ўтрыманьне, заўважыла Грузію і Украіну.

    Калі б Расея адважылася на ваенную авантуру супраць Беларусі і не спаткала б збройнага супраціву, то ніякай будучыні ў Беларусі ўжо не было б. Трэба мець баяздольнае войска і ваяваць за Радзіму. Інакш Радзімы ня будзе.

    Шум вакол беларускага войска мне нагадвае стан з украінскай арміяй за часы Януковіча. Агентура і журналісты часта выдаюць за дзедаўшчыну чыста статутныя патрабаваньні да жаўнера і пакараньні за парушэньне статуту. Дысцыпліна ў войску мусіць быць.

    Агрэсія супраць Украіны рыхтавалася, як ужо вядома, шэсьць гадоў. Агентура ўсяляк ганьбіла, прыніжала і «паласкала» ўкраінскую армію. Нарэшце пры Януковічу колькасьць яе была скарочана ў некалькі разоў. Да 2017 года меркавалі пакінуць толькі 70 тысяч. Войску вызначылі толькі адну функцыю – прадухіляць памежныя канфлікты. Нарэшце быў ліквідаваны прызыў і ўведзена кантрактная сістэма, якая канчаткова ўтапіла ўкраінскую армію ў хаосе і карупцыі.

    На пачатак расейскай агрэсіі ў 2014 годзе з усіх сухапутных войскаў вялікай Украіны засталося толькі 41 тысяча жаўнераў, зь іх боегатовымі было 6 тысячаў (каля 14%). Сярод экіпажаў браніраваных машын боегатовымі засталіся 20%, танкаў і авіяцыі – 10%. Гэта карціна развалу і краху ўкраінскай арміі на пачатак вайны. Украіну ўратавалі дабраахвотнікі і “Правы сэктар”. Адным словам, сам украінскі народ.

    Гэтую ўкраінскую гісторыю беларусам вельмі моцна трэба засвоіць і асьцяржна ўспрымаць лямант па ахаіваньні беларускага войска і пераводу ўсіх на кантракт (што будзе азначаць канец беларускіх узброеных сілаў).

    Беларускае войска (і найперш, дзякуючы ўсеагульнаму вайсковаму прызыву) – гэта ня ёсьць войска ўзурпатара Лукашэнкі, але нашая агульная нацыянальная каштоўнасьць. Прызыў цяпер аднавілі Україна, Грузія, Летува і іншыя балтыйскія краіны. Прызыў дае сілу для нацыянальнага супраціву супраць агрэсараў, рообіць грамадзтва баёва-моцным. Іншая справа, што ўсё тут павінна быць арганізавана разумна, але ня так, як у рэжыме ўзурпатара, які не зацікаўлены ў разбудове беларускага войска і тым больш у інтэлектуальным разьвіцьці беларускай нацыі. (Ягоны клопат – найперш “ОМОН” і “Спецназ”).

    Адтэрміноўкі па вучобе ў магістратуры і асьпірантуры павінны быць. Тут вырашальная праблема (для разумных людзей). Але галоўнае – жаўнеры ў войску павінны ўвесь час шчыльна займацца баявой вучобай і баявой падрыхтоўкай, а не пабочнымі неармейскімі працамі. Прыклады пабудовы моцнага добрага войска ёсьць. Тут і Швайцарыя і Ізраіль і гістарычныя ўзоры. У вольнай Беларусі ўсё тое будзе.

    Самая балючая і трывожная тэма для нас – гэта зьнішчэньне антынародным рэжымам беларускай школы і адукацыі. Ліквідацыя адбываецца няўхільна на прафэсійна прадуманай аснове, каб рэкрутаваць унутраныя сілы нацыянальнага суіцыду і выклікаць яго. Усё тое ворагам чалавецтва ўдаецца амаль бесперашкодна пад татальным кантролем агентуры, праўладнага настаўніцтва, міліцыі і КГБ.

    У мінулым навучальным годзе (2018/2019) колькасьць вучняў, якія навучаюцца па-беларуску, упала ніжэй за 10 адсоткаў (дакладна 9,7). Фармальна гэта ўжо нацыянальная катастрофа. Дынаміка вынішчэньня такая, што за 10 гадоў нацыя павінна стаць нямой. Ня будзе ніводнага дзіцяці, якое б вучылася па-беларуску.

    У справе зьнішчэньня нацыі гэта плян нумар 1, які выконваецца вельмі рацыянальна. Ужо ў 1994 годзе па загаду іхняга “сукінага сына” былі адмененыя беларускія падручнікі для школ і спаленыя. Чаму спаленыя, бо гэта былі вельмі добрыя падручнікі. Цемра не магла дапусьціць, каб яны захаваліся ва ўжытку. Дынаміка разбурэньня была прынята такая. Адразу зачынілі 70 адстокаў беларускіх школ. А потым ужо паніжалі паступова і павольна, пакуль не дайшлі да 9,7 адсткаў, зь якіх відаць хуткі фінал.

    Для ілюстрацыі. У 1994 годзе ў Менску па-беларуску навучаліся 59 адсоткаў вучняў, у 1995-м пасьля першаснай рэпрэсіі – 19 адсоткаў. У Гомельскай вобласьці па-беларуску навучалася 83 адсоткі, у 1995-м – ужо 26 адсоткаў, у Магілеўскай вобласьці ў 1994 –м – 65 адсоткаў, у 1995-м – 25 адсоткаў і г.д.

    Перапыніць гэтую катастрофу можа толькі само беларускае грамадзтва (якое на сёньняшні дзень яшчэ ня здольнае ні да абароны, ні да супраціву), альбо палітычная ліквідацыя антынацыянальнага рэжыму. Умовы для гэтага таксама яшчэ не сасьпелі. Так што прыйдзецца зноў у вельмі цяжкіх абставінах каваць нашу будучыню, разумеючы, што калі будзем каваць, то яна настане.

    Ёсьць яшчэ адна важная тэма, якая хутка актуалізуецца. Гэта фармаваньне лібэральнага сацыялізму ў заходнім сьвеце. Тут даволі аб'ёмная зьява, якая ўключае ў сябе шырокі спэктар лявацтва ад уладных структураў Эўразьвязу і ЗША да маргінальных лявацкіх груп збачэнцаў і дэвіянтаў. Пагроза лібэральнага сацыялізму для сьвету яшчэ не асэнсаваная як належыць, але яна разрастаецца як ядавіты грыб, атручваючы вакол сябе ўсё культуране, натуральнае і здаровае. Па маіх ацэнках лібэральны сацыялізм (калі яго не спыніць) будзе больш жорсткім і разбуральным для чалавецтва, чым класавы сацыялізм у Расеі (бальшавізм) і нацыянальны сацыялізм у Нямеччыне (нацызм).

    Атакі на сьвет (што само па сабе лагічны абсурд) ідуць па маргінальных накірунках (прапаганда гомасэксуалізму, лесбоўства, прапаганда супраць сьмяротнага пакараньня для забойцаў людзей, прапаганда псэўданавукі, глабалізму, палавой нянавісьці, разбурэньня сямі і г.д.). але адбываецца ўсё гэта скаардынавана, сістэмна, выклікае адмоўныя вынікі ў грамадзтве. Чалавецтва паступова траціць пэрспэктыву і свабоду. Марксісцкі прывід зноў блукае па сьвеце і, здаецца, сама апраметная йдзе за ім.

    Сацыялізм – гэта сурагат бязбожнай ідэалёгіі масаў (масавай сьведамасьці), якая небясьпечная сваім ірацыяналізмам і нянавісьцю да існуючага чалавецтва, якое яна хоча перамяніць па сваім разуменьні.

    Гэтыя працэсы ў маргінальным выяўленьні (натурфобія, непавага да мужчын, адмаўленьне сям'і, культывацыя жаночай нянавісьці, розныя віды гомасэксуалізму і т.п. ) цяпер штучна прапагандуюцца і прышчапляюцца ў Беларусі на інфармацыйным узроўні. (Дыверсіі адбываюцца найбольш праз канфармісцкія дэмакратычныя СМІ пры падтрымцы заходніх лявацкіх і дэвіанцкіх групаў). Мяркую, што такія зьявы вымагаюць нашай грамадзкай ацэнкі і пазыцыі. Чым раней будзе распазнанае зло, тым лягчэй стане яго ліквідаваць. Тым больш калі бачна у якую яму ўвальваецца так званы «заходні сьвет».

    Некалькі словаў пра найважнейшую экзыстэнцыяльную тэму Беларусі – Астравецкую АЭС.

    Два дні таму (8 жніўня) у Дзьвінскай губе каля Белага мора ў Расеі (горад Северадзьвінск) выбухнула пры запуску расейская стратэгічная ракета «Буравесьнік», якой Пуцін палохаў увесь сьвет. Што гэта за ракета? Гэта агрэгат на ядзерным паліве, які амэрыканцы пачалі распрацоўваць яшчэ ў 1960-70-х гадах і адмовіліся з прычыны тупіковай беспэрспэктыўнасьці такой ракеты. Распрацоўкі падхапілі расейцы і вось цяпер стварылі «Буравесьнік». Вынікі выбуху, як звычайна ў маскоўцаў, – засакрэцілі. Але вядома, што радыяцыйны фон у губе павысіўся ў некалькі разоў і пяць чалавек (вучоных і інжэнераў «Росатама») загінулі. Дасьведчаныя людзі лічаць, што выбухнуў «атамны рэактар» ракеты.

    Арганізацыя «Атомстройэкспорт», якая будуе ў Беларусі Астравецкую АЭС зьяўляецца часткай карпарацыі «Росатама», спэцы якога зьляпалі «Буравесьнік» і Астравецкую АЭС. Яны ўжо не жывуць (нават целы не знайшлі) і задаваць пытаньні няма каму. Гэта яшчэ не вялікая бяда. Катастрофа настане тады, калі у выніку выбуху Астравецкай АЭС Беларусь загіне, а «спэцы» «Росатама» застануцца. Да гэтага ўсё коціцца. Астравецкая АЭС павінна выбухнуць, бо так заплянавана (і нават наканавана). У кастрычніку ворагі чалавецтва рыхтуюцца ўжо завезьці ў Беларусь ядзернае паліва ў Астравец.

    Такое ўражаньне, што беларус стаіць пад шыбеніцай і з цікавасьцю назірае, як пад ветрыкам калышацца пятля, якую яму зьбіраюцца надзець на шыю «рускія брацья». І яму так добра – сонейка сьвеціць, пчолкі гудуць.

    І тым ня менш трэба змагаца. Наступны Сойм неабходна пасьвяціць гэтай праблеме. Праблеме выхаду са становішча.

    Ёсьць некалькі практычных пытаньняў, зьвязаных з мэмарыяльнай тэмай Ігуменскага шляху і Днём Незалежнасьці Рэспублікі Беларусь 25 Жніўня. Папярэдняя прапанова – падрыхтаваць канфэрэнцыю. Астатнія шляхі пакуль што зачыненыя. Рыхтуймася. Цяпер дзеля Бацькаўшчыны ўсё важна і ўсё патрэбна.


    11 жніўня 2019 г.                                         Зянон ПАЗЬНЯК









    Posted Aug 15, 2019, 8:36 PM by Адміністратар Навін
  • Астравец. Пад пагрозай уся Беларусь

    (Жнівеньскі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

    11 жніўня ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”, -- “Разважаньні ў цяжкім часе”. Старшыня зьвярнуў увагу на спробу рэжыму зацягнуць грамадзтва на псэўдавыбары ў псэўдапарлямант. Да гэтай спэцапэрацыі падключана і псэўдаапазыцыя, але яе голас гучыць слаба і нікога не пераканае. Улада занепакоілася, бо разумее, што бальшыня грамадзтва на псэўдавыбары ня пойдзе. Грамадзтва ўжо мае вопыт і не дазволіць пакарыстацца сабой для ўмацаваньня рэжыму.

    Далей выступоўца спыніўся на пратэстных акцыях у Маскве, удзельнікі якіх імкнуцца вымусіць ад ўладаў “справядлівыя выбары” там, дзе сапраўдных выбараў даўно ўжо няма. У Беларусі тое ўжо прайшлі гадоў 10-15 таму. Марна патрабаваць справядлівасьці ад крымінальнай улады. Гэтыя маскоўскія пратэсты закончацца нічым. Крамлёўскі рэжым пойдзе сваім шляхам.

    З 1988 г. (калі на арэну выйшаў нацыянальна-вызвольны рух) Масква сталася правінцыяй ідэйнай барацьбы. Менавіта Беларускі Народны Фронт вызначыў тады формы і стратэгію палітычнага змаганьня, пазьбегнуў сілавога канфлікту (дзе саветы былі моцныя) і прымусіў камуністычны рэжым дзейнічаць у вобласьці дыскусіяў і палітычных рашэньняў, дзе саветы былі слабыя. Тады патрыётам удалося вызваліць Беларусь ад расейскай імпэрскай душагубкі, але Расея зьбіраецца зрабіць нам новую душагубку. Звышідэяй нашай нацыянальнай стратэгіі павінна стаць справа разбурэньня імпэрыялістычнай звышдзяржаўнай Расеі.

    Сп. З. Пазьняк зьвярнуў увагу на кампанію дыскрэдытацыі Беларускай арміі ў інфармацыйнай прасторы, на заклікі перавесьці армію на кантрактную сістэму. Аднак, армія зьяўляецца нацыянальнай каштоўнасьцю. Сучасная Беларуская армія ужо заўважна адышла ад падабенства з той сацыяльнай сітуацыяй, якая існавала ў савецкай арміі зь яе татальным крыміналітэтам, дзедаўшчынай і бязладдзем. Бальшыня афіцэраў атрымалі адукацыю ў Беларусі. Сістэма прызыву павінна быць, як павінна быць і дысцыпліна ў арміі. Наша армія павінна быць гатовай да адбіцьця агрэсіі з боку Расеі.

    Зьнішчэньне рэжымам беларускай школы і беларускай мовы – самая балючая і трывожная тэма. Дакладчык на статыстыцы ліквідацыі беларускай мовы навучаньня ў школе паказаў, што Масква і мясцовы рэжым імкнуцца да поўнага зьнішчэньня беларускага навучаньня ў бліжэйшыя 10 гадоў. Перапыніць гэтую катастрофу можа толькі само беларускае грамадзтва (якое на сёньняшні дзень яшчэ ня сасьпела ні да абароны, ні да супраціву), альбо палітычная ліквідацыя антынацыянальнага рэжыму.

    Даклад быў завершаны аналізам зьявы лібэральнага сацыялізму ў заходнім сьвеце. Атакі на сьвет ідуць па маргінальных накірунках (прапаганда гамасэксуалізму, лесбоўства, прапаганда супраць сьмяротнага пакараньня для забойцаў людзей і г.д.). але адбываецца ўсё гэта скаардынавана, сістэмна і выклікае адмоўныя вынікі ў грамадзтве. Гэтыя працэсы цяпер штучна прышчапляюцца ў Беларусі на інфармацыйным узроўні. Ім трэба супрацьстаяць.

    З дакладам выступіў сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту. Выступоўца зрабіў агляд падзей апошняга месяца. Застаецца невядомым грамадзтву зьмест таемных перамоваў паміж Маскврй і рэжымам Лукашэнкі. Але калі пачытаць “саюзную дамову” 1999-га года, то бачна, што ў выніку рэалізацыі гэтага антыканстытуцыйнага дакуманта Беларусь перастане быць сувэрэннай дзяржавай, Беларусі ўжо ня будзе. Калі ў бліжэйшы час рэжым пойдзе на ўвядзеньне ў Беларусі расейскага рубля, гэта будзе азначаць поўны захоп Масквой нашай прамысловасьці, нацыянальных багацьцяў і канчатковае авалоданьне рычагамі кіраваньня ўсімі працэсамі ў нашай краіне ў інтарэсах Масквы, на шкоду беларускаму народу. Гэтага нельга дапусьціць. Дакладчык падкрэсьліў, што неабходна працаваць зь людзьмі, весьці інфармацыйную працу, мабілізаваць грамадзтва на супраціў паўзучай акупацыі.

    Выступілі таксама сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Яны распавялі пра інтэнсіфікацыю рэжымнага разбурэньня дамоў, гаспадарчых і іншых будынкаў, а таксама прыватных гаспадарак у сельскай мясцовасьці. Гэтая зьява набывае катастрафічныя маштабы. Дамы памерлых людзей зьнішчаюцца і закапваюцца ў зямлю. Хаця былі выпадкі, калі адміністрацыя зьнішчала дом, пакуль гаспадар працаваў за мяжой. Тэрмінова зьнішчаюць таксама цагляныя дамы, дзе, напрыклад, зачыняецца сельская крама, хаця будынак знаходзіцца ў добрым стане. На спустошаным месцы ужо ніхто ня можа пасяліцца, сады і гароды зарастаюць, там пасяляюцца зьмеі.

    Усё гэта мае вельмі адмоўнае псіхалагічнае ўзьдзеяньне на сельскіх жыхароў. Зьнішчаецца спадчына сем’яў, падрываецца традыцыйная сялянская культура. Гэта ёсьць мэтанакіраваная акцыя супраць беларускага грамадзтва. Заробкі ў вёсках і раённых гарадах мізэрныя. Зачыняюцца (або ўжо зачынены) усе прадпрыемствы, людзі застаюцца без працы. Так мясцовыя манкурты і маскоўскія халуі зьнішчаюць нашу Бацькаўшчыну Беларусь.

    Буйнамаштабныя катастрофы ў Расеі, у тым ліку і ядзерныя, з асаблівай вастрынёй ставяць перад нашым грамадзтвам пытаньне аб недапушчальнасьці ўвядзеньня ў эксплуатацыю АЭС у Астраўцы, якую будуе Масква ў сваіх інтарэсах. АЭС будуюць тыя самыя расейскія спэцыялісты, якія давялі да аварый і катастроф на тэрыторыі РФ. Да таго ж, калі ў Расеі пачнецца палітычна-сацыяльны калапс і распад, гэтыя спэцыялісты ўцякуць за мяжу, а мы застанемся сам-на-сам зь іхнім небясьпечным аб’ектам. Вядома, што будаўнічыя працы на АЭС у Астраўцы вядуцца з грубымі парушэньнямі тэхналогіі і канструкцыйных патрабаваньняў, выпадковымі брыгадамі, якія мяняюцца. У кастрычніку сёлета туды ўжо плануюць завезьці ядзернае паліва. У краіне трэба тэрмінова ствараць супраціў гэтай атамнай агрэсіі Масквы. Пад пагрозай уся Беларусь.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    11 жніўня 2019 г.



    Posted Aug 15, 2019, 8:32 PM by Адміністратар Навін
  • БУДУЧЫНЯ НАЛЕЖЫЦЬ РАЗУМНЫМ

    (Зачытана на ліпеньскім 2019 г. Сойме КХП-БНФ і БНФАдраджэньне”)

    Абвастрылася пагроза для нашай незалежнасьці, небясьпека для якой існуе пастаянна з боку Расеі. Абвастрэньне зьвязанае з пабудовай вечнага прэзідэнтцтва для Пуціна і непарушнасьці для ўсёй расейскай гэбоўскай групы ўлады. Палітычным мэтадам дзеля дасягненьня цягласьці пуцінскай улады стаў план захопу Беларусі шляхам фармальнага стварэньня так званай “саюзнай” квазідзяржавы, пад шапкай якой мусіла б адбыцца паглынаньне Беларусі Расеяй.

    Гэты план узьнік у колах рускіх імпэрыялістаў яшчэ ў 90-х гадах мінулага стагоддзя, быў падтрыманы марыянэткавай хунтай Лукашэнкі, які меў авантурныя планы стаць на чале крамлёўскай улады, сьпіхнуўшы Ельцына пры дапамозе расейскіх камуністаў. Авантурнікі прынялі шэраг незаконных пагадненьняў і пастаноў, у тым ліку антыканстытуцыйную дамову аб стварэньні так званай “саюзнай дзяржавы” Расеі і Беларусі.

    Авантура неажыцьцявілася. Да ўлады ў Крамлі прыйшоў КГБ, які паставіў свайго стаўленьніка, нікому невядомага Пуціна. Паступова Пуцін ператварыўся ў самастойную фігуру, якой захацелася кіраваць у Расеі вечна і ўплываць на існаваньне ўсяго сьвету.

    Такая кароткая гісторыя ўлады постсавецкага рускага імпэрыялізму, які агрэсіўна пагражае Беларусі, Украіне, Грузіі, Малдове, Прыбалтыцы, Польшчы і ўсяму чалавецтву.

    Параўноўваючы цяперашнюю сітуацыю з пагрозамі 90-х гадоў, мы бачым як зьмяніліся акцэнты абароны і небясьпекі для нашай незалежнасьці. 25 гадоў унутранай акупацыі, антыбеларускай палітыкі і этнацыду не мінулі бяссьледна. Страты велізарныя. Падарваныя этнічныя (вёска), грамадзкія (правы, свабоды), адукацыйныя (школа), эканамічныя асновы нацыі. Нацыя аслаблена. Самае трывожнае і небясьпечнае, што ў выніку збочанай антынацыянальнай адукацыі, русіфікацыі і пэрманэнтнай ілжы вырасла абмежаванае пакаленьне, якое збольшага няздольнае ні на што, ня думае пра агульныя інтарэсы, акрамя прыватных, якія таксама ня ў стане на ўзроўні ажыцьцявіць. У выніку адбываецца сацыяльная дэградацыя грамадзтва, апусканьне на ніз, дэзінтэлектуалізацыя, адток моладзі за мяжу.

    Самае кепскае, што адбылося ў сьвядомасьці ашуканага пакаленьня, гэта зьяўленьне псіхалогіі прагматычнага страху, які выяўляецца ў баязьлівасьці да палітыкі, узьнікла сьвядомае пазьбяганьне палітычнай дзейнасьці. Гэты страх, які суправаджаў псіхалогію акупацыйнага абывацеля ўсіх акупацый і антынародных рэжымаў, стаў амаль што абсалютным. Прытым ён сімэтрычна аднолькавы, што за мяжой, што ў падрэжымнай краіне. Амэрыканская свабода не выбівае з мазгоў беларусаў гэтага страху, прывучвае іх толькі да іншых прыстасаваньняў і ўладкаваньня асабістых інтарэсаў. Гэта яскравае сьведчаньне прагматычнай прыроды страху рэжымнага пакаленьня. Здавалася б – свабода, гавары па-беларуску, падтрымлівай беларускае адраджэньне, дзейнічай разам дзеля нацыі і свабоды Беларусі, тут, у Амэрыцы , гэта магчыма. Аж не. Ён жыве гэтак сама, як пад акупацыйным рэжымам, так і тут. Ён не мяняецца. Фэномэн дрэнны. Грамадзтва, якое не імкнецца да палітычнай дзейнасьці, да палітычнага супраціву, такое грамадзтва не дасягае свабоды, ня мае нацыянальнай будучыні.

    Кожны рэжым акупацыі, ці то царскі, ці савецкі, ці прамаскоўска-лукашысцкі, выхаваў такі тып пакаленьня ў выніку змасаванай ілжы, прапаганды, антынацыянальнай адукацыі і рэпрэсій. Нічога дзіўнага, што беларускі палітычны рух супраціву заўсёды быў рухам авангарду грамадзтва, які часта гінуў, але даваў штуршок для працягу. Два разы ў гісторыі нацыянальны авангард, падтрыманы асьмялеўшым народам, дасягнуў посьпеху – у сакавіку 1918-га і ў жніўні 1991-га. І дзякуючы гэтаму Беларусь жыве.

    Пагроза незалежнасьці Беларусі, якая ўзьнікла ў другой палове 90-х, была вельмі агрэсіўнай і небясьпечнай. Разбуральны план Масквы праваліўся, аднак, найперш таму, што была яшчэ моцная сіла беларускага супраціву. Найперш Народны Фронт. Былі грандыёзныя шматтысячныя выступы супраць акупацыйнай інтэграцыі ў Расею, бойкі на вуліцах з рэжымнымі сіламі і перамогі супольнага духу ў абароне нацыянальнай незалежнасьці ад здрады і рускага авантурызму. Тады было яшчэ ўзбуджанае грамадзтва, існавала нацыянальная арганізаваная сіла, якая акумулявала абарону свабоды і незалежнасьці.

    Сітуацыя, якую маем цяпер, нагадвае краявід пасьля патопу. Самае істотнае – разбураны палітычны рух Беларускага нацыянальнага Адраджэньня. Засталася толькі адна наша адраджэнская партыя КХП-БНФ, зьвязаная па руках і нагах акупацыйнымі наваротамі рэжымнай адміністрацыі і загнаная ў паўпадпольнае існаваньне. Моцна панішчаная грамадзянская супольнасьць. Поўнасьцю адсутнічаюць беларускія нацыянальныя сродкі масавай інфармацыі. У сфэры інфармацыі ў эфіры безразьдзельнае панаваньне антыбеларускай дзейнасьці чужой дзяржавы, якая ажыцьцяўляе русіфікацыю і апрацоўку мазгоў беларускага насельніцтва (зьява ўнікальная і фэнамэнальная). І што характэрна, бальшыня нешматлікіх і мізэрных недзяржаўных сродкаў масавай інфармацыі на беларускай мове, што абмежавана прысутнічаюць у Інтэрнэце, таксама стаяць на палову (а то і цалкам) на згодніцкіх пазыцыях да антыбеларускага рэжыму, асьвятляюць без ацэнак кожны крок узурпатара і ягонага байструка, складаюць нікому не патрэбныя мапы, у якіх раёнах і па колькі разоў гэты “сукін сын” быў, а дзе ён яшчэ ня быў, з сур’ёзным выглядам пішуць пра «гістарычнае значэньне» гэтага драня для Беларусі і г.д.

    На гэтакім гнілым фоне пачаўся чарговы этап маскоўскай акупацыйнай інтэграцыі. Новае ў гэтым становішчы толькі супярэчлівая пазыцыя самога сатрапа, які пачаў разумець, што маскоўская “братва” яго хоча ашукаць і пазбавіць неабмежаванай улады. Ідзе паддыванны гандаль краінай, сувэрэнітэтам і незаконнай уладай. Валтузьня мае крымінальны характар у форме палітыкі. І гэтым яна небясьпечная для нашага народу, бо вынікі могуць наступіць толькі антызаконныя і антылюдзкія, на шкоду нашай Радзіме.

    Антымаскоўская рыторыка, якая цяпер часам гучыць з горла сатрапа, рэальна нічога ня значыць. Пад гэтую рыторыку робяцца подлыя антыбеларускія справы; павадкі гэтага суб’екта мы ведаем. Прытым асяроддзе ўзурпатара, як заўсёды, маўчыць. Гэтай публіцы начхаць на Беларусь (на ўладу Лукашэнкі, дарэчы, ім таксама начхаць; гэта самадастатковая праслойка, вертыкальная абслуга). Тут крыецца вялікая сацыяльная бяда Беларусі. Адміністрацыйны клас рэжыму (антынацыянальная мутацыя якога адбылася яшчэ за саветамі) амаль спрэс пазбаўлены нацыянальнай самаідэнтыфікацыі. Тут спажыўнае асяроддзе для любой акупцыі: антынародны рэжым, антынародная адміністрацыя, якая гадзіць на Беларусь і душыць уласны народ.

    Зараз яны ўсе прывучаюць людзей да анэксіі, што плануе Масква. Вось тыповыя выказваньні і загалоўкі абслужлівай прэсы:

    Едіная валюта Беларусі і Расеі возможна как фінал інтеграціі” (“Нар. Воля”). І далей інфармацыя: “Национальный банк Беларуси (НББ) подтверждает свою позицию относительно возможности создания единой валюты Беларуси и России как финального этапа интеграции, заявил в Минске заместитель председателя правления НББ Сергей Калечиц».

    Сэнтэнцыі такіх дывэрсантаў раскіданыя па ўсім друку. Назвы артыкулаў – гэта інфармацыйная прапаганда. Тое ведаюць нават школьнікі. Наступны загаловак. “25 год Лукашэнкі. У чым яго гістарычная місія і асабістая трагедыя” (“Нар. Воля”). Трэба разумець, што “сукін сын”, які дапамог Маскве ўгробіць нацыю, ёсьць трагічная асоба ў гісторыі. Вучыцеся, дзеці.

    Ёсьць такі эканаміст Леанід Заіка, майстар безадказных выказваньняў (некалі заклікаў беларусаў выязджаць зь Беларусі). Цяпер у тэме актыўнай палітыкі Масквы эканаміст выдаў наступнае: «Белорусский рубль – не признак суверенитета» (загаловак “Нар. Волі”). І пішуць жа, вучоныя так бы мовячы. І ня сорамна.

    Словам, сітуацыя ня надта і стракатая. Нікчэмны друк і халуйская рэжымная адміністрацыя дэманструюць гатовасьць да рускага рабства і страты незалежнасьці. Толькі сатрап часам б’е ў хамут, пакуль не дадуць бізуна да не павешаюць торбу з аўсом. А як жа – «трагічная асоба» ў подлай гісторыі.

    Карціна брыдкая і невясёлая. Што рабіць патрыётам і прыстойным людзям? Нацыянальныя страты вялікія. Але ёсьць і важныя набыткі, здабытыя насуперак палітыцы і антынароднай волі рэжыму.

    Калі параўнаць з 90-мі гадамі, то мы цяпер маем большую нацыянальную кансалідацыю грамадзтва на аснове незалежнай дзяржавы. Сваю дзяржаву сталі цаніць больш, чым у 90-х прытым фіксуецца даволі масавае імкненьне (да 86%) яе абараняць ад ворагаў у выпадку вайны.

    Вельмі важная наступная характарыстыка. Вялікая колькасьць беларускага насельніцтва (недзе каля паловы) нарэшце насуперак маскоўскай прапагандзе ўсьвядоміла, што Расея ёсьць гістарычны і натуральны вораг беларускай нацыі, гробакапацель беларускай незалежнасьці, краіна крымінальных нораваў і дзікай мэнтальнасьці, пагроза міру, рассаднік тэрарызму і агрэсіі, “скопішча зла”.

    Другая палова людзей, якая знаходзіцца пад уплывам татальнай рускай дэзінфармацыі і рускіх СМІ таксама як бы ня ворагі сваёй краіне. Яны нават па-свойму патрыёты, але ня лічаць Расею ворагам, мяркуюць, што ў Расеі ім было б лепш, пэнсіі большыя, думаюць што Украіна напала на Расею, што ва ўсім вінаватыя амэрыканцы і т.п. -- паўтараюць прапагандысцкія нарыхтоўкі расейскай журналістыкі, пачутыя праз тэлевізар.

    Гэтае ачмурэньне сур’ёзнае і небясьпечнае для псіхічнага здароўя людзей пакуль вяшчае тэлевізар, бо пацьверджана, што тэлеінфармацыя мацнейшая за рэчаіснасьць. Тэлевяшчаньне робіць хлусьню непераможнай. Масы вераць тэлевізару, а не рэчаіснасьці. Але калі адключыць тэлевізар (тым больш чужы тэлевізар), ачмурэньне паступова мінае. Людзі пачынаюць бачыць рэальнае жыцьцё. (У барацьбе з манаполіяй тэлевізара дапамагае Інтэрнэт, манапалізаваць які амаль немагчыма. Хіба што адключыць для народа, як у Паўночнай Карэі).

    Істотным чыньнікам цяперашняга стану ёсьць тое, што, нягледзячы на неверагодныя высілкі Масквы і здрадніцкага антынацыянальнага рэжыму зьнішчыць беларускую мову ім не ўдалося. Не ўдалося найперш таму, што Беларуская мова ёсьць вялікая мова, дасканалая мова, мова вялікай культуры і прыгожай людзкай літаратуры. Каштоўнасьць Беларускай мовы тым больш узрастае ў вачах разумных людзей, калі яны параўноўваюць яе з маскоўскай мовай – галоўным сродкам расейскай русіфікацыі. Параўноўваюць і тут жа бачаць амярцьвелую штучнасьць расейшчыны, грувасткасьць, недаразьвітасьць у тонкіх сфэрах людзкіх дачыненьняў. Асабліва здумляе немагчымасьць перакладу па-руску шэдэўраў беларускай літаратуры. У той час, калі, напрыклад, па-украінску, па-польску ўсё перакладаецца дасканала.

    Нахабная, чванлівая русіфікацыя, заснаваная на прыдуманым міфе нібыта “могучего русского языка” (значыцца, маскоўскага) прымусіла разумных людзей глыбей зацікавіцца гэтым “могучим языком” у параўнальных характарыстыках, і высьветлілася, што маскоўская мова грувасткая, сумбурна распрацаваная ў правілах і больш таго -- аддаленая ад усіх славянскіх моваў, саступае ім нават у лексіцы. Зусім яна, аказваецца, не «магучая», а надта нават шараговая.

    Для некаторых беларусаў цяпер гаварыць па руску – гэта азначае выяўляць разумовую руціну (гэтакі «маветон»). Тым часам не размаўляць па-беларуску як для інтэлектуала дык неяк ужо й не стасуецца. Так што беларусу часам, каб стаць сабой, трэба пабольш русіфікацыі ды на «магучым», з ужываньнем слова «маць», «в каком разгаварывал Ленін».

    Такім чынам, нягледзячы на катастрафічныя страты, нашае грамадзтва і ў нацыянальнай ідэалогіі, і ў сацыяльнай арганізацыі, як ня дзіўна, але набыло ўжо якасьці патэнцыйна моцныя для супраціву маскоўскай агрэсіі з усходу. Самаарганізацыя ўзьнікне ў зьменных абставінах. Ня трэба панікі і пэсімізму. Лепш – рабіць беларускую працу і пашыраць супраціў русіфікацыі і паскудзтву, мацаваць палітычную ідэалогію Беларускага Адраджэньня, гуртаваць, як пісаў Купала, «на бітву будучыя сілы».

    Некаторыя нашы інтэлектуалы прапаноўваюць розныя праекты, варыянты, рэформы, нават думкі аб “паляпшэньні” рэжыму. Добра, калі людзі думаюць. Але ні да чаго не прывядзе думаньне, калі беларусы ня будуць абапірацца на Беларускую нацыянальную ідэю (нагадаю – гэта Адраджэньне, ідэалёгія, сфармаваная яшчэ ў пачатку ХХ стагоддзя), на Беларускую мову, на незалежную Беларусь і не ўсьведамяць, што Маскоўшчына (цяперашняя РФ) ёсьць натуральны і сьмяртэльны вораг Беларускай нацыі.

    Калі гэтага ня будзе ў беларускай палітыцы, ня будзе і Беларусі. Будучыня павінна належыць разумным.

    14 ліпеня 2019 г.                         Зянон ПАЗЬНЯК









    Posted Jul 15, 2019, 6:39 PM by Адміністратар Навін
  • Трэба быць гатовымі да абароны Бацькаўшчыны

    (Ліпеньскі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

    14 ліпеня ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”, -- “Будучыня належыць разумным”. Старшыня ў сувязі з 25-годдзем усталяваньня Масквой антыбеларускага рэжыму ў нашай краіне прааналізаваў мэтады Расеі і гісторыю станаўленьня гэтага рэжыму, падкрэсьліўшы, што зараз назіраецца абвастрэньне небясьпекі для незалежнасьці Беларусі. Наша краіна панесла ў выніку маскоўскай каланіяльнай палітыкі велізарныя этнічныя, грамадзкія, адукацыйныя і эканамічныя страты, што прывяло да палітычнай і сацыяльнай дэзарыентацыі маладога пакаленьня. Безраздзельнае панаваньне чужой дзяржавы ў Беларусі ператварыла ўсё ў краявід пасьля патопу. Палітычны рух разбураны, і толькі наша партыя КХП-БНФ працягвае змаганьне за незалежнасьць і беларускае нацыянальнае адраджэньне, дзейнічаючы ў поўпадпольлі. Поўнасьцю адсутнічаюць беларускія нацыянальныя СМІ. Нават тыя СМІ, якія працуюць у беларускай мове, на палову (а то і цалкам) знаходзяцца на згодніцкіх пазыцыях да антыбеларускага рэжыму. Рыторыка, якую часам агучвае сатрап, ня мае ніякага значэньня, на гэтым фоне робяцца подлыя антыбеларускія справы, ідзе новы этап расейскай акупацыйнай інтэграцыі. Аднак, у параўнаньні з 1990-мі гадамі ёсьць станоўчыя зьмены ў нашым грамадзтве, бальшыня якога скансалідавалася на аснове сваёй нацыянальнай дзяржавы. Нягледзячы на высілкі Масквы, не ўдалося зьнішчыць беларускую мову. Нягледзячы на катастрафічныя страты, наша грамадзтва набыло якасьці патэнцыйна моцныя для супраціву маскоўскай агрэсіі з усходу. Самаарганізацыя ўзьнікне ў зьменных абставінах.

    З дакладам выступіў сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту. Выступоўца паведаміў пра шэраг фактычных забаронаў рэжыму на правядзеньне нашых традыцыйных партыйных мерапрыемстваў. Апошняя з забаронаў – на Ігуменскі шлях, ушанаваньне памяці ахвяраў маскоўскай акупацыі ў г. Чэрвені. Рэжым патрабуе аплаты вялікіх грашовых сум “на аплату паслугаў міліцыі, пажарных, ЖКГ і мэдыкаў” ад удзельнікаў некамэрцыйных мерапрыемстваў, якія прыдуць на месцы расстрэлаў і магілы ахвяраў. Гэта ёсьць беспрыцыдэнтнае парушэньне грамадзкіх правоў, адлюстраваных у Канстытуцыі Беларусі і мжнародных законах. Пасьля прахаджэньня ўсіх судовых інстанцый у Беларусі КХП-БНФ зьвернецца з пратэстам у міжнародныя структуры. Дарэчы, стала вядома, які “прыцыдэнт” мае рэжым для “абгрунтаваньня” сваёй незаконнай дзейнасьці. Высьветлілася, што на працягу доўгіх гадоў шэраг псэўдаапазыцыйных грантаўскіх арганізацый аплочвалі рэжыму вялікія сумы за дазвол правесьці мерапрыемствы.

    Выступоўца спыніўся на палітычных падзеях ва Украіне, ад якіх шмат што залежыць і разьвіцьцё сітуацыі ў Беларусі. Назіраецца спроба рэваншу прарасейскіх сілаў, імкненьне Масквы аслабіць і дэзарыентаваць дзяржаву і грамадзтва Украіны. Але важна, што патрыёты выступілі з заявамі і дзеяньнямі, якія маюць на мэце прадэманстраваць “пятай калёне” і маскоўскаму ворагу гатовасьць нацыянальных сілаў абараніць радзіму любымі спосабамі. Нацыянальны авангард --сотні тысяч украінцаў, якія прайшлі фронт і дзейнічаюць на ўсёй тэрыторыі дзяржавы – не дазволяць здраднікам і расейскім агрэсарам захапіць Украіну.

    У самой Расеі мы назіраем бясконцую сэрыю тэхнагенных, сацыяльных і прыродных катастроф. 40% насельніцтва Масквы ўжо складаюць нерасейцы, кітайцы бяруць пад кантроль Прымор’е і Сібір, расейскае насельніцтва бяднее і вымірае, а крамлёўскае кіраўніцтва, замест каб вырашаць праблемы ўнутры краіны, рыхтуецца да вайны супраць цывілізаванага сьвету. У сувязі з гэтым трэба працягваць працу па інфармаваньні беларускага грамадзтва аб неабходнасьці мацаваць нашу дзяржаўную незалежнасьць і бараніць Беларусь ад разбуральных працэсаў, што ідуць на ўсходзе.

    Выступілі таксама сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. У Берасьці працягваецца перасьлед актывістаў, якія выступаюць супраць пабудовы атрутнага прадпрыемства. Рэжым выкарыстоўвае подлыя антызаконныя мэтады супраць актывістаў. Бачна, што рэжым баіцца салідарных і сацыяльна актыўных беларусаў. З другога боку, у Берасьці назіраецца таксама актыўнасьць антыбеларускіх рэжымных структур і гастралёраў з РФ. Свае прамовы на публіцы яны пачынаюць з гуканьня “Дорогие россияне!”. Але ў адказ беларусы маўчаць і не выказваюць захапленьня. Па ўсёй краіне тыя, хто пабыў у Расеі на працы, распавядаюць пра жахлівыя ўмовы жыцьця ў РФ, пра панаваньне крымінала і сваволю ўладаў. Гэтыя людзі ўжо ня хочуць “інтэгравацца ў Расею”.

    Выступоўцы выказалі трывогу ў сувязі з закуліснымі перамовамі мясцовага рэжыму з кіраўніцтвам Расеі. Сапраўдная інфармацыя аб тым, пра што вядуцца гэтыя перамовы, засакрэчана. Зразумела, што адбываецца спроба захопу нашай краіны крамлёўскай імпэрыяй. Неабходна быць гатовымі да абароны Бацькаўшчыны ад маскоўскай агрэсіі.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    14 ліпеня 2019 г.



    Posted Jul 15, 2019, 6:40 PM by Адміністратар Навін
  • У вянок памяці Алега Радзюка

    Чарнобыльская каса косіць, выкошвае беларусаў. Гэта частка маскоўскай гібрыднай вайны супраць Беларускай нацыі, якую выконвае рэжым Лукашэнкі.

    Чарговая сьмерць. 20-га чэрвеня памёр ад "праклятага Чарнобылю" вялікі патрыёт Бацькаўшчыны Алег Радзюк. Меў 56 гадоў. Самы росквіт розуму і жыцьцёвага вопыту. Быў сябрам Беларускага Народнага Фронту і Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі -- БНФ. Мужны чалавек, спартовец і гуманіст, пасьлядоўнік Беларускага Адраджэньня, яго шанавалі паплечнікі і любіла моладзь. Мужаймася ў абароне нашай Радзімы.

    Выказваю спачуваньні і жаль родным, сваякам і блізкім людзям, якія страцілі сябра, дарадцу і шчырага Беларуса. Вечная Памяць. Айчына не забудзе сваіх ахвяр.

    21 чэрвеня 2019 г.                                     Зянон Пазьняк

    Posted Jun 21, 2019, 6:51 AM by Адміністратар Навін
  • РАДЗЮК Алег Аляксандравіч (1964 – 20.06.2019)

    Пасьля цяжкой і доўгай хваробы памёр Алег Радзюк, адзін з вэтэранаў фронтаўскага руху, сябра Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне” і Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ. На працягу многіх гадоў ён кіраваў фронтаўскай дружынай, якая забясьпечвала арганізаванасьць, парадак і дысцыпліну на масавых патрыятычных мерапрыемствах. У складаныя і небясьпечныя моманты Алег быў для ўсіх прыкладам мужнасьці і вытрымкі, вёў за сабой людзей, ратаваў тых, што патрапілі ў бяду. Шмат сілаў ён аддаў стварэньню і абароне Народнага мэмарыяла ў Курапатах, дзе паставіў сотні крыжоў. Наш дарагі сябра вельмі хацеў дажыць да беларускай перамогі над імпэрыяй, але так, на жаль, не сталася. Хай будзе пухам яму родная зямля. Слава герою!

    Выказваем нашы шчырыя спачуваньні сям’і і блізкім нябожчыка.

    Сябры і кіраўніцтва Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”                                                                           і Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    21 чэрвеня 2019 г.

    Posted Jun 21, 2019, 6:16 AM by Адміністратар Навін
  • Аб таемных перамовах рэжыма Лукашэнкі з Масквой

    (Спавешчаньне Сойму КХП – БНФ)

    4 чэрвеня сёлета Уладзімер Макей, які займае пасаду міністра МЗС Беларусі, заявіў аб вядзеньні рэжымам Лукашэнкі з Масквой працы па “далейшай інтэграцыі ў рамках Саюзнай дзяржавы” і што “не прыйшоў час пасьвячаць у дэталі шырокую публіку”.

    Такім чынам было прадэманстравана, што за плячыма беларускага народа, які зьняважліва названы “шырокай публікай” таемна рыхтуецца змова з рэжымам пуцінскай Расеі. Згодна з Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь (артыкул 3) менавіта беларускі зьяўляецца носьбітам усёй улады ў краіне.

    Беларусам не прыходзіцца чакаць нічога добрага ад гэтай працы. Уся папярэдняя гісторыя існаваньня прамаскоўскага рэжыма ў Беларусі сьведчыць, што ўсе пагадненьні з Масквой былі заключаныя насуперак нацыянальным інтарэсам беларускай нацыі і дзяржавы, нясуць беларусам каланіяльную залежнасьць ад усходняй імпэрыі і нацыянальнае прыніжэньне. Гэта шлях эканамічнай адсталасьці, беднасьці, адсутнасьці добрых пэрспэктыў разьвіцьця. Гэта пэрспэктыва беларусам быць уцягнутымі ў расейскія войны.

    Мы нагадваем асобам, якія рэалізуюць антынацыянальную палітыку інтэграцыі з Расеяй аб адказнасьці за іх дзеяньні паводле закону.

    Мы заклікаем беларусаў стаяць на пазыцыях абароны нацыянальных інтарэсаў і нацыянальнага сувэрэнітэту. Беларускае грамадзтва ў сілах спыніць гандаль суверэнітэтам краіны. Ніякіх таемных каляніяльных пагадненьяў з Масквой! Беларусы, абаронім Айчыну!

    9 чэрвень 2019 г.                                                 Сойм КХП – БНФ

    г. Менск

    Posted Jun 13, 2019, 6:18 AM by Адміністратар Навін
  • ЗАЦЕМКІ АБ ПАДЗЕЯХ

    (Выступ на чэрвеньскім 2019 г. Сойме КХП-БНФ і БНФ Адраджэньне)

    ...У Беларусі і замежжы адбываюцца падзеі, якія вымагаюць камэнтару. Небясьпечнай падзеяй для існаваньня нашай краіны ёсьць павольнае зьнішчэньне нацыянальнага нэкропалю савецкага генацыду -- Народнага Мэмарыялу Курапаты. Схаваныя бандыцкія разбурэньні, якімі ўвесь час займаўся КГБ, зьмяніліся адкрытымі рэжымнымі дзеяньнямі зьнішчэньня. Разьмясьцілі ўвесяляльны рэстаран у ахоўнай зоне, пачалі ламаць крыжы, пастаўленыя грамадзтвам у памяць аб расстраляных людзях.

    Крыжалом у Вялікі Пост перад Зьмёртвыхустаньнем Хрыстовым -- гэта ёсьць неверагодна цынічнае кашчунства, якое па аналёгіі у некаторых рэлігіях і грамадзтвах вымагае кроўнай помсты. (Увогуле кашчунства -- гэта зьява, якая можа наклікаць сьмерць спраўцы.) Беларусы адказалі малітвай, якая доўжыцца ў Курапатах без перастанку.

    Зьдзек над крыжамі і над памяцьцю тысячаў расстраляных мірных людзей ускалыхнуў рэлігійную грамадзкасьць. Кіраўніцтва ўсіх цэркваў у Беларусі (акрамя кіраўніцтва Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы) выказалася з асуджэньнем, жалем і гневам аб варварстве ўлады рэжыму. Усе чулі і ведаюць, што вінавайцам злачынства ёсьць Лукашэнка. Ён кіруе зьнішчэньнем Мэмарыяла і Курапацкіх крыжоў.

    Нядаўняя выхадка антыбеларускага рэжыму ў дачыненьні да Курапатаў -- суд над двума сьвятарамі БАПЦ за малітву аб расстраляных людзях у Курапатах. Суд над беларускімі сьвятарамі за малітву -- вельмі паказальная зьява да характарыстыкі акупацыйнай палітыкі антынароднага рэжыму.

    У гэтым жа шэрагу стаіць беспрэцэдэнтная зьява рэжымнай ксэнафобіі. Нядаўна выяўлена загадкавая сьмерць міліцыянера ДАІ. Падазрэньне ўзьнікла на кагосьці з цыганоў. Па загаду рэжымнага міністра ўнутраных спраў Шуневіча (аднаго зь меркаваных фігурантаў змовы Вцюріна-Бабіча) пачалі хапаць, арыштоўваць і катаваць усіх цыганоў па Беларусі. Этнацыд працягваўся цэлы тыдзень. Улікаў ня знойдзена. Нябожчыка аб'явілі самагубцам, а цыганоў, зьняважаных і затрыманых, выпусьцілі з-пад арышту.

    Цыганская дыяспара ў Беларусі -- сем тысячаў чалавек -- жывуць кампактнымі групамі. Маштаб ксэнафабічнага злачынства яшчэ дакладна ня высьветлены. На сёньня вядома, што пацярпелі сотні асоб, ёсьць памерлыя. На пытаньне журналіста ("якая настане адказнасьць для міліцыі і ці будуць выбачэньні перад пацярпелымі людзьмі") міністар Шуневіч сказаў, што выбачэньняў ня будзе, бо міліцыя ўсё рабіла правільна.

    Такія зьявы адбываліся ў Беларусі пры бальшавіцкай акупацыі за Сталіным і пры гітлерскім рэжыме ў Нямеччыне. І антыбеларускі рэжым (у асобе Лукашэнкі), і міністар Шуневіч аб'явілі сябе пасьлядоўнікамі палітыкі гэтых рэжымаў і рэалізуюць яе ў характары рэпрэсіяў супраць народа (калектыўная адказнасьць, рэпрэсіі супраць рэлігійных, сацыяньнях і нацыянальных групаў людзей).

    Быў такі старшыня КГБ маскоўскі стаўленік расеяц Жадобін. Гэты Жадобін абзываў беларусаў "фашыстамі" за беларускую мову і склаў сьпіс на 1767 прадстаўнікоў беларускай інтэлігенцыі, якіх у выпадку маскоўскай патрэбы неабходна будзе рэпрэсаваць першым чынам. (У адказ на выхадку генэрала-ідыёта мы аб'явілі тады, што складаем свой альтэрнатыўны сьпіс маскоўскіх беларусажэрцаў. І гэнэрал зьвяў.)

    Ксэнафабічная агрэсія рэжыму супраць цыганоў -- гэта тактычная адпрацоўка дзеяньняў супраць групаў беларускага насельніцтва на выпадак гібрыднай агрэсіі з Расеі.

    Экзэмпляр Шуневіча – тыповы тыпаж энкавэдзісцкага бандыта, паталагічнага ненавісьніка беларусаў, прывезены ў Беларусь з аналаў маскоўскага КГБ-ФСБ. Нянавісьць да людзей ён дэманструе адкрыта, ходзіць ў абмундзіраваньні энкавэдзісцкіх злачынцаў 30-х гадоў (гэта ж пашыць трэба было), ведае, што беларусы народ рахманы, культурны, ніхто ў морду ня дасьць і ў фізіяномію ня плюне.

    З другога боку ніхто так фігуральна не праілюстраваў акупацыйную сутнасьць прамаскоўскага рэжыму, як гэты бандзюжка. Пасьля забойства міністра Захаранкі не было ніводнага міністра беларуса – адны акупацыйныя маскоўскія бандзюганы. І так будзе ўвесь час. Гэтая пасада зафрахтаваная Крамлём і «сукін сын» усё выконвае.

    Беларусы не павінны забывацца, пад якім рэжымам антыбеларускай улады яны знаходзяцца. Людзі мусяць рыхтаваць прэвентыўныя меры абароны на выпадак рэпрэсіяў і вайны.

    Цыганы (ромы) практычна ня маюць сваёй моцнай інтэлігенцыі. За іх няма каму заступіцца. Аднак ня трэба забывацца, што яны ёсьць часткай беларускага народа і жывуць тут здаўна. Іх таксама, як і сябе, трэба абараняць ад рэпрэсіяў нялюдзкага рэжыму.


    З замежных падзеяў самымі важнымі для нас зьяўляюцца падзеі ва Украіне. Мы прыхільна адносімся да ўкраінцаў як да сваіх людзей. Аднак перад выбарамі прэзыдэнта Украіны я вымушаны быў сказаць аб сваіх уражаньнях, што ўсё грамадзтва Украіны быццам асьлепла. Становішча было цяжкае, але з двух дрэнных варыянтаў выбраны горшы, і гэта трывожыць.

    Шануючы ўкраінцаў, не хацелася б тут займацца аналізам і казаць пра вынікі іхняй палітыкі, тым больш, што апавядальнікаў хапае, і тыя меркаваньні ёсьць адлюстраваньнем палітычных пазыцый. Калі фігуральна, то на сёньняшні дзень Украіна апынулася ў мяшку, які ўжо пачынаюць завязваць. Толькі ўкраінцы яшчэ гэтага не разумеюць.


    У левалібэральнай Эўропе нічога істотнага, што мела б дачыненьне да Беларусі, не адбываецца. Палітычная сітуацыя, якая там узьнікае, выглядае часам як дурны спэктакль. Інакшага не падбярэм слова. Узрастае ўплыў патрыятычных, кансэрватыўных і нацыяналістычных партый. Гэта добрая тэндэнцыя, якая крыху прыпыняе антылюдзкі натурфобны лявацкі лібэралізм. Тым часам амаль усе гэтыя эўрапартыі, якія левакі называюць "папулісцкімі", сімпатызуюць рэжыму Пуціна ў Расеі, маюць зь ім стасункі, а некаторыя нават бяруць грошы. Мець дачыненьні з такімі партыямі нам, прадстаўнікам Беларускага Адраджэньня, немагчыма, хоць ідэалягічна яны канструктыўныя.

    Здараюцца, аднак, і кур'ёзы, дзе Масква дастае па носе. У бадай што самай прарасейскай краіне -- Аўстрыі -- нядаўна пайшоў у адстаўку цалкам увесь урад краіны начале з палітычным вундэркіндам маладзёнам Сэбасцьянам Курцам. А здарылася вось што. У 2017 годзе лідэр кааліцыйнай "партыі свабоды" і віцэ канцлер Гайнц Штрахэ, а таксама кіраўнік парляманцкай фракцыі гэтай прарускай нацыянальстычнай партыі Ёган Гудэнус адпачывалі на выспе Ібіца. У іхняй кампаніі раптам зьявілася літаральна зь ніадкуль руская "дзяўчынка" "Алёна" (назавём яе гэтак) у какетлівых шорціках і з поўным няведаньнем нямецкай мовы. Партыйныя мужы правялі перамовы зь "дзяўчынкай Алёнай" (нібыта прадстаўніцай рускага бізнэсу) праз перакладчыка аб дапамозе ўзяць пад партыйны кантроль адну ўплывовую аўстрыйскую газэту ўзамен за разьмяшчэньне потым (пасьля перамогі на выбарах) выгадных дзяржаўных заказаў для рускага бізнэсу. Пасьля гэтага "дзяўчынка Алёна" зьнікае (як і зьявілася) у нікуды, і ўсё нікому невядомае забылася. Але праз два гады відэазапіс гэтай размовы быў апублікаваны ў Сеціве, і ўвесь аўстрыйскі ўрад разам з прарускімі кааліцыянтамі загрымеў па нахільнай плоскасьці.

    Выглядае ўсё гэта даволі камічна. Цяпер уся палітыка ў атлянтычным сьвеце (ад Украіны да Парыжу) нагадвае дрэнны палітычны спэктакль з удзелам палітактораў, любоўнікаў і камэдыянтаў. Дэградацыя палітыкі (а дакладней, дэмакратыі) відавочная.

    Мне цікава было ўсё гэта пераказаць, бо тут адбіўся чарговы правал крамлёўскай гібрыднай палітыкі і іхных інфантыльных саюзьнікаў. Чыя разьведка зрабіла гэтую просьценькую апэрацыю ў царстве аўстрыйскіх інфантылаў, -- пакуль невядома. Па ступені зацікаўленасьці і па ўзроўню гэта маглі быць брытанцы. Відаць, Захад усё ж такі шукае сродкі, каб супрацьставіцца расейскай гібрыднай агрэсіі. Магчыма, ён іх знойдзе, і экспансіі расейскага варварства ў Эўропе настане канец. Але, каб запабегчы яму ў Беларусі, -- гэта могуць зрабіць толькі самыя беларусы.

    Становішча ў нашай краіне я ацэньваю як вельмі дрэннае, бо ганебнае. "Іхны" "сукін сын" і асяроддзе вядуць таемны гандаль з Крамлём аб здачы Беларусі і ніхто ня ведае пра што там злачынныя змоўшчыкі дамаўляюцца. На вачах усяго народа творыцца злачынства, якое вымагае неадкладнай кары і ніхто ня ведае канкрэтыкі іхных злачынных учынкаў і планаў.

    Характэрныя выказваньні, заўважаныя цяпер за беларусамі, якія прыязджаюць адтуль, ці вяртаюцца сюды (у ЗША) пасьля пабыўкі ў Беларусі. Галоўнай тэмай размоў (прычым ужо не жартам) стала абмеркаваньне якім чынам трэба будзе караць "сукінага сына". Усе супраць лёгкай сьмерці праз расстрэл. Прапануюць кітайскія мукі, як у пекле, каб мучыўся доўга пакуль ня здохне за ўсё тое зло і няшчасьце, якое ён зрабіў Беларускай нацыі. Дзіўна часам усё гэта чуць з вуснаў спакойных беларусаў, але факт ёсьць факт і сьведчыць, што нянавісьць да нішчыцеля нацыі зашкальвае.

    Я ўжо адзначаў парадоксы дыктатарскай улады і акупацыйнага самадзяржаўя. Дыктатура ліквідуе ўсе магчымасьці законнай зьмены ўлады. Грамадзтва заганяюць у тупік, у якім доўжыцца яго дэградыцыя. Тады праўным (канстытуцыйным) выхадам можа стаць рэвалюцыя -- сілавое зьмяшчэньне дыктатуры народам.

    Але гэта не заўсёды адбываецца, бо ня кожнае грамадзтва здольнае на рэвалюцыю і свабоду. У выніку застаецца толькі крайні мэтад -- фізічная ліквідацыя дзяржаўнага злачынцы.

    Мэтад увогуле заганны і беспэрспэктыўны, калі застаецца ўзурпатарская сістэма ўлады. Ліквідацыя злачынцы прыводзіць да палітычных пераменаў толькі пры падтрымцы народа і разьвіцьці рэвалюцыі. Прыклад -- канец камунізму ў Румыніі, пакараньне Чаушэску і наступныя перамены. Расстрэл Чаўшэску меў не тыповы, але фармальна рэвалюцыйна-праўны характар. Гэта важны аспэкт разьлічэньня са злачынцам.

    "Іхнаму" "сукінаму сыну" павінны быць прад'яўлены абвінавачаньні і адбыцца суд. Палітычныя забойствы, "эскадрон сьмерці", тэракт у мэтро, здача нацыянальных інтарэсаў Маскве, разбурэньне грамадзянскай супольнасьці нацыі, зьнішчэньне нацыянальнай мовы і нацыянальнай школы, адкрыцьцё мяжы з Расеяй, увядзеньне неграмадзян краіны ў сістэму ўлады, русіфікацыя, прыватызацыя дзяржавы, узурпацыя ўлады, сістэмная карупцыя і г. д. -- усё павінна быць названа і аформлена судовым выракам.

    Беларусы -- эўрапейскі народ, які ў выніку ўнутраннай акупацыі (мэтад гібрыднай вайны) трапіў пад нетыповы маскоўска-азіяцкі ўплыў. Шлях вызваленьня пакручасты і доўгі, але ўрэшце грамадзкае рашэньне будзе прынятае і разьлічэньне з антынацыянальным рэжымам настане.


    Што найбольш уражвае і бянтэжыць культурную частку беларускага грамадзтва ў існуючым рэжыме, гэта неверагодны характар і маштаб публічнай хлусьні з боку ўзурпатара. Да яе ўжо, здаецца, нават прывыклі. Але хлусьня на кожным кроку. Глядзіць у вочы і лжэ, лжэ апантана, верачы ў сваю хлусьню. Гэта фэнамэнальнае збачэнства. Ён абгадзіў усё: беларускую мову, культуру, гісторыю, народ (які абазваў "народцам", "дармаедам", "рускім"), абпляваў Беларускае нацыянальнае Адраджэньне, здабыцьцё незалежнасьці Беларусі, пастаянна хлусіць для маладога пакаленьня, што беларусы выганялі з краіны небеларусаў у 90-х гадах, што быццам бы маскоўцы сядзелі тады на чамаданах, што сілком уводзілі беларускую мову і беларускую школу і г. д. Людзі, якія жылі ў 90-х, слухаючы гэтыя ягоныя сіпатыя антыбеларускія выкрыкі, глядзелі на яго, як на вар'ята, які зваліўся з дрэва. Назва такому бесаўскаму "вар'яцтву", а на самай спараве -- нянавісьці да Беларусі -- крымінальная ілжа, ілжа без берагоў, мэтад для перакручваньня мазгоў і ўзгадаваньня тупога пакаленьня.

    Цяпер, праз чвэрць стагоддзя, чэская дасьледніца, якая піша пра беларускую нацыянальную рэвалюцыю, пра сьветлыя 90-я, сутыкнулася з матар'яламі таго часу і ўражана масавай падтрымкай усяго беларускага грамадзтва для беларускай мовы і беларускай школы. Тысячы лістоў ад усіх сацыяльных і нацыянальных пластоў грамадзтва ў падтрымку беларускай дзяржавы, незалежнасьці, мовы, школы і культуры. Для дасьледчыцы, выхаванай пад узьдзеяньнем штодзённай ілжы "сукінага сына", гэтая рэчаіснасьць стала адкрыцьцём, стрэсам, інтэлектуальным пераваротам погляду на Беларусь, абылганую нялюдзкім рэжымам.

    Пачатак 90-х -- гэта быў час, калі ў нацыі пачалі адрастаць крылы. На дэпутацкія прыёмы да мяне часта прыходзілі беларускія расейцы, каб шчыра засьведчыць сваю лаяльнасьць і падтрымку палітыцы Народнага Фронту, пахваліцца, што аддалі сваіх дзяцей у беларускую школу. Нікаму нават у галаву не прыходзіла перасьледваць нейкага за рускую мову, бо шмат беларусаў з прычыны акупацыйнай палітыкі, савецкай русіфікацыі і рускай школы, маючы беларускія перакананьні, гаварылі па расейску. Дзяржаўнай мовай па Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь была беларуская. Расейская мова мела статус мовы міжнацыянальных зносінаў. Але грамадзтва імкнулася да беларускай мовы і да беларускага Адрадждэньня.

    Вядома, дзейнічала расейская агентура і правакатары, прэм'ер Кебіч і спэцслужбы чужой краіны. Але яны ўжо істотна не ўплывалі і не вызначалі нацыянальнае і чалавецкае разьвіцьцё Беларусі.

    Тым ня менш улада заставалася ў былой камуністычнай намэнклятуры і функцыянэраў КГБ. Пры падтрымцы Масквы ўсё было перавернута. Занадта быў кароткі час. Беларусь не пасьпела ўзьняцца. Так была зглумлена маладосьць нацыі. Вось ўжо чвэрць стагоддзя беларусы жывуць пад антынацыянальным рэжымам ў атмасфэры ўсёпаглынаючай расейскай подласьці і хлусьні. Але мусіць жа гэтаму нарэшце настаць канец.

    Тым часам мінула ўжо чвэрць стагоддзя жыцьця ў сацыяльным рабстве і прыніжэньні, хамстве і хлусьні. Рэжым агрэсіўны. Нацыянальную культуру нішчыць па тэхналёгіі. Праз русіфікаваную школу і антынацыянальную прапаганду спрыяе ўзгадаваньню новага тупога пакаленьня. Землякі ў замежжы, якія вяртаюцца пасьля наведваньня падрэжымнай Беларусі, кажуць, што атмасфэра нагадвае канцлягер распаўсюджаны на ўсю дзяржаву. Зьявіўся страх горшы чым за саветамі. Уражвае грубасьць і хамства, якое распаўсюдзілася паўсюдна і нагадвае Расею, тым больш, што грубіяняць па-руску. Быць ў гэтай атмасфэры непавагі і несвабоды невыносна.

    Тут ёсьць найважнейшы аспэкт гнабленьня нацыі, бо асноўная каштоўнасьць грамадзтва – гэта культура, культурная якасьць чалавека. Немагчымыя стануць ніякія рэформы, ніякая эканоміка, ніякае высокае разьвіцьцё людзтва, ніякая дэмакратыя і ніякае Адраджэньне, калі наўкола будуць блытацца і галёкаць абалваненыя мільёны лукашэнак, выгадаваных у рэжымным заказьніку.

    Небясьпечна тое, што рэзкае зьніжэньне гуманітарнай культуры само сабой не выпраўляецца. Гуманітарная катастрофа найстрашнейшая. Патрэбны час і вельмі жорсткія прапісныя, табуіраваныя, абмежавальныя, стымулятыўныя і іншыя пасьлядоўныя захады нацыянальнай дзяржавы, каб паправіць становішча. Магчыма нават ўмяшаньне права (хлусьня, напрыклад, мусіла б, як ў Амэрыцы, стаяць па за звконам, і лічыцца злачынствам). Зразумела, што калі ня будзе ліквідаваны антынацыянальны рэжым, катастрофа ўзмоцніцца.

    У палітыцы, як і ў прыродзе -- нельга двойчы ўвайсьці ў адну ваду. Трэба ўвесь час рыхтаваць новыя сілы на бітву за вольную нацыю, свабоду і справядлівасьць, ствараць новыя абставіны і умовы для культуры і барацьбы. Так трэба.

    9 чэрвеня 2019 г.                         Зянон ПАЗЬНЯК 

    Posted Jun 12, 2019, 3:53 PM by Адміністратар Навін
  • АКУПАЦЫЙНЫ РЭЖЫМ УСЁ БОЛЬШ АНТЫНАРОДНЫ

    (Чэрвеньскі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

    9 чэрвеня ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”, -- “Зацемкі аб падзеях”. Старшыня спыніўся на апошніх блюзьнерскіх дзеяньнях рэжыму ў Нацыянальным нэкропалі – Курапатах, дзе рэжымныя службы ламаюць крыжы, судзяць людзей за малітвы і акты ўшаноўваньня памяці ахвяр, дзе працягваюць функцыянаваць забаўляльны цэнтр і рэстаран у ахоўнай зоне Народнага мэмарыялу. Другой характэрнай падзеяй існаваньня антынароднага рэжыму аўтар вызначыў рэпрэсіўныя дзеяньні міліцыі супраць цыганскай супольнасьці Беларусі пасьля нераскрытага забойства міліцыянта і заклікаў падтрымаць ні ў чым не вінаватых людзей, якія зьняважаны рэжымам.

    На думку Старшыні, выклікае трывогу залежнасьць ад Масквы кансэрватыўных і народных партый на Захадзе, але расьце іхні ўплыў на грамадзтва ў сувязі з крызісам лібэралізма. Здараюцца і кур’ёзныя зьявы, як, напрыклад, падзеньне ўраду “партыі свабоды” ў Аўстрыі пасьля абнародваньня відэа аб незаконных дамоўленасьцях членаў ураду з невядомай “прадстаўніцай Расеі”.

    Аўтар зазначыў таксама рост сацыяльнай незадаволенасьці беларускага грамадзтва, нават праявы нянавісьці людзей, даведзеных да адчаю, да антынароднага рэжыму і яго начальніка. Краіна патрабуе рэвалюцыйных перамен, але ня кожны народ гатовы да рэвалюцыі. А апошнім часам рэжым праводзіць таемныя перамовы з Масквой, і яго вышэйшыя прадстаўнікі адмаўляюцца паведаміць грамадзтву, пра што яны дамаўляюцца за плячыма ў народа. Неабходна працягваць змаганьне за волю і незалежнасьць, ствараць новыя магчымасьці і ўмовы для дасягненьня мэты.

    З дакладам выступілі сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту, і сп. Сяргей Папкоў, намесьнік старшыні Партыі і Фронту. Яны ахарактарызавалі варты жалю стан беларускай эканомікі. Напрыклад, “Амкадор” за месяц выпусьціў толькі 26 машын. Стаіць пытаньне аб прызнаньні МАЗа банкрутам і г.д. Тысячы людзей застаюцца без працы. А яшчэ рэжым зьбіраецца звольніць тысячы работнікаў беларускіх ТЭЦ, якія заменіць Астравецкая АЭС. На загад Масквы рэжым будуе непатрэбную Беларусі атамную станцыю. Такім чынам, нашай краіне застаецца адзіная, кантралюемая Масквой крыніца энэргіі. Імпэрскім гаспадарам рэжыму дастаткова будзе адключыць гэтую крыніцу, і ў Беларусі настане хаос, спыніцца транспарт, адключыцца электрычнасьць, пачнецца сацыяльны закалот. Да таго ж, АЭС зьяўляецца пагрозай для бясьпекі ўсёй Цэнтральнай і Паўночнай Эўропы. У выпадку катастрофы, падобнай на Чарнобыльскую, вялікія абшары стануць непрыдатнымі для жыцьця. У сувязі з гэтым неабходна праводзіць інфармацыйную працу ў грамадзтве, арганізоўваць людзей супраць рэалізацыі злачыннага плану Масквы і мясцовага рэжыму.

    Выступілі сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Яны распавялі, што паўсюль людзі разумеюць страшную небясьпеку ад АЭС у Астраўцы, якую будуюць няякасна, паводле мадэлі Чарнобыльскай АЭС. Людзі так і кажуць: “Нам рыхтуюць яшчэ адзін Чарнобыль!” Выклікаюць нязгоду і пратэст таемныя перамовы рэжыму з Крамлём, зьмест якіх кіраўніцтва рэжыму адмаўляецца паведаміць грамадзтву. Людзі мяркуюць, што магчымае спалучэньне выбараў у рэжымныя “палаткі” з рэфэрэндумам, на які ў незаконны спосаб рэжым можа вынесьці зьмены ў Канстытуцыю, дамагацца ўвядзеньня ў Беларусі расейскіх грошай, пазбавіць Беларусь статуса сувэрэннай дзяржавы, падпарадкаваўшы краіну Расеі (тое, што рэжымная прапаганда фальшыва называе “паглыбленьнем інтэграцыі”). Аднак, многія беларусы бачаць, у якім катастрафічным стане знаходзіцца сама Расея, абрабаваная і заведзеная ў тупік крамлёўскім кіраўніцтвам.

    Людзі заўважылі, што правалілася антыўкраінская прапагандысцкая кампанія, бальшыня насельніцтва РФ не хавае сваёй незадаволенасьці палітыкай Пуціна. Ня выключана, на думку сяброў Сойму, што Пуціна пастараюцца адсунуць ад улады і замяніць яго на некага іншага з крамлёўскай намэнклатуры. Гэта, аднак, не паўплывае на імпэрскі палітычны курс. Таму наш народ павінен быць гатовым да абароны сваёй дзяржавы ад расейскай агрэсіі.

    Сойм разгледзеў і прыняў адозву “Аб таемных перамовах рэжыма Лукашэнкі з Масквой”.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    9 чэрвеня 2019 г.



    Posted Jun 12, 2019, 3:50 PM by Адміністратар Навін
  • Сталінізм – фармат імпэрскай матрыцы

    З сімпатыямі да Сталіна я сутыкаўся не так ужо часта, бо прызвычаяўся камунікавацца са сьведамымі людзьмі. Тым больш, што дзед ў 1943 загінуў у лягярах ад пэлагры, як зазначана ў даведцы аб сьмерці (прасьцей кажучы, ад зьнясіленьня) і пахаваны недзе там, у агульнай магіле на Далёкім Усходзе.

    Звычайны лёс: арышт у 1937-м, “антысавецкаі” 52-гі артыкул, школьны падручнік дачкі па “эканамічнай геаграфіі замежных краін”, запісаны ў пратаколе ператрусу як “антысавецкая літаратура”, а пэрачынны ножык сыноў – як “халодная зброя”. Да дзеда, мабыць, добра ставіліся ў горадзе, папярэджвалі да арышту: “зьязджайце, вы ў сьпісах…”, але куды было ехаць ад вялікай сям’і – да таго ж з пачуцьцем поўнай невінаватасьці?

    У гады кароткачасовай наяўнасьці сьвядомасьці ва ўлады (то бок, у 90-я) дзед быў рэабілітаваны, а сям’я атрымала права доступа да “справы” ў архіве мясцовага ФСБ (зразумела, без прозьвішчаў членаў “тройкі”, якія вынесьлі “прысуд”). Ніякіх ілюзій што да Сталіна ў мяне ніколі не было, але ў школе (як доўгія гады пасьля) я не разумеў, што сталінізм – частка значна больш глыбокага нацыянальнага комплексу.

    Сталінізм – усяго толькі гістарычны фармат агульнай імпэрскай матрыцы, якая ў розныя эпохі носіць розныя імёны. Пуцінізм са сталінізмам – вэрсіі гэтага цэлага.

    Больш за ўсё мяне ўражвае ў зносінах са (здавалася б) разумнымі людзьмі, што яны лічаць сталінізм пажаданай нормай жыцьця. Вось стрыечны брат (“Ты хаця б ведаеш, каго ён расстрэльваў: тыя яшчэ сволачы…”) або малады 30-гадовы “мент”, які складаў пратакол аб маім затрыманьні на акцыі (“Пры ім хаця б парадак быў…”). Карпаратыўны культ “парадка” для чыноўнай карпарацыі аказваецца важнейшым за лёсы яе ахвяраў.

    Непавага да жыцьця – ўласьцівасьць рэжымаў, якія маюць патрэбу ў ахвярнасьці мас – у сілу ўласнай неэфэктыўнасьці. Але справа ня толькі ў тузе па “парадку” (пра якую кажа сацыялогія, ацэньваючы запыт большасьці расейцаў на постаць Сталіна).

    Як ні дзіва, сталінізм становіцца больш зразумелым пасьля чытаньня Бярдзяева; у кнізе “Вытокі і сэнс расейскага камунізма”, якая ўпэршыню зьявілася на ангельскай мове ў 37-м (у год арышту майго дзеда), аўтар ня проста тлумачыць, чаму “абшчынны” (праваслаўны) русскій мір аказаўся ўспрымальны да эўрапейскага камунізма, але і высьвятляе мадэлі разьвіцьця Расеі ў будучыні.

    Бярдзяеў паказвае на сувязь камуністычнай дактрыны зь ідэалогіяй “Трэцяга Рыму”. Расеі (піша ён) не ўдалося стаць Трэцім Рымам, затое яна нарадзіла Трэці інтэрнацыянал. Імпэрскае мэсіянства (праваслаўнае або савецкае) мела патрэбу ў адмысловым псіхалагічным тыпе “мілітарызаванага маладога чалавека”, “заваёўніка і пераможцы”, падпарадкаванага дзяржаўнай дактрыне. І абшчынная асяроддзе выдатна спрыяла аднаўленьню “агрэсіўна-паслухмянага” тыпажа, які стаўся матар’ялам для імпэрскіх амбіцый улады.

    Містычная вера ў “правадыра” (манарха, генсека, Сталіна, Пуціна) – зваротны бок сацыяльнай інфантыльнасьці грамадзтва, гатовага стаць “сыравінай” дзеля “вышэйшых” імпэрскіх мэтаў. Гатоўнасьць да крыві дзеля вышэйшых інтарэсаў (дзяржавы, ідэалогіі, велічы) – і ёсьць квінтэсэнцыя сталінізма, а дакладней, той матрыцы русского міра, дзе чалавек зьяўляецца сродкам сістэмы.

    Памеры (фармат) імпэрыі патрабавалі максімальна-безаблічнага, абясцэненага чалавека.

    З гістарычнага пункту гледзішча, гэта зразумела: Расея традыцыйна выжывала ў рэжыме “ваеннага лягеру”. Усе яе экспансіі, захопы і ўтрыманьне земляў былі магчымыя толькі ва ўмовах панаваньня аўтарытарнай сістэмы, пры поўным падпарадкаваньні грамадзтва як імпэрскага сродку.

    Абшчыннасьць, “саборнасьць” у Расеі былі ня толькі ўмовай выжываньня мас у цяжкіх (прыродных, палітычных) умовах, але і формай (школай) калектыўнага падпарадкаваньня.

    «Русскій мір» – гістарычна – непадзельны ад імпэрскай мадэлі. Любая спроба “адлігі” абарочвалася новай хваляй развала (ад СССР да “чачэнскіх войнаў”). Як толькі слабее імпэрская матрыца, “цела” дзяржавы распаўзаецца па швах. (Адна з гістарычных лекцый Перабудовы, якая жадала сумясьціць свабоду зь імпэрскай мадэльлю).

    Сталінізм не выпадкова ганарыцца “дзяржаўнай веліччу”, бо ён і быў вышэйшай праявай імпэрскай дактрыны: чалавек – абсалютнае “нішто”, дзяржава – абсалютнае “ўсё”.

    Сакрэт жывучасьці сталінізма ў тым, што ён аказаўся ідэальна сумяшчальны з матрыцай расейскай дзяржаўнасьці. Імпэрыя са сталінізмам – “блізьняты-браты”. Магчыма, што менавіта гэтая тоеснасьць і ёсьць каштоўнай для “нацыянальнага несьвядомага”, якое (інтуітыўна, зразумела) выбірае “бізун” і гвалт – у якасьці дзяржаўнай “скрэпы”. (Бо іншыя не дзейнічаюць).

    Як толькі быў выдалены (выцягнуты) стрыжань “вертыкалі” ў гады ХХ зьезда, а чалавек (хаця б намінальна) перастаў быць шрубкай сістэмы, -- канструкцыя “пасыпалася”. Спачатку ў галовах, потым – ідэалагічна і тэрытарыяльна. Брэжняўскі пэрыяд стаў працяглым этапам згасаньня сталінізма і расейскай імпэрыі. А пуцінізм (ужо зразумела) становіцца іх агоніяй.

    Свабода 90-х была адчайнай спробай сумясьціць свабоду зь імпэрскім “нутром” сістэмы і скончылася развалам і крывавай чачэнскай бойняй. Пуцін сёньня спрабуе “падмарозіць” глабальны працэс развала. Наўрад ці гэта выканальная задача, бо “дапатопны” – не сам па сабе пуцінізм, а тое, што ён спрабуе кансэрваваць: імпэрскую структуру дзяржавы, якая ставіць мэтай захаваньне вялізных тэрыторый коштам паліцэйскага падпарадкаваньня чалавека інтарэсам дзяржаўнага выжываньня.

    Гэтая мадэль не працуе ў ХХІ стагоддзі. А іншай “вялікая Расея” быць ня можа, ня ўмее і і ня хоча. Разьвілка пуцінскай эпохі – зусім не ў выбары рэжыма або дэмакратыі, яна значна глыбей. Чалавек – або імпэрыя. Разам ім не выжыць.

    Аляксандр Хольц

    Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5CB8972CB7BFC


    Posted Jun 12, 2019, 3:48 PM by Адміністратар Навін
  • Новыя ідэі ў Расеі: расейская армія будзе душыць “рэгіянальныя бунты” ў РФ

    Масавыя пратэсты ў Інгушэціі і Архангельску напалохалі Крэмль яшчэ й тым, што мясцовая паліцыя не праявіла асаблівага імпэту пры іх разгоне, а часам нават проста не выконвала гэтыя загады. Больш таго, ня надта надзейнай аказалася і Росгвардыя, хаця яна адмыслова створана для здушэньня грамадзкіх выступаў. Самы яе супрацоўнікі выкладваюць у сеціва ролікі са скаргамі на дзяржаву.

    Мабыць, Крэмль вырашыў перайсьці да “цяжкой артылерыі” . Як паведамляе РБК, “міністр абароны Сяргей Шайгу аб’явіў, што вайсковае ведамства мае намер адкрыць ва ўсіх рэгіёнах Расеі цэнтры каардынацыі працы сілавых ведамстваў у крызісных сітуацыях”.

    Першы такі цэнтр будзе адкрыты ў Туле, дзе губэрнатарам служыць былы ахоўнік Пуціна Андрэй Дзюмін. Гэта азначае, што сілавікі пачынаюць па факце “каардынаваць” усю рэгіянальную палітыку. А аплаціць гэтае шчасьце прапануецца з самых рэгіянальных бюджэтаў. Прычым галоўную ролю ў гэтай “каардынацыі” бярэ на сябе міністэрства абароны, якое цывільныя ўлады нібыта афіцыйна на гэта не ўпаўнаважвалі. У любым выпадку, такога ўказа на сайце Крамля няма. Але магчыма, гэта вусны і “неафіцыйны” загад.

    Аднак спадзяваньне на тое, што армія будзе душыць масавыя народныя выступы, яшчэ больш прывіднае, чым на МУС і Росгвардыю. Як паказваюць апошнія падзеі, нават гэтыя структуры, адмыслова заточаныя на разгон грамадзкіз пратэстаў і якія атрымліваюць за гэта высокія заробкі, даюць збой. А спроба прымяненьня арміі супраць народа прывядзе да наўпрост адваротных вынікаў для ўлады – і хутчэй за ўсё, будзе падобнай на падзеі ў Румыніі 30-гадовай даўніны…

    Крыніца:http://region.expert/army/?fbclid=IwAR2CbK9dqcsg8_af4BSkWhctN8nbea3lF7A_RS8ymZ9yVkLrYlaU1c2_lb0



    Posted Jun 12, 2019, 3:46 PM by Адміністратар Навін
  • Ізраільскае грамадзтва не праводзіла рэфэрэндумаў па пытаньні вайны

    У траўні 1967 года ўвесь арабскі сьвет быў у экстазе і прадказваў блізкі крах габрэйскай дзяржавы. У Каіры, Дамаску і Старым Ерузаліме на вуліцах танцавалі масы людзей, яны махалі сьцягамі і транспарантамі. Іхнім героям быў прэзыдэнт Эгіпту Гамаль Абд эль Насэр. У шэрагу драматычных акцый, што ішлі адна за адной, Насэр скончыў спакой, які быў на ягонай мяжы зь Ізраілем апошнія дзесяць гадоў. Ён разарваў дамоўленасьці, дасягнутыя ў 1957 г. з ААН, выставіў сваю армію на Сінайскую паўвыспу, заблакаваў праход для ізраільскіх суднаў праз Шарм-эль-Шэйх і пагражаў зьнішчыць Ізраіль. На сустрэчы з пілотамі, якія былі ў захапленьні, на авіябазе Бір-Гафгата Насэр у адкрытую зьвярнуўся да габрэйскай дзяржавы: “Калі Ізраіль хоча вайны, мы кажам: Калі ласка! Мы гатовыя”.

    Ня гледзячы на гэтую правакацыю рэакцыі з боку Ізраіля доўга не было. Прэм’ер Леві Эшколь, дабрадушны, сярэдніх здольнасьцяў чалавек, не сьпяшаўся. Хадзілі чуткі, што ў Генштабе арміі дайшло да сапраўднага бунту ў сувязі з нерашучасьцю Эшколя. Прыкметныя ў грамадзтве ізраільцяне патрабавалі, каб 81-гадовы Бэн Гурыён заняў пасаду прэм’ер-міністра і павёў бы краіну ў сутыкненьні, якое было наперадзе. Група жанчын пратэставала на вуліцах Тэль Авіва і патрабавала, каб Машэ Даян заняў пасаду міністра абароны.

    Эгіпт, Сірыя і Іарданія настолькі натхніліся цяжкасьцямі, у якіх апынуўся Ізраіль, што вырашылі падпісаць ваенную дамову і накіраваць усе сілы на выкананьне задачы па канчатковым зьнішчэньні сіанісцкай дзяржавы. Прадчуваньні паразы ахапілі ўвесь Ізраіль, кашмарны прывід новага Галакоста пагрузіў малую нацыю ў страх. Міністр замежных справаў Аба Эбан паляцеў у Парыж, Лёндан і Вашынгтон, каб прасіць дапамогі. З Заходняй Нямеччыны былі тэрмінова дастаўлены газавыя маскі. У Тэль Авіве вучні гімназій капалі траншэі на зацененых бульварах. Цэлыя групы рабінаў хадзілі па парках, сьпявалі малітвы і высьвячалі гэтыя ўчасткі пад могілкі.

    Ізраіль стаяў плячыма да сьцяны і ня меў іншага выбару, як толькі прыняць выклік. Прэм’ер-міністр Эшколь склаў урад нацыянальнага адзінства, у якім Машэ Даян стаў міністрам абароны; лідэр правага крыла Мэнахэм Бэгін, які ўсё сваё жыцьцё правёў у апазыцыі, быў запрошаны ўступіць ва ўрад.

    5 чэрвеня 1967 г. Ізраіль пачаў паветраную і наземную наступальную апэрацыю супраць Эгіпта. Сірыя адразу далучылася да Эгіпта. Леві Эшколь паслаў каралю Іарданіі Хусэйну тэрміновае пасланьне, у якім прасіў яго заставацца нэўтральным і гарантаваў тэрытарыяльную цэласнасьць Іарданіі. Хусэйн цягнуў тры гадзіны, а потым кінуў у бітву свае ўзброеныя сілы. З пагоркаў, што атачаюць Ерузалем, іарданская артылерыя абстрэльвала габрэйскую частку Ерузаліма. З пагоркаў Калькіліі на ўзьбярэжжы дальнабойныя гарматы адкрылі агонь па Тэль Авіву. Небачаная дагэтуль бура захапленьня выбухнула ў арабскіх дзяржавах. Час помсты за прыніжэньне 1948 г. настаў.

    Але эйфарыя была заўчаснай. Ужо ў першы дзень ізраільская авіяцыя разграміла авіяцыю Эгіпта, Іарданіі і Сірыі на зямлі. У рамках танкавай апэрацыі з трыма клінамі наступа ізраільцяне глыбака прасунуліся па Сінаю, раструшчылі эгіпецкія дывізіі і дасягнулі Суэцкі канал. На заходнім беразе Іардана армія Хусэйна панесла цяжкія страты і хутка адступіла назад за Іардан. У апошнія два дні баявых дзеяньняў Ізраіль выбіў сірыйскую армію з Галанскіх вышыняў.

    Праз шэсьць дзён пасьля першага стрэлу баявыя дзеяньні былі спынены паўсюль на Блізкім Усходзе. Для арабскага сьвету гэта было горкае абуджэньне ў жудасную рэчаіснасьць: Разьлічваючы толькі на сябе, Ізраіль дамогся каласальнай перамогі, і гэта перамога была для арабскіх дзяржаў яшчэ больш прыніжальнай за правал 1948 г. арміі Эгіпта, Сірыі і Іарданіі пацярпелі паразу, іхнія ваенна-паветраныя сілы перасталі існаваць. Палестынская Арганізацыя вызваленьня пад кіраўніцтвам Ахмэда Шукайры і яе палестынская вызвольная армія, якую часта згадвалі, былі раструшчаны ў гэтай вайне.

    Міхаэль Бар-Захар

    Michael Bar-Zohar. Facing a Cruel Mirror. Tel Aviv, 1990.

    Пераклаў з ангельскай В. Буйвал.





    Posted Jun 1, 2019, 7:50 PM by Адміністратар Навін
  • Нічога асабістага, проста бізнэс

    Расейская праваслаўная царква – самая вялікая гандлёвая сетка ў Расеі. У буйнейшага харчовага рітэйлара кампаніі “Пяцёрачка” – 14000 гандлёвых кропак, а ў РПЦ – каля 47000. “Пяцёрачка гандлюе ў краме хлебам штодзённым, а РПЦ ў цэрквах – опіюмам для народа і спадарожнымі таварамі: малебнамі, сьвечкамі, абразамі, крыжыкамі, кагорам і г.д. Рэнтабэльнасьць гэтага гандлю фантастычная, паводле ацэнак спэцыялістаў да 1500% (сьвечка каштуе 15 рублёў, а вытворчасьць – каля рубля). Норма прыбытку – сапраўды практычна, як пры гандлю наркотыкамі. Толькі ніякіх рызык, наадварот, усялякая падтрымка ўладаў.

    Як любая камэрцыйная сетка, РПЦ імкнецца павялічваць колькасьць сваіх гандлёвых кропак, бо кожная прыносіць ёй прыбытак. Няма нічога дзіўнага, што яна спрабуе ўтыркнуць свае цэрквы-крамы куды толькі можна і нельга. На абурэньне гараджан царкоўнікам напляваць. Усё адно “на раёне” знойдуцца рэлігійныя наркаманы, якія панясуць грошыкі дылерам у расах.

    Ігар Эйдман

    Крыніца: Фэйсбук.

    Пераклады з расейскай.




    Posted Jun 1, 2019, 7:48 PM by Адміністратар Навін
  • Захад перастаў страляць

    Калі міністр замежных справаў Украіны Павел Клімкін папярэдзіў, што наступствам рашэньняў, якія зараз прымаюцца ў Радзе Эўропы, можа стаць падрыў Менскіх пагадненьняў, многія расцанілі ягоную заяву як эмацыйную рэакцыю палітыка, які не здолеў пераканаць калег не галасаваць за рашэньне, што не задаволіла яго.

    Між тым йдзецца пра значна больш сур’ёзную зьяву – пачатак працэсу адмовы Захада ад санкцый супраць Расеі без адмовы Крамля ад дзеяньняў, якія прывялі да ўвядзеньня гэтых санцый.

    Пакуль што йдзецца, на першы погляд, пра дробязі бюракратычнай уласьцівасьці – магчымасьці афармленьня дадатковай санкцыйнай працэдуры, адобранай Камітэтам міністраў Рады Эўропы. Але калі ўлетку такі падыход будзе адобраны ў Парляманцкай асамблеі Рады Эўропы, то будуць створаны ўсе ўмовы для паўнавартаснага вяртаньня Расеі да працы ў ПАРЭ. Безь якіх-кольвечы дзеяньняў Масквы, якія тычацца Крыма і Данбаса. А гэта будзе азначаць, што расейскі шантаж спрацаваў, і Крэмль перагуляў Захад.

    Нагадаю, што з самага першага дня пасьля ўвядзеньня санкцый супраць Расеі ў ПАРЭ Масква настойвала на тым, што без адмовы ад гэтых санкцый расейскія парлямантары ня вернуцца да працы ў асамблее, -- пры тым што санкцыі не забаранялі расейцам удзельнічаць у паседжаньнях ПАРЭ і яе камітэтаў, яны толькі ўводзілі абмежаваньні на ўдзел у галасаваньні, абраньні кіраўніцтва ПАРЭ і іншых працэдурах. Кіраўнікі ПАРЭ разьлічвалі, што краіна, якая дэманстарцыйна парушала міжнароднае права, з разуменьне паставіцца да нормаў дэмакратыі, а яе дэпутаты працягнуць дыскусію з калегамі і абарону сваёй пазыцыі.

    Але так не было! Расейцы проста перасталі прыязджаць, а спікеры Дзярждумы – спачатку Нарышкін, а потым і Валодзін – пачалі тлумачыць прадстаўнікам ПАРЭ, якія наведвалі Маскву, што без адмены санкцый ніякага дыялога не будзе. Калі аказалася, што гэты аргумант не прыводзіць да належнага выніку, Расея проста перастала плаціць свае складкі ў бюджэт ПАРЭ – гэта працягваецца ўжо амаль два гады і, з гледзішча працэдуры, павінна прывесьці да выключэньня парушальніка з Рады Эўропы.

    Аднак Расею ня хочуць выключаць. Яе хочуць вярнуць. Вярнуць без якіх-кольвечы ўмоваў. Да традыцыйных “дабрадзеяў” у дэпутацкім корпусе, якія лічаць, што самае галоўнае – дыялог з агрэсарам, дадаліся ўсеядныя эўрапейскія бюракраты, якім проста патрэбны расейскія складкі. І сітуацыя зрушыла з мёртвай кропкі. Тым больш што зараз транзітам улады ва Украіне і нявопытнасьцю новага прэзыдэнта Уладзіміра Зяленскага і ягонай каманды вырашылі пакарыстацца значна больш магутныя гульцы, чым дэпутаты і бюракраты.

    Рэзалюцыя, якая тэарэтрычна можа адчыніць дзьверы для безумоўнага вяртаньня Расеі ў ПАРЭ, адобрана Кабінэтам міністраў, то бок узгоднена эўрапейскімі ўрадамі. І галоўныя прыхільнікі такога вяртаньня – Нямеччына і Францыя, што фактычна пацьвердзіў Клімкін. Дадамо: сыходзячы міністр замежных справаў. Таму што ўжо праз некалькі тыдняў ва Украіне будзе новы міністр, якому яшчэ трэба будзе ўваходзіць у сутнасьць праблемы і спрабаваць патлумачыць яе нядаўняму тэлевізыйнаму артысту, які наўрад ці што ведае аб існаваньні Рады Эўропы. Якраз за гэты час усё і можа здарыцца: паседжаньне рэгламэнтнага камітэта ПАРЭ, на якім павінна быць пацьвердажа рашэньне Камітэта міністраў, прызначана на 3 чэрвеня. Акурат пасьля інаўгурацыі новага ўкраінскага прэзыдэнта.

    Дадайце да гэтага фактычную негатоўнасьць Эўразьвяза абмяркоўваць увядзеньне новых санкцый супраць Расеі за “пашпартызацыю Данбаса”, то бок фактычнае тарпэдаваньне Менскіх пагадненьняў; поўная дэманстрацыйная адсутнасьць украінскай тэмы на сочынскіх перамовах дзяржсакратара ЗША Майка Пампэа з Уоладзімерам Пуціным і Сяргеем Лаўровым, жаданьне Дональда Трампа сустрэцца з расейскім калегай на саміце ў Осака, нягледзячы на тое, што ягонае патрабаваньне аб вызваленьні ўкраінскіх маракоў і караблёў было праігнаравана, -- і мы ўбачым ясную карціну таго, што адбываецца.

    Захад проста дачакаўся транзіту ўлады ў Кіеве, каб зьмяніць свае падыходы да палітыкі ў адносінах да Масквы – ну альбо хаця б прадэманстраваць Уладзіміру Пуціну гатоўнасьць да такой зьмены. Чырванець больш няма перад кім – ня будзе ні Парашэнкі, ні Клімкіна, нікога, хто мог бы нагадаць сваім заходнім калегам пра іхнія абавязацельствы і проста пра каштоўнасьці. А ўкраінцы самы абралі сваім лідэрам чалавека, які напярэдадні выбараў тлумачыў сваім суайчыньнікам, што самае галоўнае – гэта перастаць страляць. Вось Захад і перастаў.

    Віталь Портнікаў

    Крыніца: https://graniru.org/opinion/portnikov/m.276324.html

    Posted Jun 1, 2019, 7:47 PM by Адміністратар Навін
  • Формула бяспамяцтва

    Нават калі б “Несьмяротны полк” не быў так апошлены і прыватызаваны ўладай, я б ніколі не выйшаў з “дзедам на палачцы” – ганарыцца ягоным “подзьвігам”. Нават калі б дзед быў “удзельнікам” і “вэтэранам”, -- а не сьцерты рэжымам у “лягерны пыл” у 1943-м годзе.

    Ён так і не даведаўся пра “вялікую перамогу”, ды й пра пачатак вайны, хутчэй за ўсё, -- са спазьненьнем, бо да таго часу чатыры гады пражываў у бараку – недзе на Далёкім Усходзе. Пётр Мікалаевіч Дурнабрагаў. “Дзесяць год без права перапіскі” – не заўжды азначалі расстрэл, -- часам яны былі прысудам на павольную сьмерць. Магчыма, што ў лягеры ён усё ж ведаў пра акупацыю роднага Плаўска, дзе быў арыштаваны ў 37-м, пакінуў дом, жонку і чатырох дзяцей. Пра іхны лёс ён, зразумела, ня меў уяўленьня да апошніх дзён. Як і сям’я – пра яго.

    Я дагэтуль не ведаю, што “лепш” – загінуць “ворагам народу”, чужым савецкаму быдляцтву і сталінскай машыне – або стаць яе ваеннай прыладай (удзельнікам падзела, акупацыі Эўропы, расстрэлаў польскіх афіцэраў, насаджэньня сталінізма, “зачыстак” НКВД і г.д.). або магчыма (хто б ведаў?) – вярнуцца з фронта, стаць шанаваным “вэтэранам”, вітрынай рэжыму, яго “матар’ялам” і прыладай прапаганды. У абодвух выпадках – страшны лёс савецкі пакаленьняў, што патрапілі ў таталітарную мясарубку. Захаваць пры гэтым чалавечнасьць, цьвярозасьць думкі, -- вось сапраўдны подзьвіг: не зламацца пад цяжарам часу. Як Акуджава, Астаф’еў, Мяжыраў.

    "Что ты плачешь, старая развалина? / Где она, священная твоя / Вера в революцию и Сталина, / В классовую сущность бытия? // Вдохновлялись сталинскими планами, / устремлялись в сталинскую высь, / Были мы с тобой однополчанами, / Сталинскому знамени клялись. // Шли, сопровождаемые взрывами, / По своей и по чужой вине. / О, какими были б мы счастливыми, / Если б нас убило на войне".

    Гэта пра тое, што “абарона радзімы” – менш трагічная задача, чым абарона сябе ад таталітарнай эпохі. У гэтай вайне за перамогу асобы над часам герояў адзінкі. Таму, калі б нават дзед (шчасьлівым чынам) быў франтавіком, а не “зэкам”, я б не рызыкнуў несьці на палцы ягонае фота ў шэрагах міфічнага “палка”. Бо тут няма сотняў тысячаў іншых, -- тых, хто згінуў у лягярах і падвалах. (Яны б таксама маглі стаць гонарам нацыі). Затое ў палкавых шарэнгах дзед мог бы апынуцца побач з чэкістам у вайсковай форме. Такі асобны помнік з “эксклюзіўным агнём” – стаіць у нас у Туле ля сьцен абласнога ГБ, -- у памяць пра “полк НКВД” і іншых абаронцах горада, што патрапілі ў акопы – з катавальных падвалаў, дзе яны гадамі выбівалі зубы і ламалі косьці “ворагам народу”. Бо каты таксама гінулі за радзіму.

    Цяпер у іх свая, асобная “памяць” у граніце – са шчытом і мечам на фасадзе. Таксама – “вэтэраны” і “абаронцы”, каты і садысты – у адным шыхце. Пакуль уся гэтая нечысьць сьвяточна хістаецца на палках у шарэнгах агульнага “парада”, дзеду там ня месца (“вэтэран” ён ці “зэк” – зусім ня важна).

    Рэжым, які ня здольны даць ацэнку крываваму савецкаму мінуламу, няхай не прэтэндуе на сьвяточную памяць аб сваіх “перамогах”. А да гэтага пампезныя шарэнгі “палка” будуць формулай нацыянальнага бяспамяцтва. Зьневажальнага для ахвяр.

    Аляксандр Хоц

    Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5CD9A30F4BD34

    Posted Jun 1, 2019, 7:44 PM by Адміністратар Навін
  • НАШЭСЬЦЕ ГНОМАЎ

    (Ліст на травеньскі Сойм Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ                                                                      і БНФ “Адраджэньне”

    Згодна рэкамендацыяў і рашэньняў красавіцкага Сойму мы падрыхтавалі два зьмястоўныя дакуманты: “Мэмарандум да ўрадаў заходніх краін і грамадзтва” і падпісны ліст аб прызнаньні пэрсонай “нон-грата” рускага спэцамбасадара Бабіча. Пачалося зьбіраньне подпісаў, але тут здарыўся рэдкі выпадак – падзеі апярэдзілі нашу ініцыятыву. Маскоўцы адклікалі Бабіча. Маўляў, ён сваю справу зрабіў, мы яму дзякуем і адклікаем.

    Бабіч, сапраўды, нарабіў шмат, пашыхтаваў усю расейскую рэзыдэнтуру, накіраваў яе на стварэньне паралельных структураў улады на мясцовым узроўні на выпадак прыходу ў Беларусь маскоўскіх “зялёных чалавечкаў” (акупантаў). Але самае галоўнае, што зрабіў шпіён Бабіч – гэта пачаў рыхтаваць расейскую агентурную змову па адхіленьні Лукашэнкі ад улады. Усё яно рабілася амаль адкрыта, бо вакол свае маскоўскія кадры, расстаўленыя іхным жа “сукіным сынам”. Такі лубянскі кадр у Маскве, як журналіст Дарэнка, адкрыта вяшчаў, што, маўляў, чакайце, наш Бабіч там паламае «яму» клыкі. Італьянская камэдыя: “шпіён жыве на паверх вышэй”.

    У гэты ж час Масква арганізоўвае сваю дробную агентуру, каб страшыць і нэрваваць кліента. Выскачыў раптам спадар Лябедзька і пачаў прад’яўляць ультыматумы правіцелю, -- маўляў, альбо адкажы на пытаньні, чаму давёў Беларусь да ручкі, альбо зыходзь. Маўляў, даю 24 гадзіны на прыняцьце рашэньня. Выступаць у ролі паяца яму не ўпершыню, таму паўтарыў свой “ультыматум” яшчэ два разы.

    І вось у гэты час нешта пайшло ня так. Пра ўсё даведаўся Правіцель, паехаў да Пуціна і закаціў гістэрыку. У выніку Бабіча адклікалі, а былога начальніка аховы эфэсбіста, маскоўца Вцюрына (ён жа па сумяшчальніцтву выхавацель байструка правіцеля), арыштавалі, нібыта, “за хабар”.

    Тым часам іншы кадр у Маскве, той жа вось Дарэнка заявіў, што рыхтуе перадачу ў эфір, дзе раскажа, што насамрэч адбылося ў Менску, наконт змовы. Праз дзень Дарэнка памірае ад разрыву сэрца, едучы на матацыкле. Ягоная дачка тут жа піша ў пракуратуру, каб рассьледвалі, ад чаго ў сапраўднасьці памёр Дарэнка, бо ў яе ёсьць падставы меркаваць, што яго зьвялі. (Праўда, гэта марны занятак ў такіх абставінах у гэбоўскай Расеі. Напішуць, што ўсё ў норме.)

    Такія вось козьні рэжымнага двара. Выпадак з Дарэнкам, аднак, паказвае, што ў гэтай злачыннай дзейнасьці замешана некалькі расейскіх груп (якія дрэнна каардынуюцца).

    Важна не забывацца, што тут не суперніцтва палітычных сьветапоглядаў і палітычных фармаваньняў, дзе ўлічваюцца законы, субардынацыя, папулярнасьць, электарат, «эстэблішмэнт» і т.п. Тут крымінальныя разборкі злачынцаў, зладзеяў, якія апанавалі краіны, смокчуць іх, як упыры, і пагражаюць апанаваць увесь сьвет, прытым ужо без ідэалёгіі (бо камунізм ляснуў), а так сабе – па паняцьцях.

    Я пішу пра ўсё гэта зь іроніяй, успамінаючы свае ранейшыя словы, што калі маскалі палезуць у Беларусь, як на Украіну, то знойдуць тут сваю магілу.

    Сітуацыя ў Беларусі даўно склалася як крытычная. Разбураныя і вынішчаюцца асновы існаваньня нацыі, эканоміка, адукацыя, сацыяльныя магчымасьці, грамадзянская супольнасьць, разбурана вёска, адбываецца дэмаграфічная катастрофа, прыніжэньне асобы, уведзены кантроль за кожным чалавекам, які павялічваецца. Пры гэтым створаны такія дачыненьні, што народ адхілены ад фармаваньня ўлады і назіраньня за ёй (замест выбараў прафанацыя, адміністрацыйны кантроль рэжыму). Ліквідаваныя ўсе магчымасьці канстытуцыйнай зьмены ўлады. Поўны тупік. Антыбеларуская ўлада праводзіць антынародную акупацыйную палітыку, і грамадзтва нічога ня можа зрабіць, толькі назіраць, як нішчацца правы людзей і прадаецца сувэрэнітэт краіны. Нацыя становіцца пасіўным сьведкам нацыянальнага забойства, закладнікам здрады.

    Тут ёсьць некалькі варыянтаў падзей. Першы. Грамадзтва будзе даведзена да поўнай дэградацыі, краіна ліквідавана, тэрыторыя аддадзена ў расейскае рабства. Другі варыянт – рэвалюцыя, паўстаньне, сілавое зьвяржэньне рэжыму.

    Але гэтага варыянту можа ня быць. Ніхто не захоча паўставаць. Масавая згода на рабства. Такіх прыкладаў дастаткова (Куба, Паўночная Карэя і інш.). І тады застаецца трэці варыянт, пра які некалі выказваўся адзін салдат-дэсідэнт Вэрмахта за часы нямецкай акупацыі: “Калі б у сваім часе забілі Сталіна і Гітлера, то і вайны не было б”. І гэта, дарэчы, ёсьць лапідарная бандыцкая праўда.

    Вось гэты лапідарны варыянт і хацелі скарыстаць Бабіч, Вцюрын і іншая масква ў сваіх інтарэсах. Антынародная дыктатура сама вызначае характар зьмены сваёй улады.

    Нажаль, ён не прыдатны для беларусаў, бо мала што зьменіць па сутнасьці. Корань зла, вока спрута крыецца ў крамлёўскага гнома. І не выпадкова, што якраз гном хацеў скарыстацца крымінальным варыянтам, каб павялічыць свае акупацыйныя магчымасьці (якія і так бязьмежныя). Змаганьне зь метастазамі ня вылечыць анкалагічнай хваробы ў Менску, калі пухліна стварылася ў Маскве.

    Я не выпадкова пачаў гэтую гаворку, бо зьявіўся рэальны прэцэдэнт, і ў грамадзтве даўно ўжо ня толькі правакатары, але нават цалкам рэспэктабэльныя людзі пачынаюць у голас казаць, што краіна гіне, можа страціць незалежнасьць, што поўны тупік і адзіны выхад – забіць драня, бо іншых выхадаў не існуе.

    Дарэчы, усё правільна. У гэтым характэрнасьць дыктатарскай улады. Зьмясьціць Гітлера не было іншай магчымасьці, акрамя яго фізычнага зьнішчэньня. І немцы паспрабавалі зьмяніць гісторыю такім чынам. Але гісторыя, відаць, мусіла дайсьці да свайго выніку, не спыняючыся на паўстанках.

    Асаблівасьць палітычных дачыненьняў у Беларусі выклікае непакой, бо няма адзінага рацыянальнага разуменьня прычыны і выніку становішча. Антыпатыя і непрыняцьце ўзурпатара вырастае да масавага маштабу, але шмат хто (нават не распрапагандаваная большасьць) не разумее, што корань зла ў Крамлі, у яго імпэрскай агрэсіўнай палітыцы, у крамлёўскіх гномах, якія маніпулююць залежным ад іх калгасным сатрапам і праз яго вядуць сваю антыбеларускую палітыку. Зьмена сатрапаў ня зьменіць антыбеларускай палітыкі, калі ня будзе агульнанацыянальнага супраціву Маскве.

    Тлумачу рэальнае становішча. Беларусы, якія думаюць уратаваць краіну і зьнішчыць цмока, на самой справе зробяць гэтым паслугу Вцюрыну-Бабічу, пазбавяць іх ад неабходнасьці выканаць тое самае. У краіне пры дапамозе “іхняга сукінага сына” створана акупацыйная сістэма ўлады. Увесь Савет бясьпекі краіны (акрамя адной прадажнай асобы) складзены з расейцаў, выхадцаў з Расеі і рускай агентуры. Міністэрства ўнутраных спраў (і ўсе ўнутраныя сілавыя структуры) знаходзяцца пад начальствам расейца кагэбіста-эфэсбіста з Луганшчыны, які навіду ўсіх ходзіць у форме злачыннага савецкага НКВД. Кіраўніцтва войска, генэралітэт складаецца з выпускнікоў расейскай вайсковай акадэміі і агентуры; ключавыя міністэрствы (адукацыі, культуры, інфармацыі і інш.) займаюць расесйкія агенты, камуністы, не грамадзяне Беларусі. Камітэтам Дзяржбясьпекі Беларусі кіруе расеяц і расейскі агент, не кажучы ўжо пра тое, што КГБ і рускае ФСБ цяпер, фактычна, адно ведамства, якое наладзіла ў Беларусі цэнтралізаваную сістэму відэаназіраньня за грамадзянамі краіны (500 тысячаў відэакамэр). Уся ахова сатрапа (дзьве тысячы ахоўнікаў) таксама складаецца з расейцаў тыпу Вцюрына. Беларусаў там няма. І ўсё гэта стваралася на вачах народа, паплёўваючы беларусам у твар, з дапамогай “іхняга сукінага сына”, які хоча быць вечным начальнікам над гэтым балотам. І быў бы, калі не ўзьніклі праблемы ўлады ў крамлёўскага гнома, дзе трэба сьпяшацца.

    Маскоўскі план быў просты. Зьмяняюць наравістага «сукінага сына» на іншага сукінага сына – і ўсё. Больш нічога ня трэба рабіць, толькі прымаць рашэньні. Акупацыя, лічыце, адбылася, бо акупацыйная сістэма ўжо існуе. Ніхто нават не заўважыць, што краіны няма.

    (Тут зноў нагадаю, што Захад на сёньняшні дзень бяссільны перад гібрыднай вайной, тэхналёгія супроцьдзеяньня ня створана. Там ня ведаюць, што рабіць).

    Першая спроба маскоўцам не ўдалася. Але план застаўся. Цяпер мы бачым, што антыканстытуцыйнае прысьпешваньне псэўдавыбараў у Беларусі патрэбна Маскве. Намеры празрыстыя – захапіць “палатку” і наладзіць дэмарш (улічваючы, што Цэнтральнай выбарчай камісіяй кіруе ФСБ).

    Што тут могуць беларусы? Могуць шмат што. Практычна, -- усё. Але для гэтага трэба стаць беларусамі, людзьмі, годнымі сваёй нацыі.

    Цмок сядзіць у Крамлі. У Менску – сатрап. Для суду над ім павінен быць як найхутчэй створаны Народны трыбунал. Любое рашэньне Народнага трыбунала, пагрунтаванае на Канстытуцыі і законах, будзе ў гэтых абставінах легітымным і падлягае выкананьню. Рашэньні трыбунала паспрыяюць правядзеньню законных выбараў і прыпыняць крамлёўскія авантуры “Вцюрыных-Бабічаў”. Але пра шмат што мы тут ня кажам, разумеючы нязначнасьць слоў там, дзе патрабуецца справа.

    12 траўня 2019 г.                                                                                  Зянон ПАЗЬНЯК



    Пост скрыптум

    .Бадай нішто так фігуральна не характарызуе і не выяўляе ідэалягічна-мэнтальную сутнасьць рэжыму крамлёўскіх гномаў, як ваенны псіхоз, які накрыў цяпер расейскае грамадзтва. Тое, што мы назіраем, -- гэта ў поўным сэнсе ваенізаваная чартоўшчына інфантыльнага кшталту, вар'ятня, дзе расейскіх дзетак, пачынаючы ад ясельнага ўзросту, убіраюць у савецкую ваенную форму, абвешваюць чорна-карычневымі стужкамі, чырвонымі зоркамі, эмблемамі сярпа з молатам і водзяць на дэманстрацыі з партрэтамі Сталіна і іншых забойцаў 2-й Сусьветнай вайны.

    На 9-га траўня (савецкі дзень сканчэньня вайны ў Эўропе і Афрыцы) гэтая ваен-чартоўшчына дабралася і да Беларусі. У Менск (як некалі ў Данбас) наехала шмат расейскіх "турыстаў" у форме НКВД, якія бадзяліся і галёкалі маскоўскія лёзунгі, кшталту "спасибо деду за победу". Цяперашняму рускаму ватняму грамадзтву крамлёўскія гномы ўклалі ў мазгі, што гэта толькі Расея, а не антыгітлераўская кааліцыя, начале з Вялікабрытаніяй і Амэрыкай (якія кіравалі стратэгіяй вайны), перамаглі нямецкі нацыянал-сацыялізм.

    Дзякуючы, перш за ўсё, Вялікабрытаніі і Амэрыцы, сусьветная бойня, разьвязаная Сталіным-Гітлерам і іхным злачынным сацыялізмам, была спынена і асуджана. Дзень яе завяршэньня ў Эўропе -- гэта дзень страшлівай балючай памяці і жалобы. Загінулі дзясяткі мільёнаў людзей, сталі ахвярай антычалавечай камуна-нацыянал-сацыялістычнай ідэалогіі.

    Асабліва трагічная гэтая памяць для нас беларусаў, у якіх акупанты з усходу і захаду забілі асмаль трэць насельніцтва, разбурылі гарады, спалілі тысячы вёсак, зьнявечылі зямлю.

    Потым, ужо у канцы 1960-х гадоў, савецкія акупанты, прыватызавалі сабе перамогу над гітлераўскай Нямеччынай і ператварылі 9 травень у пампезнае "сьвята перамогі", у прыладу прпаганды, фальсіфікацыі гісторыі і абалваньваньня людзей, ськідваньне віны з сябе за разьвязваньне антычалавечай вайны толькі на Гітлера і Нямеччыну.

    Але нават тады, пры Брэжневе, не было такога дзікага шызафрэнічнага маразму, такой вар'яцкай ваеннай чартоўшчыны, як цяпер пад рэжымам Пуціна. Ідзе паталагічная прапаганда вайны. Пра яе ўжо мроіць тупое пакаленьне, што ўзьнікла за часы Пуціна і наглядзелася пуцінскага кінематографа.

    Злачынная гісторыя расейскіх войнаў паказвае, што калі расейскае скопішча жадае і хоча вайны, то вайна будзе, калі не здарыцца, аднак, выпадку ў гісторыі і Сталін з Гітлерам прападуць.

    12.05.2019





    Posted May 15, 2019, 8:54 PM by Адміністратар Навін
  • Грамадзтва адварочваецца ад рэжымнай улады, але знаходзіцца пад ўплывам маскоўскай прапаганды

    (Травеньскі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ                                                                         і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

            12 траўня ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”, -- “Нашэсьце гномаў”. Старшыня зрабіў аналіз падзей і тэндэнцый, зьвязаных з выдаленьнем зь Беларусі расейскага спэцпасла М. Бабіча. Патрыёты толькі пачалі зьбіраць подпісы па ўсёй Беларусі з патрабаваньнем аб яго экстрадыцыі, а Масква ўжо пасьпяшалася адклікаць яго. Гэты факт, а таксама арышты ў навакольлі Лукашэнкі сьведчаць аб тым, што дыктатар і многія зь ягоных падначаленых напалохаліся актыўнай дзейнасьці спэцпасла Масквы па стварэньню паралельнай структуры ўлады ў краіне. Адкрытыя дзеяньні па падрыхтоўцы захопу Беларусі прадэманстравалі намеры Крамля, выклікалі адмоўную рэакцыю нашага грамадзтва і вымусілі Маскву перайсьці да больш прыхаваных дзеяньняў на шляху да акупацыі нашай краіны. Але злачынная стратэгія імпэрскай палітыкі засталася тая самая. І менавіта беларускі народ павінен супрацьстаяць ёй у змаганьні за незалежнасьць і свабоду.

            Нажаль, значная частка беларускага грамадзтва не разумее неабходнасьці падтрымкі палітычнага змаганьня і палітычнага вырашэньня праблем, лёсавызначальных для нашай будучыні. Старшыня падкрэсьліў таксама, што спадзяваньні шэрагу людзей на тое, што адхіленьне ад улады Лукашэнкі зьяўляецца ключавым у справе незалежнасьці і дэмакратызацыі, ёсьць ілюзіяй. Корань зла знаходіцца ў Маскве, зьмена сатрапаў рукамі імпэрцаў прывядзе толькі да новых праблем. Павінен быць праведзены Народны трыбунал над сатрапам. Яго рашэньні будуць легітымнымі, паспрыяюць правядзеньню законных выбараў і сарвуць імпэрскія планы “бабічаў-вцюрыных”.

    З дакладам выступіў сп. Сяргей Папкоў, намесьнік старшыні Партыі і Фронту. Ён спыніўся на дэталях маскоўскага плану па захопу Беларусі і яго няўдачы на гэтым этапе. Нават рэжымная бюракратыя на месцах разумее пагрозу для свайго існаваньня ў выпадку расейскай акупацыі. Мясцовыя чыноўнікі баяцца, што імпэрскія гаспадары знойдуць на іхнае месца бюракратаў з Расеі, а іх выкінуць з пасадаў. Цяпер Масква мяняе свае мэтады і пасьля няўдачнай дэманстрацыі салдафона Бабіча пераходзіць да гібрыдных формаў экспансіі. Курс імпэрыі па захопу Беларусі і выкарыстаньню нашай тэрыторыі для агрэсіі супраць суседніх дэмакратычных краін застаецца тым жа.

    Эканамічная сітуацыя драматычная. На вачах у грамадзтва зачыняюцца прадпрыемствы, працоўныя губляюць працу або не атрымліваць заробкі. Многія ратуюцца, едуць на заробкі ў Польшчу. Людзі не бачаць пэрспэктывы існаваньня ў рэжымным бязладдзі і шукаюць шляхі паратунку. Гэта ёсьць вынік разбуральнай палітыкі рэжыму, кіруемага Масквой.

    Выступілі таксама сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Крызіс ударыў па буйных прадпрыемствах Беларусі. Напрыклад, Гомсельмаш стаў нерэнтабэльным і набліжаецца да калапса. Разбураецца вытворчая інфраструктура на прадпрыемствах Жодзіна. Людзі не хаваюць сваёй нянавісьці да рэжыму, многія публічна выказваюць раскайваньне ў тым, што ў 1994 годзе спрычыніліся да ўсталяваньня ўлады Лукашэнкі, а не галасавалі за Зянона Пазьняка – “жыцьцё было б іншым, жылі б, як нармальная краіна”.

    Аднак, замест таго, каб салідарызавацца ў палітычным змаганьні за свае інтарэсы і за вызваленьне краіны, шмат хто з нашых суайчыньнікаў масава “зарываюцца ў зямлю” – працуцюь на сваіх участках, каб выратавацца ад голаду. Многім проста не стае грошай да наступнага заробку.

    Задача патрыётаў растлумачыць грамадзтву, што ніхто, акрамя нас самых, не дасягне кардынальнага вырашэньня праблемаў і не вызваліць краіну. Неабходна супрацьпаставіць гібрыднай прапагандзе Масквы нашу беларускую праўду.

    Выступоўцы зьвярнулі ўвагу на брутальныя дзеяньні рэжыму па забароне публічнай грамадзкай дзейнасьці, што зьяўляецца грубым парушэньнем Канстытуцыі і міжнародных законаў. Патрабаваньне аплаты (прытым велізарнай і нерэальнай) пры правядзеньні шэсьцяў, мітынгаў, сходаў зьяўляецца рэжымным рэкэтам, сьведчыць яшчэ раз аб крымінальнай сутнасьці рэжыму. Былі, фактычна, забаронены нашыя партыйныя фронтаўскія мерапрыемствы, прызначаныя на 26 красавіка і 7 траўня. Агентура з асяроддзя псэўдаапазыцыі пачала вяшчаць, што “Чарнобыльскі шлях зжыў сябе як грамадзкае мерапрыемства”. Пасьпяшаліся імітатары, сьпяшаецца і рэжым, якому здаецца, што цяпер усё пад кантролем, і ніхто не выйдзе на вуліцы і плошчы. Але энэргія народнага пратэсту накопліваецца і калі-небудзь выбухне без рэжымных дазволаў.

    Сёлета афіцыёзныя сьвяткаваньні “дня перамогі” прадэманстравалі абыякавасьць грамадзтва да траскучай дэмагогіі і раздражненьне фальшывымі дзеяньнямі рэжыму. На парады ў гарадах і мястэчках збольшага зьбіраліся мабілізаваныя ўладамі залежныя катэгорыі грамадзтва і «турысты» з маскоўшчыны. Людзям, прыдушаным сацыяльнымі праблемамі, не было настрою сьвяткаваць разам з рэжымам. Агульны настрой быў зусім не сьвяточны. Грамадзтва усё больш аддаляецца ад рэжымнай улады, успрымае яе як варожую сілу.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    12 траўня 2019 г.



    Posted May 15, 2019, 8:38 PM by Адміністратар Навін
  • Савецкія акупанты ў час вайны

    Вядома, што перад уцёкамі ад немцаў Менск спалілі расейцы. Гэтым займаліся атрады НКВД. Яны падпальвалі дамыі расстрэльвалі вязьняў у турмах. Калі б у іх было больш часу, то яны зьнішчылі б увесь горад. Але немцы наступалі імкліва і саветы бязладна ўцякалі, шкодзячы як маглі беларускаму насельніцтву.

    Ніжэй мы зьмяшчаем тэкст у перакладзе з расейскай аб тым, што акупанты вытваралі перад адступленьнем у Адэсе, дзе мелі шмат часу на разбурэньне.

    Невядомая гісторыя саветаў

    Адгрымелі сьвяточныя даты, зьвязаныя з вызваленьнем Адэсы і перамогай антыгітлерскай кааліцыі ў 2-й Сусьветнай вайне. Пытаньне, чаму людзі там дагэтуль засталіся ў сымвалічнай прасторы СССР, а некаторыя перанялі крамлёўскі навароб з “георгіеўскімі стужачкамі”, “несьмяротнымі палкамі” ды “Расея вызваліла Эўропу і рэспублікі СССР ад фашызма!”.

    Людзі не могуць жыць без уласнай карціны сьвету. Яны лёгка прымаюць любую зладжаную біпалярную тэорыю, у якой выразна размежаваны дабро і зло. Гэтая ж дыхатомія дазваляе ўладзе сыходзіць ад цяжкіх пытаньняў, якімі поўная рэальная гісторыя вайны. Таму ў Крамлі з 60-х гадоў мінулага стагоддзя ладзяць альтэрнатыўную гісторыю вайны. І многія ў гэта вераць.

    Перад тым, як Адэсу вызваліць, яе спачатку здалі румынам у кастрычніку 1941 года. Праз месяц выйшаў Загад Стаўкі галоўнага камандваньня №428 “Аб стварэньні адмысловых каманд па разбурэньню і спальваньню населеных пунктаў у тыле нямецка-фашыстоўскіх войскаў”. Пры здачы Адэсы гэтыя практыкі ўжо прымяняліся ў адносінах да 300 тыс. цывільных жыхароў, што засталіся ў горадзе.

    На падрыхтоўку Адэсы да здачы адводзілася 15 дзён. 2500 аўтамабіляў і 180 трактароў былі скінуты ў мора. Уключна з санітарнымі машынамі разам з параненымі чырвонаармейцамі. 90 паравозаў былі зьнішчаны. 9000 коней супрацоўнікі НКВД расстралялі з ППШ, павозкі спалілі. Вуліца Прымрорская была завалена трупамі коней. Сыходзячы, чэкісты расстралялі ваеннапалоных, што заставаліся.

    У ноч з 15 на 16-га кастрычніка 1941 года пакінутыя ў горадзе падрыўныя групы зьнішчылі ўсё, што ўяўляла якую-кольвеч каштоўнасьць. Была ўзарвана плаціна і затоплена Пярэсып. Насельніцтва не папярэдзілі. У вадзе плавалі савецкія ўлёткі “Одессе быть!”. Гэтай жа ноччу НКВД падарваў гарадзкую электрастанцыю і ўсе хлебзаводы. Быў падарваны Варанцоўскі маяк.

    Да раніцы згарэлі практычна ўсе гарадзкія школы. Раніцай зьявіліся чырвоназорныя самалёты і адбамбаваліся па Новым рынку і цяперашняму Музэю марскога флёту. Падчас абароны там быў наладжаны склад канфіскаваных у насельніцтва радыёпрыёмнікаў. Загінула каля сотні цывільных жыхароў. Увечары 16-га кастрычніка ў горад зайшлі румыны. Гэта была адна зь іхніх самых вялікіх перамог.

    На абарончых пазыцыях было пакінута некалькі тысячаў жаўнераў і маракоў. Прычым многія сядзелі ў акопах і даведаліся, што горад ужо некалькі дзён пад румынамі, ад жыхароў, якія адмыслова прышлі ім гэта паведаміць. Некаму ўдалося зьмяніць форму на цывільную вопратку і прыкінуцца мясцовым жыхаром, а нехта быў адлоўлены і зьмешчаны ў адзін са спэцлягяроў.

    Юры Хрыстэнзэн

    Крыніца: Фэйсбук.

    Пераклад з расейскай.


    Posted May 15, 2019, 8:34 PM by Адміністратар Навін
  • Характэрная карцінка пра заходніх тупых

    Вельмі складана растлумачыць замежнікам сітуацыю ў Расеі. Не разумеюць!

    Распавёў пра катастрофу Супэрджэта знаёмаму непалітызаванаму немцу: “Самалёт, створаны кампаніяй саслужыўца Пуціна па КГБ, загарэўся ў аэрапорце ягонага партнёра па дзюдо”. Прыяцель шчыра зьдзівіўся: “Якое супадзеньне, трэба ж”. Зь вялікай цяжкасьцю я здолеў патлумачыць яму, што гэта ёсьць звычайная ў Расеі практыка: саслужыўцу прэзыдэнт падарыў дзяржзамову на вытворчасьць самалётаў, а дзюдаісту – аэрапорт. Ну, а потым недапрацаваны самалёт не вытрымаў удару маланкі, а аэрапорт праваліў апэрацыю па выратаваньню пасажыраў.

    Немец, здаецца, пачаў нешта разумець: “А ёсьць у Расеі нешта, што Пуцін яшчэ не падарыў сваім сябрам?”. “Ёсьць, -- тлумачу, -- усё, што не належыць сябрам Пуціна, захапілі сябры сяброў Пуціна, такіх, як Медведев, Патрушаў, Сечын і г.д., а таксама іхнія сямейнікі, сваякі і абслуга”. Прыяцель пачаў далей цікавіцца: “І як яны ўсім гэтым кіруюць?”. “Як, як, -- адказваю, -- дрэнна да гнюснасьці: самалёты ў іх падаюць, банкі ляскаюцца, лясы зьнікаюць, звалкі атручваюць навакольнае асяроддзе. Нават нафту яны дадумваюцца нейкай агіднасьцю бадзяжыць, так што ад яе замежныя пакупнікі адмаўляюцца. Кампаніі іхнія даўно б спаліліся, калі пры кожным шухеры не атрымлівалі тэрміновую дапамогу з дзяржбюджэта”. Нямецкі сябра зьлёгку прыбалдзеў: “І колькі гэта ўсё будзе, па-твойму, працягвацца?”. “Да тае пары, пакуль мільярдэрам не стане апошні кіроўца масажыста ахоўніка сябра Пуціна” – адказваю.

    У нейкі момант мне падалося, што немец урэшце зразумеў сітуацыю. Але тут ён забіў мяне канчаткова. “Як вы гэта ўсё церпіце, чаму не адмовіце Пуціну ў даверы на выбарах?”. Што я яму адказаў, тут стрымаюся. Але цяпер ён ведае, як гучыць адборны расейскі мат.

    Ігар Эйдман

    Крыніца: Фэйсбук.

    Posted May 15, 2019, 8:28 PM by Адміністратар Навін
  • Перамогашаленства як праклён Расеі

    Перамогай, прыпісанай Сталіну, апраўдваюць усе ягоныя злачынствы. Ваенны крах улетку 1941-га года – гэта наступства злачынстваў Сталіна перад сваім народам – рэпрэсіі цалкам дэзарганізавалі камандваньне РККА і сарвалі вытворчыя планы 3-й перадваеннай пяцігодкі. Але большасьць лічыць, што “мала расстрэльвалі, трэба было больш”. І гатовыя расстрэльваць цяпер.

    Перамогай прыкрываюць той факт, што да бітвы пад Масквой РККА проста не было чым ваяваць, і СССР тады літаральна выратавалі ангельскія танкі і самалёты. Але чамусьці большасьць лічыць, што гэта зьявілася не з-за Лэнд-ліза, а з-за “пераносу прамысловасьці за Урал”.

    Хлусьнёй “Сталін правёў індустрыялізацыю” хаваецца той факт, што большую частку заводаў спраектаваў геніяльны амэрыканец Альбэрт Кан. Але большасьць лічыць, што не было б яго, то “купілі б” іншага, а індустрыялізацыю правёў бы “геній” непісьменнага бандыта Сталіна, які расстраляў нават тых, хто ўласна Кана знайшоў і ўгаварыў прыехаць у СССР.

    Што адпаведна прыводзіць да высноваў, што зараз непісьменныя гуманітарыі і бюракраты Пуціна могуць “паўтарыць індустрыялізацыю” або “купіць” геніяў, якія за іх гэта правядуць. У галовы прапагандай убіваецца, што каштоўнасьці ведаў і досьведу ніякай няма (у выглядзе “незаменных у нас няма” ў адносінах да навукоўцаў і інжынэраў), і мы ўсё можам зрабіць самы пад кіраўніцтвам непісьменных “журналістаў рагозіных”, якія сарвалі ГВП-2020 і зараз дабіваюць расейскі космас. І няма нічога страшнага ў рэпрэсіях – “мы ж перамаглі”, а новых навукоўцаў і інжынэраў “бабы народзяць” на фоне сістэмнай дэградацыі нацыянальнай адукацыі.

    А па факце, калі быць шчырымі перад самымі сабой, то ні правесьці індустрыялізацыю, ні перамагчы ў вайне мы без дапамогі амэрыканцаў не здолелі.

    Дзімітры Іхлоў (Расея)

    Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5CD9030CB54C7

    Posted May 15, 2019, 8:24 PM by Адміністратар Навін
  • Сьпіс членаў кіраўніцтва РФ, што маюць другое грамадзянства

    Адцягні ўвагу ад каларадзкай стужачкі, шалёна-памешаны “паўтаральшчык”. Глядзі, хто вучыць цябе патрыятызму! Менавіта за іх ты будзеш у акопе пад бамбардоўкай “варожага НАТО”, “калі радзіма загадае”. А яна загадае, нават не сумнявайся. Запомні гэтыя імёны, будучы “дзьвюхсоты”!

    Сьпіс членаў ураду РФ, што маюць другое грамадзянства, нерухомасьць замяжой.

    Члены ўраду:

    Вице-премьер Дмитрий Козак имеет ВНЖ Швейцарии

    Вице-премьер Ольга Голодец имеет ВНЖ Италии

    Министр промышл. Д. Мантуров имеет ПМЖ Испании

    Министр труда М. Топилин имеет ВНЖ Болгарии

    Зам.министра торговли Каламанов Великобритании

    Зам министра развития Талыбов имеет ВНЖ Франции

    Зам министра финансов А. Лавров имеет ПМЖ Италии

    Зам министра экологии Керимов имеет ПМЖ Франции

    Зам министра культуры Овсиенко ВНЖ Болгарии


    Губэрнатары:

    А Воробьёв губернатор Моск.обл. ВНЖ Испании

    А. Усс губернатор Красноярск края Германии

    С.Воскресенский губернатор Ивановской обл. США

    Б.Дубровский экс-губ. Челябинс обл Швейцарии

    Ликсутов вице-мэр Москвы- гр-во Кипра


    Члены Савета Фэдэрацыі:

    В.Пономарёв имеет гражданство Великобритании

    Борис Невзоров имеет гражданство Кипра

    Андрей Клишас имеет ПМЖ Швейцарии

    Арсен Каноков имеет ВНЖ Великобритании

    Елена Мизулина имеет ВНЖ Бельгии

    Александр Бабаков имеет гражданство Великобритании

    Сулейман Керимов имеет ПМЖ Франции


    Депутаты Дзяржаўнай Думы:

    Александр Жуков — ВНЖ Великобритании

    Андрей Голушко — ВНЖ Франции

    Григорий Аникеев — гражданство Испании

    Александр Прокопьев — ПМЖ Кипра

    Айрат Хайруллин — ПМЖ Испании

    Леонид Симановский — гражданство Израиля

    Ризван Курбанов — ПМЖ Турции

    Михаил Щапов — ВНЖ Испании

    Александр Кравец — ПМЖ Черногории

    Григорий Балыхин — ПМЖ Черногории

    Елена Бондаренко — ВНЖ Италии

    Игорь Лебедев — грин-карта США

    Вячеслав Никонов — гражданство США

    Александр Ремезков — грин-карта США

    Николай Борцов — гражданство Великобритании

    Отари Аршба — гражданство Грузии.


    Саша Сотнік

    Крыніца: Фэйсбук.

    Posted May 15, 2019, 8:22 PM by Адміністратар Навін
  • Рэжым рыхтуе чарговы этап зьнішчэньня крыжоў на магілах у Курапатах
                14 траўня нам стала вядома, што рэжым пачаў падрыхтоўку да наступнага этапа зьнішчэньня крыжоў на магілах пакутнікаў у Курапатах. На тэрыторыі Народнага мэмарыялу ўжо некалькі дзён працуюць работнікі Бараўлянскага лясгасу. Яны пакасілі траву каля Крыжовай алеі і каля агароджы, а таксама засыпалі ямкі, якія яшчэ з мінулага года былі падрыхтаваны грамадзтвам для ўстаноўкі новых крыжоў каля Крыжовай алеі. Зразумела, што пад выглядам “добраўпарадкаваньня тэрыторыі” праводзяцца дзеяньні з мэтай не дапусьціць устаноўкі новых крыжоў у Курапатах.

    У той жа час мы атрымалі зьвесткі аб тым, што 16 траўня рэжым зьбіраецца правесьці “ачыстку тэрыторыі ад старых крыжоў” на магілах пакутнікаў. Зразумела, што самы работнікі або кіраўніцтва Бараўлянскага лясгасу не маглі прыняць такое рашэньне. Задача па зьнішчэньню крыжоў атрымана імі з самых вярхоў рэжыма, а рэжыму загадала пайсьці на гэтыя варварскія дзеяньні Масква.

    Мы ўжо заявілі прысутным работнікам лясгасу, што такія дзеяньні недапушчальныя і злачынныя. Паводле хрысьціянскай традыцыі, пакуль крыж стаіць на магіле, ніхто ня мае права зьнішчаць яго, каб не дапусьціцца блюзьнерства. Сапраўдная мэта рэжыму зразумелая – паэтапнае зьнішчэньне крыжоў, пасьля чаго рэжымныя вандалы пачнуць зьнішчэньне магіл пакутнікаў.

    Мы заклікаем грамадзтва далучыцца да абароны крыжоў і магіл у Курапатах, недапусьціць ліквідацыі Народнага мэмарыяла. Ня выключана, што рэжымная “ачыстка ад крыжоў” пачнецца не 16 траўня, а на дзень раней або пазьней. У сувязі з гэтым ужо з 15 траўня і ў наступныя дні на тэрыторыі Народнага мэмарыяла павінны знаходзіцца людзі, якія будуць сачыць за сітуацыяй і змогуць даць сігнал аб тым, што вандальскія дзеяньні пачаліся. Пасьля такога сігналу неабходна будзе падымаць грамадзтва на абарону крыжоў. Дзяжурствы дабраахвотнікаў павінны быць арганізаваны на працягу ўсяго дня. Збор у Курапатах.

    Рэжым, які пабудаваў у ахоўнай зоне забаўляльны рэстаран і арганізоўвае там скокі на касьцях, які перасьледуе людзей, што ставяць крыжы на магілах пакутнікаў, які ламае крыжы ў Курапатах -- такі рэжым ня мае права вызначаць “стары” крыж або “не стары”, ня мае права зьнішчаць хрысьціянскія сымвалы на магілах пакутнікаў Беларусі.

    Усе на абарону Народнага Мэмарыяла ў Курапаты!


    Управа Сойму Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ,
    Намеснік старшыні Партыі Сяргей Папкоў
    Грамадзкае аб’яднаньне Хрысьціянская злучнасьць Курапаты,
    Намесьнік старшыні ГА Алесь Чахольскі

    15 траўня 2019 г.

    г. Менск


    Posted May 15, 2019, 9:34 AM by Адміністратар Навін
  • МЭМАРАНДУМ ДА ЎРАДАЎ ЗАХОДНІХ КРАІН І ГРАМАДЗТВА

        Кіраўніцтва Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі -- БНФ па даручэньні Сойму КХП -- БНФ упаўнаважанае заявіць наступнае:

    У Беларусі таемнымі расейскімі спэцслужбамі поўным ходам ідзе падрыхтоўка інкарпарацыі краіны ў Расею. Пра гэта сьведчыць стварэньне спэцыяльнай пастаяннай групы "па інтэграцыі" ў Маскве, агрэсіўныя заявы кіраўніцтва Расеі (Мядзьведзеў) і дзеяньні залежнага ад Масквы рэжыму Лукашэнкі па канчатковым зьнішчэньні грамадзянскай супольнасьці. Пачаўся інтэнсіўны перасьлед журналістаў і недзяржаўных СМІ, перасьледуюць і зьнішчаюць незалежныя прафсаюзы, мэтадычна арыштоўваюць грамадзкіх актывістаў. З 1-га красавіка рэжым Лукашэнкі пачаў зьнішчэньня нацыянальнага некропаля -- Народны Мэмарыял Курапаты -- помніка першай катэгорыі пэрыяду расейска-бальшавіцкага генацыду 1937-1941 гадоў, дзе расейскія бальшавікі расстралялі чвэрць мільёна нявінных людзей.

    У канцы мінулага года Масква запатрабавала прысутнасьці ў Беларусі спэцыяльнага прадстаўніка прэзыдэнта Расейскай Фэдэрацыі ў якасьці амбасадара. Ім быў прызначаны функцыянер КГБ-ФСБ Міхаіл Бабіч. Спэцпрадстаўнік, у парушэньне дыпляматычных нормаў, займаецца прапагандай "русского міра", гуртуе рускую шпіёнскую рэзідэнтуру ў Беларусі, наладжвае прыёмы рускім рэзідэнтам у амбасадзе Расейскай Фэдэрацыі, езьдзіць па Беларусі з мэтай арганізацыі ў Беларусі паралельных прарускіх ворганаў улады, якія (па прыкладу акупацыі Данбаса) мусяць праявіцца ў час "ікс" -- з пачаткам расейскай акупацыі Беларусі.

    Функцыя "спэцпрадстаўніка" ўводзіцца Расеяй заўсёды дзеля падрыхтоўкі акупацыі памежнай краіны. Так былі акупаваныя Прыбалтыйскія краіны ў 1940-м годзе (спэцпрадстаўнік у Эстоніі -- А. Жданаў; у Латвіі -- А. Вышынскі; у Летуве -- Ул. Дэканозаў). Па гэтай жа схеме Расея разбурала Рэч Паспалітую ў XVIII стагоддзі.

    На пасады кіраўнікоў сілавых ведамстваў (КГБ, Міністэрства ўнутраных спраў, войска і г. д.) Лукашэнка, які зьяўляецца марыянэткай Масквы, прызначыў расейскіх функцыянераў КГБ-ФСБ. Міністэрствы асьветы і адукацыі таксама ўзначальваюць функцыянеры, якія адраджаюць культ Сталіна, камсамола і камунізму. КГБ рэжыму Лукашэнкі і ФСБ Расеі праводзяць сумесныя калегіі і дэейнічаюць у інтарэсах Расеі. Руская рэзідэнтура ва ўладзе сьпешна перафарбоўвае наглядную агітацыю Беларусі пад колеры Расеі. Гэта прыкмета, што зь ведама здрадніцкага рэжыму Лукашэнкі задумана інкарпарацыя беларускай тэрыторыі і падпарадкаваньне Беларусі пуцінскай Расеі.

    Наша задача папярэдзіць краіны-суседзі і краіны ўсяго заходняга сьвету аб тым, што калі будзе дапушчана інкарпарацыя і захоп Беларусі Масквой і рэстаўрацыя рускага сацыялізму ў акупаванай Беларусі, то гэта ня толькі стане пагрозай для ўсёй Эўропы, але, магчыма, пачаткам новай расейскай вайны супраць заходняга сьвету. Народ Беларусі будзе супраціўляцца расейскаму гібрыднаму захопу ўсімі спосабамі

    Мы лічым, што заходняя палітыка і палітыка нашых суседзяў павінна сур'ёзным чынам улічваць імкненьні Масквы інкарпараваць Беларусь, зьмяніць баланс дачыненьняў у Эўропе і пагражаць вайной заходняй цывілізацыі. Мы хацелі б бачыць пазыцыю заходніх краін, якая б спыніла агрэсіўныя намеры пуцінскай Расеі і намеры падпарадкаваньня Беларусі.

    Кіраўніцтва Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі -- БНФ:

    Зянон ПАЗЬНЯК -- старшыня;

    Юры БЕЛЕНЬКІ -- намесьнік старшыні;

    Сяргей ПАПКОЎ -- намесьнік старшыні

    19 красавіка 2019 г. 

    Posted May 3, 2019, 5:40 AM by Адміністратар Навін
  • МEMORANDUM TO THE GOVERNMENTS AND SOCIETIES OF THE WESTERN COUNTRIES

                The leadership of the Conservative Christian Party – Belarusian People’s Front on behalf of the Soim of the Party is authorized to declare the following:

    The Russian secret special services are making preparations of the incorporation of Belarus into Russia. There are several witnesses of this activity: a special constant group of “the integration” has been founded in Moscow, the leadership of Russia (Mr. Medvedev) has made some aggressive statements as well as the Lukashenka pro-Moscow regime is acting in order to liquidate definitively the Belarusian civil society. The Lukashenka regime has started the intensive repressions against the journalists and non-governmental media. The regime is persecuting and liquidating the independent trade-unions and arresting the civil activists. Since April 4, 2019 the Lukashenka regime has started the destruction of the national Belarusian necropolis – the National Memorial in Kurapaty near Minsk which is the heritage monument of the first category. The Russian communists have shot 250 000 innocent persons in Kurapaty during the Russian communist genocide of the Belarusian nation in 1937-1941.

    At the end of 2018 Moscow required the special representative of the president of the Russian Federation to be appointed in Belarus as the ambassador of Russia. The KGB-FSB functionary Mr. Mikhail Babich has been appointed to this post. The special representative Mr. M. Babich is violating the norms of diplomacy, is promoting the propaganda of “the Russian world”, coordinating the Russian secret residents in Belarus, arranging receptions of the Russian residents in the Embassy of the Russian Federation in Minsk as well as travelling regularly in Belarus for the purpose of founding of the parallel pro-Russian structures of power which will come to light at hour X (like in Ukrainian Donbass occupied by Russia) with the beginning of the occupation of Belarus by Russia.

    Russia institutes the function of “the special representative” always in order to prepare the occupation of the neighbouring country. The Baltic states have been occupied by Russia in this way in 1940 (the Moscow’s special representative in Estonia was Mr. A. Zhdanov; in Latvia was Mr. A. Vyshinskiy; in Lithuania was Mr. V. Dekanozov). Russia has destroyed the Commonwealth of the Kingdom of Poland and the Grand Duchy of Lithuania in 18th century in the same way.

    Mr. A Lukashenka is the puppet of Moscow. He has appointed the Russian KGB-FSB functionaries to the posts of chiefs of the security sector (the KGB, the Ministry of Internal Affairs, the Army etc.). The Ministry of Education and the Department of Education are headed also by the functionaries. They are restoring the cult of Stalin, the Young Communists Organization and the communist ideology. The Lukashenka regime’s KGB and the Russian FSB are holding regularly the common meetings and acting in the interests of Russia. The Russian residents in the Belarusian authorities are changing hurriedly the colours of the official billboards into the symbolic colours of Russia. This is a powerful signal of the fact that Putin’s Russia has elaborated plans of the incorporation of the Belarusian territory as well as of the subordination of Belarus acting with the consent of the traitorous Lukashenka regime.

    We have a task to warn the neighbouring countries as well as all the countries of the Western world, that if the incorporation and occupation of Belarus by Moscow and the restoration of the Russian socialism in occupied Belarus will be allowed it would signify the danger for whole Europe and possibly would provoke the new Russian war against the Western world. The people of Belarus will resist the Russian hybrid aggression with all methods.

    We consider that the politics of Western countries as well as politics of our neighbouring countries must take into account the Moscow’s efforts to incorporate Belarus, to change the balance of relations in Europe and to threat with war to the Western civilization very seriously. We would like to see the position of the Western countries which will stop the aggressive intentions of Putin’s Russia and its intentions to subordinate Belarus.

    The leadership of the Conservative Christian PartyBelarusian Peoples Front

    Zianon PAZNIAK – the Chairman;

    Yuri Belenki – Vice Chairman;

    Siarhey Papkou – Vice Chairman

    April 19, 2019  

    Posted May 3, 2019, 5:34 AM by Адміністратар Навін
  • ЛУЎР У НЕБЯСЬПЕЦЫ

    Гісторыя рухаецца хутчэй, чым робяцца прагнозы. У лібэральнай краіне Францыі згарэла частка сабора Парыжскай Маці Божай -- знакамітай сакральнай пабудовы гатычнага сярэднявечча. З гледзішча архітэктурнага вобразу ёсьць нямала велізарных касьцёлаў у Эўропе нашмат прыгажэйшых за Нотр-Дам, але гістарычная ўнікальнасьць гэтай пабудовы, асабліва ў дэталях аздобы, будаўнічых тэхналёгій і напоўненасьці сакральнымі рэліквіямі атуляе яго пабожнай містыкай і ўзьвелічэньнем.

    Найбольш папулярнасьці сабору надаў ня менш папулярны ў свой час раман Віктора Юго "Сабор Парыжскай Маці Божай". Найперш дзякуючы гэтаму рамантычнаму твору, натоўпы турыстаў штодня цягнуцца да легенды французкай хрысьціянскай архітэктуры. Менавіта так гэты сабор і ўспрымаецца -- як зьява культуры і архітэктуры.

    Тым часам раней ён быў сымвалам хрысьціянства ўсёй Францыі, самым сакральным збудаваньнем. У гэтым саборы, у яго рэліквіях і напоўненасьці, адлюстраваная гісторыя Францыі. Гэта галоўны будынак Парыжа, сымвал горада і французкай гісторыі.

    15 красавіка загарэлася абстаўленая мэталічнымі арміраванымі рыштаваньнямі сігнатурная вежа-шпіль. Усё загарэлася вельмі хутка і гарэла, як склад пораху. Адбылася жахлівая нацыянальная страта, бяда ўсёй Францыі, удар па ўсёй нацыі і ўдар па Эўропе, па ўсім Хрысьціянстве.

    Пытаньне ў тым, якія высновы зробіць з гэтага Францыя, і ці зробіць наогул. Ці зразумее заканамернасьць як сымволіку зьявы -- ці наадварот -- успрыме ўсё як трагічную выпадковасьць?

    Па маіх меркаваньнях, якія, зразумела, я не выказваў, гэты сабор павінен быў ужо згарэць гадоў 15 таму, адразу пасьля разбурэньня Сусьветнага Гандлёвага Цэнтру ў Нью-Ёрку 11 верасьня 2001 года. Але гэта здарылася значна пазьней, праз некалькі гадоў пасьля піку новага нашэсьця варвараў на Эўропу і пераносу актыўнасьці гэтага нашэсьця ў ЗША, пасьля таго, як былі зроблены рыштаваньні і адкрыўся доступ да канструкцыі сабору.

    І цяпер -- аб прозе сьвецкага жыцьця і аб нікчэмнай палітыцы.

    У Францыі 65 мільёнаў насельніцтва. Зь іх палова называе сябе католікамі. З гэтай паловы толькі адна цэлая і восем дзясятых адсоткаў (1,8 %) два разы на год (Вялікдзень і Раство) наведваюць касьцёл і бяруць у касьцёле шлюб. Як правіла, яны маюць вельмі туманныя ўяўленьні пра каталіцтва, Бога і Хрысьціянства.

    З гэтых 1,8 адсоткаў толькі нязначная доля людзей (парадку 60-80 тысячаў) зьяўляюцца практыкуючымі вернікамі, якія наведваюць імшу кожную нядзелю ў сьвяты і буднія дні.

    У Францыі засталося больш 40 тысячаў касьцёлаў. Амаль усе яны стаяць пустыя, бо няма вернікаў. Касьцельныя будынкі альбо зносяць, альбо прыстасоўваюць пад гатэлі, залі, гаражы і т. п. У апошнія гады (і гэта пашыраецца) будынкі касьцёлаў гараць у пажарах. За паўгода перад пажарам Нотр-Дам было спалена 13 касьцёлаў. Гараць таксама іншыя дамы, зьвязаныя з французкай культурай, гандлем і бізнэсам (асабліва ў Парыжы). Усё гэта перамешана з тэрактамі, згвалтаваньнямі і т. п., колькасьць якіх павялічваецца.

    Самай вялікай рэлігійнай (практыкуючай кожны дзень) групай у Францыі зьяўляюцца мусульмане -- амаль 6 мільёнаў (9%) супраць 60 тысячаў (0,000092%) практыкуючых католікаў.

    Вось вынік усяго лявацкага французкага богаборства, пачынаючы ад якабінцаў і 1789 года. Францыя -- асноўная бязбожная і, фактычна, антыхрысьціянская краіна ў Эўропе.

    Пасьля вайны, і асабліва пасьля ўтварэньня і пашырэньня Эўразьвязу, лаізацыя краіны пашла хуткімі тэмпамі. Дзяржавай стала кіраваць лявацкая праслойка з сацыялістычнай псіхалогіяй. Гэта яны ўпусьцілі ў Эўропу варвараў, зь якімі хрысьціянская Эўропа змагалася ўсю гісторыю. Толькі тады ворагі хрысьціянства былі за межамі краінаў і за сьценамі гарадоў. Цяпер яны ўнутры Эўропы, хутка размнажаюцца, займаюць пустыя касьцёлы, перарабляюць іх на мячэці альбо спальваюць і карыстаюцца прывеліяваным статусам у краіне. Выгнаць іх ужо немагчыма, а для змаганьня французы, немцы, гішпанцы і т. п. ужо ня здатныя. Яны пераходзяць у іслам, і колькасьць такіх павялічваецца.

    Спачатку варвары, пры падтрымцы левых камэдыянтаў ва ўладзе, вынішчаць хрысьціянскую культуру, а потым ужо возьмуцца за самых камэдыянтаў. Унутраную вайну выйграюць варвары, бо эўрапейскія мужчыны, апрацаваныя зь дзяцінства збочанай і бязвольнай лібэральна-сацыялістычнай прапагандай, ўжо ня здольныя да барацьбы.

    Гістарычнае злачынства левай нечысьці перад цывілізацыяй -- велізарнае (не кажу ўжо пра нямецкі нацыянал-сацыялізм і рускі камуна-бальшавізм). Гэта левыя дэмагогі ва ўладзе, як некалі іхны папярэднік люмпэн у Рыме, адчынілі брамы варварам -- ворагам эўрапейскай цывілізацыі і цяпер дураць людзям галаву сваімі псэўдатэорыямі пра мультыкультуралізм, "правы чалавека", гомасэксуалізм і ўсялякую ерась.

    Глядзець, як вандалы ламаюць крыжы ў Курапатах, як гарыць хрысьціянскі храм у бязбожным Парыжы нам, беларусам, у якіх рускія акупанты і бальшавіцкія дзікуны спалілі, узарвалі тысячы старажытных храмаў, забілі мільёны людзей, -- нам на тое глядзець балесна і цяжка.

    Але было адно відовішча, адзін факт, які мяне зьдзівіў і падтрымаў надзею на адраджэньне сьвятла. Гэта дзясяткі вернікаў на каленях у малітве перад палаючым Нотр Дам. Адкуль яны? Яны яшчэ ёсьць? Яны яшчэ жывыя? Сьпяваюць псальмы. Іх мала. Як гэта нам знаёма. Толькі кроў -- не вада. І над расстрэльнымі ямамі мы пераможам.

    Згарэў знакавы храм Францыі. Бяда аб'яднала французаў. Можа, адродзіцца хрысьціянская Францыя? Але -- не адродзіцца. Тады -- па чарзе. Наступным можа стаць Луўр.

    17 красавіка 2019 г.                  Зянон ПАЗЬНЯК   

    Posted Apr 22, 2019, 9:32 AM by Адміністратар Навін
  • ВЯЛІКДЗЕНЬ. АБАРАНЯЙМА СЬВЯТЫ КРЫЖ.

    Віншую Белпрусаў-каталікоў зь Вялікаднем, зь вялікім сьвятам Зьмёртвыхустаньня Хрыстовага!

    Гэта сьветлае сьвята ўсіх хрысьціян, якое сьведчыць пра Боскую прыроду Хрыста і магчымасьці дасканалага чалавека, якому празь веру яго і добрыя ўчынкі абяцаная вечнасьць побач з Хрыстом.

    Мы бачым, што, як напісана, сьвет перапоўніўся злом, забіваюць хрысьціян, спальваюць хрысьціянскія храмы, нашчадкі бандытаў выдзіраюць крыжы на магільніку генацыду ў Курапатах, а галоўны бес прамаскоўскай хунты голасна нізкімі словамі абгаджвае памяць расстраляных за часы сталінізму людзей. Ён будзе пакараны Госпадам. Але мы – абараняйма нашыя ідэалы, хрысьціянскую веру, крыжы ў Курапатах, ходзім туды, дбаем пра справядлівасьць і будучыню, не дазваляйма рэжымным бесам зьдзеквацца над магіламі расстраляных. Абараняйма сьвяты Крыж, які стаў для людзей Беларусі сімвалам памяці і Адраджэньня. Слава Ісусу Хрысту!

    21-22 красавіка 2019 г.              Зянон Пазьняк

    Posted Apr 22, 2019, 9:30 AM by Адміністратар Навін
  • ЛУЎР У НЕБЯСЬПЕЦЫ

    Гісторыя рухаецца хутчэй, чым робяцца прагнозы. У лібэральнай краіне Францыі згарэла частка сабора Парыжскай Маці Божай -- знакамітай сакральнай пабудовы гатычнага сярэднявечча. З гледзішча архітэктурнага вобразу ёсьць нямала велізарных касьцёлаў у Эўропе нашмат прыгажэйшых за Нотр-Дам, але гістарычная ўнікальнасьць гэтай пабудовы, асабліва ў дэталях аздобы, будаўнічых тэхналёгій і напоўненасьці сакральнымі рэліквіямі атуляе яго пабожнай містыкай і ўзьвелічэньнем.

    Найбольш папулярнасьці сабору надаў ня менш папулярны ў свой час раман Віктора Юго "Сабор Парыжскай Маці Божай". Найперш дзякуючы гэтаму рамантычнаму твору, натоўпы турыстаў штодня цягнуцца да легенды французкай хрысьціянскай архітэктуры. Менавіта так гэты сабор і ўспрымаецца -- як зьява культуры і архітэктуры.

    Тым часам раней ён быў сымвалам хрысьціянства ўсёй Францыі, самым сакральным збудаваньнем. У гэтым саборы, у яго рэліквіях і напоўненасьці, адлюстраваная гісторыя Францыі. Гэта галоўны будынак Парыжа, сымвал горада і французкай гісторыі.

    15 красавіка загарэлася абстаўленая мэталічнымі арміраванымі рыштаваньнямі сігнатурная вежа-шпіль. Усё загарэлася вельмі хутка і гарэла, як склад пораху. Адбылася жахлівая нацыянальная страта, бяда ўсёй Францыі, удар па ўсёй нацыі і ўдар па Эўропе, па ўсім Хрысьціянстве.

    Пытаньне ў тым, якія высновы зробіць з гэтага Францыя, і ці зробіць наогул. Ці зразумее заканамернасьць як сымволіку зьявы -- ці наадварот -- успрыме ўсё як трагічную выпадковасьць?

    Па маіх меркаваньнях, якія, зразумела, я не выказваў, гэты сабор павінен быў ужо згарэць гадоў 15 таму, адразу пасьля разбурэньня Сусьветнага Гандлёвага Цэнтру ў Нью-Ёрку 11 верасьня 2001 года. Але гэта здарылася значна пазьней, праз некалькі гадоў пасьля піку новага нашэсьця варвараў на Эўропу і пераносу актыўнасьці гэтага нашэсьця ў ЗША, пасьля таго, як былі зроблены рыштаваньні і адкрыўся доступ да канструкцыі сабору.

    І цяпер -- аб прозе сьвецкага жыцьця і аб нікчэмнай палітыцы.

    У Францыі 65 мільёнаў насельніцтва. Зь іх палова называе сябе католікамі. З гэтай паловы толькі адна цэлая і восем дзясятых адсоткаў (1,8 %) два разы на год (Вялікдзень і Раство) наведваюць касьцёл і бяруць у касьцёле шлюб. Як правіла, яны маюць вельмі туманныя ўяўленьні пра каталіцтва, Бога і Хрысьціянства.

    З гэтых 1,8 адсоткаў толькі нязначная доля людзей (парадку 60-80 тысячаў) зьяўляюцца практыкуючымі вернікамі, якія наведваюць імшу кожную нядзелю ў сьвяты і буднія дні.

    У Францыі засталося больш 40 тысячаў касьцёлаў. Амаль усе яны стаяць пустыя, бо няма вернікаў. Касьцельныя будынкі альбо зносяць, альбо прыстасоўваюць пад гатэлі, залі, гаражы і т. п. У апошнія гады (і гэта пашыраецца) будынкі касьцёлаў гараць у пажарах. За паўгода перад пажарам Нотр-Дам было спалена 13 касьцёлаў. Гараць таксама іншыя дамы, зьвязаныя з французкай культурай, гандлем і бізнэсам (асабліва ў Парыжы). Усё гэта перамешана з тэрактамі, згвалтаваньнямі і т. п., колькасьць якіх павялічваецца.

    Самай вялікай рэлігійнай (практыкуючай кожны дзень) групай у Францыі зьяўляюцца мусульмане -- амаль 6 мільёнаў (9%) супраць 60 тысячаў (0,000092%) практыкуючых католікаў.

    Вось вынік усяго лявацкага французкага богаборства, пачынаючы ад якабінцаў і 1789 года. Францыя -- асноўная бязбожная і, фактычна, антыхрысьціянская краіна ў Эўропе.

    Пасьля вайны, і асабліва пасьля ўтварэньня і пашырэньня Эўразьвязу, лаізацыя краіны пашла хуткімі тэмпамі. Дзяржавай стала кіраваць лявацкая праслойка з сацыялістычнай псіхалогіяй. Гэта яны ўпусьцілі ў Эўропу варвараў, зь якімі хрысьціянская Эўропа змагалася ўсю гісторыю. Толькі тады ворагі хрысьціянства былі за межамі краінаў і за сьценамі гарадоў. Цяпер яны ўнутры Эўропы, хутка размнажаюцца, займаюць пустыя касьцёлы, перарабляюць іх на мячэці альбо спальваюць і карыстаюцца прывеліяваным статусам у краіне. Выгнаць іх ужо немагчыма, а для змаганьня французы, немцы, гішпанцы і т. п. ужо ня здатныя. Яны пераходзяць у іслам, і колькасьць такіх павялічваецца.

    Спачатку варвары, пры падтрымцы левых камэдыянтаў ва ўладзе, вынішчаць хрысьціянскую культуру, а потым ужо возьмуцца за самых камэдыянтаў. Унутраную вайну выйграюць варвары, бо эўрапейскія мужчыны, апрацаваныя зь дзяцінства збочанай і бязвольнай лібэральна-сацыялістычнай прапагандай, ўжо ня здольныя да барацьбы.

    Гістарычнае злачынства левай нечысьці перад цывілізацыяй -- велізарнае (не кажу ўжо пра нямецкі нацыянал-сацыялізм і рускі камуна-бальшавізм). Гэта левыя дэмагогі ва ўладзе, як некалі іхны папярэднік люмпэн у Рыме, адчынілі брамы варварам -- ворагам эўрапейскай цывілізацыі і цяпер дураць людзям галаву сваімі псэўдатэорыямі пра мультыкультуралізм, "правы чалавека", гомасэксуалізм і ўсялякую ерась.

    Глядзець, як вандалы ламаюць крыжы ў Курапатах, як гарыць хрысьціянскі храм у бязбожным Парыжы нам, беларусам, у якіх рускія акупанты і бальшавіцкія дзікуны спалілі, узарвалі тысячы старажытных храмаў, забілі мільёны людзей, -- нам на тое глядзець балесна і цяжка.

    Але было адно відовішча, адзін факт, які мяне зьдзівіў і падтрымаў надзею на адраджэньне сьвятла. Гэта дзясяткі вернікаў на каленях у малітве перад палаючым Нотр Дам. Адкуль яны? Яны яшчэ ёсьць? Яны яшчэ жывыя? Сьпяваюць псальмы. Іх мала. Як гэта нам знаёма. Толькі кроў -- не вада. І над расстрэльнымі ямамі мы пераможам.

    Згарэў знакавы храм Францыі. Бяда на хвіліну аб'яднала французаў. Можа, адродзіцца хрысьціянская Францыя? Але -- не адродзіцца. Тады -- па чарзе. Наступным можа стаць Луўр.

    17 красавіка 2019 г.                              Зянон ПАЗЬНЯК   

    Posted Apr 21, 2019, 8:27 PM by Адміністратар Навін
  • БЕЛАРУСЬ Ў НЕБЯСЬПЕЦЫ. ТРЭБА АБАРАНЯЦЬ НЕЗАЛЕЖНАСЬЦЬ


            Мы жывем у цяжкі час, калі для вырашэньня вялікіх задач перад Радзімай ёсьць замала людзей. Бо ня кожны ахвяруецца дзеля Радзімы. Аднак вялікія задачы заўсёды вырашаюцца мяншынёй. Гісторыя стоадсоткава тое пацьвярджае. Перш за ўсё дзеля вырашэньня – мяншыня павінна быць, мусіць стаць у патрэбным месцы і ўдарыць у пэўны час. Таму хай нас не бянтэжыць пасіўнае грамадзтва, але хай клапоціць слабасьць альтэрнатыўнай мяншыні. Адно з другім узаемазьвязана. Мы гэта разумеем і спрыяем разьвіцьцю беларускага Адраджэньня ў асабліва цяжкіх умовах антыбеларускага рэжыму.

    Вось гэтыя акупацыйныя ўмовы рэжыму ёсьць тое, што мы вымушаны ўлічваць і што вызначае фармальнасьці нашых паводзінаў. Ворагі Беларусі, агентура і дурні заўсёды робяць выгляд, што рэжымных умоў не існуе і ўдавана разважаюць пра нашу беларускую працу, задаюць нават пытаньні пра планы дзейнасьці. Але тут, як у песьні пяецца: “мы знаем, што трэба рабіць”.

    І цяпер аб тэме, на якой я хацеў бы засяродзіць увагу: аб небясьпецы.

    Небясьпека для Беларусі існавала даўно. Зь ліпеня 1994 года яна стала пастаянным палітычным працэсам. Сутнасьць гэтага працэсу – зьнішчэньне беларускай нацыі і захоп тэрыторыі Беларусі Масквой. Гэты працэс у рэальнасьці павольны. Павольны, але неадступны. Запаволенасьць яго зьвязана з супрацівам Беларусі, які выяўляецца ў розных формах, у тым ліку і ў форме канфлікту паміж сатрапіяй і Масквой за маштабы ўлады сатрапіі. Гэты сатрапскі супраціў не зьвязаны з нацыянальным змаганьнем.

    Яно агульнавядомае. Тым часам, тое, што адбываецца за апошнія паўгады, сьведчыць аб інтэнсіфікацыі акупацыйнай палітыкі Масквы і аб рэальным этапе інкарпарацыі Беларусі ў гэбісцкую Расею. Працэс адбываецца па тыповай маскоўскай схеме гібрыднай вайны, выпрабаванай яшчэ ў XVIII стагоддзі ў час падрыву і акупацыі Вялікага Княства Літоўскага. Маскоўская схема гібрыднай акупацыі ўключае ў сабе некалькі абавязковых палажэньняў: 1). Магчымасьць часовай ці пастаяннай прысутнасьці маскоўскага войска на тэрыторыі зьнішчаемай дзяржавы; 2). Асобы статус амбасадара Масквы з правам умешвацца ва ўнутраныя справы зьнішчаемай краіны; 3). Змушэньне да дамоваў з Расеяй, выгадных Расеі, якія прадугледжваюць магчымасьць удзелу Масквы ва ўнутранай палітыцы знішчаемай дзяржавы і магчымасьць уводу войска пад гаслам брацкай дапамогі ўраду ці народу зьнішчаемай краіны; 4). Стварэньне штучнай эканамічнай і рэсурснай залежнасьці зьнішчаемай дзяржавы ад Масквы, прыўлашчваньне і захоп маёмасьці зьнішчаемай краіны; 5). У ХХ стагоддзі яшчэ дадалося разбэшчваньне грамадзтва, разбурэньне культуры зьнішчаемай краіны і русіфікацыя (якая, праўда, рабілася ад пачатку).

    Па гэтай схеме была разбурана Рэч Паспалітая і захоплена Вялікае Княства.

    Аслабленьне краіны (ВКЛ) прывяло да таго, што маскоўскаму войску было дазволена таптацца на Беларусі яшчэ за часы Пятра Шалёнага і Паўночнай вайны. Была нанесена вялікая шкода краіне.

    Наступным важным этапам гібрыднай акупацыі ВКЛ было прызначэньне Расеяй абасадара (Мікалая Рэпніна) з асобымі паўнамоцтвамі. Гэты Рэпнін адкрыта ўмешваўся ў дзяржаўныя справы ВКЛ, спрыяў вяртаньню “лібэрум вэта”, падкупляў дэпутатаў Сэйму, арганізоўваў закалаты і нават арышты праціўнікаў ягонай расейскай палітыкі. Фактычна Рэпнін быў у Рэчы Паспалітай дырыжорам правакацый, арганізатарам акупацыі і развалу.

    Гэтакая ж схема была ўжыта пры акупацыі Прыбалтыкі – аднолькавая для ўсіх трох краінаў. Калі ў верасьні 1939 года пачалася Другая Сусьветная вайна, то саветы па чарзе прымусілі Эстонію, Латвію і Летуву падпісаць зь імі пакт аб узаемадапамозе. Бакі абавязваліся дапамагаць адзін аднаму ў тым ліку і ваенным чынам, у выпадку нападу на адзін з бакоў (гучыць не камічна, але злавесна). Прыбалтыйцам была навязана рэсурсная сыравіна з СССР (што прымацавала іх да саветаў), а ўзамен саветы разьмяшчалі на тэрыторыі гэтых краін свае войскі і вайсковыя базы. Праз паўгода саветы абвінавацілі іх усіх у быццам бы невыкананьні дамоўленасьцяў «пакту аб узаемадапамозе» (дзеля гэтага, каб такое сказаць, пакт і заключылі) і запатрабавалі ўсім сфармаваць новыя ўрады і ўпусьціць яшчэ больш савецкага войска. Прыбалты пагадзіліся. Тады саветы зноў увялі войскі і сказалі, што ў фармаваньні новых урадаў прымуць удзел савецкія прадстаўнікі. Прыбалты пагадзіліся. Тады Масква прызначыла ў гэтыя краіны сваіх “дыпламатаў” тыпу Мікалая Рэпніна з асобым статусам. Яны, фактычна, павінны былі назіраць і кіраваць акупацыйным працэсам. Дарэчы, прызначаныя на ролю Рэпніна былі бандыты “яшчэ тыя”, як кажуць у народзе. У Эстоніі быў Андрэй Жданаў (вядомы генэрал-чэкіст і цемрашал, сакратар ЦК ВКПБ(б), падпісваў расстрэльныя сьпісы). У Латвіі атабарыўся бес расейскага тэрору вядомы цемрашал пракурор Андрэй Вышынскі, у Летуве – бандыт вышэйшай маркі спраўца вялікага тэрору, лепшы сябрук Берыі генэрал НКВД Уладзімір Дэканозаў.

    Гэтыя “дыпляматы” забясьпечылі стварэньне савецкіх урадаў у Прыбалтыцы, якія прызначылі нечарговыя “выбары”. На выбары быў дапушчаны толькі блок камуністаў і “трудового народа”. Выбраныя квазі-парляманты аб’явілі аб стварэньні “савецкіх рэспублік” і “дабраахвотна” папрасіліся ў склад СССР. Гэтак адбылася гібрыдная акупацыя Прыбалтыкі.

    Іншыя варыянты расейскіх гібрыдных войнаў (краіны ўсходняй Эўропы, Тува, Аўганістан, Чылі і т.п.) не разглядаем. Схема аднолькавая і прыкладаў дастаткова, каб зразумець, што рэальна пачала рыхтаваць цяпер Масква у Беларусі.

    На ролю Рэпніна («беса сьмерці») прызначаны па дамоўленасьці Пуціна і Лукашэнкі такі Міхаіл Бабіч, асоба малавядомая, але, як высьветлілася, гэбіст-эфэсбіст зь вельмі адмоўнай характарыстыкай на Украіне і на Каўказе, дзе кіраваў шпіёнскай дзейнасьцю. Прызначэнец і «спэцыяльны прадстаўнік» прэзыдэнта Пуціна ў Беларусі. (Дарэчы, у «Венскай Канвенцыі аб дыпляматычных адносінах» такой пазыцыі «спэцпрадстаўніка» не адзначана)

    Тут усё паўтараецца, як у XVIII стагоддзі, -- да дробязяў. Шпіён Бабіч, які лічыцца фармальна расейскім амбасадарам, атрымаў поўную свабоду падрыўной дзейнасьці. Езьдзіць па Беларусі, займаецца прапагандай, інспэктуе рэзідэнтуру, дае крамлёўскія ацэнкі беларускім падзеям, арганізуе прарасейскае чынавенства на выкананьне маскоўскіх планаў гібрыднай вайны.

    Стала вядома таксама, што «спэцпрадстаўнік» Бабіч езьдзіць па раёнах Беларусі з мэтай арганізацыі паралельных прарасейскіх мясцовых ворганаў улады (так, як гэта рабіла руская разьведка ў Данбасе перад нападам Расеі на Ўкраіну). Гэтыя «ворганы ўлады» павінны выявіцца ў час «ікс» (гэта значыць калі «зялёныя прышэльцы» зьявяцца на нашай тэрыторыі).

    Нахабства дайшло да такой ступені, што рэзідэнтура ФСБ сама стала адкрыта хадзіць да Бабіча на прыём. Першымі пайшлі прафэсіяналы з падстаўной апазыцыі. А потым пацягнуліся ўрадавыя міністры. Напрыклад, расейскі эфэсбовец Шуневіч, які займае пасаду міністра ўнутраных справаў і апранае форму сталінскага НКВД (прывезены ў Беларусь з Луганска), ідзе на прыём да расейскага пасла Бабіча. Гэты візіт адкрыта дэманструе рэжымны друк. (Дарэчы, мінстр МУС ня мае права такое рабіць. У нармальных абставінах – яму б пагражала звальненьне з пасады).

    Праз пару дзён пасьля візіту Шуневіча адбываецца напад на офіс Белсата, ператрус; забралі ўсю электронную апаратуру, перавярнулі дэманстрацыйна ўсё ўверх дном і завялі беспадстаўна крымінальную справу. Яшчэ праз пару дзён вярнулі апаратуру Белсату, зачынілі крымінальную справу і папрасілі прабачэньня.

    Тут якраз і ўспамінаецца XVIII стагоддзе – адзін у адзін. Толькі кароль Станіслаў Панятоўскі ўжо ня мог адмяняць авантуры Рэпніна. Цяперашні сатрап яшчэ спрабуе трапятацца. Тым ня менш абставіны паказваюць, што рэальную палітыку ў Беларусі ўжо робіць не калгасны сатрап, а расейская эфэсбоўская рэзыдэнтура. Яна цалкам кантралюе ўсе сілавыя міністэрствы і войска, ЦВК, асабістую ахову сатрапа, Міністэрства адукацыі, шматлікія ведамствы і камітэты, прамысловыя прадпрыемствы і бізнэсы.

    Усё, што яны вытвараюць, не выклікае ніякай рэакцыі ў сатрапа (бо паводзіны яго тут кантралюецца Масквой, якой прадаўся). Шпіёна Бабіча, які ў статусе амбасадара займаецца антыбеларускай дзейнасьцю, пры нармальных умовах ужо сто разоў трэба было выслаць з Беларусі як пэрсону “нон грата”.

    Трэба ведаць, што краіна, якая купляе кіраўніка іншай краіны, схільна, як правіла, патрабаваць ад здрадніка прызначэньня сваіх людзей ва ўрад гэтай краіны, у міністэрствы, бізнэс, банкі і т.п. Тут ідзе гандаль, гучаць пагрозы і заявы, пакуль не дамовяцца. Аднак афіцыйнае ўцяленьне ў краіну асобы з функцыямі Рэпніна зьяўляецца знакавай падзеяй і сьведчыць, што інкарпарацыя ўжо рэальна рыхтуецца па зробленым плане.

    Разбуральныя падзеі, якія апошнім часам пачаліся ў Беларусі, зьяўляюцца часткай гэтага плана. Тут перш за ўсё атака на Курапаты, рэжымны вандалізм па зьнішчэньні крыжоў (унікальнае цемрашальства, між іншым, адкрыты сатанізм), разбурэньне нерэжымных прафсаюзаў, сістэмны перасьлед журналістаў, пратэстоўцаў супраць нішчэньня экалогіі і інш.

    Праглядаецца імкненьне зьнішчыць рэшткі грамадзянскай супольнасьці перад інкарпарацыйнымі падзеямі, ліквідаваць сакральныя месцы, усялякія магчымасьці духоўнай і нацыянальнай кансалідацыі людзей.

    Інкарпарацыйны акупацыйны план (як відаць) маскоўцы хочуць рэалізаваць шляхам фармальнай легалізацыі незаконнай дамовы аб стварэньні незаконнага так званага беларуска-расейскага “государства”. Законных магчымасьцяў тут няма. Гэтыя пытаньні не вырашаюцца ні праз рэфэрэндум, ні праз парлямант (якога таксама няма), ні тым больш праз нелегітымнае рашэньне сатрапа (які таксама нелегітымны). Законы нікому не дазваляюць распараджацца сувэрэнітэтам краіны. Гэта непадзельны нацыянальны маярат.

    Аднак мы бачым, што ў акупацыйнай палітыцы, у якой дзейнічаюць чужыя сілы, на закон і на законнасьць не зьвяртаюць увагі. Вырашальным ёсьць палітычныя рашэньні і дзеяньні, якія імкнуцца фармалізаваць пад бачнасьць легітымнасьці.

    Па схеме тут хочуць рэалізаваць мадыфікацыю захопу Прыбалтыкі ў 1940 годзе. Цяпер пасьля запуску “функцыі Рэпніна” палітыка набывае практычны кшталт, супраць якога трэба прымаць захады аб ліквідацыі такой функцыі. Адной з формаў можа стаць грамадзянскае прызнаньне пэрсонай “нон-грата” асобы рускага шпіёна, які дзейнічае пад выглядам амбасадара. Ён падлягае выдаленьню з краіны.

    Трэба мець на ўвазе, што там, дзе дзейнічае ўлада беззаконьня, законы бяссільныя. Спыніць здраду і цемрашальства можа толькі сіла супраціву, дэманстрацыі, маніфэстацыі, забастоўкі, у крайнім выпадку партызанскі рух і збройны супраціў акупацыйнай палітыцы. Да гэтага павінны рыхтавацца і быць гатовыя беларускія патрыёты. Паўтаруся, што гэта ні рыторыка. Рыхтавацца трэба рэальна, зьбіраць, купляць, запасаць усё, што трэба для народнай вайны за Айчыну. Беларускія жаўнеры і афіцэры, не выпускайце зброю з рук. Яна патрэбная ўжо цяпер. Нельга дапусьціць, каб вас засталі ў расплох і захапілі без супраціву, як украінцаў у Крыме. Гэта ганебна. Маскоўскі агрэсар, калі ён уварвецца ў Беларусь, павінен знайсьці тут сваю магілу.

    * * * 

    Наступная тэма – Курапаты. Меркаваньні для прыстойных людзей. У пачатку красавіка рэжым пачаў фізічнае зьнішчэньне Народнага Мэмарыялу. Здавалася малаверагодным, што антынародная ўлада стане ламаць крыжы. Акрамя рускіх бальшавікоў, ніхто ў гісторыі такім варварскім вандалізмам не займаўся. Аказваецца, крыжы ў Курапатах сталі выдзіраць па асабістым загадзе Лукашэнкі. Тут усё незаконна. Падзея ўразіла людзей. На гэта і быў разьлік. Дэманстрацыя крымінальных магчымасьцяў крымінальнай улады. Маўляў, хай баяцца. Масква ацэніць. Толькі каб не прышлося яшчэ за тое пашкадаваць і Маскве, і халуям.

    У гэтай дзікасьці рэжымнай улады мірныя магчымасьці змаганьня зь ёй яшчэ не зачыненыя. Мы ўжо апублікавалі нашу пазыцыю супраціву. Найперш, кожны дзень у Курапатах павінны быць людзі. Але працаўнікам Мэмарыялу трэба будзе кантраляваць сітуацыю.

    Мусіць быць патрабаваньне і захады, каб вандалы вярнулі і паставілі на месца крыжы. У тым ліку вырваны з зямлі летувіскі крыж. Неабходна зьвяртацца ў пракуратуру. Трэба выканаць ўсе фармальнасьці па закону і ў дадзеным выпадку не зьвяртаць увагі на зададзенасьць рашэньняў рэжымнай улады. Як паступіць – гэта хай будуць іхныя праблемы.

    На Радаўніцу арганізаваць крыжовае шэсьце ў Курапаты з новым падыходам да мэмарыяльнай справы. Далей праводзіць крыжовыя шэсьці ў шырокім вобразным афармленьні два разы на год – на Радаўніцу і на Дзяды. Усталяваць грамадзкую апеку над Народным Мэмарыялам з боку Грамадзкай дырэкцыі Мэмарыялу і “Хрысьціянскай Злучнасьці Курапаты”. Арганізатар Алесь Чахольскі.

    Працягваць удзел у пікетаваньні рэстараннага аб’екту ў ахоўнай зоне Народнага Мэмарыялу.

    Беларусам трэба быць гатовымі да абвастрэньня становішча ў Беларусі. Гэтаму паспрыяе электаральная катастрофа ва Украіне, якая паказала ўражлівую палітычную непадрыхтаванасьць украінскага грамадзтва. Поўная палітычная перамога Пуціна і ганьбаваньне украінцаў (прытым яны таго не разумеюць). Ёсьць вялікая верагоднасьць, што падзеі там будуць разьвівацца па чорным расейскім сцэнары. Але канчаткова справа вызначыцца ўвосень пасьля выбараў у парлямант Украіны.

    14 красавіка 2019 г.                                              Зянон ПАЗЬНЯК

    Posted Apr 19, 2019, 10:10 AM by Адміністратар Навін
  • Разбураюць Народны Мэмарыял Курапаты. Узмацнела шалёная, татальная русіфікацыі сістэмы адукацыі і саветызацыя Беларусі

    (Красавіцкі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ                                                                         і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

        14 красавіка ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне” («Небясьпека для Беларусі»). Старшыня ахарактарызаваў цяперашні этап узмацненьня ўнутранай акупацыі Беларусі расейскай імпэрыяй, параўнаў сёньняшнія падзеі і тэндэнцыі з дзейнасьцю Расеі па аслабленьню і паступовай ліквідацыі Рэчы Паспалітай і Вялікага Княства Літоўскага ў XVIII стагоддзі, а таксама з працэсам паглынаньня краін Прыбалтыкі Масквой у 1939-40 гг. Як і тады, цяпер назіраецца актывізацыя расейскай псэўдадыпламатыі (а на самой справе, маскоўскай рэзідэнтуры) на нашай тэрыторыі і антыбеларускія дзеяньні па падрыву нашай дзяржавы. Як і раней, дзеля разбуральнай працы выкарыстоўваецца фігура «спэцыяльнага расейскага парадстаўніка» пад выглядам амбасадара РФ у Беларусі.

            Наступ рэжыму на Курапацкую сьвятыню і паэтапнае разбурэньне Народнага Мэмарыялу зьяўляюцца важнейшай часткай маскоўскага праекту па ліквідацыі Беларусі. На жаль, бальшыня грамадзтва не разумее, што адбываецца і што пагражае ўсім нам у выпадку рэалізацыі гэтага злачыннага праекта. Задача патрыятычных сілаў палягае ў тым, каб кансалідаваць грамадзтва, аказаць супраціў і сарваць падступныя планы маскоўскіх агрэсараў.

    З дакладам выступіў сп. Сяргей Папкоў, нам. старшыні Партыі і Фронту. Ён паведаміў пра дзеяньні рэжыму на тэрыторыі Народнага Мэмарыялу ў Курапатах і пра небясьпеку наступных разбуральных дзеяньняў. Каб не дапусьціць трагедыі, неабходна мабілізаваць усіх людзей добрай волі на абарону нацыянальнай сьвятыні, не дазволіць, каб разам з рэжымам там рабілі сваю цёмную справу імітатары і прафанатары. Патрабаваньне грамадзтва да рэжыму павінна быць адназначным – вярнуць тэрыторыю Народнага Мэмарыялу ў Курапатах народу, спыніць разбурэньне крыжоў, не дапусьціць знішчэньня магіл пакутнікаў.

    Выступілі таксама сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Яны паведамілі пра рэзкае ўзмацненьне на працягу апошніх некалькіх месяцаў мілітарысцкай апрацоўкі моладзі і грамадзтва ў цэлым. Паўсюль па нашай краіне рэжым ставіць помнікі, прысьвечаныя не ахвярам ІІ Сусьветнай вайны, а менавіта падзеям савецкага пэрыяду і іх удзельнікам: бронетранспарцёры, баявыя самалёты і гарматы на пастамэнтах у гонар былых савецкіх гарнізонаў, – тое, што мае дачыненьне да савецкай акупацыі Беларусі.. Такія аб’екты суправаджаюцца выявамі “георгіеўскай стужкі” і расейскімі лёзунгамі. Білборды ў гарадах і мястэчках (асабліва на Гомельшчыне) выконваюцца спрэс з выкарыстаньнем колераў сьцяга РФ. Арганізоўваюцца і функцыянуюць на бюджэтныя сродкі “музэі баявой славы”, дзе ўсё накіравана на ўсхваленьне савецкай мінуўшчыны. Працягваецца шалёная, татальная русіфікацыі сістэмы адукацыі. Многіх беларусаў трывожаць гэтыя звыраднелыя зьявы, людзі пытаюцца :”Што гэта, нас да вайны рыхтуюць?” Сябры Сойму выказалі думку аб тым, што неабходна зьвярнуцца з заявай пра становішча ў Беларусі і дзеяньні Расеі на нашай тэрыторыі, якую адрасаваць парлямантам і грамадзтвам дэмакратычных краін сьвету. А перш за ўсё неабходна зьвярнуцца да суседніх Беларусі краін, бо ў выпадку канчатковай акупацыі нашай дзяржавы, яны становяцца прыфрантавымі краінамі, што будуць мець на сваіх межах расейскага агрэсара.

                Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

            Пасьля заканчэньня паседжаньня сябры Сойму накіраваліся ў Курапаты, дзе ўзялі ўдзел у маленьні каля крыжоў на Галгофе.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ                                                              і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    14 красавіка 2019 г.



    Posted Apr 15, 2019, 1:59 PM by Адміністратар Навін
  • ПРЭЗЭНТАЦЫЯ БЕЛАРУСКА-АМЭРЫКАНСКАЙ ФАТАГРАФІІ

    У нядзелю, 14-га красавіка ў залі сабора сьвятога Кірылы Тураўскага ў Нью-Ёрку адбылася прэзэнтацыя 1-га нумара першага беларускага пэрыядычнага выданьня па фатаграфіі Зянона Пазьняка. Зборнік-альманах называецца "Беларуска-амэрыканская фатаграфія".

    Акрамя сваіх фота, зьнятых у Амэрыцы, аўтар мяркуе друкаваць фатаграфіі беларускіх фатографаў, у творчасьці якіх адлюстравана жыцьцё беларускага народа, яго быт, праца, культура і штодзённае існаваньне.

    У першым нумары прадстаўлены два аўтары: Зянон Пазьняк і Джон Кунстадтэр. З. Пазьняк распавёў пра пэўныя цяжкасьці для ягонага творчага падыходу ў Амэрыцы. Сама краіна вельмі сацыяльна фотагенічная, але беларускі аўтар не знаходзіць тут ідэалаў. Таму падыход ягоны апісальны, уніклівы ў разнастайнасьць людзкіх тыпажоў вялікай краіны, часам іранічны, з гумарам, з поглядам як бы трохі збоку і зьверху на чалавечыя арыгінальнасьці.

    Зянон Пазьняк паведаміў пра разнастайнасьць сваіх тэм у падыходзе да новай рэчаіснасьці. У першым нумары прадстаўлена тэма "Тыпажы Нью-Ёрка" (62 фота).

    Ён сказаў, што найбольшы ягоны творчы фотанабытак (справа паловы жыцьця) застаўся ў Беларусі і, на жаль, будзе зьнішчаны (як заўсёды, што гіне ў бяспамяцтве і вайне).

    Аўтар падрабязна спыніўся на творчасьці Джона Кунстадтэра (64 фота), якога лічыць беларускім нацыянальным фатографам. У альманаху Кунстадтэр прадстаўлены тэмай "Звычайныя людзі Беларусі". У першым нумары даволі парадаксальны зьмест: беларус здымае Амэрыку, а амэрыканец здымае Беларусь. Пазьняк фатаграфуе скрытай камэрай у гушчы людзей. Тым часам Кунстадтэр здымае выключна адкрыта, ягоныя людзі шчыра глядзяць у камэру, "фатаграфуюцца", прыхільна ўспрымаюць фатографа. Усё вельмі проста: прыгожыя людзі, натуральнае захаваньне, адкрытасьць -- усё гэта пакідае часам незабыўнае ўражаньне.

    У зборніку ёсьць тэкст пра творчасьць Джона Кунстадтэра і ягоны партрэт, зроблены З. Пазьняком у 2014 годзе. Альманах на беларускай і ангельскай мовах.

    Фатаграфіі былі прадэманстраваныя на вялікім экране. Працу і ідэю выданьня прыхільна ўспрынялі прысутныя. Адбыўся абмен думкамі.

    14. 04. 2019 г.                                                                                                                                 Марыля Якушэвіч


    П.С. У дадатку фота з альманаха: тры фота З. Пазьняка («Музыка Кантры», «Жыхар Амэрыкі», «Свабода спаць на вуліцы») і тры здымкі Д. Кунстадтэра («Бацька зь дзецьмі, Любавічы», «Хрышчэньне вадой», Альшаны, «Пётра і Валянціна, Аздамічы»). На тытульнай старонцы вокладкі фота Д. Кунстадтэра, на тыльнай – З. Пазьняка.


    Posted Apr 15, 2019, 1:53 PM by Адміністратар Навін
  • ВІДЭА
    Зянон Пазьняк. Аб небясьпецы для незалежнасьці Беларусі.
    https://www.youtube.com/watch?v=6VOphWg5Pks&feature=youtu.be

    --------------------------------------------------------------------

    Зянон Пазьняк. Прэзэнтацыя фотаальманаха "Беларуска-Амэрыканская Фатаграфія" №1
    https://www.youtube.com/watch?v=TB-YXMLC3Dw&feature=youtu.be
    Posted Apr 15, 2019, 1:39 PM by Адміністратар Навін
  • АБ'ЯВА

    У НЯДЗЕЛЮ 14-ГА КРАСАВІКА ў залі Беларускага Сабора сьв. КірылыТураўскага (Атлантык эвэню, 401, Бруклін) адбудзецца прэзэнтацыя першага нумара першага ў гісторыі Беларускай фатаграфіі пэрыядычнага выданьня па фатаграфіі -- "БЕЛАРУСКА-АМЭРЫКАНСКАЯ ФАТАГРАФІЯ" Зянона Пазьняка.

    Пачатак а 12-й гадзіне. Даезд цягнікамі мэтро Q, N, R. Прыпынак "Атлантык эвэню".

    Posted Apr 9, 2019, 10:35 AM by Адміністратар Навін
  • УКРАІНА ПЕРАД УСІМ!

    Зь міжнародных падзеяў, якія зараз адбываюцца, найбольшае значэньне для Беларусі маюць прэзыдэнцкія выбары ва Ўкраіне. Пазбаўляючыся рэштак савецкай акупацыі, некаторыя ўкраінцы, якія разьбіраюцца ў беларускім становішчы, гатовыя былі пасьміхацца: як гэта, маўляў, беларусы выбралі такога хлуса і здрайцу ў прэзыдэнты (як быццам не было на Ўкраіне Януковіча). Зразумела, аднак, як спрацавала Масква (прапаганда і Лубянка) у той час у Беларусі. Сыгралі на эканамічным правале і на прагматызме беларусаў, для большасьці якіх дабрабыт -- гэта, на жаль, -- найбольшая каштоўнасьць. У выніку -- беларусы ўжо 25 гадоў расплочваюцца несвабодай, зьнявагай і страчаным пакаленьнем.

    Але тое, што адбываецца цяпер з электаратам ва Ўкраіне, не параўнаеш ні з чым. Такое ўражаньне, што грамадзтва асьлепла ці наелася блёкату -- галасуюць за асобу (коміка Зяленскага), якая па прыродзе не надаецца да дзяржаўнай дзейнасьці. І гэта відавочна зь першага погляду.

    Беларусы, зь якімі мне прыходзілася пра тое гаварыць, знаходзяцца ў стане трывогі і зьдзіўленьня. Трывожыцца ёсьць за што. Ужо пяць гадоў тлее расейска-украінская вайна. Гінуць людзі. Чалавек, за якога галасуюць украінцы і якога рэклямуе руская прапаганда, ня мае адказнасьці за лёс Украіны, не разумее сур'ёзнасьці місіі чалавека ў палітыцы.

    Няўжо людзі не ўсьведамляюць, што 10 тысячаў ахвяр і кроў загінулых за Ўкраіну можа пайсьці, як вада, -- у пясок, надарэмна?! Адкуль узялося лёгкадумства ў моцнага, змагарнага народа? Розныя аглядальнікі пішуць, што за коміка Зяленскага галасуе моладзь і дзеля жарту. Цяжка паверыць. Няўжо за такі кароткі час на Ўкраіне, як і на Захадзе, ужо пранікла левая атрута і вырасла тупое пакаленьне?

    Зразумела, што ўкраінцы ў цяжкім стане, расейская агентура маніпулюе непадзельна, расейская прапаганда коціць валам. Але мусіць жа быць імунітэт. Выбар цяжкі, бо здаровага выбару няма. Прыходзіцца выбіраць паміж дрэнным і горшым. Пачуцьці настроеныя супраць Парашэнкі, але нацыянальныя інтарэсы ў гэтых абставінах рацыянальна вымагаюць галасаваць за Парашэнку. Ні для кожнага пад'ёмна гэта асэнсаваць. Ці здолеюць украінцы тое зразумець і пераскочыць цераз сябе -- невядома. Мала часу.

    Хацелася б толькі заклікаць украінцаў -- беражыце Ўкраіну, думайце пра яе будучыню і свой народ!

    9 красавіка 2019 г.                      Зянон ПАЗЬНЯК

    Posted Apr 9, 2019, 6:05 AM by Адміністратар Навін
  • Беларуская Народная Рэспубліка і Беларуская Нацыянальная ідэя

    У мінулым годзе беларусы адсьвяткавалі стогоддзе аб’яўленьня незалежнасьці БНР. Быў шэраг публікацый, адбыліся лекцыі і канфэрэнцыі, на якіх прагучэлі каштоўныя ацэнкі гісторыі і новыя ідэі.

    Бадай што найбольш важным заключэньнем было асэнсаваньне таго, што стварэньне БНР і аб’яўленьне незалежнасьці БНР абазначала палітычнае зьяўленьне новай Беларускай нацыі на месцы Вялікага Княства Літоўскага. Новая беларуская нацыя – найвялікшая наша грамадзкая і палітычная каштоўнасьць.

    Дзеля таго каб нацыя ўтварылася і засьведчыла пра сябе, павінны ўзьнікнуць нацыянальная ідэя і рух за яе рэалізацыю.

    Сутнасьць нацыянальнай ідэі вызначаецца дакладна і пацьверджана гісторыяй. Гэта ёсьць усьведамленьне людзьмі свайго моўнага, культурнага, тэрытарыяльнага, эканамічнага адзінства і імкненьне да рэалізацыі яго ў незалежнай дзяржаве. Стварэньне незалежнай нацыянальнай дзяржавы абазначае перамогу Нацыянальнай ідэі.

    З гэтага вынікае таксама, што калі няма імкненьня і руху за стварэньне нацыянальнай дзяржавы, то няма і нацыянальнай ідэі і няма нацыі. Прыклады ёсьць, і адзін зь іх карэніцца ў нашай гісторыі.

    Узьнікненьне нацыянальнай ідэалёгіі ў Эўропе пачынаецца ў другой палове XVIII стагоддзя. Але якраз у гэты час адбылася наша гістарычная народная катастрофа – было разбурана наша Вялікае Княства Літоўскае, страчана дзяржава і незалежнасьць, народ і тэрыторыя трапілі пад маскоўскі забор. Пачалося небывалае вынішчэньне культуры, рэлігіі і соцыюма ВКЛ. Супадзеньне гэтых дзьвюх зьяў (цывілізацыйнай і акупацыйнай) стала фатальным для лёсу народу Вялікага Княства.

    І тым ня менш у гэты час, ва ўмовах паўстаньняў і супраціву, нацыянальная ідэя ўзьнікла, і ў канцы ХІХ стагоддзя пачаўся рух за яе рэалізацыю ў клясычным варыянце – стварэньне нацыянальных партый, нацыянальнай літаратуры і нацыянальнай ідэалёгіі. Гэта ўжо быў рух у нацыянальным выяўленьні і ў новай форме. Нацыянальная ідэя Вялікага Княства стала разьвівацца пад здаўна вядомай назвай – Беларусь. Сілы, якія дзейнічалі пад родавай назвай ВКЛ, нацыянальнай ідэі ня вылучылі.

    Ідэі адрадзіць Вялікае Княства былі. Асабліва ў пэрыяд французка-маскоўскай вайны, паходу Напалеона і пазьней. Але гэтыя ідэі ня сталі нацыянальным рухам па той прычыне, што не выдзеліліся з супраціву усёй Рэчы Паспалітай, які вымагаў адзінства ў барацьбе з Масквой. Тым часам асобны рух ВКЛ не падтрымліваўся палякамі. Палякі вельмі хваравіта адносіліся да посьпехаў вялікакняскага супраціву Маскве, парашкаджалі разгарнуцца і Якубу Ясіснаму, і Кастусю Каліноўскаму. Аб'ектыўна становішча вымагала ад самаісных нашчадкаў ВКЛ альбо здамінаваць змаганьне ў Рэчы Паспалітай, альбо аддзяліцца.

    Натуральным чынам дбылося аддзяленьне. Ці, дакладней, вылучэньне ў асобны рух. Гэты рух быў нацыянальны. Вылучылася і пайшла асобным шляхам тая частка шляхты, якая ставіла нацыянальныя задачы. Гэта значыць гуртаваньне і разьвіцьцё народа на аснове нацыянальнай культуры, на грунце народнай (беларускай) мовы і гаспадаркі на нацыянальнай тэрытопыі; у пэрспэктыве дасягненьне свабоды і дзяржаўнай незалежнасьці.

    Тым часам іншая рэшта шляхты ВКЛ засталася ў палоне ўяўленьняў аб Рэчы Паспалітай, змагалася і марыла аб яе аднаўленьні, падтрымлівала і карысталася польскай мовай, ня мела перакананьняў аб незалежнасьці былога ВКЛ асобна ад Польшчы. Гэты супраціў ня быў карэнным нацыянальным рухам. Ня меў асобнай (сэпаратнай) нацыянальнай ідэі. Пазьней выліўся ў ідэалёгію «краёўцаў», і растварыўся ў польскім нацыянальна-вызваленчым руху.

    Нацыянальныя «вялікакнясцы» абаперліся на «народ», гэта значыць на сялян, якіх было каля 90 адсоткаў на забранай тэрыторыі. Адпаведна яны арыентаваліся і на «народную» (беларускую) мову, культуру і інтарэсы. Нацыянальная плынь Вялікага княства дыстансавалася ад паланафілаў і «рэчпаспалітчыкаў».

    Найбольш выразна і нават жорстка акрэсьліў такую пазыцыю Кастусь Каліноўскі. які у час паўстаньня нават заклікаў сялян распраўляцца з той запрадажнай шляхтай, што адвярнуліся ад народа. Ягоны знакаміты паўстанцкі пароль («Каго любіш? Люблю Беларусь. Так. Узаемна.») – гэта дакладнае выяўленьне палітычнай пазыцыі і ідэалогіі нацыянальнага руху на тэрыторыі былога Вялікага Княства. Каліноўскі падсумаваў нацыянальна культурныя тэндэнцыі, якія разьвіваліся пад значэньнем і гаслам Беларусі і абазначыў іх у палітычную дэклярацыю нацыянальна-вызвольнага руху беларускага народа. І што важна, Беларускую ідэю і стаўку на сялянства Каліноўскі засьведчыў і замацаваў сваёй крывёй і апошнім лістом з-пад шыбеніцы. Гэта навечна.

    Пасьля Каліноўскага ідэя Беларусі разьвівалася як палітычная нацыянальна-вызвольная ідэя, якая, у асобах яе прыхільнікаў, змагалася за сваю рэалізацыю ў нацыянальнай дзяржаве, супраціўлялася маскоўскаму імпэрыялізму і польскаму шавінізму. Адбылося разьдзяленьне і з Расеяй, і з Польшчай. Беларусь пайшла сваёй нацыянальнай дарогай. Калі б таго не адбылося, то сталася б адно з двух: альбо Польшча была б за Смаленскам, альбо Масква за Беластокам.

    Беларуская нацыянальная ідэя “Беларусь” -- гэта ідэя, якая паўстала супраць маскоўскага забору, і адначасна вызваліла народ ВКЛ з пасткі Рэчы Паспалітай, у якую ён трапіў у 1569 годзе.

    Ніякага незалежнага Вялікага Княства Літоўскага ў старой Рэчы Паспалітай, якую хацелі адрадзіць, ліцьвінскія шляхецкія змагары за «Рэч» ужо не было б, бо ў іх не было нацыянальнай ідэі незалежнасьці ВКЛ, ня ўзьнікла нацыянальнай моўнай пазыцыі, не існавала і нацыянальна-культурнай канцэпцыі, акрамя краёвага тэрытарыяльнага месьніцтва.

    Пазыцыя фэдэралізму ВКЛ з Польшчай вылілася пазьней (з узмацненьнем польскага нацыяналізму) у ідэалёгію «краёўцаў» – зьяву ў той час станоўчую, але абсалютна беспэрспэктыўную для народу былога ВКЛ.

    Ніхто з пазьнейшых культурнікаў-краёўцаў, якія спрыялі адраджэньню культуры ВКЛ: ні Фэрдынанд Рушчыц, ні Ян Булгак, ні Тадэвуш Урублеўскі, ні Люцыян Жалігоўскі, ні нават Язэп Пілсудзкі, які ў маладосьці называў сябе беларусам, -- увогуле ніхто ня стаў на пазыцыі беларускага Адраджэньня. Усе яны палітычна засьведчылі сябе на баку Польшчы.

    Нацыянальная ідэя гэтак жа, як талент, альбо яна ёсьць – альбо яе няма.

    Беларусь стала Боскім выратаваньнем для будучыні краіны. Яно каштавала, аднак, вялікіх ахвяр і цяжкіх пакут.

    Разарваўшы Рэч Паспалітую, царызм паставіў задачу зьнішчыць дазваньня Вялікае Княства Літоўскае, так, каб нічога не засталося, нічога не адрадзілася і нішто ніколі нікому не нагадвала пра ягонае існаваньне. Гэта была асаблівая палітыка забіваньня народа. Забраныя тэрыторыі сталі афіцыйна называць «беларускімі», укладаючы ў гэты ўсходне-краёвы тэрмін геаграфічны сэнс, спадзеючыся на падмену паняцьцяў і набліжэньне да Расеі. Праз сорак гадоў, зьнішчыўшы Вунію і адчуўшы кансалідацыйныя беларускія культурніцкія тэндэнцыі, забаранілі і гэтую назву. Аднак было ўжо позна. Пачаў фармавацца беларускі нацыянальны рух.

    Далейшыя падзеі ішлі ў разьвіцьці. Праз пяцьдзесят гадоў пасьля Каліноўскага народ ужо стварыў Беларускую нацыянальную літаратуру, Беларускі нацыянальны тэатр, Беларускія палітычныя партыі, Беларускі пэрыядычны друк і што важна – моцную і прыцягальную нацыянальную ідэалёгію “Адраджэньне”. Сутнасьць гэтай нацыянальнай ідэалёгіі заключаецца ў адраджэньні велічы і культуры Вялікага Княства Літоўскага ў нацыянальнай дзяржаве Беларусі.

    У пачатку 1990-х, калі мы рыхтавалі Канстытуцыю Рэспублікі Беларусь, нам, дэпутатам Апазыцыі Беларускага Народнага Фронту «Адраджэньне», найбольш працяглую і ўпартую барацьбу прышлося вытрымаць за прэамбулу Канстытуцыі, дзе па нашай прапанове павінна было быць названа Вялікае Княства Літоўскае, яго дзяржаўнасьць і законы як грунт Рэспублікі Беларусь, якая ёсьць працягам ВКЛ. Камуністы завалілі гэтыя палажэньні.

    У 2005 годзе ў брашуры «Прамаскоўскі Рэжым» я спэцыяльна спыняўся на тэме гістарызму нашай дзяржавы. Канстытуцыя павінна засьведчываць гісторыю нацыі і дзяржавы ў намінальных (назыўных) тэрмінах. Сама назва дзяржавы павінна адлюстроўваць гістарычны аспэкт суверэнітэту і самастойнага існаваньня. Так прынята ў шмат якіх краінах з добрай гісторыяй дзяржаўнасьці. Назва ВКЛ можа прысутнічаць ў разгорнутым назове Рэспублікі Беларусь. Існуе мэтадалогія, якая не пярэчыць правілам. Гэта магло быць ажыцьцёўлена ўжо ў 1994 годзе, калі б не адбылася трагедыя пераняцьця ўлады прамаскоўскімі сіламі і ўсталяваньня рэжыму ўнутраннай акупацыі.

    Нацыянальнае афармленьне Беларусі прысьпешылі Сусьветная вайна і лявацкі пераварот у Расеі. 9-га сакавіка 1918 года аб’яўлена аб стварэньні Беларускай Народнай Рэспублікі. 25-га Сакавіка аб’яўлена аб Незалежнасьці БНР.

    Адбылося! Сталася насуперак немцам, Антанце і Расеі. Беларуская нацыянальная ідэя засьведчыла сваю моц і пэрспэктыву. Поўнай перамогі, аднак, яшчэ не дасягнулі, бо ва ўмовах акупацыі не ўдалося стварыць паўнавартасную дзяржаўную ўладу і, галоўнае на той час, -- не пасьпелі стварыць моцную беларускую армію. Вынік – расейска-бальшавіцкая акупацыя і наступны падзел тэрыторыі Беларусі паміж Масквой і Польшчай. Але нішто, ніякія ахвяры, расстрэлы, гулагі, Курапаты, ніякая ахвярная кроў, ніякія пагрозы не змаглі ўжо спыніць Беларусі. Нацыянальная ідэя палітычна моцна засьведчыла пра сябе. Далейшы шлях мусіў быць толькі да перамогі.

    Расейская акупацыйная палітыка па вынарадавеньні і русіфікацыі Вялікага Княства пацярпела каласальную і нечаканую паразу там, дзе імпэрцы не спадзяваліся. У рускай фразеалогіі гэта называецца «за что боролись – на то и напоролись».

    Пасьля антыцарскай рэвалюцыі 1905 года руская жандармэрыя і ахоўка пачынае ўжываць у барацьбе супраць беларусаў тэхналягічныя мэтады. Адзін зь іх – стварэньне царскай агентурай квазі-беларускіх аоганізацыяў з мэтай заблытаць беларускі рух і накіраваць яго асобныя плыні ў прарасейскае рэчышча. Тыповы прыклад «Белорусское общество» ў Вільні і ягоны ворган (контра «Наша ніва») – «Белорусская жизнь». Агентура паўтарала многія нацыянальныя палажэньні беларускага руху, але базавала сваю псэўдаідэалёгію на рускай мове. Лапідарна тое гучэла так: «Мы за Белоруссию, но против белорусского языка».

    Праз сем гадоў авантура абанкроцілася. Імпэрцы зразумелі, што лепш ім пра «белоруссию» ўвогуле памаўчаць. Газэта стала назаыацца «Северо-Западная жизнь», расейская антыбеларуская палітыка перайшла на пазыцыі «заходнерусізму».

    Назіраючы ўвесь час і па сёньняшні дзень падрыўную дзейнасьць расейскай лубянскай агентуры і рускай шавіністычнай прапаганды супраць Украіны і Беларусі, бачым стандартныя прыёмы іхнай інфармацыйнай вайны: ілгаць і ахайваць нацыю, незалежнасьць, мову, гісторыю.

    Лубянка прафэсійна выкарыстоўвае асаблівсьці маргінальнай мэнтальнасьці ў некаторых людзей – фантомную падмену рэчаіснасьці гістарычнымі паняцьцямі тыпу крывічоў, арыяў, яцьвягаў, ліцьвінаў, паганцаў і т. п. Мэтадалогія нікчэмная, але мэта лубянскай дзейнасьці тут канкрэтная – засьмечваньне ўяўленьняў грамадзтва і ськіраваньня ўсяго гэтага «тролінгу» супраць Беларусі і Беларускай нацыі.

    У дакладзе на стагоддзе БНР я асабліва адзначыў абставіны, у якіх адбываўся Першы Усебеларускі Кангрэс у сьнежні 1917 года і наступнае аб’яўленеьне незалежнасьці краіны ва ўмовах нямецкай акупацыі. Абставіны сьведчылі, што Беларуская ідэя захапіла шырокія масы насельніцтва, інтэлігенцыі, моладзі і жаўнераў на фронце. Падтрымка была моцная. Ідэалы дасягнулі грунту.

    Далейшая катастрофа – расейская акупацыя, падзел краіны і генацыд насельніцтва была зьвязана найперш з агрэсіяй рускага бальшавізму і з геапалітычнымі абставінамі ў гэтай частцы Эўропы.

    Тым часам беларускі рух быў бы на той час больш моцны і, магчыма, удалося б не дапусьціць бальшавіцкай акупацыі, калі б палітычныя сілы, якія яго апанавалі, не былі б левага сацыялістычнага кшталту. Праўда, на той час выбар быў невялікі. Вастрыё палітычнай барацьбы супраць маскоўскага царызму палягала тады ў сфэры фальшывых сацыялістычных ідэй. Яны былі дыямэтральнай альтэрнатывай імпэрскаму “самадзяржаўю, праваслаўю і народнасьці” (чытай – шавінізму).

    Тым часам Расея бальшавіцкая аказалася для Беларусі яшчэ больш небясьпечнай і вынішчальнай, чым Расея царская. Гістарычны вопыт даказаў і працягвае даказваць, што любая Расея ці то царская, ці то бальшавіцкая, ці крымінальна-гэбісцкая ёсьць небясьпечнай для чалавецтва. Гэта абсалютнае рэліктавае зло, якое не павінна існаваць.

    Супрацьвага гэтаму злу існуе моцная і надзейная. Для нас, беларусаў, -- тут ёсьць якраз ідэалы 25 Сакавіка 1918-га і перамога 25-га Жніўня 1991-га: Беларуская нацыянальная ідэя, Беларуская нацыянальная незалежная дзяржава, Беларуская мова, Беларуская салідарнасьць і Беларуская свабода.

    Гэтыя ідэалы ў 1988 годзе ўзьняў Беларускі Народны Фронт, які рэальна дамогся перамогі Беларускай нацыянальнай ідэі. 25 Жніўня 1991 года Беларусь стала незалежнай дзяржавай, якую прызнаў увесь сьвет.

    Нявырашана было, аднак, пытаньне ўлады. Гэта прывяло да фатальных вынікаў – да ўмяшаньня Расеі ва ўнутраную палітыку Беларусі, прывядзеньне да ўлады прарасейскіх стаўленікаў, ажыцьцяўленьне празь іх антыбеларускай палітыкі, накіраванай на разбурэньне Беларускай нацыі.

    Мы, беларусы, ужо чвэрць стагоддзя перажываем гэты цяжкі час і той стан, на які аказалася здольнай Расея ў змаганьні супраць нашага нацыянальнага існаваньня. Але мы церпім гэты час у становішчы нацыі і сувэрэннай дзяржавы. Галоўным пытаньнем для нас ёсьць пытаньне зьмены ўлады і абароны незалежнасьці краіны. Гэта ўзровень, які даў нам 25 Жнівень. Гэты ўзровень непараўнальны з нікчэмнымі магчымасьцямі БССР. Але рэалізаваць нашыя нацыянальныя магчымасьці мы зможам толькі абапіраючыся на Беларускую ідэю, на ідэалы 25 Сакавіка, на дасягненьне незалежнага Жніўня.

    Слава Айчыне!


    23 сакавіка 2019 г.                              Зянон ПАЗЬНЯК







    Posted Apr 8, 2019, 12:10 PM by Адміністратар Навін
  • ПАПЯРЭДЖАНЬНЕ АБ ПРАВАКАЦЫІ

    Зьвяртаю ўвагу на дзеяньні агентуры і правакатараў у сувязі з абаронай Курапатаў. Яны пачалі клікаць людзей (якіх зьбіраецца яшчэ няшмат) на плошчу Свабоды, каб маліцца там, бо там, як яны кажуць, "будзе больш людзей і Бог лепш пачуе, чым тут, у Курапатах". Гэта блюзьнерства. Пільнаваць Курапаты трэба ў Курапатах, а не ў цэнтры Менску, дзе рэжым будзе мець падставы разагнаць і арыштаваць людзей. Нельга паддавацца на правакацыі запісных "гапонаў".

    Тут праглядаецца, паўтораная шматкроць, мэтадалёгія зьнішчэньня грамадзкага руху ў самым пачатку. Задача правакатараў вывесьці людзей з тэматычнай зоны – Курапатаў (дзе маральная сітуацыя на баку грамадзкасьці) у іншае тэрытарыяльна не зьвязанае з курапацкай тэматыкай месца і падставіць пад рэпрэсіі рэжыму, дзе пазыцыі улады мацнейшыя. Так было ўжо ня раз. Не паддавайцеся на гапонаўшчыну.

    Зьбіраймася ў Курапатах. Будзьма салідарныя. Нас шмат. Гуртуйма сілы сьвятла. Д'ябал мусіць быць пакананы. Будучыня -- для Беларусі.

    5 красавіка 2019 г.                  Зянон Пазьняк

    Posted Apr 5, 2019, 7:24 PM by Адміністратар Навін
  • АБАРОНІМ КУРАПАТЫ -- АБАРОНІМ БЕЛАРУСЬ

    Загад на зьнішчэньне крыжоў у Курапатах у час Вялікага посту аддаў асабіста Лукашэнка. Як звычайна -- загад у абход закону. Гэта акт сатанізму. Пяройдзена мяжа. Парушана непарушнае.

    Народны Мэмарыял Курапаты -- гэта ёсьць сімвал народнай трагедыі Беларусі. Варвар замахнуўся на яго зьнішчэньне. Таймер уключаны. Кожная секунда адлічвае ягоны час. Пяройдзены рубікон.

    Цяпер кожны дзень людзям трэба быць у Курапатах. Кожны дзень пасьля працы можна прыехаць на 19.00 да Крыжа Пакуты, абмяняцца інфармацыяй, сказаць малітву паўтарыць патрабаваньні. Яны такія:

    1. Вярнуць і паставіць на месца крыжы, выламаныя 4-га красавіка.

    2. Не перашкаджаць вольнаму доступу людзей у Курапаты і ўстаноўцы крыжоў памяці.

    3. Ліквідаваць незаконна збудаваны забаўляльны рэстаран "Поедем-поедим" у ахоўнай зоне Народнага Мэмарыялу Курапаты.

    Кожную нядзелю а 14-й гадзіне трэба зьбірацца на "Галгофе" Народнага Мэмарыялу Курапаты на вялікае маленьне, абмен думкамі і Крыжовы шлях. Несьці з сабой крыжыкі і крыжы дзеля сьведчаньня памяці аб генацыдзе продкаў.

    У Курапатах мусіць быць пастаянная прысутнасьць людзей, каб сьвятое месца не апанавалі бесы.

    Зьвяртаю ўвагу таксама на падкопы агентуры і правакатараў. Яны пачалі клікаць людзей на плошчу Свабоды, каб маліцца там, бо там, як яны кажуць, "будзе больш людзей і Бог лепш пачуе, чым тут, у Курапатах". Гэта блюзьнерства. Пільнаваць Курапаты трэба ў Курапатах, а не ў цэнтры Менску, дзе рэжым будзе мець падставы разагнаць і арыштаваць людзей. Нельга паддавацца на правакацыі запісных "гапонаў".

    Зьбіраймася ў Курапатах. Будзьма салідарныя. Нас шмат. Гуртуйма сілы сьвятла. Д'ябал мусіць быць пакананы. Будучыня -- для Беларусі.

    5 красавіка 2019 г.                             Зянон Пазьняк 

    Posted Apr 6, 2019, 7:20 AM by Адміністратар Навін
  • ПАДОНКІ

    (Замалёўкі з відэараду)

    На "Юцюбе" зьмешчана відэа пра падонкаў у Курапатах. (https://www.youtube.com/watch?time_continue=1&v=chwEYvnDK1w ). На трактары пад выглядам трактарыста сядзіць "нагленькі" гэбісьцік у чорных аклярах. Ля руйнавальшчыкаў крыжоў стаіць Ніна Багінская зь Беларускім сьцягам і дыскутуе са спраўцамі, сароміць іх. Да трактара падыходзіць палкоўнік нібыта міліцыі і дае знак гэбісьціку рукой. Трактарыст-гэбіст "понял" і тут жа ўключае гучную вясёленькую музычку ды запальвае цыгарэтку. Журналісты абураюцца кашчунствам. Гэбісьцік -- нуль увагі. Багінская праходзіць міма трактара, спыняецца перад камэрай і пачынае даваць у косьці падонкам з музыкай на могілках. Палкоўнік ацэньвае сітуацыю і незаўважна дае знак рукой трактарысту-гэбісту. Музыка спыняецца.

    Вось што робіцца цяпар у Курапатах -- скокі гэбоўскіх бесаў на касьцях забітых. Іх нават у робы рабочыя апранулі.

    Дарэчы добра б ведаць прозьвішча падонка-палкоўніка. Ато схаваецца потым.

    Пятніца, 5-04-2019.                  Зянон Пазьняк

    Posted Apr 5, 2019, 10:43 AM by Адміністратар Навін
  • Беларусь у небясьпецы

    Людзі Беларусі.

    Акупацыйны рэжым па загаду Лукашэнкі і патрабаваньні Масквы пачаў зьнішчаць Народны Мэмарыял Курапаты. Расейскія нашчадкі бальшавіцкіх бандытаў, якія забілі сотні тысячаў мірных грамадзянаў Беларусі, хочуць цяпер схаваць злачынствы, зьнішчыць народную памяць пра генацыд і магілы расстраляных людзей. Сёньня яны прыехалі ў Курапаты з тэхнікай, на машынах са схаванымі нумарамі, ачапілі Мэмарыял міліцыяй і пачалі ламаць крыжы над магіламі і па пэрымэтру магільніка ды вывозіць іх у невядомым кірунку. На раніцы яны ўжо пасьпелі выламаць 70 з тысячы мэмарыяльных крыжоў. Разбуралі ноччу. Гэта адкрытая вайна супраць памяці беларускага народа.

    Зьвяртаюся да ўсіх, у каго жывыя душы, ідзіце ў Курапаты на абарону Народнага Мэмарыялу. Зьбірайцеся там. Хай будзе вас шмат. Зьвяртаюся да каталіцкіх вернікаў Касьцёла і праваслаўных беларусаў, да евангельскіх хрысьціянаў і габрэяў, чый помнік варвары рэжыму апаганілі ў Курапатах. Баронячы Курапаты мы баронім Бацькаўшчыну Беларусь.

    Ворагі чалавецтва распачалі адкрытую вайну супраць народнай памяці пра генацыд. Пачалася гэтая адкрытая вайна пад непасрэдным наглядам здрадніка Народа пракладкай дарогі праз Курапаты, пабудовай ўвесяляльнага рэстарана ў ахоўнай зоне Народнага Мэмарыяла, і цяпер -- зьнішчэньнем памятных крыжоў. Наступны этап вайны варвараў -- агараджэньне сеткай тэрыторыі магільніка, забарона доступу людзям на тэрыторыю Мэмарыяла і поўнае зьнішчэньне ўсіх памятных крыжоў над магіламі расстраляных. Чарговы этап -- зьнішчэньне ўсіх масавых магіл і фалсіфікацыя гісторыі.

    Зьвяртаюся таксама да маладых, што нарадзіліся ў задушлівай атмасфэры антынароднага рэжыму, да тых -- у каго жывыя душы. Ідзіце на абарону Крапатаў. Будзьце там. Запамінайце і фатаграфуйце абліччы злачынцаў і выканаўцаў злачынства, запісвайце іхныя прозьвішчы, пасады і нумары машын, фіксуйце злачынства, не давайце яго рабіць. Усе яны, што апаганьвалі і зьнішчалі Курапаты будуць пакараныя. Бог не пакіне Беларусь, калі мы адгукнемся і пастаім за сябе. Тыя, што паднялі руку на магілы расстралянага народа, тыя, як некалі камуністы, знойдуць свой канец.

    Слава Айчыне! Жыве Беларусь!

    4 красавіка 2019 г.                                 Зянон Пазьняк

    Posted Apr 4, 2019, 7:44 AM by Адміністратар Навін
  • Зянон Пазьняк: Нацыянальная заканамернасьць утварэньня Беларусі на месцы ВКЛ. Прамова на сьвяткаваньні 101-й гадавіны стварэньня БНР.
    Зянон Пазьняк: Нацыянальная заканамернасьць утварэньня Беларусі на месцы ВКЛ. Прамова на сьвяткаваньні 101-й гадавіны стварэньня БНР.
    https://www.youtube.com/watch?time_continue=4&v=RHIjzQnLdLA&fbclid=IwAR04HiUOKjDpw30Bzg6bp9PJLNbUfNvotN039KQVKIOrWxp1AogFCQ_YDM4 

    Posted Mar 26, 2019, 5:47 PM by Адміністратар Навін
  • Час, калі насарогі добра пахнуць

    Ужо ў 70-х гадах мінулага стагоддзя Масква была пераканана, што зь Беларусяй яна расправілася, і беларуская нацыя больш не падымецца. Тады перасьледвалі беларускую інтэлігенцыю, пазбаўлялі працы, цягалі на допыты ў КГБ, каб прышыць справу. Мне на тых допытах адкрыта казалі, што Беларусі ўжо няма і ня будзе. Яны сьвяткавалі (як яны меркавалі) нашу сьмерць.

    Стварэньне Беларускага Народнага Фронту, адкрыцьцё Курапатаў і незалежнасьць Беларусі стала для лубянскіх стратэгаў Масквы поўнай нечаканасьцю.

    З паразы ў 80-90-х Масква зрабіла высновы. Задачай яе стала ўсё вярнуць, як было: ліквідаваць Беларускі Народны Фронт, палітычна зьнішчыць, скампрамэтаваць, зганьбіць носьбітаў “Адраджэньня” і саму ідэалёгію нацыянальнага Адраджэньня.

    На працягу апошніх 25 гадоў такая расправа часткова адбылася. У 1995 годзе сп. Шэйманам быў створаны “эскадрон сьмерці” на чале з Паўлічэнкам, дзеля фізычнага зьнішчэньня палітычных праціўнікаў рэжыму. Першым мусілі забіць кіраўніка БНФ. Пра гэта я быў папярэджаны прыхільнай асобай з дзяржаўных структур. Забойства не адбылося. Тым часам былі забітыя іншыя (В. Ганчар, Ю. Захаранка і інш.).

    Усе Дэпутаты Незалежнасьці (дэпутаты Апазыцыі БНФ у Вярхоўным Савеце 12-га скліканьня) былі пазбаўлены працы і магчымасьці дзяржаўнага сацыяльнага забясьпячэньня. Пастаянна вялася прапаганда па іх дыскрэдытацыі і маральным прыніжэньні.

    Улічваючы такое становішча, мы, Дэпутаты Незалежнасьці, на сваім сходзе за мяжой прынялі рашэньне ўстрымлівацца ад крытыкі адзін аднаго, што б ні здарылася, каб не даваць нагоды рэжыму для ахайваньня справы Незалежнасьці.

    У 1999 годзе пры ўдзеле КГБ і нямецкай выведкі (Ганс Вік) быў расколаты Беларускі Народны Фронт і створана “дэмакратычная” апазыцыя, фінансаваная з Захаду. Прытым паступленьне заходніх фінансаў кантралявалася КГБ. На гэтыя ж грошы, дзякуючы кантролю, фінансавалася гэбоўская агентура ў “дэмапазыцыі”. Галоўная задача, якая ставілася немцамі і «схавана») Лубянкай перад “дэмапазыцыяй”, -- садзеяньне інтэграцыі Беларусі з Расеяй.

    У 2010 годзе “дэмапазыцыя” была практычна ліквідаваная “за ненадобностью” (спынена заходняе фінансаваньне).

    Была створана новая “апазыцыя” з кадравых функцыянэраў пад назвай “говори правду”. На падстаўнога “лідэра” новага гэбоўскага фантома быў запрошаны вядомы паэт-патрыёт Ул. Някляеў (які пагадзіўся). Фінансаваньне ішло з Захаду, але зразумела, што гэта былі грошы Масквы. Афёра скончылася ў 2010 годзе пагромам усіх апазыцыйных сілаў у Беларусі і фактычнай ліквідацыяй грамадзянскай супольнасьці.

    Наша партыя КХП-БНФ і я асабіста імкнуліся прадухіліць катастрофу і паўплываць на Някляева, на ягоныя дзеяньні ў выбарчай кампаніі. Але ён нічога не зразумеў.

    На сёньняшні дзень з удзелам узурпатара ўлады і КГБ фармуецца ўжо трэцяя падстаўная “апазыцыя” з людзей, раней вядомых і патрыятычна настроеных. Галоўная мэта рэжыму ў стварэньні гэтай чарговай “апазыцыі” – кампрамэтацыя беларускай ідэі і беларускага Адраджэньня. Таму прадугледжана, што гэтая апазыцыйная публіка будзе кантактаваць з рэжымам, казаць яму пра сувэрэнітэт, культуру і незалежнасьць. Рэжым будзе ківаць галавой, абяцаць, спасылацца і т.п. У выніку Масква быццам бы будзе нэрвавацца, што ўзурпатар і “апазыцыя” “аб’ядноўваюцца” дзеля абароны сувэрэнітэту. Захад будзе бачыць, што нарэшце, узурпатар і “апазыцыя” ўступілі ў стан перамоваў (наперадзе яшчэ прыдумаюць “круглы стол”). А беларусы павінны ўбачыць, што людзі, якія пазыцыянуюць сябе як беларускія патрыёты, за мову ды за культуру, людзі гэтыя гатовыя абдымацца з суб’ектам, які зьнішчыў, скалечыў маладосьць беларускай незалежнасьці, апаганіў беларускую нацыю, зьняважыў беларускі народ, гандлюе сувэрэнітэтам, расстралянай памяцьцю народа, прадаў нацыянальныя інтарэсы Маскве і круціцца перад ёй, хлусячы ўсім.

    Маніпуляцыя тут класічная – люді павінны ўбачыць, што гэтыя беларускія “змагары” такія ж фальшывыя, як і рэжым. І, маўляў, ўсё, што стаіць за іхняй фразэалогіяй – таксама фальшывае, бо яны такія ж бяспрынцыпныя, як і ўлада.

    Гэта той выпадак, калі нельга набліжацца да цмока, які сьмярдзіць і цягне ў абдымкі. Але тут, відаць, ужо, як у Іянэску, – насарогі пачынаюць добра пахнуць.

    Некаторыя прыдворныя нэаапазыцыянэры ўжо заявілі, што ідуць на выбары “прэзыдэнта” і будуць дамагацца “рэальнага” дзьвюхмоўя ў краіне. Вопыт у беларусаў тут такі вялікі, што нават вожыку вядома, што дзьвюхмоўе – гэта мэтад русіфікацыі і ліквідацыі беларускай мовы, накінуты Масквой. Прыдворная “апазыцыя” хоча тое дзьвюхмоўе “штурхаць”.

    Колькасьць нэаапазыцыянэраў вакол адміністрацыі ня больш за 7-8 асобаў. Ня буду называць іхных прозьвішчаў. Яны на віду. Астатнія праявяцца самы. Увогуле я б не парушаў пакуль што гэтай тэмы, калі б не экстраардынарная падзея, якая зьбянтэжыла многіх.

    Пэрыядычна (асабліва пасьля чарговых саступак Маскве) узурпатар наладжвае сямігадзінныя адказы на пытаньні падабранай грамадзкасьці. Гэтыя адказы, размовы, выказваньні ніколі нічога ня значаць (ня значылі) і ня маюць значэньня. Тут словаблудства, перамешанае з кашчунствам і хлусьнёй, з мэтай надурыць людзей, якія вераць словам (а не справам).

    Згодна з задачай стварэньня “прыдворнай” апазыцыі, адміністрацыя ўзурпатара запрасіла на слуханьне некалькі Дэпутатаў Незалежнасьці. Два зь іх прышлі. Узурпатар пастаянна спасылаўся на іх прысутнасьць. Але самае дрэннае здарылася потым. Яны з захапленьнем пракамэнтавалі ўбачаную пашляціну. Вось што сказаў адзін зь іх:

    Я ўпершыню на такім паседжаньні і, канешне, не чакаў, што Аляксандр Рыгоравіч столькі ўвагі зьверне на мяне. Я вельмі ўражаны сустрэчай. Мне было вельмі цікава”.

    Вось што сказаў іншы: “Я быў проста ў захапленьні ад таго, што чуў і бачыў. Я магу параўнаць хіба з тым, як было, калі я (?) абвяшчаў нашу незалежнасьць, і цяпер, праз 25 гадоў паўтарылася тое, што было”.

    Гэта жахліва. Можна было б зразумець такую лісьлівасьць, калі б яны ўступілі ў калабарацыйныя дачыненьні з рэжымам, калі б ім надалі пасады міністраў, ці хаця б паабяцалі. І тады б яны, магчыма, спадзяваліся б рэалізаваць свае магчымасьці. Тут жа яны пачулі толькі пустыя словы ад суб’екта, які паталагічна ілжэ, і якому ні ў чым ня можна давяраць. І яны тое цудоўна ведаюць.

    Выказваньне аб “захапленьні”, як тады, калі абвяшчалася незалежнасьць, і што «цяпер, праз 25 гадоў, паўтарылася тое, што было», (?) -- увогуле неадэкватнае. Aле чаму яно прагучэла?

    Ужо стала мэмам шчымлівае выказваньне Пётры Садоўскага аб тых днях, калі дасягнулі незалежнасьці, і калі “мы былі гістарычна шчасьлівымі”. Моцна сказана і дакладна.

    Неадэкватная фармулёўка са сходу ўзурпатара аб “захапленьні”, як тады, калі абвяшчалі незалежнасьць, і што цяпер, у час гаварэньня ўзурпатара, “праз 25 гадоў паўтарылася тое, што было”, мае ўскоснае тлумачэньне.

    Ня трэба ламаць галаву над зьместам гэтай незразумелай фразы, бо тут тэхналёгія зьнішчэньня і дэвальвацыі крылатага выразу аб тым, калі людзі былі “гістарычна шчасьлівымі”.

    На жаль, яно такое ёсьць. Я ня першы год у палітыцы і ведаю, як тое робіцца. Чаму такое гучыць, калі можна было хоць бы проста памаўчаць?! Зрэшты, магчыма, фраза прагучэла міжвольна, так склалася ад жаданьня арыгінальна выказацца, але зьмест не мяняецца.

    Хацеў бы папярэдзіць заежджаны фальшывы штамп, які часам гучыць, што, маўляў, дзеля шчасьця Беларусі нехта гатовы супрацоўнічаць нават з д’яблам. Д’ябал ня будзе супрацоўнічаць. Яму дастаткова лісьлівых слоў ад былых апанэнтаў, каб зганьбіць іх перад людзтвам і выплюнуць, сьмяючыся.

    У палітыцы ёсьць існасьці, важнейшыя за выгаду і прагматыку. А ў міжчасьсі трэба чытаць вялікага Быкава, каб не прышлося, крый Божа, пад шыбеніцай выбіваць табурэтку з-пад ног свайго ашуканага народа. А было. Было ў гісторыі. На жаль, было.

    23 сакавіка 2019 г.                                             Зянон ПАЗЬНЯК











    Posted Mar 26, 2019, 5:02 PM by Адміністратар Навін
  • ВОРАГІ ЧАЛАВЕЦТВА РЫХТУЮЦЦА ДА ВАЙНЫ СУПРАЦЬ НАС

    (Сакавіцкі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

    23 сакавіка ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”, -- “Час, калі насарогі добра пахнуць”.

    Выступілі сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Усе адзначылі, што Расея накіроўвае вялізныя рэсурсы на падрыхтоўку да паўнамаштабнай вайны супраць народаў і незалежных дзяржаваў. Самы крамлёўцы не хаваюць сваіх намераў бамбаваць, забіваць і захопліваць. Самай верагоднай першай мэтай маскоўскай агрэсіі зьяўляецца Украіна. Ня выключана, што Масква паспрабуе выкарыстаць тэрыторыю Беларусі ў якасьці плацдарма для агрэсіі, а магчыма, што захоча пакарыстацца і нашай арміяй. У сувязі з гэтым неабходна разгарнуць па ўсёй краіне кампанію салідарнасьці з народам Украіны, які ваюе за сваю свабоду супраць маскоўскай імпэрыі.

    Трэба вярнуцца да нашай палітычнай практыкі, якая апраўдала сябе ўвесну 2014 года, калі Расея распачала вайну супраць Украіны. Зноў неабходна зьвярнуцца з заклікам да беларускіх вайскоўцаў не выконваць злачынныя загады і не ваяваць супраць братняй Украіны на баку агрэсара. Як і ў 2014-м, трэба тлумачыць нашым мужчынам, што нават калі іх прымусам або падманам прывязуць на фронт, то няхай яны дзейнічаюць хутка і рашуча: бяруць сваю зброю, бягуць да ўкраінскіх пазыцый з крыкам “Слава Украіне!” і пераходзяць на бок украінскіх змагароў. Нельга дапусьціць, каб Беларусь была выкарыстана Масквой у яе жудасных ваенных авантурах.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    23 сакавіка 2019 г.



    Posted Mar 26, 2019, 4:59 PM by Адміністратар Навін
  • Атракцыён «Бабіч»

    У дыпламатычнай практыцы дзейнічае шэраг правілаў, вызначаных традыцыяй, дыппратаколам і актуальным кодэксам паводзінаў. Усе ведаюць, што дыпламатыя – адна з формаў разьведкі, кожная дыпламатычная пляцоўка ў чужой краіне служыць для зьбіраньня інфармацыі, яе аналізу і перадачы ў цэнтр – сталіцу дзяржавы, пад сьцягам якой гэтая пляцоўка функцыянуе за мяжой. Ніхто, аднак, публічна не заяўляе пра гэта. А калі любому дыпламату задаць пытаньне “пра разьведку”, то ён усьміхнецца, махне рукой і скажа, што ягонай задачай ёсьць выключна наладжваньне ўсебаковых і ўзаемавыгодных адносінаў паміж дзяржавамі і народамі, умацаваньне дружбы і ўзаемаразуменьня – і ня больш таго.

    Прыгожыя прамовы, прыязныя жэсты і, як кажуць італьянцы, “complimenti, complimenti!” – вось як выглядае класічная дыпламатыя, якая зьяўляецца, можна сказаць, адным з жанраў творчай дзейнасьці. Гісторыя дыпламатыі дае шэраг проста анэкдатычных прыкладаў, калі дзеючыя асобы да канца выконвалі свае дыпламатычныя абавязкі, не баючыся падацца сьмешнымі. Калі ў чэрвені 1940 года фашыстоўская Італія аб’явіла вайну Францыі, амбасадар Італіі перадаў ноту аб гэтым французкаму прэм’еру са словамі: “Спадзяюся, што гэта будзе спрыяць наладжваньню адэкватных адносінаў паміж нашымі краінамі!” А раніцай 22 чэрвеня 1941 года ў кабінэце Молатава германскі амбасадар фон Шуленбург пасьля ўручэньня Крамлю ноты аб пачатку вайны завершыў свой кароткі спіч асабістым прызнаньнем: “Я ўпэўнены, што гэта ёсьць сур’ёзная памылка майго ўраду. Спадзяюся, што ўсё ўрэшце рэшт наладзіцца”.

    Паводзіны расейцаў, якія дзейнічаюць пад дыпламатычным прыкрыцьцём у незалежнай Беларусі, таксама засьвяціліся ў шэрагу анэкдотаў, толькі афарбоўка гэтых сюжэтаў мае надта змрочны характар. Накіраваныя ў Беларусь лубянскія дыптаварышы настолькі расслабляліся і гублялі кантроль над сабой, што часам рабілі перад прыездам у Менск такія публічныя заявы, у якіх адмаўлялася дзяржаўнасьць нашай краіны, яе культура і нават існаваньне нашай нацыі. Нават Масква не магла перакрочыць праз такі скандал, і некаторыя з прызначэнцаў у сувязі з гэтым так і не даехалі да Менску, пераведзеныя на іншыя месцы лубянскай дзейнасьці.

    Звыклай традыцыяй сталі паханскія паводзіны пры ўручэньні вярыцельных грамат галоўнаму начальніку мясцовага рэжыму. Паводле пратаколу, прынята рабіць глыбокі паклон перад першай асобай дзяржавы, а потым ветліва працягваць яму тэчку з афіцыйнымі дакумантамі. Маскоўскія дыпначальнікі ўмела нагадвалі свайму васалу, дзе ягонае месца. Яны цырыманіяльна падыходзілі да яго і бесцырымонна, без паклонаў і кніксэнаў з размаху тыцкалі яму тэчкай у жывот. Пры гэтым глядзелі на яго халоднымі вачыма, як удаў на труса. Рэжымнае тэлебачаньне не рэтушыравала гэтыя ганебныя для рэжыма сцэны. Яны сталіся нормай міжрэжымных адносінаў.

    Рознага мы наслухаліся за дзесяцігоддзі прамаскоўскага рэжыму ад расейскіх амбасадараў. У любой іншай краіне іхнія выбрыкі і агрэсіўныя паводзіны прывялі б да рэзкіх дэмаршаў існуючай улады і выдаленьня расперазаных асобаў. Тут дэмаршы былі, але ўсё штучныя, распрацаваныя агульным сцэнаром у Маскве для падману і дэзарыентацыі беларускага і міжнароднага грамадзтва. Дастаткова ўспомніць малочныя і мясныя “войны”, “адкліканьне амбасадараў для кансультацый” і г.д. У выніку расейская імпэрыя рабіла чарговыя крокі па гібрыднай акупацыі нашай краіны.

    Але такога мовэтону, які дазваляе сябе цяперашні амбасадар РФ у Менску М. Бабіч, здаецца, мы яшчэ не назіралі. Ад самага пачатку свайго прызначэньня ў Беларусь і асабліва апошнім часам ён выказваецца наўпрост, з зухаватай шчырасьцю нахабніка з маскоўскай півярні. Перш за ўсё трэба падкрэсьліць, што кожнае слова амбасадара Бабіча і агульны кантэкст ягоных заяваў груба парушаюць дыпламатычны пратакол. Калі дыпламат не трымае ў руках “царскую грамату” (афіцыйны дакумант ад свайго ўраду) і не чытае зь яе, то ён проста ня мае права рабіць “самастойныя заявы” на шэраг важнейшых тэмаў: міру і вайны, тэрытарыяльнай цэласнасьці і дзяржаўнага ладу, палітыкі і палітычных арыентацый дзяржавы, у якой ён акрэдытаваны. Проста ня можа, гэта забаронена. А генэрал Бабіч, вядомы сваёй папярэдняй біяграфіяй арганізатара палітычных і ваенных правакацый на постсавецкай прасторы (за гэта яго адмовіліся прымаць амбасадарам ва Украіне) амаль штодня падкідвае ў інфармацыйную прастору заявы пра тое, як Расея будзе бараніць Беларусь у будучай вайне, як яны будуць стаяць на варце нашага сувэрэнітэту. Пра ўсё гэта спачатку, прынамсі, павінны былі б афіцыйна папрасіць Маскву беларускі народ і беларускі ўрад (калі б такі быў у наяўнасьці). Але нават тады Бабіч мог бы агучваць толькі крамлёўскія заявы. Усё гэта выклікала адэкватныя, здавалася б, рэакцыі ў прэсе наконт таго, што “мы яму не рэгіён Расейскай Фэдэрацыі, што ён сабе дазваляе!”. А потым дайшло да таго, што бальшыня рэжымных і так званых незалежных СМІ адмовіліся прыслаць сваіх рэпарцёраў на прэс-канфэрэнцыю, якую М. Бабіч даваў з нагоды 5-годдзя расейскай акупацыі Крыма. Гэта быў іхні “пратэст” супраць заяваў М. Бабіча і палітыкі Расеі.

    У той жа час рэжым рэгулярна падкрэсьлівае на фоне Бабічавых выступаў сваю ролю абаронцы беларускага народа і сувэрэнітэту нашай дзяржавы. Фальшывы патэрналізм лукашыстоўскай каманды набывае часам кур’ёзныя формы. Падчас візыту ў Польшчу вышэйшыя прадстаўнікі каманды наведалі магілы ахвяраў антыбеларускага тэрору 1940-х гадоў на Беласточчыне, вянкі ўскладалі і заявы рабілі. Ніколі раней яны гэтымі ахвярамі не цікавіліся ды й цяпер выкарысталі іх як палітычную кан’юнктуру. Няма веры ў шчырасьць тых, хто арганізоўвае цяперашні працэс зьнішчэньня беларускай нацыі і нашай дзяржавы. Пару разоў яны фыркалі і адрасна на М. Бабіча. І выглядала гэта настолькі ж абсурдна.

    Зьбіраючы гэтыя дэталі ў адну карціну, можна зрабіць выснову, што перад намі разгортваецца “deception operation” – падманная апэрацыя гібрыднай вайны. Кінуўшы перад нашым грамадзтвам інфармацыйную прыманку, маскоўскія арганізатары антыбеларускай вайны у той самы час праводзяць чарговую спэцапэрацыю супраць Беларусі за кулісамі, без якіх-кольвечы заяваў, эфэктных прыёмаў і інфармацыйнай траскатні. Што канкрэтна робіць Масква, стане бачным і зразумелым у бліжэйшы час. Абы ня надта позна. Але можна быць упэўненымі, што адбываюцца агрэсіўныя дзеяньні, якія супярэчаць міжнароднаму праву і накіраваныя на ўмацаваньне гібрыднай акупацыі Беларусі. У рэчышчы падрыхтоўкі Масквой вялікай вайны супраць суседняй нам Украіны і ўсяго цывілізаванага сьвету спэцапэрацыя Крамля павінна напаўняць душы людзей трывогай і прымушаць рыхтавацца да абароны Айчыны.

    Аркадзь Ляхаў

    26-03-2019






    Posted Mar 26, 2019, 4:58 PM by Адміністратар Навін
  • Канфэрэнцыя ў гонар Дня Волі

    У суботу, 23 сакавіка, аб 11.30 распачнецца канфэрэнцыя, прысьвечаная Дню Волі – найвялікшаму сьвяту беларускага народа. Канфэрэнцыю арганізоўвае Кансэрватыўна-Хрысьціянская Партыя – БНФ.

    На канфэрэнцыі выступяць гісторыкі і паэты, удзельнікі нацыянальна-вызвольнага руху, сьведкі гістарычных падзей сучаснай Беларусі.

    Канфэрэнцыя адбудзецца па адрасе: Менск, Міжнародны адукацыйны цэнтр, вул. Газэты “Праўда”, 11. Ст. мэтро “Пятроўшчына”.

    Запрашаем усіх патрыётаў Бацькаўшчыны да ўдзелу ў канфэрэнцыі.


    Інфармацыйная камісія 

    Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    20 сакавіка 2019 г.



    Posted Mar 21, 2019, 10:08 PM by Адміністратар Навін
  • АБАРОНІМ НАШУ ПАМЯЦЬ І НАШУ КРАІНУ

    У чарговы раз маскоўская ўлада лезе ў Беларусь. Масква вырашыла, што пасаджаны і выкармлены ёю мясцовы рэжым падрыхтаваў глебу для канчатковай акупацыі Беларусі: крамлёўскія лічаць, што нацыянальная дэградацыя і замбаваньне беларусаў “пасьпяхова завершана”, што нашы людзі хочуць братацца з расейскім імпэрыялізмам, а значыць можна без вялікіх перашкодаў захопліваць прадпрыемствы, зямлю, маёмасьць, тэрыторыю – усё, што належыць беларускаму народу. Мэта расейскіх імпэрыялістаў палягае ў тым, каб даруйнаваць, дадушыць нашу родную мову, нашу гісторыю і нашу памяць і зрабіць з нас разгублены і пакорлівы натоўп, які будзе лёгка эксплуатаваць.

    Менавіта таму рэжымныя сілы вядуць такую шалёную атаку на Народны Мэмарыял Курапаты. Накіроўваюць вандалаў, якія нішчаць сьвятыя крыжы, наладжваюць блюзьнерскія скокі на зямлі, палітай крывёй нашых сьвятых пакутнікаў. Рэжым прыняў пастановы і законы, якія забараняюць усталяваньне крыжоў у Курапатах і рыхтуюць планы зьнішчэньня Народнага Мэмарыяла. Масква хоча ліквідаваць сьведчаньні свайго злачынства.

    Ужо больш за 30 гадоў беларусы ствараюць гэты ЖЫВЫ КРЫЖОВЫ НАРОДНЫ ПОМНІК. Людзі з усёй Беларусі і зь іншых краін нясуць і ставяць крыжы ў памяць сотняў тысяч бязьвінна забітых родных і блізкіх, у памяць больш за мільён беларусаў, вывезеных і зьнішчаных на рабскіх працах на Поўначы, у Сібіры, на Урале і ў рускіх ГУЛАГах. Курапацкія Крыжы -- гэта напамін беларусам, што галоўны наш вораг – гэта ёсьць маскоўскі імпэрац.

    Мы заклікаем далучацца да абароны нашай сьвятыні – ЖЫВОГА КРЫЖОВАГА НАРОДНАГА МЭМАРЫЯЛА КУРАПАТЫ. Трэба, каб штодня Курапаты наведвалі людзі, арганізоўвалі дзяжурствы, баранілі і даглядалі магілы і крыжы. Гэта наш народны помнік. Гэта будзе наш знак ворагу, што яму ня ўдасца паняволіць беларусаў, што беларусы будуць бараніць сваю дзяржаву, яе суверэнітэт і незалежнасьць.

    Кантакты: тэлефон +375 29 9502078 , e-mail: gdKurapaty@gmail.com 

    Ініцыятыўная група

    Posted Feb 23, 2019, 4:33 PM by Адміністратар Навін
  • КАНСТЫТУЦЫІ НЕЗАЛЕЖНАЙ БЕЛАРУСІ 25 ГОД!

                                                                            ЗВАРОТ

                    групы дэпутатаў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га і 13-га скліканьняў

                                                                  да Беларускага народа

    Шаноўныя суайчыньнікі, грамадзяне Рэспублікі Беларусь!

    15 сакавіка 1994 года Вярхоўны Савет Беларусі 12-га скліканьня пасьля вялікіх і надзвычай напружаных спрэчак, якія адбываліся на працягу амаль чатырох гадоў, прыняў першую Канстытуцыю незалежнай Рэспублікі Беларусь. Паводле зацверджанага 15 сакавіка 1994 года Асноўнага закона нашай дзяржавы былі выбраныя першы яе Прэзыдэнт, легітымны склад парляманту – Вярхоўнага Савета 13-га скліканьня, сфармаваныя новыя ворганы выканаўчай улады і Канстытуцыйны суд Рэспублікі Беларусь.

    У самым першым артыкуле нашага Асноўнага Закона зафіксаваны палажэньні, стратэгічна важныя для існаваньня ўсёй нашай нацыі цяпер і ў будучыні:

    «Рэспубліка Беларусь — унітарная дэмакратычная сацыяльная прававая дзяржава.

    Рэспубліка Беларусь валодае вяршэнствам і паўнатой улады на сваёй тэрыторыі, самастойна ажыцьцяўляе ўнутраную і зьнешнюю палітыку.

    Рэспубліка Беларусь абараняе сваю незалежнасьць і тэрытарыяльную цэласнасьць, канстытуцыйны лад, забясьпечвае законнасць і правапарадак».

    У артыкуле 18 Канстытуцыі недвухсэнсоўна вызначана:

    «Рэспубліка Беларусь у сваёй зьнешняй палітыцы зыходзіць з прынцыпаў роўнасьці дзяржаў, непрымяненьня сілы або пагрозы сілай, непарушнасьці межаў, мірнага ўрэгуляваньня спрэчак, неўмяшаньня ва ўнутраныя справы і іншых агульнапрызнаных прынцыпаў і нормаў міжнароднага права.

    Рэспубліка Беларусь ставіць за мэту зрабіць сваю тэрыторыю бязьядзернай зонай, а дзяржаву — нэўтральнай».

    Такім чынам, асэнсоўваючы сябе паўнавартасным суб’ектам супольнасьці народаў сьвету, пацьвярджаючы сваю прыхільнасьць да агульначалавечых каштоўнасьцяў, грунтуючыся на сваім неад’емным праве на самавызначэньне, абапіраючыся на шматвяковую гісторыю развіцьця беларускай дзяржаўнасьці, Вярхоўны Савет Рэспублікі Беларусь у прынятай Канстытуцыі сцьвердзіў суверэнітэт і незалежнасьць нашай дзяржавы як найвялікшую каштоўнасьць для кожнага грамадзяніна Беларусі.

    Незалежнасьць Беларусі – гэта набытак ня толькі сёньняшняга пакаленьня, але і нашых продкаў; яна таксама належыць нашым нашчадкам. Суверэнітэт краіны ня можа быць абмежаваны або скасаваны праз рашэньні любых дзяржаўных асоб і ворганаў, нават праз рэферэндум.

    Незалежнасьць і дзяржаўны суверэнітэт адкрываюць шлях да росквіту Айчыны, спрыяюць умацаваньню стасункаў нашай краіны з міжнароднай дэмакратычнай супольнасьцю народаў.

    Мы, дэпутаты Вярхоўнага Савета 12-га і 13-га скліканьняў, якія прынялі першую Канстытуцыю незалежнай Рэспублікі Беларусь і былі выбраныя паводле яе, заклікаем усіх грамадзян краіны і ўсіх суайчыннікаў за мяжой згуртавацца вакол дасягнутай Незалежнасьці нашай Бацькаўшчыны і зрабіць усё магчымае, каб на вякі захаваць і замацаваць суверэнітэт нашай дзяржавы!

    Згодна з арт. 3 нашай Канстытуцыі, «адзінай крыніцай дзяржаўнай улады і носьбітам суверэнітэту ў Рэспубліцы Беларусь зьяўляецца народ». У сувязі з гэтым мы таксама зьвяртаемся да ўсяго нашага народа з заклікам любымі канстытуцыйнымі сродкамі бараніць і адстойваць суверэнітэт, незалежнасць і дэмакратычны лад Рэспублікі Беларусь.


    Прынята сходам групы дэпутатаў Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 12-га і 13-га скліканняў.

    9 лютага 2019 г.,

     горад Менск


    УВАГА! Паводле рашэння сходу, тыя дэпутаты Вярхоўнага Савета 12-га і 13-га скліканняў, якія з розных прычын не маглі прыняць у ім удзел, могуць далучыцца да гэтага Звароту, даслаўшы да 15 сакавіка г.г. пісьмовае паведамленне пра гэта на адрас электроннай пошты: volbiel@gmail.com  



    Posted Feb 23, 2019, 4:18 PM by Адміністратар Навін
  • Дысідэнцтва ў засені імпэрыі

    У сьнежні мінулага года памерла “старэйшая праваабаронца Расеі” Л. М. Аляксеева. На пахаваньне прыехаў Пуцін. Праваабаронства ў Расеі гэта частка імпэрскай сістэмы. Пры Пуціне яно было ўключана ў сістэму спэцслужбаў. Л. Аляксеева засядала ў т. зв. Савеце па правах чалавека пры прэзыдэнце Расейскай Фэдэрацыі, шэраг удзельнікаў жалобнай цырымоніі засядаюць там дагэтуль.

    Л. Аляксеева і шэраг іншых “сымвалаў перабудовы” «фундамэнтальна» запісаны ў згаданы Савет. Яны ня выйшлі адтуль пасьля самых жудасных злачынстваў супраць чалавечнасьці, пасьля самых цынічных парушэньняў правоў чалавека, зьдзейсьненых пуцінскім рэжымам і пад кіраўніцтвам начальніка рэжыма. Пяты год ідзе ваенная агрэсія супраць Украіны, расейская авіяцыя нішчыць сірыйскія гарады і цывільнае насельніцтва, а яны ўсё засядаюць. І калі згадаць пра вынікі гэтага супрацоўніцтва з крамлёўскімі злачынцамі, то вынікаў – нуль. Яны за гады ня вызвалілі з турмы ніводнага незаконна арыштаванага, захопленага рэжымам у закладнікі, растаптанага відушчай лубянскай Фэмідай чалавека. Ніводнага! Падобна, што гэтыя людзі даўно зрабіліся “класава блізкімі” сістэме ў якой існуюць.

    Многіх зь іх мы бачылі і слухалі на канфэрэнцыях у Менску і ў іншых краінах. Яны добра валодаюць расейскай лексікай, мысьляць мэтафарычна, дзеляцца сваім жыцьцёвым досьведам. Для многіх беларусаў было цікава паглядзець на гэтыя «легенды савецкага дысідэнцтва», пра якіх праз глушылкі ў эфіры “Голаса Амэрыкі” і “Радыё Свабода” нам распавядалі ў змрочныя часы таталітарызма. Паглядзелі і паслухалі… Ніхто зь іх, ні разу ня выказаўся ў падтрымку незалежнасьці Беларусі, за нашу культуру, мову, са спагадай да нашага народа. Ніхто і ніколі. Былі толькі агульныя тэарэтызаваньні “пра дэмакратыю і правы чалавека”. Добра, што ў іх спрацоўвалі тармазы, і яны не заяўлялі таго, пра што думалі – “нет украінской націі, нет такой націі – белоруссов”. Але стрымлівацца ім было цяжка, гэта адчувалася.

    Час ад часу і вельмі пасьлядоўна “людзі-легенды” шчыра раскрывалі і раскрываюць сваю імпэрскую душу. А. Салжаніцын напісаў цэлы трактат пра тое, што Беларусь і Украіна – неад’ёмныя часткі Расеі. А. Сахараў прадставіў быў грамадзтву свой вялікі праект “Канстытуцыі Саюза рэспублік Эўропы і Азіі” (СРЭіА!). Зрабіў гэта пры раньнім Гарбачове, калі нават крамлёўцы напоўніцу рыхтаваліся да грунтоўнай рэканструкцыі імпэрыі. На канфэрэнцыі ў Львове пару гадоў таму мы сталі сьведкамі пасіянарнага сьпіча знакамітага дысідэнта С. Кавалёва, які паўтараў рэфрэнам: “И что вы так напираеце со своим украинским языком? Вот у нас в России 100 государственных языков! Учитесь!..” На канфэрэнцыі ў Кракаве беларускія ўдзельнікі падыйшлі (па наіўнасьці) пазнаёміцца зь яшчэ адным “чалавекам-легендай” А. Падрабінэкам. Масквіч прыязна ўсьміхнуўся і адразу ж выдаў рытарычнае пытаньне: “А почему это у вас в Белоруссии так угнетается русский язык в области борьбы за демократию?!..” Многія зь беларусаў дагэтуль вераць у рамантычна-рэвалюцыйны арэол вакол постаці знанага Ул. Букоўскага. Ён толькі раз выказаўся пра Беларусь. Адказаў на пытаньне беларускага журналіста пра агрэсіўныя дзеяньні Расеі, якая хоча паглынуць Беларусь у “саюзнай дзяржаве”: “Ну и что такого? -- сказаў класик, -- Вон вся Западная Европа объединяется в Евросоюз и ничего…” Прыклады можна працягваць.

    За дзесяцігоддзі Беларускага вызвольнага змаганьня расейскія праваабаронцы ні разу не падтрымалі патрыётаў, ні разу не паставілі свае подпісы пад зваротамі да міжнароднай супольнасьці дзеля вызваленьня нашых увязьненых фронтаўцаў. Ніхто і ніколі. Беларускія патрыёты даўно ўжо да іх ні з чым не зьвяртаюцца. Польскія сябры Беларусі зьвярнуліся аднойчы (па наіўнасьці) да вядомых расейскіх “людзей-легендаў” у падтрымку фронтаўца Сяргея Каваленкі, жыцьцё якога ў вязьніцы было пад пагрозай у выніку галадоўкі пратэсту. Тэмпэр амэнтны адлуп ім дала з парыжскай эміграцыі вядомая савецкая праваабаронца Н. Гарбанеўская. Яна гукнула ім рэзка: “Я не буду подписываться в пользу человека, который выступает против моей России!..” (дарэчы, тое ж самае сказала «праваабаронца-пуціністка» і Л. Аляксеева). Цяпер і польскія калегі ведаюць, што ня трэба хадзіць у гэты глухі кут.

    Зусім не выпадкова, што ў 1988-91 гг., на этапе актыўнага змаганьня за незалежнасьць падсавецкіх народаў, на міжнародныя палітычныя канфэрэнцыі зьбіраліся ўсе – ад эстонцаў да крымскіх татараў. Расейцаў не запрашалі, зь імі не было пра што гаварыць. Нават цяпер, калі ў постсавецкіх краінах зьбіраюцца міжнародныя сустрэчы вэтэранаў дысідэнцкага руху і нацыянальна-вызвольнага змаганьня, расейцаў там няма. Хаця вэтэраны сядзелі ў турмах і лягярах разам зь імі, і здавалася б, агульныя тэмы ёсьць. Але не, тэмаў няма.

    Усе даўно зразумелі самае сутнаснае і грунтоўнае. Расеец можа сто гадоў праседзець у ГУЛАГу, можа ярка і шматслоўна агулам выказвацца пра дэмакратыю, але самае галоўнае для яго – існаваньне Маскоўскай імпэрыі любым коштам, трыюмф “русского мира” і захаваньне ардынскага статус-кво на чужых захопленых тэрыторыях.

    Валеры Буйвал


    Posted Feb 23, 2019, 3:17 PM by Адміністратар Навін
  • РЭЖЫМ ЗАБАРАНІЎ НАРОДНЫ МЭМАРЫЯЛ КУРАПАТЫ. БЕЛАРУСЫ, АБАРАНЯЙЦЕ КУРАПАТЫ!

    (Выступ на лютаўскім 2019 г. Сойме КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”)

    Паважаныя сябры Сойму, вітаю Вас у Бацькаўшчыне, зычу здароўя і моцнасьці духу ў гэтым цяжкім і подлым часе.

    Наконт “подлага часу” мне ўспамінаюцца 50-я гады, калі было забаронена людзям трымаць жыўнасьць і былі забраныя ўсе пашы, далы і кудры, каб людзі ня мелі, дзе пасьвіць жывёлу і касіць. Акупанцкае цывільнае начальства хадзіла тады ўбраўшыся ў цёмнасінія галіфэ і такога ж колеру рускую “гімнасьцёрку”, падперазаную скураной шырокай дзяжкай з латуннай спражкай з пяціканцовай зоркай, а на галаве ў начальства -- цёмнасіняя ваенная шапка-грыб (цікава, недзе ж ім шылі такую форму) Зь людзьмі яны не віталіся. Але й людзі прапускалі іх міма вачэй. Паскудны быў час. Аднак, нават тады народ супраціўляўся разбурэньню цэркваў і касьцёлаў, клаліся пад тэхніку, кідаліся на міліцыю і часта адбівалі храмы і крыжы. Нават тады быў жывы дух народа і была салідарнасьць.

    Гэтыя рэфлексіі ў мяне ўзьніклі ў сувязі з пачаткам разбурэньня Народнага Мэмарыялу Курапаты і ў сувязі з сёньняшнім днём. Тады подлае начальства было ў асноўным рускае прысланае. Іхняя варожасьць не зьдзіўляла.

    Цяперашняе чынавенства – гэта асобіны беларускага паходжаньня, якія па жорсткасьці і подласьці ў дачыненьні да народа не саступяць расейцам. Здавалася б, усё зь імі зразумела, але не перастаеш зьдзіўляцца, як дробязна гадзенька і ўпарта гатовыя яны перасьледваць сваіх людзей, да роспачы, да адчаю, да ўцёкаў з краіны, да пятлі і пелькі.

    Тое ж і з Курапатамі. Дэградацыя маральнасьці і духа ў чынавенства носіць масавы характар з прычыны адмовы ад сябе, ад самаідэнтыфікацыі, ад мовы і паходжаньня. Гэта той прадукт, які быў заплянаваны сістэмай русіфікацыі. Вынік яе перад намі. Яны выканаюць усё, заб’юць сваіх дзяцей і бацькоў, калі тое загадае прамаскоўскае начальства.

    Плян разбурэньня Народнага Мэмарыяла Курапаты распрацаваны некалькі гадоў таму ў Маскве. У Беларусі праводзіцца непасрэдна праз Лукашэнку і канкрэтна – праз Савет бясьпекі, які кантралюе разбурэньне праз вертыкаль, мясцовыя ворганы ўлады, Міністэрства культуры і Таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры. Кожнае ведамства ўжо адзначылася і зрабіла сваю шкоду.

    Пачынаючы з 60-х гадоў да пачатку 90-х, я увесь час займаўся аховай помнікаў гісторыі і культуры, асабліва старога Менска. Назіраў дзейнасьць Міністрэства культуры БССР зблізу і здалёку. Я ня ведаю ніводнага факту, каб гэтае міністэрства зрабіла што-небудзь добрае для беларускай культуры. Задача яго была псаваць, разбураць і не пускаць. Такім яно засталося і цяпер, толькі бадай што яшчэ горшым. Зрэшты, уся сістэма рэжымнай улады працуе на зьнішчэньне культуры. Адны распараджаюцца – іншыя выконваюць, ды так, што гатовыя са скуры выскачыць.

    З устаноўкай так званага “памятнага знака” рэжыму (у народзе празвалі “гаргарай”) унікальны помнік генацыду ў сьвеце – Народны Мэмарыял Курапаты – забаронены. Забарона адбылася ціха, але выяўляецца ў дзікіх варварскіх учынках выканаўцаў. Напрыклад, у сьнежні быў устаноўлены памятны крыж усім загіблым у Курапатах ад народа Летувы. Праз дзьве гадзіны пасьля ўстаноўкі перад асьвячэньнем крыж быў па-варварску вырваны з зямлі (пры дапамозе тэхнікі) і адвезены ў выканаўчую арганізацыю вынішчэньня. За натуральнае дзеяньне жывога Мэмарыяла – устаноўку крыжа – узбуджана судовая справа (“не имеете права”).

    Дарэчы, нагадаю для замежнікаў пра акупацыйную сістэму штрафаў зь беларускага насельніцтва. У мінулым годзе штрафам была абкладзена амаль палова жыхароў Беларусі. Зь іх тры мільёны беларусаў змушаны былі заплаціць штраф (гэта амаль траціна насельніцтва). Штрафы, звычайна, надуманыя (гэтак жа, як і пасадкі ў турму), каб адабраць грошы. Прытым сумы непамерна вялікія. Увогуле паборы тут – звычайнае рабаўніцтва. Народ церпіць. Але нянавісьць накопліваецца.

    Прытым ўсе рабаўнічыя і ўлікова-кантрольныя дзеяньні рэжыму («дармаедзкія» камісіі, перапісы насельніцтва, штрафы і г. д.) адбываюцца ў хамскай прыніжальнай для асобы манеры, бо звышзадача такой палітыкі (гэта вось якраз тое, што распрацавана ў Лубянцы) накіравана на тое, каб зламаць волю, упэўненасьць у сабе, дух беларуса, абнізіць ягоную самаацэнку, каб ён стаў няздольны супраціўляцца, адчуў сябе няпоўнавартасным, прыніжаным і недалэнгам. Раней гэтым, звычайна, займалася руская імпэрская літаратура, выдумваючы карыкатурныя вобразы прадстаўнікоў іншых народаў. Цяпер тое стала унутраннай палітыкай русіфікаванай адміністрацыі ў Беларусі.

    Непасрэдны ўдзел у варварскай забароне Народнага Мэмарыяла прымаюць функцыянэры КГБ. Яны выконваюць розныя задачы – ад відэаздымкі людзей, якія ўстанаўліваюць крыжы, да актаў непасрэднага разбурэньня помнікаў.

    Перад Новым годам абаронцамі Курапатаў была спынена спроба невядомай асобы разбурыць лаву Клінтана. Вандал уцёк, кінуўшы кувалду. Заявілі ў міліцыю. Але міліцыя і вухам не павяла (разумеючы, што тут справа КГБ). 1-га лютага яны лаву разьбілі на кавалкі. Рэжым зрабіў выгляд, што вядзе сьледства і забараніў забіраць кавалкі лавы на рэстаўрацыю (маўляў, так трэба для сьледства). Глупства відавочнае. Але неўзабаве стаў зразумелы яго сэнс. У пачатку лютага лаву разьбілі яшчэ раз ужо на дробныя кавалкі. Тут жа ў СМІ зьявілася амаль радаснае паведамленьне, што лаву Клінтана “разбурылі канчаткова”. Выказваюцца нібыта “па-Фрэйду”.

    Але лава была і будзе. Рэшткі яе сабралі адказныя людзі нашай партыі КХП-БНФ на захаваньне і рэстаўрацыю. Мы цэнім Амэрыку і памятаем прэзыдэнта Клінтана за добрыя адносіны да Беларусі.

    Цяпер па сутнасьці зьяў. Народны Мэмарыял Курапаты – гэта жывы помнік вечнай памяці. Ён працягвае традыцыі такога беларускага помніка як Грабарка на Беласточчыне. Сутнасьць яго існаваньня ў тым, што ў адпаведныя памятныя дні (напрыклад, на Радаўніцу і на Дзяды і ў любы час) людзі нясуць і ставяць крыжы ў памяць загіблых, забітых, замардаваных продкаў. Гэта могуць быць канкрэтныя знакі аб канкрэтных нябожчыках, альбо аб агульных забітых людзях. Такім чынам, помнікам зьяўляецца сама традыцыя, якая перадаецца з пакаленьня ў пакаленьне, і памяць жыве вечна, і выяўляецца ў крыжапрынашэньні і ў крыжастаўленьні.

    У канцы 2018 г. рэжым забараніў гэтую традыцыю, устанавіўшы “гаргару” на сьвятым месцы. Адначасна праз свае нізавыя разбуральныя арганізацыі (тыпу Таварыства аховы помнікаў) і агентуру прапагандуе інвэнтарызацыю крыжоў у Курапатах, быццам бы не разумеючы, што крыжы ў гэтым Мэмарыяле зьяўляюцца рухомымі сімваламі памяці і памятнай традыцыі і не зьвязаныя з канкрэтнай асобай (сьпісы расстраляных у КГБ за сямю замкамі). Гэта тое самае, калі б інвэнтарызаваць кветкі на лузе, каб караць уласьніка за тое, што кожны дзень колькасьць кветак зьмяняецца. Але тут бюракратычная асаблівасьць мазгоў. Яны падобнае рабілі. Згаданае Міністэрства гатовае было рабіць “мартышкін труд” (нават выканаўцаў абазначыла) толькі дзеля таго, каб забараніць крыжастаўленьне, спыніць традыцыю і ўгробіць Мэмарыял.

    Урэшце, вырашылі ўвогуле не цырымоніцца, разбураць дык разбураць. 30-га студзеня гэтага года рэжымны Саўмін прыняў пастанову № 69, згодна якой забаронена ня толькі традыцыя Мэмарыялу як вечна жывога помніка, але прадугледжана яго канчатковае матэрыяльнае зьнішчэньне цягам адмеранага часу. Усё гэта сфармулявана подленька, схавана, закамуфлявана па лекалах этнацыду, прыдуманых на Лубянцы. Задача такой палітыкі – устанавіць адміністрацыйна-міліцэскі кантроль над Курапатамі, каб не пускаць туды людзей ставіць крыжы і даглядаць могілкі. Адначасна – вынішчаць Мэмарыял подлымі адміністрацыйнымі захадамі і пры дапамозе гэбісцкага крымінальнага зброду (пачалі зь летувісцкага крыжа і разбурэньня лавы Клінтана).

    Першае, што трэба зрабіць – гэта выканаць некалькі неабходных фармальных чыньнікаў. Менавіта: зьвярнуцца ў рэжымны Саўмін з прапановай зьмяніць пастанову № 69 і ўзяць пад ахову працэс народнага крыжастаўленьня Народнага Мэмарыяла Курапаты, пацьвердзіць такім чынам неад’емнае права людзей вольна ўшаноўваць знакамі, сімваламі, звычаямі і абрадамі памяць продкаў. Пастанова № 69 у цяперашнім выглядзе парушае гэтае неад’емнае права.

    Патрабаваньні, прапановы і звароты ў рэжымныя ўстановы ўлады пра парушэньні правоў, парадку, традыцыяў і законаў фармальна патрэбныя і абавязкавыя, нягледзячы на тое, што антыбеларускі рэжым нічаму ня будзе спрыяць і нічога ня стане рабіць. Тут мусіць быць сьведчаньне злачныстваў рэжыму.

    Ёсьць, аднак, магутная сіла, якая можа вырашыць шмат якія пытаньні. Гэтая сіла яшчэ не абудзілася. Але ў любы час можа абудзіцца, бо па маіх назіраньнях пастаянна адбываецца накапленьне нянавісьці. Рэжым гэтаму спрыяе ўсім, у тым ліку і пастановай № 69. Чыноўнікі ня спыняцца, такая ў іх антылюдзкая прырода.

    Ужо зафіксаваныя выпадкі, калі яны атрымлівалі кулю ў лоб ад спакойных простых працавітых людзей, бо ня ўсё можна вытрымаць. Толькі высноваў з гэтага ня робяць. Шкада, вядома. Ёсьць схаваныя жыцьцёвыя законы, паводле якіх кара немінучая. Разбурэньне Курапатаў, рэстараны, танцы на касьцях, ёрніцтва над памяцьцю, антынародныя пастановы, вандалізм – усё гэта можа выбухнуць няшчасьцем для тых, што нічога не баяцца. Чаму так адбываецца ў жыцьці, -- гэта таямніца. Але так ёсьць.

    10 лютага 2019 г.              Зянон ПАЗЬНЯК




    Posted Feb 12, 2019, 8:03 AM by Адміністратар Навін
  • Мы не дапусьцім, каб вораг зьнішчаў нашу Беларусь

    (Лютаўскі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ 

     і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

    10 лютага ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”, -- “Народны Мэмарыял Курапаты забаронены”. Старшыня прааналізаваў драматычныя падзеі вакол нацыянальнай сьвятыні беларусаў – Народнага Мэмарыялу Курапаты. Акупацыйны рэжым і ягоныя структуры, фармальна адказныя за захаваньне культурнай спадчыны і разьвіцьцё нацыянальнай культуры, на загад Масквы зьдзяйсьняюць зьнішчэньне Курапатаў. Тое, што многім здавалася немагчымым па ступені абсурда і варварства, рэалізуецца рэжымнымі асобамі розных узроўняў з вырабленым цынізмам. Улады прыкладаюць намаганьні для спыненьня і забароны народнага рушэньня – стварэньня вечнага помніка на месцы беларускай нацыянальнай трагедыі. Рэжым душыць сьветлую і гуманную нацыянальную традыцыю крыжастаўляньня, якая сама па сабе ўжо зьяўляецца культурнай каштоўнасьцю. Беларускія патрыёты ніколі не пагодзяцца з панаваньнем рэжымных у Курапацкай сьвятыні. Змаганьне за яе дапаможа скансалідаваць наш народ у барацьбе за сваю памяць, культуру, за свабоду і незалежнасьць.

    З дакладам выступіў сп. Сяргей Папкоў, намесьнік старшыні Партыі і Фронту. Ён (а таксама сябра КХП-БНФ, дэпутат Незалежнасьці сп. Сяргей Антончык) распавялі пра падрыхтоўку, правядзеньне і вынікі Сходу дэпутатаў Вярхоўнага Савета Беларусі 12-га і 13-га скліканьняў, які адбыўся 9 лютага 2019 г. Практычна ўсе дэпутаты Незалежнасьці выступілі ў абарону дзяржаўнага сувэрэнітэту і незалежнасьці Беларусі, заклікалі да згрутаваньня беларускага народа ў працы і змаганьні на карысьць нашай незалежнай і дэмакратычнай Бацькаўшчыны. Адбылася важная падзея ў працэсе кансалідацыі нашага грамадзтва ва ўмовах пагрозы з боку расейскага імпэрыялізма і здрадніцкай палітыкі існуючага рэжыма.

    Выступілі сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. У сувязі з апошнімі падзеямі ў Курапатах – дзеяньнямі вандалаў і правакацыямі з боку ўладаў – сябры запрапанавалі зьвярнуць асноўную ўвагу партыйцаў і ўсяго грамадзтва на асноўную тэрыторыю Народнага Мэмарыяла, дзе неабходна ахоўваць і бараніць магілы пакутнікаў і крыжы памяці.

    Было паведамлена, што паглыбляецца крызіс у раённых гарадах, дзе адно за адным зачыняюцца прадпрыемствы, дзясяткі тысячаў людзей застаюцца на вуліцы, а іхнія сем’і бяз сродкаў на існаваньне. Такія ж зьявы назіраюцца ў Гомелі, другім па велічыні горадзе краіны. Апошнім часам там ідзе працэс банкруцтва вялікіх прадпрыемстваў: тлушчавага камбіната і фанэрна-запалкавага камбіната (створаных яшчэ да 1917 года). Людзі праклінаюць мясцовы рэжым і яго галоўнага начальніка, многія перажываюць стрэс і крызіс безвыходнасьці. Людзей раздражняе і зьневажае кампанія супраць “дармаедаў”, выклікаюць нянавісьць новыя паборы і акупанцкія па стылю і сутнасьці дзеяньні ўладаў. Патрыётам неабходна працаваць з людзьмі, каб яны пазбавіліся ад адчаю. Грамадзтва павінна бачыць пэрспэктыву разьвіцьця і нармалізацыі менавіта праз нацыянальную салідарнасьць у супрацьстаяньні з акупанцкімі структурамі. Трэба давесьці ўсім, што беларусы ёсьць гаспадарамі на сваёй зямлі, і мы не дапусьцім, каб вораг зьнішчаў нас і нашу Беларусь.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ 

     і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    10 лютага 2019 г.



    Posted Feb 12, 2019, 7:21 AM by Адміністратар Навін
  • БЕЛАРУСКІ НАРОД ЯШЧЭ СКАЖА СВАЁ СЛОВА

    Паважаныя дэпутаты, паважаныя госьці і запрошаныя.

    Паважаныя спадарыні і спадары.

    Вітаю вас у слаўным горадзе Менску на нашай дэпутатскай асамблеі, пасьвечанай пытаньням нацыянальнага існаваньня.

    Усе праблемы беларускага грамадзтва – і культурныя, і сацыяльныя, і эканамічныя, і ўсе іншыя вынікаюць з пазыцыі кіруючай верхавіны ўлады, якая ў дачыненьні да народа і нацыі праводзіць тыповую акупацыйную палітыку. Гэтая ўлада ўспрымае народ не як вольнага творцу жыцьця ў дзяржаве, але як прадмет эксплуатацыі ў эканоміцы і аб’ект маніпуляцыі ў выбарах і палітыцы.

    Народ, практычна, цалкам адлучаны ад уплыву на ўладу. У такіх умовах патрабаваць вырашэньня народных праблем ад антынароднай улады ёсьць марны занятак. Улада ня чуе і робіць насуперак. І тым ня менш народны ціск мусіць быць і асновы для гэтага ёсьць.

    Вельмі небясьпечна тое, што ў Беларусі ўжо, практычна, вынішчана грамадзянская супольнасьць. Гэта абніжае магчымасьць супраціўленьня антынацыянальнай палітыцы і прыводзіць да дэградацыі грамадзтва. Па меры аслабленьня грамадзтва ціск рэжыму на народ павялічваецца і дасягае пачварных маштабаў. Ён не спыняецца. Пры адсутнасьці супраціўленьня ў пэрспэктыве такой сістэмы ўціску стаіць рабства і вынішчэньне людзей. У гісторыі і ў сучаснасьці мы маем такія прыклады.

    Але мы бачым таксама іншыя прыклады, калі ва ўмовах бяспраўя і дыктатуры народ уздымаўся, зьмятаў антынародную ўладу і зьмяняў свой стан да лепшага. Прыклад Румыніі, Аргентыны, цяперашняй Венесуэлы сьведчаць аб такіх магчымасьцях.

    Народ пазбаўлены правоў чужароднай уладай, заўсёды мае сваё канстытуцыйнае права на паўстаньне і зьвяржэньне рэжыму. Падкрэсьліваю, што гэтае права і дзеяньні народа законныя.

    Разуменьне такой магчымасьці надае сэнс грамадзкім пратэстам і патрабаваньням да рэжыму, каб выконваў закон і паважаў правы людзей.

    Найбольшай небясьпекай для нашага нацыянальнага існаваньня ёсьць пагроза беларускай незалежнасьці з боку пуцінскай Расеі. Вострую сітуацыю ад пачатку тут стварыў рэжым Лукашэнкі, які стаў правадніком маскоўскай вялікадзяржаўнай палітыкі. Але трэба не забывацца, што тэрытарыяльная і нацыянальна-культурная пагроза Беларусі з боку Масквы была ўвесь час (ужо амаль 500 гадоў) і будзе працягвацца пакуль існуе несвабодная Расея і яе імпэрская палітыка.

    Расейская агрэсія супраць Украіны паказала (тым, хто не разумеў), што нельга няўважліва адносіцца да расейскіх агрэсіўных тэрытарыяльных пагроз. Расея жыве ў сваім спыненым сьвеце, у “рускім міры”. Міжнародныя правілы для яе ня маюць значэньня. Яна нацэлена на экстэнсіўнае разьвіцьцё і, як у сярэднявеччы, імкнецца разьвівацца за кошт захопу новых чужых тэрыторый. У той час калі ўвесь сьвет даўно перамяніўся. Краіны разьвіваюцца за кошт інтэнсіфікацыі ўнутраннага разьвіцьця.

    Грубае, зьняважлівае для беларусаў выказваньне расейскага прэм’ера Мядзведзева ў Берасьці аб фальш-фантоме “саюзнай дзяржаве”, аб рэанімацыі гэтай авантуры, аб увядзеньні расейскіх грошай у Беларусі, агульнага суду ды мытніцы, нягледзячы на крытычную рыторыку калгаснага рэжыму ў адказ, мае ўжо адмоўныя вынікі, што пагражаюць суверэнітэту нашай краіны. Створана рэжымна-маскоўская група, якая таемна працуе ў Маскве, і выпрацоўвае новую мэтодыку так званай “інтэграцыі”. Чытай – акупацыі Беларусі.

    Пагроза для незалежнасьці Рэспублікі Беларусь рэальная і небясьпечная для беларусаў. Пачынаючы з 2014 года, ад часу нападу маскоўцаў на Украіну, я пастаянна заклікаю беларусаў рыхтавацца да абароны краіны. Агрэсія Масквы ў любой форме не павінна засьпець беларусаў зьнянацку. Ня трэба слухаць, што маскоўцы кажуць, але глядзем, што яны задумалі.

    Нягледзячы на нязгодную, зьбіўчывую рыторыку, рэжым у асобе яго начальніка ня будзе абараняць Беларусь. Сваю нянавісьць да незалежнасьці Беларусі ён выказаў у першы ж год свайго кіраваньня. Ягоныя блытаныя пасажы супраць агрэсіўных планаў Масквы абумоўленыя страхам страціць сваю незаконную ўладу, але ня клопатам пра суверэнітэт, які ён ужо часткова прадаў.

    Маючы на ўвазе канстытуцыйнае права народа да зьвяржэньня рэжыму, неабходна патрабаваць ад яго дзеля бясьпекі краіны вярнуць поўнавартасную мяжу Беларусі з Расеяй на ўсходзе краіны і ўвесьці памежны кантроль.

    Другое, што трэба патрабаваць ад рэжыму, гэта спыніць усе дзеяньні паводле незаконнай дамовы аб стварэньні так званай “саюзнай дзяржавы” Расеі і Беларусі. Незаконная дамова аб “саюзнай дзяржаве” (якая не прызнаная сьветам і дэмакратычнымі сіламі Беларусі) мусіць быць скасаваная тым, хто яе падпісаў, ня маючы на тое права і поўнамоцтваў. Беларусь павінна выйсьці з АДКБ і праводзіць нэўтральную палітыку згодна з палажэньнем Канстытуцыі.

    Ня трэба думаць і казаць, што калі рэжым прамаскоўскі, то нічога патрабаваць ня трэба, бо яго палітыка антынародная. Гэта так, палітыка антынародная. Але казаць трэба, каб ведаў, за што панясе адказнасьць, бо ў рэшце рэшт народ мацнейшы, права яго натуральнае і законнае.

    Цяпер перад пагрозай акупацыі з усходу, калі грамадзтва расцярушанае антынароднай палітыкай, зьнясіленае беззаконьнем, паборамі і непамернымі штрафамі за ўсе справы жыцьця, беспрацоўем і зьдзекамі над асобай з боку касты чыноўнікаў, міліцыі, КГБ і іншых абдзіралаў людзей, цяпер – вельмі патрэбна, каб адраджалася грамадзянская супольнасьць, мацнела народная салідарнасьць і адзінства грамадзтва.

    Лічу добрай ініцыятывай збор нашай дэпутацкай прысутнасьці, людзей, якія чуюць адказнасьць за лёс Бацькаўшчыны. Прапаную зрабіць нашу дэпутацкую асамблею пастаянным сходам і з ініцыятывы Аргкамітэта зьбірацца рэгулярна па меры неабходнасьці дзеля асэнсаваньня праблемаў і спраў нашага грамадзтва, дзяржавы, Айчыны і краіны.

    Наступнай ініцыятывай павінна стаць скліканьне народнага сходу. Настае час, калі свой лёс можа вырашыць толькі сам народ і дзеля гэтага яму неабходна арганізаваць сваю сілу. Вайна, якая пагражае нам з усходу, у цяперашніх абставінах (калі камандны склад арміі захоплены маскоўцымі) можа стаць для нас, беларусаў, толькі народнай вайной (гэта значыць партызанскай). І тады, тут, у Беларусі адвечны вораг нашага жыцьця і свабоды знойдзе вечную сваю магілу.

    Жыве Беларусь!

    Слава Айчыне!

    9.02.2019.                          Зянон Пазьняк.





    Posted Feb 12, 2019, 7:13 AM by Адміністратар Навін
  • Minsko režimas pašalino Kryžių skirto stalinistiniam lietuvių tautos genocidos aukų atminti Kurapatoje, Minsko priemiesčiuose

    Кансэрватыўна-Хрысьціянская Партыя – Беларускі Народны Фронт

    Conservative Christian Party – Belarusian Popular Front

    Minsk (Belarus)

    narodnaja-partyja.org; bielarus.net


    Minsko režimas pašalino Kryžių skirto stalinistiniam lietuvių tautos genocidos aukų atminti Kurapatoje, Minsko priemiesčiuose

    Gruodžio 27, 2018 metais baltkrievių patriotai grupuotę pastatė ąžuolų Kryžių skirto stalinistiniam lietuvių tautos genocidos aukų atminti Minsko priemiesčiuose Kurapatoje. Nuo 1937 m. iki birželio 23, 1941 m. NKVD nušovė Kurapatoje daugiau nei 250 000 žmonių, tarp jų buvo lietuviai. Nuo 1988 m. Baltarusijos žmonės sukūrė didingas Tautos Memorialas – daugiau nes 500 kryžių ant aukų kapų. Visus tuos metus režimas bandė sunaikinti kapus ir kryžius. Patriotai apsaugodavo šventovė Kurapatoje.

    2018 m. mūsų prašymą lietuvių meistras raižytojas sukūrė Kryžių skirto stalinistiniam lietuvių tautos genocidos aukų atminti su užrašu lietuviškai ir baltarusiškai -- “Nužuditiems lietuviams atminti. 1937-1941”. Šis Kryžius įrengimas gruodžio 27, 2018 metais buvo lietuvių tautos genocidos aukų atminti įamžinimo aktas. Po dviejų valandų vyriausybės pašalino Kryžių nuo kapų. Sausio 18, 2019 m. Minsko regioninį vykdomąjį komitetą ideologijos komisija pradėjo administracinį procesą prieš du asmenis, kurios gruodžio 27, 2018 metais buvo Kurapatoje, -- Yuri Belenki ir Valery Buival. Kaltinimai yra absurdiški -- “kultūros paminklo sugadinimas”. Procesas tęsiasi.

    Mes esame valstybinės vandalizmo liudininkai. Mes raginame Lietuvos visuomenę padėti mums atkūrti Lietuvos Kryžių Kurapatoje ir protestuoti prieš represijas.

    Amžina atmintis Baltarusijos ir Lietuvos tautos aukoms!

    Konservativu-Krikščionių Partija – Baltarusių Tautos Frontas, Informacijos komisija

    2019 m. sausio 19 d. Minskas

    Nuotraukos: Patriotai pastatė Kryžių, užrašas, Lietuvos Kryžius.

    Leidinius:

    https://novychas.by/hramadstva/pastavili-kryz-nanesli-szkodu-kulturnaj-kasztou?fbclid=IwAR2fW57_UaDgA7i2m2yi1wLK7Fqkns9WotoYyb_r1zf3QRwqm5GB1eUi0QE


    https://www.racyja.com/hramadstva/rezhym-perasledue-patryyotau-za-ustalya/


    https://www.svaboda.org/a/29718952.html?fbclid=IwAR1oOgJuEO_btu3Gg2YM9y3lhY9f3JEFW1kYBrWYEZgE9U10EVNteCjsUxM


    Yuri Belenki, Konservativu-Krikščionių Partijos – BTF pirmininko pavaduotojas

    Valery Buival, Konservativu-Krikščionių Partijos – BTF sekretorius

    Tel.: +375 17 281 95 81; +375 296 190 462 (Velcom)

    Tel.: +375 17 282 36 74; +375 296 332 409 (Velcom)









    Posted Jan 27, 2019, 6:02 PM by Адміністратар Навін
  • Разважаньні расейскага эмігранта

    Банда і Гундзяеў

    Перш за ўсё, трэба разумець, што Расея – гэта краіна з абсалютна бяспраўным народам, які ня мае ніякіх рычагоў ціску на сваю ўладу, ня мае дэмакратычных выбараў. І гэты народ напампоўваецца прапагандай праз тэлебачаньне. А людзі, якія больш-менш думаюць, могуць паддавацца рэпрэсіям.

    А вось што тычыцца пуцінскай вярхушкі, Крамля, банды, куды ўваходзіць нехта Гундзяеў, што называе сябе патрыярхам, то гэтая банда, зразумела, не пагодзіцца. У іх абсалютна бандыцкая псіхалогія. Яны змагаюцца за тэрыторыю, якую ў іх “адціснулі”.

    Уявіце сабе банду ў Нью-Ёрку, якая кантралюе Бруклін. І тут у яе адціснулі Бронкс. Зразумела, яны ніколі з гэтым не пагодзяцца і будуць ўсяляк спрабаваць вярнуць кантроль над тэрыторыяй.

    Таму я мяркую, што гэтая банда з Гундзяевым будзе ісьці на розныя меры і правакацыі, можа, нават гвалтоўныя дзеяньні. Пакуль што яны чакаюць. Але калі ў іх пачнуць забіраць храмы і царкоўную маёмасьць, яны пяройдуць да сур’ёзных дзеяньняў.

    Расейскія ўлады і чэкісцкая карумпаваная вярхушка РПЦ будуць спрабаваць не дапусьціць пераходу вернікаў Маскоўскага патрыярхата ў Праваслаўную царкву Украіны. Яны ўсяляк будуць перашкаджаць гэтаму: чапляцца, наладжваць правакацыі і г.д. Дарэчы, пакуль што няма адчуваньня, што гэты працэс пераходу прыходаў будзе лёгкім. Бо пакуль што абсалютная большасьць вернікаў ва Украіне фармальна застаецца прыпісанай да Маскоўскага патрыярхату. Бо гэтую бітву за сваю ўласную царкву Україна яшчэ ня выйграла. Напрыклад, у Эстоніі побач з асобнай Эстонскай праваслаўнай царквой таксама ёсьць і Эстонская праваслаўная царква Маскоўскага патрыярхату. А ва Украіне ільвіная доля вернікаў – у царкве Маскоўскага патрыярхату, а не ў незалежнай ад Масквы царкве. Так што ва ўкраінцаў яшчэ наперадзе вялікая праца, каб цалкам рэалізаваць ідэю незалежнай і самастойнай праваслаўнай царквы.

    Такім чныам, ідэю “русского міра” яшчэ нельга лічыць пахаванай. “Русскій мір” – гэта ж таксама піяраўскій і паліттэхнічналагічны брэнд, патрэбны як элемэнт “гібрыднай вайны”, у тым ліку і супраць Украіны. Вайна працягваецца, і гэты брэнд працягвае раскручвацца. Адпаведна, расейскамоўнымі ўкраінцамі яшчэ будуць працягваць маніпуляваць. Мы яшчэ ўбачым як імі будуць маніпуляваць на прэзыдэнцкіх выбарах ва Украіне.

    Скупленыя немцы

    Перш за ўсё я падзяліў бы людзей, што сімпатызуюць Расеі, і людзей, што сімпатызуюць пуцінскаму рэжыму і часта ангажаваныя ім. У Нямеччыне шмат людзей, што сімпатызуюць Расеі, але пры гэтым ненявідзяць або рэзка крытычна настроены ў адносінах да гэтага бандыцкага рэжыму, які захапіў уладу ў Расеі. Аднак ёсьць і людзі, ангажаваныя Крамлём, буйнымі расейскімі карпарацыямі і алігархамі. Асабліва шмат іх у палітычнай і бізнэсовай эліце Нямеччыны. Людзей у германскай эліце проста купляюць. Усе ведаюць гісторыю былога канцлера Шродэра, які спачатку быў куплены “Газпромам”, а цяпер яшчэ і “Роснефтью”. І такіх “шродэраў” даволі шмат. Прычым шмат іх у розных сфэрах нямецкай палітыкі і частках палітычнага спэктру.

    Калі казаць пра крайнія “правыя” сілы – “Альтэрнатыву для Нямеччыны”, то гэта абсалютна прапуцінская партыя, члены якой езьдзяць у Крым, усяляк падтрымліваюць пуцінскую пазыцыю ў Эўропе па адмене санкцый і інш. Яны ангажаваны Крамлём, і ў нямецкіх СМІ пішуць, што ангажаваны не без карысьці.

    Таксама ёсьць вялікая група “разумельнікаў” Пуціна, таксама ангажаваных Крамём, нават у партыі Мэркэль – “Хрысьціянска-дэмакратычны саюз Нямеччыны”. Асабліва шмат іх у баварскім партнёры ХДС – “Хрысьціянскім сацыяльным саюзе”, дзе ёсьць шчыльныя сувязі з расейскім бізнэсам, і шмат людзей ангажаваныя ім.

    Сярод сацыял-дэмакратаў ёсьць вялікая група на чале з Шродэрам, да яе далучаецца і былы міністр замежных справаў Габрыэль, якія таксама ангажаваныя Крамлём. Калі рухацца яшчэ “лявей” – партыя “Die Linke”, калякамуністычная партыя. Яна захоўвае традыцыйныя сувязі з Крамлём. У ёй шмат людзей, якія былі яшчэ ў “Сацыялістычнай адзінай партыі Нямеччыны”, і яны былі зьвязаны са Штазі і КГБ. Таксама там ёсьць шмат новых і маладых людзей, якія арыентуюцца на Крэмль, зноў жа, як піша нямецкая прэса, не без выгоды.

    Як бачым, нямецкае палітычнае поле вельмі актыўна інфільтравана пуцінскімі агентамі. Пра гэта пішуць многія нямецкія аўтары, у тым ліку мой сябра Барыс Райтшустэр.

    Гэта ёсьць рэчаіснасьць. І, як мы бачым па гісторыі з”Паўночнай плыньню-2”, прапуцінскае лобі ў Нямеччыне вельмі ўплывовае, і яно можа ўплываць на прыняцьце рашэньняў.

    Але, на шчасьце, ёсьць і антыпуцінскія, антыкрамлёўскія сілы ў Нямеччыне. Яны таксама ўплываюць на палітычны курс. І Мэркэль, мабыць, больш сімпатызуем менавіта ім, хаця не заўсёды паводзіць сябе пасьлядоўўна. Таму санкцыі супраць Расеі пакуль не адмяняюцца і адменены ня будуць. Прынамсі, да спыненьня пуцінскай агрэсіі на Данбасе.

    Тое ж самае тычыцца і Эўропы ў цэлым. Эўрапейскія санкцыі, нягледзячы на ўсе намаганьні і вельмі магутнае эўрапейскае прапуцінскае лобі, усё ж захаваюцца – здаровы сэнс ім не дазволіць адмяніць санкцыі да спыненьня расейскай агрэсіі на ўсходзе Украіны. Бо эўрапейскія выбаршчыкі гэтага не зразумеюць. Усе цудоўна бачаць, які гвалт робяць пуцінскія агрэсары на Данбасе і ў Крыме. Выбаршчыкі не зразумеюць, калі зараз раптам будуць адменены антырасейскія санкцыі, бо Пуцін не зрабіў і кроку насустрач Эўропе ва ўкраінскім пытаньні.

    Нагнятаньне ўра-патрыятычнай гістэрыі

    Хаця многія ў Расеі і прагаласавалі за Пуціна, выбары ў цэлым былі несапраўднымі і жульніцкімі. Таму, колькі людзей аддалі свае галасы за Пуціна ў сапраўднасьці, ня ведае ніхто. Уладзе трэба было нарысаваць, што больш за 50% выбаршчыкаў (не ад тых, хто прышоў, а ў цэлым) прагаласавалі за Пуціна, і яны зь імпэтам гэтую суму нацягвалі.

    Зараз рэйтынг прэзыдэнта пачаў падаць. Тады, перад выбарамі, увалілі кучу грошай, падкуплялі выбаршчыкаў, прадпрымалі “папулярныя меры”. А выбары скончыліся – выбаршчыкі сталі нікому не патрэбнымі, і на іхнія галовы пасыпаліся “непапулярныя рашэньні” кшталту падвышэньня пэнсійнага ўзросту, падвышэньня падаткаў і г.д. у выніку нават тыя, хто прагаласаваў за Пуціна, ачомаліся і зразумелі, што іх чарговым разам падманулі. Таму і пачаў падаць рэйтынг.

    Да якіх мэтадаў можа прыбегнуць Пуцін, каб выправіць сітуацыю? Ён ведае толькі адзін мэтад – нагнятаньне ўра-патрыятычнай гістэрыі праз тэлебачаньне і піяр. Але для гэтага будзе неабходная нейкая інфармацыйная нагода. Так, у свой час ён стварыў інфармацыйную нагоду з Крымам, потым – з раскруткай вобраза ворага ў асобе Украіны (была цэлая плынь фэйк-ньюз, усялякія “укрыжаваныя хлопчыкі” і іншае). Усё гэта ўжо не працуе, бо цяпер трэба нешта новае. Напрыклад, Беларусь…

    Ігар Эйдман

    (Ляйпцыг)

    Крыніца:https://glavred.info/chat/872-igor-eydman.html?fbclid=IwAR2maSq4baHSGo6XlK2VV6jk2qdhGO_TQSr0njmtNL2oxpeDXHWUj0Q3_ug 


    Posted Jan 27, 2019, 5:32 PM by Адміністратар Навін
  • Адміністрацыйны “працэс” за ўсталяваньне Крыжа памяці летувіскіх ахвяраў у Курапатах
            22 студзеня 2019 г. адбыўся адміністрацыйны працэс, арганізаваны камісіяй па ідэалогіі, культуры і моладзі Менскага раённага выканаўчага камітэта. На працягу працэса і пасьля яго на тэрыторыі перад будынкам Менскага райвыканкама знаходзілася некалькі групаў асобаў у цывільным, некаторыя зь іх вялі відэаздымкі, у тым ліку ў той час, калі запрошаныя журналісты вялі відэазапіс інтэрв’ю з людзьмі. Калі журналісты і грамадзяне запатрабавалі ў гэтых асобаў прад’явіць дакуманты, адразу ж прыбыў міліцэйскі патруль.
             Міліцыянты адмовіліся выконваць патрабаваньне грамадзян і правяраць дакуманты ў тых асобаў, што вялі відэаздымкі без дазволу грамадзян. Было зразумела, што тэма Курапатаў не пакінула абыякавымі ўлады, і яны забясьпечылі сябе спэцпадтрымкай і дадатковай аховай.

    Адміністрацыйная камісія праходзіла ў стылі абсурда, што выклікала сьмех прысутных у памяшканьні грамадзян, патрыётаў якія прышлі падтрымаць абвінавачаных. Усім кіравала не камісія, а сакратарка (!), якая не пісала пратакол, а заявіла, што “напіша яго потым”. Пасьля тэлефанаваньня старшыні адміністрацыйнай камісіі у памяшканьне ўвайшлі два міліцыянты і знаходзіліся там да канца працэсу. Таксама асоба, прадстаўленая як работнік райвыканкаму, праводзіла відэазапіс працэса. Супраць сп. Юрыя Беленькага, выканаўцы ў Беларусі абавязкаў старшыні КХП-БНФ, і сп. Валерыя Буйвала, сакратара Управы КХП-БНФ, былі высунуты абвінавачваньні ва ўстаноўцы “крестов”, а менавіта крыжа памяці летувісаў, расстраляных у Курапатах, без дазволу міністэрства культуры РБ.

    Сп. Беленькі, спасылаючыся на заканадаўства даказваў, што ўстаноўка крыжа на могільніку не зьяўляецца мастацкай дзейнасьцю, якая патрабуе нейкіх міністэрскіх дазволаў. Беларускі народ ставіць крыжы ў Курапатах ужо на працягу 30 гадоў, а па ўсёй нашай краіне за стагоддзі людзі паставілі і ставяць тысячы і тысячы крыжоў. Ён выказваў пратэсты супраць відавочных парушэньняў адміністрацыйна-працэсуальнага кодэксу, але камісія адхіляла іх і працягвала паседжаньне.

    Сп. Валеры Буйвал заявіў, што ня ўдзельнічаў ва ўсталяваньні “крестов”, а праходзіў у гэты час па дарозе ў Курапатах, што як сьведка пацьвердзіў сп. Ю. Беленькі. Камісія ў якасьці доказаў “адміністрацыйнага парушэньня” прадставіла пратаколы, складзеныя двума работнікамі “Лясгасу”, якія былі ў той час у Курапатах, і зробленыя імі відэаздымкі. Але абвінавачаныя заявілі, што на відэаздымках ёсьць толькі сюжэт аб тым, як людзі ідуць па дарозе ў Курапатах. Камісія не ўзяла пад увагу гэтыя заявы, адмовілася выклікаць на паседжаньне работнікаў “Лясгасу” і прыступіла да галасаваньня. Кожнаму з патрыётаў быў прызначаны штраф у 15 базавых заробкаў – 382 рублі. Было зразумела, што рашэньне аб пакараньні было прынята заранёў і не самой адміністрацыйнай камісіяй, а тымі, хто пакіраваў гэтай абсурднай дзеяй. Патрыёты заявілі, што будуць абскарджваць незаконны прысуд і зьвяртацца ў пракуратуру.

    Галоўныя высновы з гэтай падзеі наступныя. Рэжым уварваўся на тэрыторыю Народнага мэмарыялу ў Курапатах і абвясьціў тэрыторыю пахаваньняў “сваёй” не для таго, каб апекавацца магіламі і дапамагчы грамадзтву працягнуць справу ўвекавечваньня памяці бязьвінных ахвяраў расейскай акупацыі. Якраз наадварот, рэжым спрабуе зьнішчыць народную сьвятыню і разьлічвае зрабіць гэта ў некалькі этапаў. Зараз разгортваецца першы этап: перасьлед патрыётаў, якія даглядаюць магілы і ўсталёўваюць крыжы, – робіцца гэта, каб спыніць народнае рушэньне па стварэньні Народнага мэмарыялу. Таксама робіцца прэцэдэнтны выпадак: забарона ўсталяваньня крыжа ў Курапатах і выдаленьне (а, магчыма, што і зьнішчэньне) яго. Другім этапам рэжым плануе зьнішчэньне усіх крыжоў на магілах пакутнікаў (пад выглядам “належнага навядзеньня парадку”). Трэцім этапам рэжым мяркуе зьнішчэньне магіл і ператварэньне Курапатаў у парк або пабудову на гэтым месцы нейкіх будынкаў і іншых аб’ектаў.

    Беларусы не павінны дапусьціць рэалізацыі злачыннага плану Масквы, якая ўжо зьнішчыла безьліч масавых пахаваньняў ахвяраў сталінскага тэрору на тэрыторыі Расеі, а цяпер рукамі сваіх мясцовых паслугачоў распачынае зьнішчэньне Курапацкай сьвятыні. Людзі павінны ісьці ў Курапаты, каб ушаноўваць памяць пакутнікаў: ставіць крыжы на магілах, ускладаць кветкі, запальваць зьнічкі, бараніць Народны мэмарыял ад дзяржаўнага вандалізма. Імпэрыя Зла павінна пацярпець паразу ў гэтай, распаленай ёю гібрыднай бітве за нашу памяць, за нашых пакутнікаў, за сьвятыя крыжы.


    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ


    22 студзеня 2019 г.


    Posted Jan 22, 2019, 10:18 AM by Адміністратар Навін
  • Антыбеларускія ўлады распачалі адкрытую вайну супраць Народнага Мэмарыялу. Рэжым перасьледуе стваральнікаў Народнага Мэмарыялу, якія ўсталявалі тысячы крыжоў у Курапатах, за ўсталяваньне крыжа у Курапатах.

    18 студзеня ў Менскі раённы выканаўчы камітэт былі выкліканы на пасяджэньне камісіі аддзела ідэалагічнай працы, культуры і моладзі Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ, і Валеры Буйвал, сакратар Управы Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ. На іх былі складзены пратаколы ў тым, што яны “парушылі парадак і ўмовы выкананьня працаў на гісторыка-культурнай каштоўнасьці” ў Курапатах. А менавіта ў тым, што яны ўсталявалі на магілах пакутнікаў крыж у памяць расстраляных у Курапатах літоўцаў і тым самым “нанесьлі шкоду культурнай каштоўнасьці”.

    27 сьнежня 2018 г. група беларускіх патрыётаў, сярод іх Юры Беленькі, усталявалі ў Курапатах драўляны крыж на месцы даўняга крыжа памяці літоўскіх ахвяраў, які спарахнеў. Папярэдне патрыёты зьвязаліся з грамадзянамі Літвы, якія выканалі ў традыцыйным стылі літоўскага народнага мастацтва драўляны дубовы крыж і прымацавалі да яго шыльдачку з эпітафіяй “Памяці забітых літоўцаў. 1937-1941” на беларускай і літоўскай мовах. Устаноўка новага крыжа на месцы былога крыжа зьявілася актам ушанаваньня памяці пакутнікаў літоўскага народа, які разам з беларусамі пацярпеў ад генацыду падчас расейскай акупацыі. Падчас устаноўкі крыжа каля гэтага месца знаходзіліся два работнікі “Лясгасу”, яны не выказвалі ніякіх прэтэнзій да ўдзельнікаў устаноўкі крыжа і не задавалі ніякіх пытаньняў. У той самы час па цэнтральнай Крыжовай алеі Курапатаў праходзіў Валеры Буйвал, які на працягу 30 гадоў апякуецца курапацкімі магіламі і крыжамі. Ён не прымаў удзел ва ўстаноўцы новага крыжа. Аднак, на аснове фальшывых сьведчаньняў работнікаў “Лясгасу” яго таксама прыцягваюць да адказнасьці за ўдзел ва ўстаноўцы крыжа. Пасьля завяршэньня ўстаноўкі крыжа патрыёты пакінулі тэрыторыю Курапатаў. Ужо праз дзьве гадзіны ім паведамілі, што крыж у памяць літоўскіх ахвяраў зьнік. Удалося высьветліць, што гэты крыж быў выдалены з зямлі і вывезены работнікамі “Лясгасу”. Зараз ён знаходзіцца на часовых захаваньні на адміністрацыйнай тэрыторыі “Лясгасу”.

    28 сьнежня 2018 г. грамадзкі дырэктар Грамадзкай дырэкцыі Народнага мэмарыяла Курапаты Алесь Чахольскі сустрэўся з работнікамі “Лясгасу”, якія выдалілі і вывезьлі крыж, і запатрабаваў, каб яны вярнулі крыж на месца. Яны адмовіліся гэта зрабіць. І зьвярнуліся ў міліцыю па факце “нанясеньня шкоды культурнай каштоўнасьці”. Міліцыя перадала гэтую справу ў Менскі раённы выканаўчы камітэт. Пасьля сёньняшняга пасяджаньня прызначана наступнае пасяджэньне камісіі аддзела ідэалагічнай працы, культуры і моладзі для правядзеньня адміністрацыйнага працэсу.

    Такім чынам, у наяўнасьці акт сёньняшняга дзяржаўнага вандалізму на тэрыторыі пахаваньняў ахвяраў дзяржаўнага тэрору і генацыду 1930-40-х гадоў. Абсурдныя і фальшывыя абвінавачваньні высунуты супраць людзей, якія на працягу 30 гадоў стваралі Народны мэмарыял у Курапатах, ахоўвалі і баранілі яго ад спробаў зьнішчыць крыжы і магілы народных пакутнікаў. Акт дзяржаўнага вандалізма быў зьдзейсьнены прадстаўнікамі ўлады на магілах пакутнікаў і знайшоў свой працяг у незаконных дзеяньнях супрацоўнікаў міліцыі і Менскага раённага выканаўчага камітэту.

    Патрыёты будуць зьвяртацца ў пракуратуру з мэтай абскаржваньня незаконных дзеяньняў прадстаўнікоў уладаў, а таксама да міжнароднай грамадзкасьці з заклікам асудзіць вандальскія дзеяньні ўладаў на магілах пакутнікаў і незаконныя рэпрэсіі супраць патрыётаў, якія ўшаноўваюць памяць ахвяраў у Курапатах.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    18 студзеня 2019 г.

                                                                        * * *

    Што я назіраю тут і за людзьмі адтуль, гэта тое, што ў апошні час усё шырэй і шырэй нарастае нянавісьць да сатрапа і асабліва да рэжымнага халуйскага чынавенства. Я не зьдзіўлюся, калі праз нейкі час людзі ўзбунтуюцца і, так як тое было ў Слуцку ў 1967 годзе, спаляць антынародную навалач жыўём разам зь іхнымі выканкамамі. Баларусы на гэта здольныя, а халуі заслугоўваюць.

    Народны Мэмарыял Курапаты ствараўся народам пры арганізацыйнай падтрымцы КХП – БНФ амаль трыццаць гадоў. Гэта помнік жывой памяці, які вечна абнаўляецца, бо кожны беларус і кожны чалавек на Зямлі можа прынесьці сюды і паставіць крыж (альбо іншы знак) у памяць аб расстраляных. Цяпер рэжымныя чыноўнікі пачалі перасьлед людзей. І мамэнт выбралі далёкасяжны – зьнішчылі крыж ад народу суседняй дзяржавы, а арганізатараў пабудовы сусьветна вядомага Мэмарыялу на месцы камуна-расейскіх расстрэлаў сталі перасьледваць.

    Гэта зьвязана з агульнай карцінай падрыхтоўкі Расеі да захопу нашай краіны. Беларусы, хутчэй разумейце, што адбываецца. Нясіце Крыжы ў Курапаты, станавіцеся ў абарону Мэмарыяла. Рыхтуемся да барацьбы за Беларусь

    Зянон Пазьняк






    Posted Jan 18, 2019, 7:26 PM by Адміністратар Навін
  • КРАМЛЁЎСКІ ТЭАТР ГІБРЫДНЫХ ДЗЕЯНЬНЯЎ

    (Выступ на студзеньскім 2019 года Сойме КХП-БНФ і БНФАдраджэньне”)

    .            ...Пад канец 2018-га года крамлёўцы, як звычайна, ставяць спэктакль, альбо нават ладзяць відовішча на беларускую тэму. Задача прыдушыць сатрапа і адкусіць кавалачак Беларусі (эканомікі, выгады, сувэрэнітэту і г.д.). Гэта ёсьць тэставаньне Масквой яе антыбеларускай палітыкі. Крамлю трэба праверыць і пераканацца, якія вынікі, як ідуць справы, а заадно прыціснуць сатрапа, каб не распускаўся. Падрыхтоўка да захопу Беларусі вядзецца Масквой няспынна, таму тэставаньне ўваходзіць у руціну яе гібрыднай вайны. Маскве хацелася б удушыць нашу краіну так, каб можна яе было забраць голымі рукамі, без супраціву.

    Гэтак жа яны думалі правярнуць афёры і з Украінай. Усё было падрыхтавана: свой прамаскоўскі прэзыдэнт, свае перакупленыя алігархі і палітыкі, развалена армія, моцна панішчана ўкраінская мова і школа. Словам, настаў час браць Украіну голымі рукамі. Ну, і што з гэтага вышла?! Крамлёўскія стратэгі яўна не чакалі, што атрымаюць мокрай анучай па пысе ад украінскага народа. І гэта яшчэ ня ўсё. Іх чакае разьвітальны баль з гробам у Крамлі, на якім будзе напісана: “расейская імпэрыя”.

    Паратунак крамлёўцы шукаюць у падпарадкаваньні Беларусі. Яны інакш ня ўмеюць думаць. Вопыт Арды не дазваляе. Яны мяркуюць, што калі зацягнуць, захопяць Беларусь у Расейскую гэбоўскую імпэрыю, то ўдзячны рускі народ зноў стане насіць на руках Пуціна і яго камарыльлю.

    Цяпер яны ўспомнілі пра сваю даўнюю «ліпу» – «союзное государство», якое малявалі яшчэ пры Ельцыне. З сур'ёзным выглядам пачынаюць казаць пра стварэньне «дзяржаўных» ворганаў гэтага беларуска-расейскага «гасударства» – суду, мытніцы, увядзеньня рускага рубля і т. п. акупацыйных прыдумак.

    Калізія ў тым, што Крэмль па крымінальнай звычцы ня хоча плаціць свайму сатрапу за здраду беларускіх інтарэсаў. Яго страшаць заборам улады, калі той не перастане патрабаваць грошы. Крэмль хоча дармовай службы, разумеючы, што загналі кліента ў кут. Кліент пагражае пайсьці ў прымы да суседкі. Крэмль называе гэта «прэдацельствам».

    Бяда ў тым, што ўвесь гэты непрыстойны фарс тоіць у сабе рэальную небясьпеку для нашай дзяржавы, свабоды і незалежнасьці, ён ужо два дзесяцігоддзі разыгрываецца на вачах беларускага народа, а ў народа яшчэ няма сілы, каб зьмесьці гэтыя мафіёзныя фігуркі са стала ўлады. Праўда, час працуе не на агрэсараў.

    Перад Новым годам НКВД-ФСБ – злавесная партыя Пуціна – пацярпела сакрушальную паразу, страціла ўвесь свой “православный отдел” на Украіне. Мяркую, што цяпер з атрыманьнем томаса ад Канстантынопаля ўкраінцы пачысьцяць гэтую энкавэдзісцкую праваслаўную зграю, вытрасуць бандзюг у партупэях зь іхніх папоўскіх рас і падрасьнікаў.

    Словам, было шмат прычын, каб крамлёўцы распачалі сваю чарговую дэманстрацыю ў Беларусі.

    Пачалося, як звычайна, праверана і нібыта стыхійна. Раптам паўсюдна, па ўсіх вобласьцях агентура ў Сеціве арганізавала “апытаньні” наконт таго, ці хочуць беларусы далучыцца да Расеі. Сама па сабе гэтая зьява антыкастытуцыйная і антыдзяржаўная. Але хто там зьвяртае на гэта ўвагу ў Сеціве. Там могуць рабіць што хочуць, хто папала, і вынікі атрымаць, якія хто хоча. І з гледзішча законнасьці, і з гледзішча рацыянальнасьці – гэта авантура, фікцыя. У чым жа сутнасьць?

    Тут банальная антыбеларуская прапаганда, сутнасьць якой – увесьці пытаньне аб далучэньні да Расеі ў грамадзкую сьвядомасьць, зрабіць выгляд, нібы такое пытаньне існуе і (заўважце!) нібыта яно вырашаецца галасаваньнем. Гэта фокусы, якія вытварае агрэсіўны маскоўскі бок, там, дзе ён рыхтуе акупацыю. Так было здаўна. Нават у Фінляндыі ў 30-я гады агентура імкнулася зрабіць нешта падобнае. Толькі тады не было Інтэрнэта, і драньству не было свабоды.

    Людзі, якія псіхалагічна трапляюць пад уплыў прапаганды, часта забываюць элемэнтаныя веды, паводзяць сябе як зомбі чужой палітыкі.

    Пытаньні аб ліквідацыі дзяржавы, аб уваходжаньні ў іншую дзяржаву, аб існаваньні нацыянальнай мовы не выносяцца на рэфэрэндум. Гэта агульнапрынятая норма, якая адлюстравана таксама і ў беларускім заканадаўстве. Дзяржава і мова – гэта каштоўнасьці, якія не належаць толькі аднаму пакаленьню, але ўсёй нацыі і яе будучыні (будучым беларусам). Таму лёс іх не вырашаецца на рэфэрэндуме, тым больш што людзі могуць стаць аб’ектам маніпуляцый прапаганды іншай краіны.

    Чаго можна чакаць ад грамадзтва, якое ня мае свайго нацыянальнага тэлебачаньня і радыё, на тэрыторыі якога безразьдзельна пануе тэлебачаньне, радыё і электронныя СМІ чужой варожай краіны, прапаганда якой пастаянна кажа аб паглынаньні іншых тэрыторыяў. Такую сітуацыю стварыў здраднік народа Лукашэнка, і зроблена яна была даўно і з дальным прыцэлам. Гэты “прыцэл” – акупацыя і прапагандысцкае апраўданьне акупацыі.

    Мэтода расейскіх акупантаў усюды аднолькавая. Усю гісторыю свайго існаваньня яны не будавалі сваё жыцьцё, а займаліся агрэсіяй, рабаваньнем, нападам на іншыя краіны, і тое ня спыніцца, пакуль будзе існаваць гэтая сучасная арда. Захапіўшы чарговы кавалак, яны прывозілі туды сваіх стаўленьнікаў, нават акупацыйны “урад”, праводзілі сходы і рэфэрэндумы пад рулямі зброі, імітавалі выбары і т.п. У акупацыйных выбарах і рэфэрэндумах ніколі ня трэба ўдзельнічаць, бо гэта заўсёды прафанацыя для апраўданьня акупацыйнай палітыкі. Не кажам ужо, што яны антызаконныя.

    Пасьля прапагандысцкай атакі з апытаньнямі ў Сеціве адразу пачаўся чарговы націск на сатрапа, каб ён хутчэй здаваў Беларусь пад Маскву. Паўтараю, ужо 22 гады ідзе зацяжная гібрыдная вайна Масквы супраць Беларусі. Таму спрэс гучыць ваенная тэрміналогія і ўльтыматумы. Тут увогуле даўно ўжо не дыпламатыя і не нармальная міждзяржаўная тэрміналогія.

    Вось нядаўні ўзор такой лексікі. Віцэ-прэм’ер Расеі Д. Козак (вышэйшая афіцыйная асоба) заявіў, што не зьбіраецца абмяркоўваць эканамічныя тэмы з урадам Рэспублікі Беларусь без “прыняцьця прынцыповых рашэньняў аб руху ў кірунку далейшай інтэграцыі Расеі і Беларусі ў рамках Саюзнай Дзяржавы”. Ну як вам? Ну чым не арда?

    Пасьля новага года загучэў класічны рускі жанр, выпрабаваны на Украіне. У Сеціве зьявіліся фальшывая «сьведчаньні» нібыта ад «рускага турыста», які з сям'ёй прыехаў ў Беларусь. Проста на вакзале на іх напала група нацыяналістаў за тое, што яны не маглі гаварыць па-беларуску. Крычалі, каб вярталіся назад у Расею. Сьмелы расеяц тут жа параськідаў трусьлівых беларусаў, нацыяналісты ўцяклі, «но где это видано», каб расейцаў не пускалі за «русскій язык»!? (Ці не пара ўжо ўводзіць танкі?). А літаральна ўчора паведамілі пра новы «перасьлед» – З вагона мэтро ў Менску выгналі нейкага тыпа ў казацкай шапацы-кубанцы. Тут будзе вэрхал на ўсе расейскія СМІ. Маўляў, псэўда-казакаў ня любяць! Расея «в опасності» і г. д. Чакаем паведамленьні пра рускіх хлопчыкаў у трусіках, прыбітых цьвікамі да дошкі аб'яў беларускімі нацыяналістамі. Калі хто зь беларусаў яшчэ ня ведае лубянскай класікі, – гэта спэктаклі па стварэньні «образа врага» перад агрэсіяй на краіну.

    Я пастаянна нагадваю: беларусам трэба ціха, спакойна і цьвёрда рыхтавацца да адмысловай вайны, назапашваць, што трэба, каб даць адпор, якога ворагі не чакаюць, і які стане для іх канцом. Спадзяваньні не на цёмны рэжым, але на сябе, на сваю сілу, яна магутная, калі настане час.

    Людзі за 22 гады, відаць, ужо прывыклі жыць пад унутранай акупацыяй і паступова забываюцца пра элемэнтаныя рэчы. Лукашэнка юрыдычна ня ёсьць прэзыдэнтам краіны. Ён узурпатар, утрымлівае ўладу незаконна і зьяўляецца нелегітымнай асобай улады. Незаконныя выбары, якія ён праводзіў, сьвет не прызнаў за дэмакратычныя і справядлівыя. Усе пагадненьні, дамовы, саюзы, якія ён заключыў, маёмасьць, якую ён прадаў, -- усё гэта ня мае законнай юрыдычнай сілы. Гэта ўсё будзе намі, беларусамі, адменена ў першы ж дзень, калі ўзурпатар будзе ськінуты. Мы ня раз паведамлялі пра тое міжнароднай супольнасьці, у тым ліку і расейскай уладзе.

    Усе так званыя “дамовы”, падпісаныя Лукашэнкам з Масквой пра яднаньне Беларусі з Расеяй – гэта фікцыя, зробленая насуперак закону, гэта адлюстраваньне працэсу гібрыднай акупацыі нашай краіны. Не існуе ніякай “саюзнай дзяржавы”. Гэта фікцыя, зробленая на паперы авантурнікамі, каб мець падставу душыць Беларусь.

    Ва ўсіх гэтых выпадках яны (тыя, што рабілі такія “фікцыі”) не зьвярталі ўвагі ні на закон, ні на беларускі народ. І не зьвяртаюць цяпер, абзываючы яго дармаедам і абдзіраючы яго працу. Даўно пара пачаць распраўляцца з гэтым рэжымам. Але грамадзтва яшчэ не сабрала сілы. Гэты дзень, аднак, не за гарамі.

    У канцы 90-х – пачатку новага стагоддзя мы, наша партыя КХП – БНФ, ацанілі здрадніцкія дамовы рэжыму ў адпаведных дакумантах. Трэба вярнуцца і паказаць, чаго была вартая тая лукашыска-маскоўская авантура, якую цяпер яны дасталі з труны, каб зноў шантажаваць наш народ.

    У чым складанасьць гэтай іхнай дзікай палітыкі. Напачатку была задумана авантура, у якую ніхто ня мог бы паверыць. Былы калгасьнік з саўгаса “Гарадзец”, атрымаўшы ўладу ў Беларусі, прымерваў сябе на крамлёўскі пасад. Ён ужо заранёў прадаваў Маскве і наш сувэрэнітэт, і ўсю Беларусь, падпісваў авантурныя акты аб “единении”. Самае кур’ёзнае ў тым, што гэты план ледзь-ледзь ня ўдаўся. Але Ельцын раптам працьверазьвеў, і ўсё пайшло дагары нагамі.

    Цяперашняя пасьпешная атака Пуціна на Беларусь і ўльтыматум аб “единении” зьвязаныя з будучымі прэзыдэнцкімі выбарамі ў Расеі. Крамлёўцы хочуць фармальна стварыць “новую геапалітычную рэальнасьць”, каб потым Пуціна можна было б “выбіраць” яшчэ на 12 гадоў.

    Тым часам Лукашэнка, якому заўсёды начхаць на лёс беларускай нацыі, вымушаны бараніць сваю ўладу над краінай, бачачы, што Масква пагражае яго гэтай улады пазбавіць. Ён крычыць аб раўнапраўі і шмат разоў тое паўтарае. І калі б Пуцін яму тое “раўнапраўе” гарантаваў, то сатрап тут жа здаў бы нашу краіну разам з “народцем”, г. зн. пацьвердзіў бы план акупацыі.

    Але Пуціну “раўнапраўе” не падыходзіць. Рэйтынг яго ў Расеі апусьціўся, а рэйтынг Лукашэнкі там больш за 70 адстоткаў. Пуцін ня хоча мець такога канкурэнта пры “раўнапраўі”, нягледзячы, што ФСБ і фальсіфікацыйная машына выбараў у ягоных руках. Тут інтрыга двух бандзюганаў, якія пікіруюцца, пырскаючы тэрміналёгіяй пра нафту ды сувэрэнітэт.

    Пакуль што ні ў Расеі, ні ў Беларусі не нарасла сіла, якая б зьмяла з гісторыі ўсю гэтую нечысьць у Маскве і ў Менску. Але паволі і непрыкметна ў Беларусі сіла расьце. Маскалі адчулі тое і занепакоіліся. Непакойцеся і далей. Вашая магіла ў Беларусі чакае вас. Галоўнае для беларусаў добра сабрацца, мець усё неабходнае для вайны, якую рыхтуюць нам у Маскве. Хай кожны патрыёт падумае пра сябе, пра свой унёсак у перамогу.

                                                                                    * * *

    Да наступнага Сойму мы мусім падрыхтавацца да арганізацыі канфэрэнцыі па канкрэтных пытаньнях абароны спадчыны і маладога пакаленьня беларусаў ад разбуральнай некрафільскай палітыкі антыбеларускага рэжыму.

    Мяркую таксама, што кіраўніцтву варта падрыхтаваць рэтраспэкцыю дзеяньняў рэжыму, Народнага Фронту і нашай партыі, каб нагадаць грамадзтву пра здраду Лукашэнкі і пра яе працяг, працытаваць нашыя дакуманты.

    Я стаю на прынцыпах, што зло абявязкова мусіць быць пакаранае (інакш ня будзе справядлівасьці). Але каб дайсьці да гэтага, трэба шмат працаваць на будучыню. З гісторыі нашага існаваньня пад саветамі, ведаю, што гэта вельмі цяжкое заданьне – працаваць на будучыню. Прытым, ведаючы, што нашчадкі, якія асягнуць ці атрымаюць гэтую будучыню, ўсю вашу працу абплююць і абгадзяць; разуменьня не чакайце. Але трэба ведаць асаблівасьці беларускай палітыкі і адносіцца да гэтага спакойна, бо свабода патрэбная ўсім. У вольнай Беларусі людзі раскрыюць свае лепшыя якасьці. Будучыня Беларусі будзе харошай.

    13 студзеня 2019 г.                         Зянон Пазьняк





    Posted Jan 17, 2019, 10:15 AM by Адміністратар Навін
  • Беларусь у расейскай гібрыднай вайне

    У гібрыдных войнах насельніцтва акупаваных тэрыторый выкарыстоўваецца як гарматнае мяса для вядзеньня канвэнцыйных ваенных дзеяньняў, удзел у якіх дзяржава-агрэсар не прызнае. Гэта ёсьць танны спосаб весьці агрэсіўную вайну і пры гэтым сысьці ад адказанасьці.

    Для вядзеньня падобных войнаў патрабуецца толькі тры ўмовы:

    1). Перахоп інфармацыйнага і адміністрацыйнага кантролю над захопленай тэрыторыяй.

    2). Транспартны калідор для зьдзяйсьненьня ваеннай лагістыкі і паставак “іхтамнетаў”.

    3). Нізкі ўзровень жыцьця і адсутнасьць іншай працы для паніжэньня коштаў гарматнага мяса.

    У гэтым сэнсе Беларусь зьяўляецца ідэальным аб’ектам для распальваньня асімэтрычных войнаў супраць памежных зь ею дзяржаў. Умовы 1 і 2 там ужо выконваюцца, а ўмову 3 лёгка выканаць пасьля таго, як кіраваньне эканомікай краіны фактычна пяройдзе ў рукі Крамля. Гэта ёсьць рэальная пагроза, таму ўважліва назіраем за пунктам 3.

    Як толькі ў Беларусі пачнецца абвастрэньне спэцпрапаганды і рэзкае зьніжэньне жыцьцёвага ўзроўню насельніцтва, значыць, у Крамлі прынялі рашэньне распаліць новы фронт гібрыднай вайны супраць адной з памежных краін. Для гэтага Маскве трэба, акрамя інфармацыйнага, аформіць яшчэ і адміністрацыйны кантроль над Менскам. Гэтая частка падрыхтоўкі да вайны можа адбыцца ўжо ў наступным годзе.

    Юры Хрыстэнзэн

    Крыніца: http://www.kasparov.ru/material.php?id=5C29CAF8CB0B5 

    P.S. Народная Партыя: Вельмі дакладныя азначэньні рускай гібрыднай вайны і становішча ў Беларусі. Спроба масаванага захопу адміністрацыйнай ўлады расейцамі ў Беларусі адбудзецца на наступных выбарах у мясцовыя саветы і ў «палатку». Дзеля гэтага вырадак зрабіў магчымасьць для расейскай агентуры ўдзельнічаць у выбарах у Беларусі (Дзікая і фантастычная зьява ў «незалежнай» краіне). На мінулых выбарах у мясцовыя саветы быў абраны 21 расейскі агент.


    Posted Jan 17, 2019, 10:11 AM by Адміністратар Навін
  • Беларуская дзяржава і беларуская салідарнасьць – гарантыя вольнай будучыні для беларусаў

    (Студзеньскі Сойм 2019 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

            13 студзеня ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне” «Крамлёўскі тэатр гібрыдных дзеяньняў» (публікуецца). Старшыня прааналізаваў палітычныя і інфармацыйныя працэсы вакол чарговай “кампаніі інтэграцыі” Беларусі ў Расею, даў ацэнку гэтай зьяве. Прапаганда спрабуе стварыць фальшывы вобраз змаганьня паміж двума бакамі – Масквой і афіцыйным Менскам. Але зразумела, што гэта ёсьць паўтор мінулых тэатральных пастановак, якія цяпер ужо не пераконваюць людзей. Расейская імпэрыя, здольная толькі на экстэнсіўнае пашырэньне, шукае спосабаў захавацца пасярод глыбокага разбуральнага крызісу, які ахапіў яе. Толькі сам беларускі народ можа і павінен выратаваць сваю Дзяржаву ад акупацыі і паглынаньня маскоўскай ардой. Беларусы павінны рыхтавацца да абарончай вызвольнай барацьбы за сваю волю.

    З дакладам выступіў сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту. Выступоўца падвёў вынікі дзейнасьці Партыі за прамінулы 2018 год. Год быў напоўнены актыўнай палітычнай і арганізацыйнай працай. У Менску ў сакавіку і жніўні былі праведзены дзьве навукова-практычныя канфэрэнцыі, прысьвечаныя 100-м угодкам абвяшчэньня БНР і 30-м угодкам утварэньня Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”. На канфэрэнцыях выступілі навукоўцы, мастакі, палітычныя і грамадзкія дзеячы, быў абнародваны шэраг невядомых шырокай публіцы фактаў і матар’ялаў, сваімі ўспамінамі падзяліліся пачынальнікі фронтаўскага руху. Было падкрэсьлена, што менавіта БНФ “Адраджэньне” на чале з Зянонам Пазьняком былі той авангарднай сілай, якая павяла патрыётаў на змаганьне за вольную Беларусь і дамаглася перамогі ў 1991 годзе.

    Народны Фронт і яго Кансэрватыўна-Хрысьціянская Партыя – БНФ і цяпер працягваюць нацыянальна-вызвольнае змаганьне. За гады быў накоплены вялікі палітычны досьвед, вырасла пакаленьне патрыётаў, выхаванае на ідэалах Незалежнасьці. У лістападзе КХП-БНФ разам з Амбасадай Летувіскай Рэспублікі ў Менску правялі міжнародную канфэрэнцыю, прысьвечаную адкрыцьцю, абароне Курапацкай сьвятыні і стварэньню Народнага мэмарыяла Курапаты. На канфэрэнцыі выступілі летувіскія гісторыкі і грамадзкія актывісты, а таксама беларускія гісторыкі, археолагі і ўдзельнікі стварэньня і абароны Курапатаў.

    Сябры КХП-БНФ правялі 24 сакавіка сьвяточны мітынг-канцэрт у Менску і 25 сакавіка ўзялі ўдзел у вялікім народным сходзе ў гонар 100-дзя БНР у Менску. КХП-БНФ арганізавала шматлюдны юбілейны мітынг у Курапатах 3 чэрвеня, прысьвечаны 30-годдзю адкрыцьця Курапатаў. Былі выступы навукоўцаў, палітычных і грамадзкіх дзеячаў, мэмарыяльная праграма мела паэтычнае чытаньне і выступы музыкантаў.

    На Дзяды 28 кастрычніка КХП-БНФ арганізавала традыцыйныя мэмарыяльныя шэсьце і мітынг у Курапаты, а 4 лістапада ў Лошыцу. Сотні людзей ўшанавалі памяць сьвятых пакутнікаў нашага народа. 25 лістапада КХП-БНФ правяла штогадовыя мерапрыемствы на Случчыне, прысьвечаныя ўгодкам Слуцкага Збройнага Чыну 1920 года, у якіх ўзялі ўдзел патрыяёты з розных куткоў краіны. Адбыліся партыйныя мерапрыемствы ў розных рэгіёнах краіны, арганізаваныя мясцовымі актывістамі. Трэба зазначыць, што некаторыя з запланаваных мерапрыемстваў КХП-БНФ былі забаронены ўладамі пад надуманымі зачэпкамі і з парушэньнем заканадаўства.

    Выступоўца спыніўся на кампаніі ў інфармацыйнай прасторы, прысьвечанай чарговай кампаніі Масквы па прымушэньню Беларусі да “больш сьціслай інтэграцыі, яднаньня” і г.д. Важна, каб было разуменьне нашага грамадзтва, што існуючы ў Беларусі рэжым не зьяўляецца абаронцам незалежнасьці і дзяржавы. Гэтыя людзі пастаўлены ва ўладу Масквой, яны выконваюць і будуць выконваць загады Масквы. Бараніць сябе і сваю краіну будзе сам народ, арганізаваны патрыятычным авангардам. Ужо цяпер неабходна рыхтавацца да абароны – у адпаведнасьці з Канстытуцыяй. Трэба пераканаць людзей, што Пуцін і Расея нічым ня лепшыя за сваіх мясцовых стаўленікаў. Самае важнае, каб Беларусь здолела застацца па-за трагічнымі падзеямі крывавага развалу расейскай імпэрыі, які ўжо насоўваецца на суседнюю дзяржаву. Незалежнасьць Беларусі і беларуская салідарнасьць– гарантыя паратунку для ўсіх нас.

    Дыскусію працягнулі сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. За дзесяцігоддзі незалежнасьці бальшыня беларускага грамадзтва на ўласным досьведзе пераканалася ў перавагах незалежнай дзяржавы. Матывацыі бываюць розныя, але людзі ня хочуць жыць у складзе Расеі, іх не падманеш. Тым ня менш, паводле назіраньняў выступоўцаў, апошнім часам ўзмацняецца прапагандысцкая кампанія гібрыднага тыпу. Прапаганда ўжо не карыстаецца лабавымі і прымітыўнымі мэтадамі, як раней. Патрыётаў не называюць фашыстам, усё робіцца хітрэй. У некаторых СМІ, якія прэтэндуюць на званьне “апазыцыйных” публікуюцца заклікі: “Беларусы, не партызаньце!”, “Пытаньне незалежнасьці можна вырашыць толькі на рэфэрэндуме” і т.п. хлусьня. На рэфэрэндуме лёс дзяржавы не вырашаецца. Тут табу, адлюстраванае ў канстытуцыі. Трэба тлумачыць людзям, што гэта ёсьць мэтады гібрыднай вайны супраць нас.

    Сябры паведамілі таксама пра водгукі падзей рэлігійнага жыцьця ў суседняй Украіне. Многія вернікі задаюцца пытаньнем: як жа РПЦ можа служыць, калі гэтая арганізацыя ня мае Томасу (фактычна, зьяўляецца нелегальнай, самазванчай структурай)? Многія беларускія сьвятары вяртаюць беларускую мову ў храмы, вядуць літургію на роднай мове, і гэта выклікае падтрымку вернікаў. Кіраўніцтва РПЦ, напалоханае падзеямі ва Украіне, імкнецца брутальна і гэбоўскімі мэтадамі спыніць гэтыя працэсы. У храмах усталёўваюцца камэры сачэньня, інфармацыя зь якіх ідзе да начальства РПЦ. Стала вядома, што Масква мае намер выслаць беларускіх сьвятароў на прасторы Расеі: у Сібір, Запаляр’е, Далёкі Усход. А ў беларускія храмы прызначыць прысланых з Расеі папоў. Усё наша грамадзтва павінна ўстаць на пратэст супраць запаўненьня нашай краіны імпартаванымі расейскімі канторскімі спэцамі ў расах.

    Трэба разумець, што гэбоўская РПЦ ад пачатку ня мае кананічнага права прысутнічаць на беларускай тэрыторыі. Яна тут нелегальная царква. Томас Украінскай праваслаўнай царкве дае магчымасьць беларусам рацыянальна ўспомніць пра Вялікае Княства Літоўскае і адрадзіць нашу Літоўскую праваслаўную мітраполію, якая пазьней была перанесена ў Кіеў, які мае цяпер томас. А гэта значыць, што аўтакефалія беларускай праваслаўнай царквы будзе цяпер ляжаць праз Кіеў і не залежыць ад нелегальнай гэбоўскай секты РПЦ.

    Сьвятары і вернікі павінны гуртавацца вакол ідэі Беларускай Аўтакефальнай Праваслаўнай Царквы, якую трэба адраджаць на нашай зямлі. Толькі трэба быць уважлівымі і не ісьці за фальшывымі дзеячамі, якія спрабуюць называць сябе прадстаўнікамі гэтай Царквы. Сваімі прафанацыйнымі акцыямі яны ўжо прадэманстравалі сваю сутнасьць.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    13 студзеня 2019 г.



    Posted Jan 16, 2019, 4:00 PM by Адміністратар Навін
  • Спачуваньне сябру

    Выказваем нашы шчырыя спачуваньні сп. Зьміцеру Патаповічу, сябру Управы КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”, ягонай сям’і і блізкім у сувязі з напаткаўшым яго горам – сьмерцю бацькі. Няхай будзе пухам родная зямля беларускаму патрыёту.

    Сябры і кіраўніцтва Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    і Беларускага Народнага Фронту “Аджаджэньне”

    14 студзеня 2019 г.


    Posted Jan 16, 2019, 7:12 AM by Адміністратар Навін
  • Агент “Міхаіл”

    Патрыярх Кірыла ўвесь час быў глыбака перакананы ў тым, што Украіне ніколі ня ўдасца стварыць сваю памесную аўтакефальную царкву. Такі пункт гледжаньня быў агучаны яшчэ на пачатку 2000-х гадоў, пра што ў інтэрв’ю журналістам “5 канала” распавёў экс-дэпутат Вярхоўнай Рады, генэрал-маёр Рыгор Амельчанка.

    Я зь імі сустракаўся, былі ветлівыя дыскусіі і з Алексіям ІІ, і з Крылай наконт незалежнасьці Украіны, царквы. Яны заяўлялі, што мы – “адзіны братэрскі народ”.

    Я кажу: “Мы яе абавязкава атрымаем”. Вы ведаеце, што яны мне сказалі? Ня столькі АлескіІІ, як Кірыла: “Гэтага ніколі ня будзе, палкоўнік”, -- прыгадаў Рыгор Амельчанка.

    Ён дадаў, што ў 1992 годзе ў яго быў доступ да архіваў КГБ, бо ён працаваў юрыстам-кансультантам у камісіі Вярхоўнага Савета Расейскай Фэдэрацыі. І там яму стала вядома, што Кірыла на самой справе зьяўляўся агентам КГБ, які дзейнічаў пад псэўданімам “Міхаіл”.

    Сутнасьць у яго не сьвятога чалвека. Гэта структура КГБісцкага накірунку, прасякнутая чалавечай нянавісьцю, злосьцю. Па вялікім рахунку, міжнародны аддзел зьнешнерэлігійных сувязяў, які ўзначальваў Кірыла, -- гэта была рэзідэнтура спэцслужбаў СССР, потым РФ”, -- падкрэсьліў ён.

    Кіраўніцтва Службы бясьпекі Украіны паведаміла, што структуры Маскоўскага патрыярхата дапамагалі расейскаму спэцназу рыхтаваць анэксію Крыма. Царкоўнікі забясьпечылі прыкрыцьцё першым групам расейскіх дывэрсантаў, а пасьля анэксіі заняліся мілітарызацыяй сьвядомасьці юнык крымчанаў.

    Расейскі дывэрсант і тэрарыст Ігар Гіркін (Стралкоў), выконваючы загад крамлёўскага камандваньня і Уладзіміра Пуціна, праводзіў у Крыме разьведку пад прыкрыцьцём маскоўскага духавенства. Пра гэта йдзецца ў інфармацыйным буклеце Службы бясьпекі Украіны.

    N.

    Крыніца: https://politeka.net/news/society/839783-v-ukraine-raskryli-pravdu-o-patriarhe-kirille-agent-rabotavshij-pod-psevdonimom/?fbclid=IwAR38JyPMfaD1TkJ_BtK1dq0y2imBukTvMcTBaxyIAyKvrD5-oD3o5RiXS3c 


    Posted Jan 7, 2019, 7:17 PM by Адміністратар Навін
  • Лідэры змагарных нацый: генэрал Шарль дэ Голь

    18 чэрвеня 1940 года, калі Францыю займалі нямецкія войскі, а маршал Пэтэн пасьпяшаўся падпісаць перамір’е, адзін французкі генэрал заклікаў працягваць змаганьне. На хвалях ВВС Шарль дэ Голь выступіў са зваротам, які пазначыў нараджэньне Супраціву нацыстоўскай Нямеччыне.

    Чэрвень 1940 г. Праз месяц вайны з Нямеччынай Францыя ўбачыла, што фронт прарваны на ўсіх участках, яе войскі поўнасьцю разгромлены, а па яе тэрыторыі імчаць нямецкія танкі. На дарогах Францыі разгарнуўся зыход, панічныя ўцёкі цывільных, што зьмяшаліся з разгромленымі вайсковымі.

    Французкі ўрад пераехаў у Бардо і аддаўся пад уладу маршала Пэтэна, старога пераможцы з-пад Вэрдэна (1916). 17 чэрвеня маршал заявіў у сваёй прамове, што неабходна спыняць змаганьне і прасіць перамір’я ў Нямеччыны, зь якой ён мае намер супрацоўнічаць.

    У той жа дзень генэрал дэ Голь пакідае Францыю і накіроўваецца ў Лёндан. Ён перакананы, што трэба працягваць змаганьне разам з брытанскімі хаўрусьнікамі. 18 чэрвеня 1940 г. ён выступае на хвалях ВВС (Radio Londres) з прамовай, у якой заклікае французкіх жаўнераў “уступіць у кантакт” зь ім.

    Полымя французкага супраціву не павінна згасьнуць”, -- завершыў ён свой выступ. Сапраўды, гэтая прамова, якую непасрэдна пачула мала людзей, лічыцца актам нараджэньня французкага супраціву, які будзе арганізоўвацца адначасова ў Лёндане і падпольна на французкай тэрыторыі.


    Зварот 18 чэрвеня 1940 г.

    Кіраўнікі, якія на працягу шэрагу гадоў ачольвалі французкія арміі, сфармавалі ўрад.

    Гэты ўрад, прымаючы паразу нашых армій, уступіў ў зносіны з ворагам, каб спыніць змаганьне.

    Зразумела, мы былі раздушаны мэханічнай, наземнай і паветранай сілай ворага.

    Значна больш, чым іхняя колькасьць, якраз танкі, самалёты, тактыка немцаў прымусілі нас адступаць. Менавіта танкі, самалёты, тактыка немцаў былі нечаканасьцю для нашых начальнікаў да такой ступені, што гэта прывяло іх туды, дзе яны сёньня апынуліся.

    Але ці сказана апошняе слова? Ці павінна зьнікнуць надзея? Ці канчатковая наша параза? Не!

    Паверце, я ведаю, што кажу, і я кажу вам: нішто не страчана для Францыі. Тыя ж сродкі, якія нас перамаглі, дапамогуць нам урэшце дасягнуць перамогу.

    Францыя не самотная! Яна не самотная! За ёю вялізная імпэрыя. Яна можа ўступіць у блок з Брытанскай імпэрыяй, якая валадарыць морам і працягвае змаганьне. Яна можа, як Англія, інтэнсіўна выкарыстоўваць бязьмежны індустрыяльны патэнцыял Злучаных Штатаў.

    Гэтая вайна не абмяжоўваецца няшчаснай тэрыторыяй нашай краіны. Гэтая вайна не абмяжоўваецца бітвай за Францыю. Гэтая вайна ёсьць сусьветнай вайной. Ніякія няўдачы, ніякія страты часу, ніякія пакуты не замінаюць таму, што ў сьвеце знойдуцца ўсе неабходныя сродкі для таго, каб урэшце разграміць нашых ворагаў. Раструшчаныя сёньня мэханічнай сілай, мы можам перамагчы ў будучыні яшчэ большай мэханічнай сілай. У гэтым ёсьць лёс сьвету.

    Я, генэрал дэ Голь, знаходжуся зараз у Лёндане, і заклікаю французкіх афіцэраў і жаўнераў, якія знаходзяцца на брытанскай тэрыторыі або прыбудуць сюды, са зброяй або без зброі, заклікаю інжынэраў і кваліфікаваных рабочых збройнай індустрыі, якія знаходзяцца на брытанскай тэрыторыі або прыбудуць сюды, уступіць са мной у кантакт.

    Што б там ні было, полымя французкага супраціву не павінна згаснуць, і яно ня згасьне.

    Заўтра, як і сёньня, я буду выступаць па Radio de Londres.

    Генэрал Шарль дэ Голь

    18 чэрвеня 1940 г.


    х х х

    Да ўсіх французаў

    Францыя прайграла бітву!

    Але Францыя не прайграла вайну!

    Выпадковыя ўрадавыя кіраўнікі могуць капітуляваць, паддацца паніцы, забывыўшыся пра гонар і аддаючы краіну ў рабства. Аднак нішто ня страчана!

    Нішто ня страчана, бо гэтая вайна ёсьць сусьветнай вайной. Вольны сьвет яшчэ ня ўжыў свае вялізныя сілы. Настане дзень, калі гэтыя сілы раздушаць ворага. Неабходна, каб Францыя ўжо з гэтага дня была гатовая да перамогі. Яна абавязкава верне сваю свабоду і сваю веліч. Гэта ёсьць мая мэта, мая адзіная мэта!

    Менавіта таму я заклікаю ўсіх французаў, дзе б яны ні знаходзіліся, далучацца да мяне ў змаганьні, у ахвярнасьці і надзеі.

    Наша айчына ў сьмяротнай небясьпецы.

    Усі на змаганьне, каб выратаваць яе!

    Жыве Францыя!

    Генэрал дэ Голь

    Генэральны штаб

    4, Карлтан Гардэнс, Лёндан, Паўд. Зах.

    2 жніўня 1940 г.

    Крыніца: http://www.charles-de-gaulle.org/dossier/18juin/analyses/delpla.htm


    Пераклаў з французкай В. Буйвал.





    Posted Jan 7, 2019, 7:14 PM by Адміністратар Навін
  • Фальшывы тэлевечар на БТ як мэтад антыбеларускай палітыкі

    Вядома, што для большасьці насельніцтва нашай краіны менавіта сустрэча Новага года зьяўляецца галоўным сьвятам. Савецкая традыцыя “семейного праздника”, мабыць, яшчэ доўга застанецца жыць у масавай сьвядомасьці, замяняючы сабой сапраўдную каштоўнасьць чалавека, сям’і і грамадзтва – сьвяткаваньне Нараджэньня Хрыста. Доўга яшчэ будуць курсаваць па нашай сацыяльнай арбіце п'яныя рускагалёкаючыя дзеды-марозы і сьнягуркі, у беларускім космасе будзе раўці дзікая і безгалосая расейская папса. За дзесяцігоддзі дзяржаўнай незалежнасьці і на гэтай дзялянцы культурнага жыцьця зроблена надта мала. А тое, што зроблена, ёсьць вынікам перш за ўсё асьветніцкай дзейнасьці народных талентаў самадзейнасьці і патрыятычных сьвятароў розных канфэсій – і ўсё гэта насуперак рэжымнай палітыцы татальнай русіфікацыі і вайны супраць беларускай культуры.

    У гэтым сэнсе суседнія народы зрабілі за гэты пэрыяд велічэзны прагрэс на аснове адэкватнай дзяржаўнай палітыкі. Ды ў палякаў, летувісаў або латышоў і пад саветамі справы з патрыманьнем нацыянальнай традыцыі былі непараўнальна лепшымі. У іх нават школа існавала ў роднай мове і дзейнічалі спэцыяльныя цэнтры, дзе дзяцей вучылі народнаму мастацтву, народным рамёствам, адным словам, вучылі любіць роднае.

    Любоў да народнага фальклёра, сьпеваў, шматжанравага народнага мастацтва павінна культывавацца з першых імгненьняў жыцьця – з матчынай калыханкі. І потым з кожным крокам па жыцьці дзіця спазнае сьвятыя каштоўнасьці нацыянальнай традыцыйнай культуры, яны становяцца ягоным духоўным багацьцем. У Беларусі за часы маскоўскага панаваньня брутальна парушана гэтая повязь беларусаў са сьвятым і вечным. У нацыянальную скарбонку чужымі рукамі ўціснуты тандэтны сурагат – чужынская мова, чужынскія сьпевы, чужынскае думаньне, чужая кніга. Перасяленьне мільёнаў беларусаў у гарады паспрыяла паглыбленьню русіфікатарскай ямы, якая аддзяляе беларусаў ад нацыянальных каштоўнасьцяў. Гармонія жыцьця на сваёй зямлі, у роднай культуры парушана і вядзе да дэзарыентацыі грамадзтва, да страты пачуцьця сябе ў гэтым сьвеце, да дэмаралізацыі моладзі, якая бачыць перад сабой чужыя арыенціры.

    “Дорогими россиянами” нашы людзі, аднак, так і не зрабіліся ды ніколі і ня зробяцца. Практычным вынікам гэтых рэгрэсійных працэсаў ёсьць зьдзек з нашых людзей на прасторах Расеі, іх там ня лічаць паўнавартаснымі людзьмі нароўні зь іншымі гастарбайтэрамі і мігрантамі. А людзі з суседніх цывілізаваных народаў глядзяць на беларусаў хто са спачуваньнем (як да тых, хто патрапіў у бяду або хварэе), хто зь усьмешкай кпіны. Бывае яшчэ горш, калі пачуўшы расейшчыну з беларускіх вуснаў людзі ў замежжы выліваюць на нашых грамадзян усю сваю нянавісьць да былых або цяперашніх расейскіх акупантаў, бо напоўніцу асацыююць беларусаў з маскоўцамі. А часам і самы беларусы (асабліва маладыя) на пытаньне замежнікаў пра нацыянальнасьць адказваюць: “русский”, ды потым зьдзіўляюцца падкрэсьлена адмоўным адносінам да сябе.

    Нядзіва, што ўсё дайшло-дакацілася да такога абсурднага стану. Як вядома, у акупаванай Беларусі сістэма дзяржаўнага выхаваньня і адукацыі ад яселяк да вышэйшай школы пабудавана на чужынскай расейшчыне. У садку і школе за цэлыя гады дзіця ні разу не пачуе беларускага слова, беларускага вершыка, беларускай песенькі. Дадатаковыя крыніцы сацыяльна-культурнага выхаваньня таксама запоўнены чужародным, сурагатным. Так, з 52 платных цэнтраў дзіцячага разьвіцьця ў нашай сталіцы няма ніводнага ў беларускай мове. У выніку вырастае “маладое пакаленьне незалежнасьці”, зь якога вельмі многія нават не разумеюць беларускую мову (ім нефармальна патлумачылі, што яна “деревенская”). Для вельмі многіх людзей родная традыцыя даўно стала чужой, сьвет стаў з ног на галаву. І жыць ім у перавернутым сьвеце пакуль што камфортна. Страшны кошт гэтага “камфорта” ў даволі хуткім часе будзе выразна акрэсьлены маскоўскімі імпэрцамі паводле ўнівэрсальнай формулы: “забралі мову – забяруць і маёмасьць”. На жаль, многія ў нашым грамадзтве трывожацца, адчуваюць набліжэньне бяды, але ніяк ня могуць ідэнтыфікаваць яе прычыны, крыніцу і пэрспэктыву. Ня могуць знайсьці альтэрнатыву, дарогу да паратунку сябе і сваёй сям’і.

    На гэтыя несьвяточныя па настроі разважаньні нас наштрухнулі карцінскі з афіцыёзных каналаў тэлебачаньня. Увесь пераднавагодні вечар і значную частку сьвяточнай начы на БТ круцілі лекцыі па беларускай народнай кухні і выступы самадзейных гуртоў. Апошняе, аднак, не заўсёды было беларускім, маляваныя маладзіцы раптам зьбіваліся на папсовыя расейскія сьпевы “фабричной окраины”, адным словам, на боб з гарохам. Адчувалася, што рэжымныя культуртрэгеры з крывой усьмешачкай падсунулі нам свой сцэнар – “вам хочется белорусскости, так вот нате вам по самое не хочу…” Зразумела, што ніхто не хацеў, сеўшы за сьвяточны стол, глядзець-слухаць лекцыі па традыцыйных кухонных справах. І танцаваць не хацелі пад фальклёр (для гэтага, паўтараем, патрэбная культурная адукацыя і выхаваньне – чаго няма). Зразумела, што людзі масава пераключаліся на расейскія навагоднія шоў. Вось на гэта і быў разьлічаны рэжымны тэлесцэнар. Традыцыйная беларушчына павінна была раздражняць людзей у сьвяточным настроі (“опять оні на БТ со своімі пріпевкамі!..”). У маскоўцаў тэлекарцінкі былі яркія і прывабныя: ніхто фальклёр не паказваў, а кіркоравы-пугачовы перамяжаліся з выдатнымі выступамі заходніх выканаўцаў, паказвалі вясёлыя мюзіклы. БТ давала адмоўны кантраст чужой відовішчнай падзеі. Беларускае павінна асацыявацца ў беларусаў з чымсьці неадэкватным, нудным, калгасным, аджылым, пэнсіянэрскім (эпітэты можна працягваць).

    Сапраўднае нацыянальнае тэлебачаньне мабілізавала б усе беларускія таленты (яны ёсьць, іх безьліч!) з розных жанраў відовішчных мастацтваў. Выступалі б выдатныя беларускія гурты і выканаўцы сучаснай музыкі, артысты падрыхтавалі б яркія забаўляльныя шоў – усё на роднай мове. Было б прадэманстравана, што наша культура шматгранная, сучасная на аснове нацыянальнай традыцыі і мовы, што яна жыве і разьвіваецца. Рэжымныя зрабілі ўсё з дакладнасьцю да наадварот.

    Ва ўмовах расейскай вайны супраць нашай культуры і мовы ў нашых людзей ёсьць, аднак, і фармальныя, і нефармальныя магчымасьці самаразьвіцьця і адэкватнага выхаваньня сваіх дзяцей. У шэрагу каталіцкіх касьцёлаў і літаратурных ды этнаграфічных музэяў у дні зімовых вакацый праводзяцца традыцыйныя народныя сьвяты і майстар-класы па народнай культуры ў беларускай мове. Там зьбіраюцца дзесяткі сем’яў з дзецьмі. А дзе астатнія – перад расейскім тэлевізарам? Самы сем’і павінны аб’ядноўвацца ў самадзейныя клюбы і вучыць дзяцей нашым сьпевам, гульням, абрадам – на роднай мове. Так, гэта ёсьць форма супраціву, нават форма нацыянальнага змаганьня супраць чужынскага тупога, ардынскага гвалту. Дык хіба ня трэба бараніць дзяцей ад чужынскага гвалту, хіба ня трэба ратаваць іхнія душы ад чужога атрутнага сурагату?

    Няхай 2019-ты год пакладзе пачатак шырокага нацыянальнага рушаньня на культурным фронце за сваё, за роднае, за сьвятое.

                            Валеры Буйвал



    Posted Jan 2, 2019, 7:46 AM by Адміністратар Навін
  • Голас вайны

    Мы понимаем, что такое государство, как Беларусь, среднее по размерам, не может выжить в настоящее время, особенно в эпоху финансово-экономических кризисов.

    Ул. Макей

    Сэнтэнцыя” міністра замежных справаў Рэспублікі Беларусь Ул. Макея, што гучыць як сьмяротны прысуд нашай Беларускай Дзяржаве, не выпадкова ўзята намі ў якасьці эпіграфа да гэтага тэкста. Гэта абсалютна ўнікальная заява. Трэба прызнаць, што тав. Макей праявіў тут неардынарную шчырасьць – гэта ёсьць дэфіцытны тавар на міжнародным інфармацыйным рынку. Дзякуй яму за гэта, такога сёньня не дачакаешся ні ад А. Лукашэнкі, ні ад Ул. Пуціна, ні ад С. Лаўрова, сапраўднага, маскоўскага начальніка тав. Макея па МЗС. На працягу сьнежня адбылася сэрыя афіцыйных сустрэч паміж вышэйшымі фігурамі Расеі і рэжыму РБ, зроблены шэраг публічных заяваў. Журналісты і аналітыкі спаборнічаюць паміж сабой у прагнозах самага шырокага спэктру – ад эсхаталагічных, блізкіх да гістэрыі, да выкананых у лёгкім жанры – “всё хорошо, прекрасная маркиза…” Але сапраўднай інфармацыі пра патрабаваньні Масквы, высунутыя рэжыму РБ, пра вынікі гэтых сустрэч як не было, так і няма. Пад калядныя і навагоднія сьвяты Крэмль спрабуе правярнуць чарговую апэрацыю “уцёмную”. Беларускае і міжнароднае грамадзтвы знаходзяцца ня проста ў інфармацыйным вакууме ў прасторы гэтай тэмы, а яшчэ ў больш складаным становішчы – прастора штучна запаўняецца фальшывымі шумамі, гулам і піскам.

    І вось 19 сьнежня Ул. Макей даў інтэрв’ю фармальна зусім нэўтральнай публіцы: японскай тэлерадыёгрупе канала NHK. Японцы аказаліся выдатнымі прафэсіяналамі і здолелі выклікаць рэжымнага міністра на шчырасьць. Зноў прызнаем, што і ён выказваўся даволі адназначна, хаця і схлусіў некалькі разоў. Так бы мовіць, “схлусіў шчыра”. Пачытаць увесь тэкст (на які мы будзем спасылацца) надзвычай пазнавальна. Ён зьмешчаны на старонцы МЗС РБ:


    http://mfa.gov.by/press/smi/de367645ecb2d418.html 


    Цяпер па парадку, пра самае галоўнае – лёс Беларусі. Вось першая цытата з тав. Макея:

    К сожалению, сегодня мы действительно вовлечены, скажем так, в ту конфронтацию и санкционное противостояние, которые существуют в отношениях между Россией и Западом в силу известных событий. Мы от этого страдаем. Поэтому мы, конечно же, хотели бы избежать дальнейшего обострения. Исходим из того, что это невыгодно ни одной из сторон. Мы в пределах возможного стремимся сделать все, чтобы конфронтационная риторика, санкционное противостояние было минимизировано, устранено, потому что для нашего государства, для ситуации в регионе, особенно в вопросах безопасности, это имеет огромное значение”.

    Паўстае пытаньне. Як гэта сталася, што наша дзяржава Беларусь – неўтральная па сваім канстытуцыйным статусе – аказалася “вовлечена” ў канфрантацыю і санкцыйнае супрацьстаяньне паміж Расеяй і Захадам? Міністр не згадвае аб тым, хто ўцягнуў нашу краіну ў гэтую канфрантацыю, але мы ведаем, што гэта зрабіў існуючы ў Беларусі палітычны рэжым на загад свайго гаспадара – імпэрскай Масквы. Міністр завярае, што яны (рэжым) імкнуцца рабіць усё, каб супрацьстаяньне мінімізаваць, выдаліць – асабліва ў пытаньнях бясьпекі. Гучыць прывабна і інтэлігентна нават. Але крыху дэкларатыўна. Пашукаем канкрэтыкі ў гладкай плыні міністэрскага інтэрв’ю. І канкрэтыка ёсьць! Спачатку Ул. Макей фармулюе, так бы мовіць, “філасофскую базу” рэжымнай палітыкі:

    Говоря о том, что мы действительно являемся тесными союзниками с Россией, я, тем не менее, хотел бы подчеркнуть, что Беларусь, как любое независимое государство, стремится проводить и проводит внешнюю политику, торгово-экономическую политику исходя из абсолютно собственных национальных интересов. Мы исходим в нашей политике из того, что необходимо нашей стране, что важно для нашего народа. Понятно, что мы тесно взаимосвязаны, но, тем не менее, Беларусь, как независимое, суверенное государство, всегда стремилось проводить и будет проводить абсолютно независимую внешнюю политику, которая направлена на благо народа”.

    Пасьля базавага абгрунтаваньня міністр некалькімі штрыхамі акрэсьлівае канкрэтныя дасягненьні палітыкі свайго рэжыма і свайго міністэрства:

    Ён згадвае пра “регулярное проведение Трехсторонней контактной группы ОБСЕ. Заседания этой группы проходят 2 раза в месяц в Минске. К нам нет никаких претензий в этом плане. (…) Мы стараемся внести свою посильную лепту в разрешение этого конфликта. (…) философия нашей внешней политики состоит в том, чтобы уходить от этой сегодняшней конфронтации”.

    Схлусіў міністр Макей, не стрымаўся. Перш за ўсё наконт “никаких претензий”. Україна пад ціскам Захаду вымушана была пагадзіцца на перамовы з расейскім агрэсарам у сталіцы краіны-сатэліта Масквы і патрапіла ў палітычную пастку, зь якой выбрацца цяпер няпроста. Масква абсалютна нахабна, адразу ж пасьля падпісаньня, груба парушае ўсе пагадненьні, дамоўленасьці аб спыненьні агню і абмену палоннымі. А тым часам афіцыйны Менск з лістапада 2016 года (два гады запар!) рэгулярна і пры любой нагодзе галасуе ў ААН і іншых міжнародных арганізацыях у падтрымку агрэсіўнай палітыкі Расеі разам з групай запісных сатэлітаў Масквы ад Зімбабвэ да Сэрбіі. Такім ёсьць лукашыстоўскі “сувэрэнітэт” і “нэўтралітэт”. Палітычныя і грамадзкія дзеячы, мільёны простых грамадзян Украіны ўжо ня раз выказвалі свой праклён гэтай подлай антыўкраінскай палітыцы афіцыйнага Менску ў цэлым і МЗС РБ у прыватнасьці.

    Але каштоўная матэрыя канкрэтыкі не пакідае сп. міністра. Ён заяўляе:

    Мы видим, что сейчас происходит в соседних с нами странах, входящих в блок НАТО. Размещаются новые военные базы, происходит расширение блока НАТО на Восток, эти базы размещаются непосредственно у наших границ. Мы видим, что в Польше, странах Балтии, других странах раздаются какие-то новые заявления о том, чтобы дополнительно разместить американский военный контингент, некоторые страны даже готовы заплатить за это. (…)

    Знаете, вся история говорит о том, что порох всегда нужно держать сухим. Мы извлекли уроки из этой истории, которая для нашего народа зачастую была трагической. Мы исходим здесь из разумной целесообразности – обеспечение надлежащей обороноспособности государства, надлежащего уровня подготовки наших вооруженных сил. В случае, если возникнет какая-то прямая угроза для безопасности нашей страны, мы должны быть готовы дать отпор агрессору, как это принято говорить”.

    Па стылю і тону – гэта проста савецкая архаіка ад А.А. Грамыкі, вядомага маскоўскага дыпламата з вёскі Старыя Грамыкі Гомельскага раёна. Толькі што цяперашні пасьлядоўнік не сказаў “агрессивный блок НАТО” (сочыць за лексікай!). А цяпер нагадаем аб тым, што ведаюць нават школьнікі, якія чытаюць папулярныя кніжкі па гісторыі. Калі дзяржава бярэ на сябе статус нэўтралітэта і заяўляе аб ім (як гэта рабілі ў Навейшай гісторыі Эўропы Швэцыя, Швайцарыя, Іспанія, Бэльгія і г.д.), то палітычнае кіраўніцтва робіць наступным чынам. Не заключае ніякіх вайсковых хаўрусаў і пагадненьняў ні зь якім з бакоў, не дапускае на сваю тэрыторыю чужыя войскі, не пасылае свае войскі за межы краіны, нават устрымліваецца на афіцыйным узроўні ад рэзкіх ацэнак палітыкі ўцягнутых у канфлікт дзяржаў. Нэўтральная дзяржава папярэджвае ўсіх, што ў выпадку парушэньня чужымі войскамі яе тэрытарыяльнай недатыкальнасьці, яе армія будзе аказваць узброены супраціў любому агрэсару (так, напрыклад, рабіла армія Швайцарыі ў чэрвені 1940 года, калі гітлерскі вэрмахт парушыў яе дзяржаўныя межы). Для нэўтральнай краіны ўсе дзяржавы роўныя. Яна не прымае нічый бок ва ўмовах пагрозы канфлікта або падчас канфлікта. Парушэньне дзяржаўнага сувэрэнітэту разглядаецца ў рамках міжнароднага права як вельмі сур’ёзнае міжнароднае злачынства.

    А пра што urbi et orbi заяўляе лукашыстоўскі міністр? Чытаем чорным па беламу:

    Да, сегодня нет таких прямых угроз, но мы не можем сказать, что застрахованы от этого в будущем с учетом развития конфронтационной ситуации, которую мы наблюдаем сегодня в нашем регионе. Взаимные претензии и геополитическое противостояние между Востоком и Западом, между Россией и США, приостановление участия США в Договоре о ликвидации ракет средней и малой дальности, тлеющие и новые конфликты, рост обвинительной риторики в адрес друг друга. Мы можем говорить сегодня об очередном витке «гонки вооружений», все стороны предпринимают соответствующие усилия в этом плане. Конечно же, мы не можем спокойно наблюдать за этими процессами в сфере безопасности, которые являются весьма чувствительными для нашего региона. (…)

    У нас в рамках нашего всестороннего взаимодействия с Российской Федерацией существуют соответствующие планы военного и военно-технического сотрудничества. У нас создана так называемая региональная группировка войск. В нашем регионе совместно с Россией они работают по соответствующим планам и программам. Здесь нет никакого противоречия. Мы очень плотно сотрудничаем и с Россией в военно-технической сфере”.

    Цікаўныя школьнікі ведаюць, а міністр МЗС РБ “ня ведае”, што існуючы ў Беларусі рэжым ад пачатку свайго існаваньня растаптаў нэўтральны статус Беларусі, не зрабіўшы, аднак, юрыдычнай і публічнай карэкцыі гэтага статусу. Такім чынам, усе рэжымныя заявы пра палітычны і вайсковы нэўтралітэт Беларусі зьяўляюцца дэмагогіяй і хлусьнёй. Краіна даўно і “усебакова” (паводле Ул. Макея) уцягнута ў сфэру агрэсіўнай ваеннай палітыкі Расеі. Беларуская армія дэ факта (а часткова нават дэ юрэ) зьяўляецца падраздзяленьнем узброеных сілаў РФ, прыкладна ў статусе вайсковай акругі. Гэтая сітуацыя супярэчыць Канстытуцыі Беларусі і жаданьню абсалютнай большасьці нашага народа, але гэта не цікавіць прамаскоўскі рэжым.

    Можна было б зразумець, калі б сапраўднае нацыянальнае кіраўніцтва Беларусі, не жадаючы дражніць Маскву, рабіла б супакойваючыя заявы, а само цішком супрацоўнічала з заходнімі дэмакратычнымі краінамі, шукаючы там абароны ад усходняй імпэрыі. Але існуючы рэжым зрабіў адваротны выбар, прадыктаваны той жа Масквой, -- вайсковы хаўрус, сумесная ваенная стратэгія і тактыка з краінай, якая ўжо вядзе захопніцкія войны, палохае сьвет ядзернай зброяй, забівае людзей і нішчыць гарады і паселішчы ў розных краінах. На самой справе наша тэрыторыя, наша армія і наш народ зьяўляюцца першым эшалёнам абароны Масквы. І робіцца гэта пад фальшывым сьцягам “нэўтралітэта”.

    Такую палітыку некаторыя з камэнтатараў называюць “самагубчай”. Але трэба зразумець, што рэжымнае начальства ў Менску не зьбіраецца паміраць у ваеннай канфрантацыі паміж Расеяй і дэмакратычнымі краінамі. Рэжымныя разьлічваюць, што пакутваць і паміраць, абараняючы Расею, будуць толькі армія і насельніцтва Беларусі. А для рэжымнай вярхушкі знойдуцца бункеры і камфортны прытулак у Маскве (або Растове). Такая антынародная палітыка ёсьць забойчай, а не замагубчай.

    Куды б не накіравала пуцінская Масква зьнішчальныя ўдары сваёй агрэсіі – на Украіну, Польшчу або краіны Балтыі – у любым выпадку тэрыторыя Беларусі будзе галоўным плацдармам агрэсіі. Сюды ж (гэта натуральна) будуць скіраваныя магутныя ўдары ў адказ ад дэмакратычных краін. Ніхто ня будзе слухаць абывацельскіх завярэньняў з нашай тэрыторыі, што “мы вайны не хацелі, ды мы ня думалі, што так атрымаецца”. Масква праз некаторы час можа спыніць баявыя дзеяньні і пайсьці на мірныя перамовы. Але для нас гэта ўжо ня будзе мець ніякага значэньня. Нас і нашую краіну ўжо “пусьцяць у расход” шырокім жэстам крамлёўска-лубянскага баярства. Так ужо было і ў 17-м і ў 18-м стагоддзях, калі Масковія не лічылася з сапраўдным статусам дзяржаўнага сувэрэнітэту ВКЛ, і ў 1812, 1914-18, 1939-44 гадах, калі Беларусь была ператворана ў зону чужога зьнішчальнага канфлікта ўжо на правах расейскай калоніі.

    Спэцапэрацыя ўцёмную”, разыграная Масквой на працягу сьнежня, азначае імклівае набліжэньне Беларусі да вайны.

    Сарваць жудасныя планы расейскага агрэсара і ягоных мясцовых васалаў можа толькі адзінадушны супраціў Беларускага народа. У 2019 годзе павінна разгарнуцца наша нацыянальнае змаганьне за мір, за вызваленьне ад каланіяльнай залежнасьці ад Імпэрыі Зла, за вяртаньне Беларусі ў эўрапейскую цывілізацыю. Альтэрнатывы народнаму супраціву няма.

                            Мікола Юніцкі



    Posted Jan 2, 2019, 7:43 AM by Адміністратар Навін
  • ВІНШАВАНЬНЕ З НОВЫМ ГОДАМ

    Дарагія землякі, дарагія Беларусы!

    Віншую ўсіх з Новым 2019 Годам!

    Зычу шчасьця ўсім нам і нашай дарагой Бацькаўшчыне Беларусі.

    Беражэм нашу Беларусь! Гэта наш сьветлы дом. Наша зямля. І нідзе няма лепш, як на радзіме ў роднай Беларусі. Той, хто паезьдзіў па сьвеце, пажыў за мяжой, той гэта ведае. Нам толькі трэба навесьці парадак у сваім доме, збавіцца ад вельмі нядобрых палітыкаў, што прадаюць краіну. Збавіцца і зьберагчы Беларусь.

    Апошнім часам мы чуем, што некаму ўсё зямлі мала. Сапсавалі, загадзілі ўвесь Сібір, нават тундру, а ім яшчэ Беларусі нехапае, каб і тут усё высмактаць і ператварыць у памыйку.

    І вось іхняя агентура робіць спэктаклі, быццам бы апытаньне ў Сеціве па нашых абласьцях, хто хоча далучыцца да Расеі.

    Найперш такім апытаньням нельга верыць, бо гэта прапаганда з чужой ініцыятывы. Другое -- робіцца гэта, каб любым спосабам падзяліць нашае грамадзтва і сутыкнуць людзей. І трэцяе -- усяліць ў галовы недасьведчаных людзей думку, што можна праз рэфэрэндум ліквідаваць свю дзяржаву, ці аддаць сваю зямлю акупантам, суседзям ці нейкім агрэсарам.

    Памятайма, што пытаньне аб існаваньні дзяржавы, суверэнітэту, анэксіі і іншых чыньнікаў, зьвязаных з існаваньнем краіны, забараняецца выносіць на рэфэрэндум ня толькі згодна законаў Беларусі, але і ва ўсім сьвеце.

    Мы бачылі, што бывае акупант захоплівае частку тэрыторыі краіны праводзіць там свой нібыта рэфэрэндум. На такія варожыя рэфэрэндумы акупаванаму насельніцтву, зразумела, ня трэба хадзіць. Такія рэфэрэндумы нічога ня значаць. Гэта акупацыйная тактыка агрэсараў, каб прыдумаць падтрымку агрэсіі. Вось такое мы бачылі на акупаваных частках Украіны.

    Беларусы -- разумны старажытны вялікі народ, які некалі стварыў магутную дзяржаву -- Вялікае Княства Літоўскае, культура якога ўплывала на ўсю усходнюю Эўропу, а мова беларуская была дзяржаўнай, выкарыстоўвалася ў дыпляматыі. Гэта ўсё жыве ў нашай мэнтальнасьці. І таму мы іншыя ад нашых суседзяў.

    У новым 2019 годзе мы мусім быць салідарныя між сабой. Ніхто за плячыма народу ня мае права і ня можа вырашаць лёс народа і яго краіны.

    Прэзідэнтаў з дваццаціпяцігадовым тэрмінам не бывае. Бываюць толькі узурпатары, што незаконна ўтрымліваюць уладу. Усе іхныя рашэньні і дэкрэты незаконныя, а дамрвы нікчэмныя.

    У Вольнай Беларусі адразу будуць адменены ўсе антылюдзкія дэкрэты ўзурпатара. Людзі атрымаюць зямлю, вольнае права прадпрыймальніцкай дзейнасьці. Будуць ліквідаваныя ідэолагі на месцах працы, перагледжана і адменена кнтрактная сістэма. Будзе вернута ўсходняя мяжа, беларускае радыё і тэлебачаньне, нацыянальная дзяржаўная сімволіка, пашана да беларускай мовы і культуры. Пачнуцца рэформы і вольныя парляманцкія выбары.

    У Новым 2019 годзе набліжайма Вольную Беларусь! Будзьма гатовыя яе абараняць ад любога агрэсара. Рыхтуймася да абароны Айчыны. Хай будучыня нашай краіны і нашых людзей будзе сьветлый і прыгожай!

    З новым Годам!

    Слава Айчыне!

    Жыве Беларусь!                                                                  Зянон Пазьняк


    31 сьнежня 2018 г.        

    Posted Dec 31, 2018, 11:33 AM by Адміністратар Навін
  • Подых катастрофы

    П р а д м о в а

    Перш чым прачытаць гэтую аголеную інфармацыю А. Ляшкевіча трэба настроіцца на тры неабходныя рашэньні. (Ня маючы іх у галаве, – ня трэба й чытаць):

    1. Усім насельнікам Рэспублікі Беларусь трэба рэальна рыхтавацца да збройнай абароны Айчыны супраць расейскага агрэсара.

    2. Усім насельнікам Рэспублікі Беларусь трэба рэальна рыхтавацца да ліквідацыі здрадніцкага рэжыму Лукашэнкі.

    3. Каб перамагчы трэба гуртавацца вакол Беларускай Нацыянальнай ідэі.

                                                                                                                                                Зянон Пазьняк


    Мізансцэна мела дэманстрацыйны характар і адмыслова была разыграна на правінцыйных падмостках у Берасьці. Фармальна яна называлася “сустрэчай двух прэм’ераў”. Маскве вельмі важна было прадэманстраваць галоўнаму начальніку свайго васальнага рэжыму, што ён адсунуты ў бок пры абмеркаваньні важнейшых стратэгічных установак, выстаўленых Крамлём Беларусі. Начальніку, да якога ў кабінэт вадзілі заштатных расейскіх «мэраў» і нават драбнейшых па статусу расейскіх гасьцей, павінна было стаць зразумелым, што зь ім ня лічацца і ў любы момант могуць замяніць яго на больш падпарадкаваную постаць. Ён гэта зразумеў і, як ужо бывала, у адказ на завочны ўльтыматум сваіх маскоўскіх гаспадароў махаў рукамі з экрана тэлевізара і кляўся ў “пасьлядоўнай прыхільнасьці да інтэграцыі”, бо паводле логікі лукашызма, менавіта гэта зьяўляецца формай “абароны сувэрэнітэта”, за які ён таксама кляўся. Беларускае грамадзтва, прызвычаянае да абсурдаў, амаль не заўважыла палітычную падзею. Выказваем упэўненасьць, што т. зв. “вярхі сістэмы” яе заўважылі, але яшчэ неабходна сабраць інфармацыю аб тым, як яны паставіліся да яе. Пра гэта ніжэй.

    Дык вось, калі сьцісла, Масква запатрабавала ад антыбеларускага рэжыму рыўка ў “інтэграцыйных прасцэсах”. 13 cьнежня ў Берасьці адбылася афіцыйная сустрэча прэм’ераў РФ і РБ Дз. Медведева і С. Румаса, на якой крамлёўскі прадстаўнік выставіў асноўныя тры пункты “далейшай інтэграцыі”: сумесная мытная служба, адзіны эмісійны цэнтр і адзіная судовая сістэма. Для Беларусі гэта азначае магутны ўдар па дзяржаўным сувэрэнітэце, у выніку якога наша краіна ператвараецца ў аналаг акупаваных Расеяй Абхазіі, Паўднёвай Асэціі, Прыднястроўя, “ДНР” і “ЛНР”. Пасьля такой апэрацыі (каі б яна адбылася) Беларусь траціць Незалежнасьць.

    Крэмль прыступае да фінальнай стадыі сваёй імпэрыялістычнай шматхадоўкі, курс на якую быў ўзяты крамлёўцамі пасьля правалу спробы брутальнага захопу Беларусі спосабам антыканстытуцыйнага путчу ў 1996 годзе, калі супраціў дзесяткаў тысячаў патрыётаў на вуліцах нашай сталіцы сарваў планы захопнікаў.

    Пуцінская групоўка прышла да высновы, што Беларуская дзяржава ўжо дастаткова расхістана і рызыкаваць рэзкімі дзеяньнямі ўжо можна. У Беларусі праведзена татальная русіфікацыя і здушэньне ўсяго беларускага, народная гаспадарка цалкам кантралюецца расейскай дзяржмафіяй, а яе лепшая прадукцыя вывозіцца ў Расею без аплаты. Беларуская армія афіцыйна падпарадкавана расейскім генэралам і мінабароны РФ, зьяўляецца банальным элемэнтам расейскай ваеннай дактрыны. Лукашыстоўская бюракратыя ўсіх узроўняў выдрэсіравана на вернасьць Расеі. Пра КГБ РБ мы ўжо маўчым, там усё зразумела – філіял ФСБ.

    Цяпер Масква агучыла сваё жаданьне зрабіць апошнія штрыхі ў гэтай сумнай карціне. Розначытаньняў у дэкларацыі, зробленай расейскім прэм’ерам, ня можа быць. Зразумела, што адзіным эмісійным цэнтрам будзе Масква і адзінай валютай будзе расейскі рубель. Рублёвыя ўклады грамадзян у банках будуць пераводзіцца ў расейскія рублі, і хто ўпэўнены, што курс абмену будзе адэкватны, а не рабаўнічы? А што будзе з даляравымі ўкладамі беларускіх грамадзян? Нехта спадзяецца, што іх не перавядуць у расейскія рублі, і ня скажуць потым, што “так лепш і надзейней?

    Мытняй на нашых дзяржаўных межах будуць камандваць расейскія службоўцы. Суд і суддзі будуць расейскімі. У выніку імпэрыя накладае сваю лапу на апошняе, што сымвалічна заставалася пад абрэвіятурай “РБ”. Як будзе ўніфікавацца заканадаўства, якім коштам уводзіцца расейскі рубель – гэта для Масквы ня мае важнасьці, усё аплоціць беларускае грамадзтва.

    Ёсьць над чым задумацца згаданым “вярхам”. Беларускае чынавенства розных узроўняў і жанраў павінна зразумець, што ў выніку “інтэграцыйнага рыўка” іх чакае адсоўваньне з пасадаў і новыя прыгоды ў асабістым жыцьці і кар’еры. Іх месца збольшага (як гэта было пры СССР) зоймуць расейскія чыноўнікі, прыроўненыя ў грамадзянскіх правах да грамадзян РБ. Вернападданства і “истинная русскость” у разьлік брацца ня будуць, гэта ёсьць звычайная каланіяльная палітыка любой імпэрыі, якая набывае новую тэрыторыю. У лепшым выпадку беларускім службоўцам у мундзірах і без мундзіраў запрапануюць рабіць кар’еру ў жудаснай расейскай глыбінцы (“вы же по-русски умеете? – вот и давайте…”).

    У цэлым беларускае грамадзтва ў выпадку рэалізацыі маскоўскага акупацыйнага плану чакае становішча, якое пануе ў расейскіх правінцыях – зьбядненьне, эканамічны і сацыяльны развал, дэмаралізацыя і хаос. Калі крамлёўцам не шкада свайго народанасельніцтва, то можа яны зьлітасьцівяцца з беларусаў? Наўрад ці.

    Зразумела, што рэалізацыя “рыўка” запланавана Масквой на 2019 год і разьлічана на выкарыстаньне псэўдавыбараў. У канструкцыі, зьляпанай каланіялістамі, няма самага галоўнага – легітымнасьці. Усё пабудавана на нелегітымным, антыканстытуцыйным грунце т. зв. “саюзнай дзяржавы” і таму ня мае пэрспэктывы міжнароднага прызнаньня. Маскве трэба запоўніць рэжымныя “палаты” сваімі людзьмі, даказаць дэмакратычнаму сьвету, што “выбары» ў лукашысцкі «парлямант» прайшлі празрыста і дэмакратычна, а потым галасаваньнем расейскай агентуры ў вышэйшай заканадаўчай структуры рэжыму забясьпечыць нібыта легальную падкладку свайго захопу Беларусі. Крамлю не хацелася б выкрыстаць тут рэфэрэндум, бо выкарыстаньне рэфэрэндума ў гэтым выпадку антыканстытуцыйнае. Таксама Масква не хацела б паўтараць брутальную мадэль крымскага галасаваньня, калі ў 2014 годзе ў Сімферопалі дэпутаты Крымскай аўтаноміі Украіны галасавалі пад люфамі аўтаматаў за далучэньне да РФ.

    Трэба было б хвалявацца, калі б нашу краіну хацела захапіць нейкая высокаразьвітая і стабільная дзяржава (такіх жадаючых няма на эўрапейскай палітычнай арэне). І тым больш грамадзтва павінна трывожыцца, калі захопам пагражае Расея – ізгой міжнароднай супольнасьці, аўтарытарная імпэрыя, дзе палітычнае кіраўніцтва ўсіх узроўняў раскрадае нацыянальныя багацьці, зьнішчае мовы і культуры паняволеных народаў і вядзе захопніцкія войны. Нас хоча захапіць краіна, дзе пануюць галеча і нянавісьць усіх да ўсіх, імпэрыя, якая стаіць на парозе свайго краху і жудасных падзей, якія будуць суправаджаць гэты крах. Калі беларусы дапусьцяць зьдзяйсьненьня маскоўскага плану, нас чакае удзел у расейскай катастрофе на роўных правах зь іншымі акупаванымі народамі.

    Беларускае грамадзтва мусіць дзейнічаць. Павінна распаўсюджвацца праўдзівая інфармацыя пра дзеяньні і планы Масквы на нашай тэрыторыі. Людзі, незалежна ад сацыяльнага статуса – ад беларускага чыноўніка, вайскоўца, рабочага да селяніна і студэнта – павінна гуртавацца на аснове нацыянальнай салідарнасьці, Беларускай нацыянальнай ідэі і агульнага нацыянальнага інтарэсу. Нашая агульная мэта – ацалець як нацыя і дзяржава, забясьпечыць сябе самастойнае разьвіцьцё па-за кашмарам расейскай катастрофы.

    На паратунак з боку лукашыстоўскага рэжыму разьлічваць не прыходзіцца, гэта ёсьць рэжым нацыянальнай здрады. Настае час неабходнай самаарганізацыі грамадзтва і салідарнага супраціву імпэрскай агрэсіі. Ня можа быць ніякай веры абяцанкам Масквы, рэкламе “сапраўднага лідэра Пуціна, які лепшы за Лукашэнку” і завярэньням афіцыёзнай прапаганды. Усё гэта фальш і хлусьня.

    Грамадзтва павінна дзейнічаць насуперак планам і заклікам фальшывых. Рэжым гоніць на электаральны фарс, а людзі застаюцца дома і пакідаюць рэжым з пустымі ўчасткамі для галасаваньня. Рэжым заклікае разам з Расеяй выступіць супраць Украіны, а беларусы ўсімі сіламі і сродкамі падтрымліваюць змаганьне братоў-украінцаў. Ніякай падтрымкі зьнішчальнікам Беларусі. А калі імпэрскі вораг паспрабуе ўварвацца на нашу зямлю і завершыць разгром нашай дзяржавы, то беларусы мусяць (абавязак зацьверджаны ў Канстытуцыі) бараніць Айчыну і ўсімі спосабамі зьнішчаць акупантаў. Няхай Масква не разьлічвае на “мірны аншлюс” нашай дзяржавы. Не атрымаецца, імпэрскія вурдалакі сваёй чорнай крывёй захлынуцца.

    Алег Ляшкевіч


    Posted Dec 26, 2018, 3:43 AM by Адміністратар Навін
  • Хрыстос нарадзіўся!

    Дарагія землякі, дарагія Беларусы!

    Настае Сьвята Божага Нараджэньня.

    Віншую са Сьвятам! Сьветлага Дня!

    Гэта быў пачатак новага чалавецтва, новай культуры,

    накіраванай на асэнсаваньне і падрыхтоўку да вечнага жыцьця ў Сусьвеце.

    Нічога больш важнага ў гісторыі людзей мы ня ведаем. На Зямлю прыйшоў Бог

    у якасьці Сына Божага і ў вобразе чалавека. З Хрыстом прышло Хрысьціянства,

    якое перамяніла чалавецтва. Яно прынесла людзям усьведамленьне вышэйшай справядлівасьці 

    і сэнс існаваньня. Жыцьцё напоўнілася аптымізмам

    і пэрспэктывай быцьця.

    Не губляйма яе ніколі. Цемра сканае, дзе б яна не ўзьнікала, у якім бы вобразе

    не зьяўлялася, якое б не набывала аблічча. Адкідайма яе!

    Хрыстос нарадзіўся. Славім Яго!


    24 сьнежня 2018 г.

    Зянон Пазьняк

    Posted Dec 24, 2018, 8:06 AM by Адміністратар Навін
  • У цывілізаванага грамадзтва яшчэ ёсьць шанец недапусьціць расейскі «атамны кранік» у Беларусі

    (Сьнежаньскі Сойм 2018 г. Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”)

    9 сьнежня ў Менску адбыўся чарговы Сойм КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. Сойм заслухаў выступ сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”. Выступоўца падсумаваў дзейнасьць Партыі за 2018 год, асабліва адзначыў становішча з наступам рэжыму на Народны Мэмарыял Курапаты, ставячы гэтае пытаньне як вельмі важнае ў беларускім змаганьні. Падкрэсьлена няроўнасьць сілаў грамадзкасьці і ўсёй варожай сістэмы. Вырашэньне канфлікту наперадззе. Старшыня адзначыў неабходнасьць усеабдымнай падтрымкі Украіны у адстойваньні яе суверэнітэту і свабоды перад расейскай агрэсіяй.

    З дакладам выступіў сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту. Выступоўца зрабіў агляд эканамічнага разьвіцьця нашай краіны. Рэчаіснасьць разьбівае “папулярны” стэрэатып інфармацыйнай прасторы аб тым, што “Расея корміць Беларусь”. Фактычнае абрабаваньне нашай народнай гаспадаркі расейскімі “партнёрамі” набыло такія маштабы, што дэбіторская запазычанасьць беларускіх прадпрыемстваў дасягнула сумы ў 200 мільёнаў даляраў. Нават пракуратура існуючага рэжыму вымушана ўпершыню адрэагаваць на крымінальныя дзеяньні некаторых расейскіх фірм, якія не аплочваюць набытую беларускую харчовую прадукцыю.

    Зразумела, што расейскія фірмы-банкруты і фальшывыя фірмы-аднадзёнкі ўвесь час маюць палітычную падтрымку сваім крымінальным дзеяньням. Беларускія прадпрыемствы таксама гвалтоўна вымушаны аддаваць сваю прадукцыю ў Расею, ведаючы, што яна ня будзе аплочана. Пры гэтым расейскія вытворцы заўсёды патрабуюць з беларускіх пакупнікоў перадаплаты. Нанесена каласальная шкода бюджэту Беларусі, цяжар гэтых эканамічных абсурдаў кладзецца на ўсё наша насельніцтва. Адсюль і рост цэнаў, у выніку чаго падманутыя беларусы аплочваюць сваёй працай і сваімі грашыма існаваньне мафійнай імпэрыі на Усходзе. І гэта толькі адзін з момантаў эканамічнага правалу, які арганізаваны бязглуздымі і злачыннымі дзеяньнямі Масквы і мясцовага прамаскоўскага рэжыму. Вырашэньне гэтай праблемы можа быць толькі палітычным шляхам.

    Ёсьць яшчэ адна трывожная тэндэнцыя нашага грамадзкага жыцьця. Бачна, што Масква рыхтуецца да выбараў у псэўдапарлямант Беларусі (“палату”), таму прысылае ўсё новых людзей з расейскімі пашпартамі, утварае новыя структуры расейскай “пятай калёны” на нашай тэрыторыі, якія павінны забясьпечыць як мага большую прысутнасьць у псэўдапарляманце падкантрольных Маскве грамадзян Расеі, якія маюць роўныя правы з грамадзянамі Беларусі ў выніку заканадаўчых маніпуляцый рэжыму. Такім чынам ствараецца непасрэдная пагроза існаваньню нашай дзяржавы. Практычна гэта мэтад акупацыі гібрыднай вайны.

    Выступілі сябры Сойму з розных рэгіёнаў краіны. Яны распавялі пра масавую незадаволенасьць людзей рэжымам і яго галоўным начальнікам. Людзі канчаткова ўсьведамілі, што зрабілі памылку, падтрымоўваючы доўгі час гэты рэжым і маючы спадзяваньні на яго. Патрыётам у размовах з людзьмі ўжо ня трэба доўга тлумачыць прычыны глыбокага крызісу ў краіне, людзі многае ўжо разумеюць самы. Аднак, неабходна данесьці да грамадзтва думку аб тым, што ў аснове нашай нацыянальнай бяды ляжыць чужынская ўлада імпэрскай Масквы, што нельга спадзявацца на Пуціна, якога агентура ўплыву Расеі на нашай тэрыторыі спрабуе навязаць як збаўцу і гаранта парадку і дабрабыту.

    Людзі распавялі пра самаўпэўненыя дзеяньні шэрагу прадстаўнікоў рэжымных структур у Беларусі, якія не хаваюць свае пагардлівыя адносіны нават да існуючага рэжыму і законаў Беларусі. Бачна, што за імі стаіць чужая палітычная сіла, якая ўкарэніла іх у наша грамадзтва для правядзеньня сваёй імпэрскай палітыкі – палітыкі аслабленьня і ліквідацыі Беларусі.

    Выступоўцы зьвярнулі ўвагу на небясьпечныя тэндэнцыі ў вайсковай сфэры. Масква прымушае Беларусь закупляць у Расеі наступальныя тыпы зброі. Рэжым зрабіў заяву аб тым, што распрацавана “новая вайсковая дактрына Беларусі”. Яе тэкст не апублікаваны. Ён не прайшоў нават фармальнага разгляду ў рэжымных “палатах”, як гэта мае быць паводле Закону. “Дактрына” падпісана толькі прэм’ер-мінстрам Беларусі, хаця паводле Закону яе павінен падпісаць дзейсны кіраўнік дзяржавы. Рэжымная прапаганда фарсіруе інфармацыю аб тым, што Беларускія ўзброеныя сілы ўвесь час праводзяць вучэньні з арміяй РФ, маюць сумеснае камандваньне, разам распрацоўваюць стратэгію і тактыку сваіх дзеяньняў. Расея рыхтуецца да вялікай вайны з цывілізаваным сьветам, і гэта павінна ўсхваляваць наша грамадзтва, бо ў выніку агрэсіўных дзеяньняў “маскоўскага хаўрусьніка” Беларусь будзе прызнана ў сьвеце саўдзельніцай ваенных злачынстваў на баку агрэсара і зробіцца закладніцай шалёнай палітыкі Крамля. Гэта можа абярнуцца катастрофай для нашага народу.

    Галоўная пагроза з боку агрэсіўнай Расеі, безумоўна, накіравана супраць Украіны. Масква канцэнтруе калі ўсходніх межаў Украіны вялікія колькасьці вайсковай тэхнікі і жывой сілы. Аднак, робіцца гэта настолькі дэманстрацыйна -- удзень, без мінімальнай маскіроўкі, на адкрытых чыгуначных платформах і перасоўваньнем тэхнікі калёнамі па дарогах. Ня выключана, што такім чынам праводзяцца дзеяньні па адцягненьню ўвагі ўкраінцаў або для нанясеньня другаснага ўдару. А асноўны ўдар расейская армія зьбіраецца наносіць на іншых напрпамках, ня выключана, што з тэрыторыі Беларусі. Патрыётам неабходна працягнуць працу па распаўсюджваньню інфармацыі аб недапушчальнасьці ўцягваньня нашай краіны і нашай арміі ў расейскую вайну.

    Ужо ў наступным годзе Масква зьбіраецца завозіць паліва для Астравецкай АЭС. Калі гэта здарыцца, то Расея будзе карыстацца гэтым атамным аб’ектам як спосабам застрашэньня і шантажу Эўропы (“у любы момант адкрыем атамны кранік, калі ня выканаеце нашы ўмовы”). Наша грамадзтва павінна не дапусьціць завяршэньня гэтай злачыннай апэрацыі Масквы на нашай тэрыторыі. Трэба заклікаць міжнародную супольнасьць да сумеснага выступу супраць стварэньня Масквой новага Чарнобылю ў Беларусі, які пагражае ўсяму нашаму рэгіёну.

    Сойм таксама разгледзеў планы партыйнай дзейнасьці на бліжэйшы пэрыяд.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    і Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне”

    9 сьнежня 2018 г.



    Posted Dec 11, 2018, 8:38 AM by Адміністратар Навін
  • Беларусь перадусім!

    (Выступ на сьнежаньскім 2018 г. Сойме КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”)

    Новы 2019 год павінен быць лепшым для будучыні нашай Бацькаўшчыны Беларусі.

    Гэта наш апошні Сойм у 2018 годзе. Варта азірнуцца і падсумаваць наш шлях. Гэта быў год нацыянальных юбілеяў і нацыянальных выпрабаваньняў. Ва ўсім гэтым наша партыя прыняла дзейсны ўдзел. Мы правялі на патрэбным узроўні навукова-грамадзкую канфэрэнцыю да 100-годдзя аб’яўленьня Незалежнасьці Беларускай Народнай Рэспублікі, падрыхтавалі памятныя знакі да гэтай падзеі.

    Мы падрыхтавалі і правялі таксама канфэрэнцыі і мерапрыемствы, пасьвечаныя 30-гадоваму юбілею стварэньня Беларускага Народнага Фронту “Адраджэньне” і 30-годдзю адкрыцьця Курапатаў. Гэта вымагала асаблівага падыходу і асаблівай працы. Яна была падрыхтавана з годнасьцю і на добрым узроўні. Таксама адбыліся ўсе традыцыйныя мэмарыяльныя і культурныя мерапрыемствы. Апошнія падзеі – Дзяды і 98-я гадавіна Слуцкага збройнага чыну.

    Гэтыя ж падзеі былі адзначаны за мяжой, дзе прыхільнікі нашай Партыі і беларускага Адраджэньня прынялі актыўны ўдзел.

    Асноўнай палітычнай падзеяй гэтага году, аднак, сталі не юбілеі, а новы сістэмны наступ на Курапаты, назавем так – усіх цёмных сіл. Тут задзейнічаны ня толькі ўлады антыбеларускага рэжыму, але і інтарэсы чужой дзяржавы з усходу. Атака йдзе па двух лініях – па лініі зьнішчэньня ахоўнай зоны і дэманстрацыі зьнявагі памяці пра генацыд і другое – па ўварваньні ў Народны мэмарыял Курапаты і забіраньне могільніка пад юрысдыкцыю рэжымных установаў з мэтай далейшага разбурэньня.

    Барацьба працягваецца і будзе абвастрацца ў 2019 годзе. Нам удалося часткова зраўняць і аслабіць некаторыя аспэкты наступу ў цэнтры Мэмарыяла. Мэмарыял ёсьць, але пагроза зьнішчэньня застаецца, яна будзе праяўляцца ў розных выглядах. Усё гэта запатрабуе ад нас мабілізацыі і правільных паводзінаў, разумеючы нашу місію ў гэтай справе.

    Цяжкасьць у тым, што ў барацьбе з гэтым рэжымам і ягонай палітыкай супраць Курапатаў у абаронцаў ёсьць толькі мінімальныя магчымасьці, бо змагацца прыходзіцца са структурамі антыбеларускай улады, арганізаванымі на зьнішчэньне ў выніку адзінай антыбеларускай паліыткі.

    У пытаньні зносу рэстаран-бардэля, напрыклад, рэальна застаўся толькі фізычны пратэст, дэманстрацыя нязгоды і выкрыцьця злачынства, бо ўладныя структуры цалкам падтрымалі мафію і самы задзейнічаныя ў злачынстве. Гэтая адзіная (прытым, цяжкая) магчымасьць была скарыстаная грамадзкімі абаронцамі і пакуль што прыносіць інфармацыйную і маральную перавагу над ворагамі чалавецтва. Ужо паўгода перад брамай злачынага, незаконнага рэстарана ў ахоўнай зоне стаіць чалавечая варта і сьведчыць праўду.

    Гэта даволі ўнікальны выпадак, справа, на якую здольныя толькі асаблівыя людзі. Яны знайшліся і прыдаліся, як бы скэптычна нехта да іх ні ставіўся. Гэта іхні гераізм, які дае вынік. І тут я паўтару тое, пра што кажу ўвесь час: у нацыі не існуе лішніх людзей. Інтарэсы нацыі аб’ядноўваюць усіх, бо нацыя -- гэта вялікая сям’я людзей. Наша партыя ад пачатку пасылае сваіх прадстаўнікоў у курапацкую варту ля брамы незаконнага аб’екта. Перамога там будзе за намі, як бы цяжка яна ні давалася.

    Мы разумеем, што ёсьць вялікая сіла, якая за адзін дзень можа ўратаваць і Народны Мэмарыял, і зьмесьці са сьвятой зямлі рэстаран-бардэль з уісімі яго шчэпкамі. Але гэтая сіла пакуль што сьпіць. Трэба яе будзіць. Калі яна прачнецца, то ад гэтага рэжыма і ягоных шалёных сабак мокрага месца не застанецца. Пакуль што змагаемся і церпім; церпім і змагаемся.

    Міжнародныя падзеі важныя для нас, гэта перш за ўсё падзеі ва Украіне і Польшчы. Мы падтрымліваем і будзем падтрымліваць барацьбу Украіны супраць расейскай агрэсіі. Пра гэта я казаў украінцам нядаўна на мітынгу ў Нью-Ёрку, які праводзілі ўкраінцы супраць агрэсіі маскоўцаў у Азоўскім моры. Усімі сіламі, думкамі і сэрцам нам трэба патрымліваць барацьбу ўкраінцаў, бо тут вырашаецца і наша будучыня.

    Паважаныя сябры, нягледзячы на ўсе цяжкасьці і нахабныя маніфэстацыі ворагаў Беларусі, у мяне жыве перакананьне, што яны пацерпяць паразу ганебна і нікчэмна, а наша сьветлая Беларусь застанецца, адродзіцца, жыве і будзе жыць.

    Слава Айчыне!

    Беларусь перадусім!

    9 сьнежань 2018 г.                          Зянон ПАЗЬНЯК

    Posted Dec 11, 2018, 8:35 AM by Адміністратар Навін
  • Імпэрскі стыль

    Захопленыя ўкраінскія маракі ў вельмі небясьпечным становішчы. Справа ў тым, што Пуцін ужо нарысаваў карціну іхняга “злачынства”. Цяпер сьледства будзе намагацца ўсімі сродкамі (маральны ціск непазьбежны, але можа быць і фізычны) выцягнуць з маракоў прызнаньне, якія пацьвярджаюць словы гаспадара.

    Так жа сама паводзіў сябе Сталін. Ён спачатку агучваў уласную фантастычную вэрсію падзей (напрыклад, што ў гібелі Кірава вінаватыя зіноўеўцы або, што лекары-“атрутнікі” – агенты міжнароднага габрэйства). А потым чэкісты проста выбівалі з затрыманых неабходныя шэфу паказаньні.

    Вось і Пуцін ужо пасьпеў публічна фактычна паставіць задачу перад сьледствам: “Нам трэба пацьвердзіць правакацыйны характар дзеяньняў украінскай улады і зафіксаваць гэта ў юрыдычных дакумантах… Нам трэба аформіць адпаведным чынам, а там бачна будзе”. Цяпер чэкістам давядзецца гэтыя ўказаньні любым коштам выканаць.

    Пуцін заявіў таксама, што ўкраінскія маракі спрабавалі прарвацца ў Керч і казалі, што зьбіраюцца падарваць Керчанскі мост. Гэта трызьнёвае абвінавачваньне, якое прышло нібыта са сталінскіх часоў, таксама можа “нечакана” ўсплыць на сьледстве. Наогул, міжнароднай супольнасьці трэба тэрмінова ратаваць украінскіх маракоў. Інакш супраць іх можа быць сфабрыкавана справа ў стылі 37-га года.

    Ігар Эйдман

    Крыніца: Фэйсбук.

    Posted Dec 11, 2018, 8:32 AM by Адміністратар Навін
  • Паведамленьне

    2 сьнежня ў грамадзкай залі Беларускага катэдральнага Сабору сьв. Кірылы Тураўскага (401 Атлантык эвэню, Бруклін) адбудзецца ўшанаваньне памяці герояў Слуцкага Збройнага Чыну ў сувязі з 98-й гадавінай гэтай гістарычнай падзеі.

    У працяг гэтай мэмарыяльнай і культурна-асьветніцкай імпрэзы адбудзецца прэзэнтацыя двух апошніх кніг Зянона Пазьняка, выдадзеных у кастрычніку-лістападзе гэтага года -- "Краявід перад нізінай" і "Цяжкі час, т.4".

    Запрашаем усіх беларусаў.

    Пачатак у 12.30. Даезд мэтро цягнікамі Q, B, D, N.

    Прыпынак "Атлантык эвэню" альбо "дэКалб".

    Інфармацыя БАЗА

    Posted Nov 28, 2018, 5:09 PM by Адміністратар Навін
  • СЛАВА СЛУЦКІМ ЗМАГАРАМ!

    Паважаныя спадарыні і спадары!

    Вітаю Вас на гераічнай Слуцкай зямлі, якой яна некалі была. Патрыятычныя дзеяньні продкаў няхай стануць нам прыкладам. І гэта не рыторыка. Над нашай дарагой Бацькаўшчынай даўно навісла небясьпека і навісае кожны дзень. Мы гэта бачым. Але іншыя думаюць, што нічога ня станецца, і шчасьліва выплыве наш карабель.

    Так думалі ва Ўкраіне, пакуль ні напала на іх навала з усходу. Але ўкраінцы мелі грунт. У іх была ўкраінская школа, са сьцен якой выходзілі адукаваныя ўкраінцы з пашанай да Ўкраіны, быў украінскі кінематограф, там не было татальнай здрады і лукашызма. Нам будзе цяжэй. Але мужаймася, і найперш шануем нашу Беларускую Мову, Незалежнасьць і Свабоду.

    Гэтак было тады. Тады тут, на Случчыне, Капыльшчыне, кругом і вакол жылі слаўныя людзі, якія шанавалі сваю Бацькаўшчыну Беларусь і сваю дзяржаву -- Беларускую Народную Рэспубліку.

    Як адбывалася тая барацьба на Случчыне, мы добра ведаем, да падрабязнасьцяў. Але заўсёды кожны год трэба нагадаць пра асноўнае, каб жыла памяць і праўда пра нашу гісторыю.

    12-га кастрычніка 1920 года паміж савецкай Расеяй і пілсудзкай Польшчай, якія ваявалі на нашай тэрыторыі, быў заключаны прэлімінарны (гэта значыць папярэдні) мір, у выніку якога яны бяз нашай прысутнасьці на перамовах і бяз нашай згоды вырашылі падзяліць між сабой нашу зямлю. Мяжа падзелу праходзіла праз Менскую вобласьць, перасякала Случчыну ды Капыльшчыну, а паміж падзельшчыкамі ўтварылася 30-кілямэтровая нэўтральная зона, якая павінна была быць занятая расейцамі.

    Падзел і палітыка акупантаў выклікалі рэзкае непрыняцьце сярод беларусаў. 14-15 лістапада ў Слуцку адбыўся зьезд Случчыны. На зьезьдзе была абрана Рада Случчыны, якой было даручана арганізацыя абароны і стварэньне Слуцкага войска супраціву агрэсіі. Рэзалюцыя заканчвалася словамі: "Няхай жыве Беларуская Народная Рэспубліка ў яе этнаграфічных межах!"

    І далей -- увага! За тры дні была сфармавана Першая Слуцкая брыгада стральцоў, якая складалася з двух палкоў і некалькіх батальёнаў. А гэта -- 4000 жаўнераў. Стварыць такое войска з нуля за такі кароткі час -- гэта проста фантастыка. І тым ня менш, беларусы яго стварылі.

    Гэта стала магчымым таму, што па ўсёй Случчыне ўзьнікла народнае рушэньне. Бацькі ішлі на вайну, а маткі самы пасылалі сваіх сыноў, бо ніхто не хацеў мець над сабой бальшавіцкага маскаля. Прытым прышло 10000 дабраахвотнікаў. Але большую палову вярнулі да хаты, бо не было ім ні зброі, ні рыштунку. Зрэшты, з гэтых чатырох тысячаў толькі 25 адсоткаў мелі вінтоўкі. У першых баях папоўнілі забясьпечанасьць зброяй да 50 адсоткаў за кошт трафеяў.

    Барацьба была вельмі цяжкай, бо супраць беларусаў ваявала цэлая ўкамплектованая 16-я расейская армія. І тым ня менш слуцкія змагары амаль месяц трымалі фронт на працягласьці ста кілёмэтраў. Прытым шмат расейскіх салдатаў-сялян, якія ненавідзелі бальшавікоў, пераходзілі на беларускі бок. Тады бальшавікі кінулі супраць беларусаў кітайцаў, якія складалі вялікую частку расейскага войска.

    Да сярэдзіны сьнежня стала зразумела, што фронт супраць вялікай бальшавіцкай арды ўтрымаць ня ўдасца, і случакі адышлі за раку Лань на тэрыторыю, акупаваную палякамі. Аднак адзін батальён у колькасьці 400 жаўнераў застаўся, каб весьці партызанскае змаганьне. Тады польскія і расейскія акупанты аб'ядналіся і выдзелілі з кожнага боку па батальёну войска з кулямётамі, каб зьнішчыць беларускі партызанскі атрад. Але ў іх нічога не атрымалася найперш таму, што беларускіх партызанаў масава падтрымлівала мясцовае насельніцтва, і другое, гэта тое, што слуцкія партызаны аказаліся добрымі ваеўнікамі і змагаліся аж да 18 сакавіка 1921 года -- часу заключэньня злачыннага Рыскага падзелу Беларусі паміж Масквой і Польшчай. Але й потым яшчэ доўга барацьба не сьціхала.

    Усё было, як бачым, далёка ня так, як часам напісана ў літаратуры. Ніхто самахоць у магілу ня клаўся і ямы сабе не капаў, але змагаліся, колькі было змогі і сілы, і паказалі прыклад усім пакаленьням наперад, што за Айчыну і за яе свабоду трэба змагацца, нягледзячы на сілу ворага.

    Вось жа гэта няхай стане нашым дэвізам: ЗЬ МЕЧАМ -- ДА ПЕРАМОГІ!

    Ці, як некалі, выпраўляючыся ў паход на немцаў, пісаў ім сьмелы Давыд Гарадзенскі: "Нас мала, літасьці не чакайце".

    І калі недзе там далёка сядзяць крамлёўскія гномы і бесперастанку рахуюць, як ім выгадна загарнуць Беларусь, то хай лепш пакінуць надзеі свае назаўсёды, бо якраз тут, у Беларусі, у чарговы раз яны знойдуць сваю магілу.

    Слава Слуцкім змагарам!

    Слава Айчыне!

    Жыве Беларусь!

    25 лістапада 2018 г.                     Зянон ПАЗЬНЯК


    Posted Nov 26, 2018, 8:48 AM by Адміністратар Навін
  • Ушанаваньне герояў Слуцкага Збройнага Чыну

    25 лістапада на заклік Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ беларускія адраджэнцы правялі традыцыйныя мэмарыяльныя мерапрыемствы на гераічнай Случчыне. Былі праведзены шэсьці і мітынгі на месцах баёў Слуцкага Збройнага Чыну: у Грозаве, Семежаве і Вызьне (цяпер Чырвоная Слабада). У Слуцку людзі таксама прайшлі шэсьцем пад нацыянальнымі Бел-Чырвона-Белымі Сьцягамі і правялі мітынг у мясцовым парку. У мерапрыемствах узялі ўдзел вялікая група менчукоў і патрыёты Беларусі з розных рэгіёнаў нашай краіны – вэтэраны фронтаўскага змаганьня, маладыя юнакі і дзяўчаты, некалькі сем’яў з дзецьмі.

    Быў заслуханы зварот сп. Зянона Пазьняка, Старшыні Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ і БНФ “Адраджэньне”, -- “Слава Слуцкім Змагарам” (публікуецца). Вёў мітынгі сп. Алесь Чахольскі, адказны сакратар КХП-БНФ і БНФ “Адраджэньне”. З прамовамі выступілі сп. Юры Беленькі, выканаўца абавязкаў у Беларусі старшыні Партыі і Фронту, і шэраг удзельнікаў мерапрыемстваў. Выступоўцы распавялі пра гісторыю Слуцкага Збройнага Чыну і ахвярны подзьвіг Беларускай Народнай Арміі, якая пад Сьцягам БНР бараніла ў няроўным змаганьні нашу Айчыну ад дзікай маскоўска-бальшавіцкай арды. Гэта быў працяг тытанічнага змаганьня нашай нацыі супраць захопнікаў з маскоўскага усходу, якое беларусы вялі на працягу стагоддзяў, баронячы ўсю эўрапейскую цывілізацыю.

    Дагэтуль існуючы ў Беларусі рэжым адмаўляецца ўшанаваць нашых нацыянальных герояў помнікамі і адкрыцьцём гістарычнай праўды для нашага народу і ўсяго сьвету. Штогод акупанцкія паслугачы ставяць на беларускай зямлі помнікі чужынскім генэралам і казакам, якія нападалі на Беларусь і залівалі яе крывёй. Вечна так ня будзе. Ужо блізкі час, калі гістарычная справядлівасьць будзе адноўлена.

    Пагроза з Усходу застаецца актуальнай і для сёньняшняга пакаленьня нашага народу. Масква пагражае вялікай вайной усяму сьвету, абяцаючы сьмерць і зьнішчэньне мільёнам людзей. У той жа час насельніцтва Расеі пакутуе і вымірае абрабаванае і прыніжанае сваім крамлёўска-лубянскім кіраўніцтвам. Масква хоча, каб такі кашмар быў паўсюль – гэта і ёсьць “трыумф русского міра”. Не дапусьціць імпэрскага панаваньня на нашай зямлі зьяўляецца галоўнай задачай беларускага народу ў хаўрусе з усімі дэмакратычнымі краінамі. Калі расейскі акупант уварвецца ў Беларусь, то хай ведае – беларусы будуць бараніць сваю Бацькаўшчыну, як слуцкія героі.

    Выступоўцы зьвярнуліся да прысутных службоўцаў рэжыму. Тыя, хто цяпер служыць антыбеларускаму рэжыму і дзейнічае супраць патрыётаў, фактычна, выконваючы загад Масквы. Яны павінны ведаць наступнае: калі арда прыйдзе сюды, то іх не пакінуць на цяперашніх месцах. Іхныя пасады зоймуць расейскія службоўцы, а мясцовых халуёў, што не абаранялі сваё, пашлюць на службу ў Сібір, на Далёкі Усход, на Каўказ, у Сірыю. Пра гэта сьведчыць досьвед акупаваных Масквой тэрыторый Украіны. Чыноўнікаў і службістаў, якія здрадзілі Украіне, масава накіроўваюць з Данбаса і Крыма ў дзікую расейскую глыбінку. Туды ж накіроўваюць служыць у расейскую армію і крымскіх прызыўнікоў. У гэтых чыноўнікаў яшчэ ёсьць выбар: або падтрымаць маскоўскае ўварваньне і сваю пагібель, або стаць на бок народа і абараніць Беларусь.

    Грамада гукала “Жыве Беларусь!”, “Жыве вечна!” Да крыжоў, усталяваных фронтаўцамі ў мінулыя гады, былі ўскладзены кветкі і вянкі, людзі запалілі зьнічкі. На ўсіх месцах Слуцкага Збройнага Чыну беларусы сьпявалі свае ваярскія песьні і нацыянальны гімн “Магутны Божа”.

    Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

    25 лістапада 2018 г.

    Posted Nov 26, 2018, 8:46 AM by Адміністратар Навін
  • Маскоўскія імпэрскія фантазёры мосьцяць шлях Беларусам у “Великую Евразию”

     Дарагія беларусы, асабліва моладзь! Уважліва ўчытайцеся ў цытаваны тэкст з афіцыёзнай інфармацыйнай прасторы. За траскучым словаблуддзем і барочнымі завіткамі фраз (чаго вартая толькі “інтэграцыя інтэграцый”!) праступае дзікае мурло маскоўскай імпэрыі, якая мае намер паглынуць нашу краіну і нас з вамі. Нас настойліва запрашаюць у “Великую Евразию”. Ад такіх чынгісханаўскіх тэрмінаў дрыжыкі бягуць па скуры. Жылі-жылі сабе ў эўрапейскай цывілізацыі і вось “здрасьце”… Вядомы маскоўскі міністр Лаўроў паабяцаў нашай моладзі роўнасьці ў культурным і адукацыйным разьвіцьці з расейскімі равесьнікамі. (А навошта нам культурная роўнасьць зь імі, калі беларцсы культурна вышэйшыя?) Чым канчаецца гэтая “роўнасьць”, беларусы зьведалі ня раз і ня два за стагоддзі расейскай акупацыі нашай зямлі – суседствам на нарах ГУЛАГа, ў пяхотных ланцугах, што ідуць на кулямёты “За Родину!”, звальваньнем усіх разам у брацкую магілу, голадам і вайной. Трымацца падалей ад жудаснага крывавага вулкану расейскай імпэрыі – вось наша агульнанацыянальная задача. Паратунак – у нацыянальнай салідарнасьці і ўзаемнай падтрымцы, у вернасьці сваёй мове і культуры. У абароне сваёй дзяржавы.


    21 лістапада кіраўнік МЗС Расеі Сяргей Лаўроў наведаў Менск, дзе правёў перамовы з начальнікам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам і кіраўніком МЗС Беларусі Уладзімірам Макэям. Акрамя таго, у сталіцы Беларусі адбылося сумеснае паседжаньне калегій МЗС дзьвюх краін. Ключавымі тэмамі абмеркаваньня сталі пытаньні разьвіцьця двухбаковых адносін і эўразійскай інтэграцыі ў эканамічнай, гуманітарнай і інфармацыйнай сфэрах.

    Інтэграцыя: Вялікая Эўразія і Саюзная дзяржава.

    Кіраўнік МЗС Беларусі Уладзімір Макей падчас перамоваў з расейскім калегай засяродзіўся на аналізе пэрспэктыў “інтэграцыі інтэграцый” ЭАЭС і Эўразьвязу і падкрэсьліў адданасьць Беларусі “фармаваньню ўстойлівых мэханізмаў поўнафарматнага дыялогу паміж інтэграцыйнымі аб’яднаньнямі”. Акрамя таго, беларускія і расейскія дыпламаты абмеркавалі ўзаемадзеяньне ЭАЭС з кітайскай ініцыятывай “Адзін пояс, адзін шлях”, ШОС і АСЕАН. Таксама кіраўнік МЗС Беларусі запрапанаваў разгледзець ініцыатыву, паводле якой Эўразійская эканамічная камісія праводзіла б больш шчыльныя “інфармацыйныя абмены з калегамі ў сакратарыятах ініцыятывы “Адзін пояс і адзін шлях”, ШОС, АСЕАН”.

    “Практычным вынікам такіх абменаў магла б стаць падрыхтоўка спэцыяльнага аналітычнага дакладу на тэму спалучэньня інтэграцыйных працэсаў у Вялікай Эўразіі з выяўленьнем пэрспэктыўных вобласьцяў супрацоўніцтва”, -- заявіў Макей.

    Па словах кіраўніка МЗС РФ, ініцыятывы беларускага боку ўпісваюцца ў праект Вялікага Эўразійскага партнёрства, да якога могуць падключыцца і эўрапейскія краіны. (…)

    “Саюзная дзяржава павінна прадастаўляць маладому пакаленьню расейцаў і беларусаў максімальна шырокія пэрспэктывы прафэсійнага, адукацыйнага, культурнага разьвіцьця”, -- падкрэсьліў Лаўроў.

    Крыніца:http://eurasia.expert/lukashenko-nazval-glavnyy-vopros-kotoryy-dolzhny-reshit-belarus-i-rossiya/?fbclid=IwAR29qgGulV459VxKcfROAX7iiMmNJKK_TgZFP1f40huyfxoSGShfsXFxFxw

    Пераклад з расейскай.


    Posted Nov 26, 2018, 8:44 AM by Адміністратар Навін
  • Рэжым перасьледуе дырэктара Грамадзкай дырэкцыі Народнага мэмарыяла Курапаты Алеся Чахольскага

    13 лістапада ва УДАІ УУС Мінаблвыканкама адбыўся паўторны разгляд адміністратыўнай справы ў дачыненні Алеся Чахольскага — адказнага сакратара ўправы сойму Кансерватыўна-хрысціянскай партыі БНФ. Начальнік спецпадраздзялення па забеспячэнні бяспекі дарожнага руху УДАІ Мінаблвыканкама падпалкоўнік міліцыі Яраслаў Жук ухваліў пастанову пра спагнанне з Алеся Чахольскага штрафа паводле арт. 18.23 ч.3 КаАП РБ у памеры 3 базавых велічыняў (73,5 руб.).

    Яшчэ 17 чэрвеня супрацоўнікі УДАІ Мінскага аблвыканкама склалі на Алеся Чахольскага пратакол пра адміністратыўнае правапарушэнне — нібыта ён парушыў правілы дарожнага руху ля сумнавядомага рэстарацыйна-забаўляльнага комплексу «Поедем, поедим» побач з Народным мемарыялам Курапаты.

    З пратаколу вынікае, што Алесь Чахольскі нібыта 17.06.2018 г. а 16:45 рухаўся па праезнай частцы аўтадарогі ля азначанага забаўляльнага комплексу, сваімі дзеяннямі перашкаджаў руху аўтамабіля, змусіў кіроўцу экстрана гамаваць і змяняць напрамак руху, праз што стварыў аварыйную сітуацыю.

    14 жніўня пастанову пра спагнанне штрафу паводле арт. 18.23 ч.3 КаАП РБ у памеры 3 базавых велічыняў ухваліў намеснік начальніка УДАІ УУС Мінаблвыканкама Віктар Ротчанкаў.

    Рашэннем суда Фрунзенскага раёна Мінска ад 27 верасня пастанова была скасаваная і накіраваная на паўторны разгляд ва УДАІ УУС Мінаблвыканкама. Падчас судовага паседжання Алесь Чахольскі для падмацавання сваёй пазіцыі дадаў факталагічны матэрыял з фотаздымкамі і тлумачэннямі. Матэрыялы адназначна сведчаць: Алесь Чахольскі не мог парушыць правілы дарожнага руху, бо ў той час знаходзіўся ў памяшканні АЗС №75, што месціцца за 100 м ад рэстарацыі. Апроч гэтага копія пратаколу датавана няслушна: падчас складання дакумента выкарыстаны розныя шрыфты.

    У каментары пра судовае рашэнне Алесь Чахольскі зазначае, што ў выніку новага разгляду супрацоўнікі ДАІ меліся спыніць гэтую справу. Ён аргументуе сваю пазіцыю і рашэннем суда Фрунзенскага раёна што да накіравання справы на паўторны разгляд і пастановай начальніка Аддзела УДАІ Фрунзенскага раёна Мінска падпалкоўніка міліцыі Сяргея Дудчыка, які накіраваў справу ва УДАІ Мінскага аблывыканкама для выпраўлення ўсіх выяўленых недахопаў. З вынікам паўторнага разгляду справы Алесь Чахольскі катэгарычна не згодны, пастанову збіраецца абскарджваць. Апроч гэтага ён лічыць, што дзеянні службовых асоб могуць мець азнакі здзяйснення службовых злачынстваў.

     На актывістаў Варты абароны Курапатаў, якія ўжо больш за пяць месяцаў запар патрабуюць спыніць дзейнасць забаўляльна-рэстарацыйнага комплексу «Поедем, поедим», складзена безліч пратаколаў пра адміністратыўныя парушэнні. На гэты момант пакараныя ўжо звыш за 60 чалавек, агульная колькасць содняў адміністрацыйнага арышту, да якога былі асуджаныя абаронцы, складае 115 (!), сума штрафаў перавышае 20 000 рублёў.

    Гэтыя лічбы яскрава сведчаць пра стаўленне пануючага ў Беларусі рэжыму да грамадзянскай супольнасці Беларусі наогул і да грамадскай ініцыятывы Варты абароны ў прыватнасці. Грамадскі пратэст супраць рэстарану ў Курапатах ён ставіць у адзінае рэчышча з палітычнымі пратэстнымі акцыямі. Пазіцыя ўладаў спрычыняецца да працягу наўпроставай дыскрэдытацыі і дэсакралізацыі Народнага мемарыялу Курапаты.

    Дзяніс Івашын

    Крыніца:https://novychas.by/hramadstva/czaholskaha-asztrafavali-hoc-jon-ne-byu-na-mescy?fbclid=IwAR140A1We8IKcwSfkVpC1CMm_KRB6sWggrO4aDmUbI8Lu8Qj3LcSqFsjT4o  

    Posted Nov 26, 2018, 8:40 AM by Адміністратар Навін
  • Адбудуцца мэмарыяльныя мерапрыемствы на Случчыне

        25 лістапада Кансэрватыўна-Хрысьціянская Партыя – БНФ праводзіць традыцыйныя мэмарыяльныя мерапрыемствы ў памяць герояў Слуцкага Збройнага Чыну. Адбудуцца мітынгі на месцах гераічнага змаганьня случакоў супраць маскоўска-бальшавіцкай навалы ў лістападзе-сьнежні 1920 года Грозаве, Семежаве і Вызьне (цяпер Чырвоная Слабада). У Слуцку а 15.00 пачнецца мэмарыяльны мітынг у Парку культуры па вул. Віленскай, 10.

        Патрыёты ўшануюць памяць абаронцаў Беларусі і эўрапейскай цывілізацыі ад усходняй арды. Заклікаем далучацца да мерапрыемстваў.

        Інфармацыйная камісія Кансэрватыўна-Хрысьціянскай Партыі – БНФ

        22 лістапада 2018 г.


    Posted Nov 24, 2018, 7:31 AM by Адміністратар Навін
  • ЦЯЖКІ ЧАС IV

    У лістападзе выйшла чарговая кніга Зянона Пазьняка. Пасьля сямігадовага перапынку зноў адноўлена выданьне сэрыі кніг «Цяжкі час». Выдадзены чацьверты том. Выданьне ажыцьцёўлена ў стандартным для гэтай сэрыі фармаце «Леттэр» (амэрыканскі аналаг А4), аб'ём 562 старонкі. (Электронны склад, макет, графіка і афармленьне зроблены самым аўтарам; друк коштам аўтара). Прэзэнтацыя адбудзецца ў пачатку сьнежня ў Нью-Ёрку; у студзені 2019 года – у Варшаве.

    У прадмове да выданьня аўтар напісаў, што ў чацьвертым томе сабраныя выбраныя артыкулы і матар'ялы, якія даюць праекцыю на падзеі і зьмест 2011-2015 гадоў. Гэты час акрэсьлены аўтарам як час актывізацыі акупацыйнай русіфікатарскай палітыкі рэжыму і разбурэньня беларускай грамадзянскай супольнасьці. Беларусь панесла грамадзкія і сацыяльна-культурныя страты.

    Гэты час характарызаваўся абвастрэньнем міжнароднага становішча і разбурэньнем ялцінскага парадку сьвету ў выніку ваеннай агрэсіі Расеі супраць Украіны ў 2014 годзе, захопам яе тэрыторый. Напад Расеі на Украіну быў нечаканы для Эўропы, але найбольш для беларускай, так званай, дэмакратычнай інтэлігенцыі, прывыклай жыць яшчэ савецкімі ілюзіямі. Гэтая гібрыдная вайна і фантастычная па сваім цынізме і лжы расейская прапаганда, накіраваная на Беларусь праз маскоўскае тэлебачаньне, раскалола беларускае грамадзтва. З ўсёй відавочнасьцю стала відаць расейская падрыхтоўка да захопу Беларусі па ўкраінскім сцэнары. Гэтая тэма стала галоўнай у нацыянальна-вызвольным сэктары грамадзтва, адлюстравана ў гэтым зборы.